Keramieken Cave

Zoals jullie waarschijnlijk allemaal wel weten, is Nick Cave een behoorlijk veelzijdig artiest: zanger en muzikant, maker van prachtige lyrics, romancier, acteur, you name it, he did it. Maar dat hij ook nog eens een expositie van keramieken beeldjes van zijn hand zou krijgen, daar had ik nooit op gerekend. Hij zelf misschien wel, aangezien hij opgeleid is aan de kunstacademie - die hij overigens na 2 jaar alweer verlaten heeft om te gaan toeren met zijn toenmalige band The Boys Next Door.

Maar enkele jaren geleden openbaarde die duivelse pandemie zich en kon hij niet toeren, dus had hij tijd om zijn oude hobby (of liever gezegd: professie) weer op te pakken. 

Museum Voorlinden zag en kocht zijn werk en bood hem een solotentoonstelling plus boek bij het werk aan. De directrice, Suzanne Swarts, zei dat hij daar als een kind zo blij mee was. En dus werkte hij braaf mee aan een PR-campagne en kwam hij zelfs bij Jinek over zijn werk praten:

Dat was op de donderdag voor de zaterdag waarop zijn tentoonstelling geopend zou worden en hij zijn boek zou gaan signeren. Of ik daar bij was? Natuurlijk! En het was een van de gelukkigste dagen van mijn leven: een ontmoeting met mijn held! Maar het was ook een verdrietige dag, want Karen, mijn Cave-vriendin, kon er niet bij zijn (en zij was het nota bene die mij op de signeermogelijkheid had gewezen). Dat voelde wel heel erg dubbel. En het ergste was: de regels rondom het signeren waren heel streng: alléén 1 exemplaar van alléén het boek The devil: a life en geen enkel ander boek mocht er gesigneerd worden en dus ook geen exemplaar van iemand anders. Je mocht niet eens tas meenemen om het boek in te verstoppen (dat had ik natuurlijk geprobeerd, maar ze waren onverbiddelijk bij het museum); een cadeautje meenemen mocht dan weer wel en gelukkig had ik een reep Tony Chocoloney voor hem bij me. Op advies van Karen; zij is de meest strategisch denker van ons twee.

Vroeg uit de veren dus afgelopen zaterdag om op tijd bij het museum te zijn. Daar aangekomen meteen een extra exemplaar van het boek/ de tentoonstellingscatalogus voor Karen gekocht - helaas mocht ik dat dus niet laten signeren - en in de rij gaan staan. De rij was niet heel lang, omdat we allemaal een tijdslot hadden gekregen en ons op het hart gedrukt was geen minuut eerder te komen. En ik stond nog niet in de rij, of ik werd al geïnterviewd. 'Hoe vind je het om straks Nick Cave te ontmoeten?' 'Geweldig natuurlijk!' 'En hoe vond je de tentoonstelling?' 'Die ga ik straks pas bekijken.' 

En hup, de rij weer in. Om het hoekje lag een hele stapel vol met de duivelsboeken en een stapel post-its. Per persoon mocht je 1 boek pakken en daar een post-it met je naam op plakken. En daarna doorschuifelen, een beetje praten met de mensen in de rij; iedereen was opgewonden. 'Zal ik straks een foto van je maken als hij je boek signeert?', vroeg een vrouw achter me. 'Ja graag!'. Selfies mochten we niet maken, dat was ons al verteld. Alles om de superster niet te ontrieven. Niemand drong ook voor, iedereen wachtte netjes op zijn of haar beurt. En dan kwam uiteindelijk je beloning: het signeren van je duivelsboek door de maestro himself. Plus een minuutje privé-tijd met hem. 

Zelf begon ik mijn private minute met het aanbieden van de reep Tony Chcoloney. 'Ah, Belgian Chocolate', zei hij, 'die ga ik straks lekker opeten'. Ik zei 'sorry, dat is geen Belgische Chocolade, dit is Tony Chocoloney, dat is slaafvrije chocolade. 'Ah, die mogen slaven dus niet eten'. 'Jazeker wel, maar er is geen dwangarbeid aan te pas gekomen bij het vervaardigen van deze chocolade, en bovendien is er een eerlijke prijs voor betaald. De chocolade die ik je gegeven had en waar je op de Red Hand Files over geschreven hebt, dank daarvoor, ik voelde me vereerd, was van hetzelfde merk, dat was ook geen Belgische chocolade'. Zo, dat was eruit, nu wist hij dat ik die attente fan was die hem chocolade gegeven had tijdens het concert in Antwerpen. Tijdens het concert gooide hij de chocolade nog naar de gitarist, dus sowieso had hij zitten fabuleren in zijn Files. Maar goed, dat is artistieke vrijheid en die gun ik hem, hij is een artiest.

'En na afloop, ga je dan een duik nemen in de vijver achter ons?' (ik wist dat hij net als ik winterzwemmer is en tijdens het signeren had hij een prachtig uitzicht op een vijver in de tuin van het museum). 'Haha, dat wil ik de mensen hier niet aandoen'. 'Volgens mij zouden ze dat hilarisch vinden.' 'Ik ga het er maar niet op wagen'. Inmiddels was hij klaar met het signeren van het boek en stak hij zijn hand uit ten teken van het beëindigen van het gesprek. Ik trilde nog na, maar het was eigenlijk een heel relaxed gesprek, alsof ik hem al jaren kende.

Ondertussen was mijn tante, die helaas ook geen kaartje had kunnen bemachtigen, in het museum gearriveerd om samen de expositie(s, er waren er meer) te bekijken. 

Wat een dag!

Dit kon niet meer overtroffen worden. Of toch wel? Ja hoor, er was nog een heel klein kersje op de taart: maandag werd Suzanne Swarts (een minstens even grote bakvis als ikzelf) over de expositie geïnterviewd bij Tijd voor MAX. Ter illustratie waren er ook nog beelden te zien van de interviewtjes met het publiek dat aanwezig was bij de signeersessie en daar dook ik ineens op. Ook dat nog: 2 seconds of fame! 

Straks maar weer gewoon aan het werk, want dit soort highs moet je niet te vaak hebben....

Zie  hier voor de reel van museum Voorlinden waarvan ze fragmentjes op tv hadden laten zien

De universiteitsbibliotheek in Nicosia

Een congres zonder excursies, en dus netwerkmogelijkheden, is geen volwaardig congres, en zo ook de LIBER niet. Naast een geweldig congresdiner meteen de eerste dag al op de heuvels van Afrodite (met een tussenstop bij de opgraving van Kourion) en een welkomstreceptie bij de carob mill de volgende dag, werd het congres afgesloten met maar liefst een hele dag Nicosia. In Nicosia, de hoofdstad van Cyprus, zouden we de universiteitsbibliotheek en het archeologisch museum bezoeken.

Van tevoren dacht ik 'ach, dat bezoekje aan de UB van Nicosia overleven we wel, als we daarna maar fijn naar het archeologisch museum kunnen!' Maar dat was buiten de prachtige UB gerekend; misschien was die bibliotheek eigenlijk wel het hoogtepunt van de dag.

Het is een vrij nieuwe bibliotheek, 5 jaar geleden geopend en ontworpen door de Franse architect Jean Nouvel. Het gebouw doet denken aan een heuvel, waardoor-ie mooi opgaat in de omgeving, al lijkt het in de verte ook wel op een kerncentrale die nog niet af is, met name door het groene gaas dat rondom een gedeelte van het gebouw gespannen is. Later legde de adjunctdirecteur uit dat daar eigenlijk planten doorheen moesten groeien, zodat het nóg meer op een natuurlijke heuvel zou lijken, maar dat alle beplanting tijdens de COVID-periode dood was gegaan en er nu geen geld was om deze opnieuw aan te schaffen. Eeuwig zonde, maar wie weet gebeurt er nog een wonder en trekt Bill Gates zich hier wat van aan of zo.

En dan de binnenkant. Die draait zich als het ware om een enorme kegel, die met het licht meekleurt, heen. Beneden is het wat kaal en donker, zodat je niet afgeleid wordt en je je helemaal op de inhoud kunt richten. De enige elementen die kleur aan de benedenverdieping(en) geven zijn de boeken.

Op de begane grond van het gebouw bevindt zich ook een kinderafdeling, iets wat ze op Cyprus heel belangrijk vinden, omdat er nog niet echt een bibliotheekcultuur op het eiland heerst.

En aan de tekeningen te zien zijn ook de kinderen onder de indruk van het interieur van de bibliotheek.

Een gedeelte van het gebouw is 24/7 open en er zijn ook hokjes waar je met groepjes kunt overleggen. In het begin mocht je eten meenemen en bestellen, maar dat liep een beetje de spuigaten uit, vooral tijdens de nachten die meer op feesten begonnen te lijken, dus dat hebben ze maar gauw teruggebracht tot het meenemen van flesjes water.

Een grappig detail is verder dat ze in de kelder een tijdscapsule hebben aangebracht met een boodschap voor het nageslacht.

Zo, en dan met de lift naar boven.

Daar is het licht, daar is het 360 graden uitzicht, daar staat de piano, daar mag je worden afgeleid, al staat de piano meestal toegedekt, omdat die af en toe te véél afleidde.

Want uiteindelijk is het hier toch de bedoeling dat je hier studeert. En je ook niet te veel laat afleiden door de enorme Turkse vlag die aan de noordkant uitdagend hangt te wapperen.

Het was bijzonder om hier met zo'n Europees gezelschap te zijn. Op een gegeven moment kwam het gesprek - dat is onvermijdelijk op Cyprus - op bezettingen en grensconflicten. De directeur van de bibliotheek in Dublin, die overigens van huis uit Brits is en mooie verhalen kan vertellen over het Book of Kells, zag veel overeenkomsten met Noord-Ierland (en meer actueel Oekraïne), en ook de Engelse Pakistaan voelde met de Cyprioten mee. Maar in Duitsland was het gelukkig allemaal goedgekomen, stelde men tevreden vast, dus het kán wel. Die hoop boorde de Duitse collega wel enigszins de grond in: ook in Oost-Duitsland is nog veel werk te verzetten; zij voelen zich daar nog steeds achtergesteld en stemmen daarom niet voor niets massaal op de AFD. 

Er is nog veel werk te verzetten.

Sprookjesachtig Kopenhagen

Reffen (permanent stadsstrand met uitzicht op de stad)

De Denen had ik me eigenlijk altijd voorgesteld als ietwat saaie en degelijke mensen; hun hoofdstad dus ook. Maar niets is minder waar. De helft van het centrum van Kopenhagen wordt in beslag genomen door Tivoli, een pretpark à la de Efteling, waar je vanaf het centraal station bijna meteen als een soort Alice in Wonderland ingezogen wordt.

Noem me één stad in de wereld waar dat ook het geval is. Ik wed dat je er geen een kunt noemen.

Verder wordt er veel gefietst en heb je er natuurlijk ook wel auto's en winkels, maar niet vreselijk veel. De stad maakt verder een opgeruimde en frisse indruk. De penetrante hasjlucht die je bijvoorbeeld in Amsterdam hebt, is totaal afwezig. Het doet meer aan een stad als Leiden dan aan een hoofdstad denken. De grootstedelijke Hop On Hop Off bussen die er rondrijden doen daardoor een beetje misplaatst aan. Kopenhagen lijkt in dat opzicht op Barcelona als een muis op een olifant: stampen wij even lekker! 

Mooie musea hebben ze er trouwens wel en ook die zijn paradijslijk rustig. Wij hebben de Glyptoteket en het Copenhagen Contemporary bezocht. Beide zeer indrukwekkend.

Maar goed, zal de oplettende lezer zeggen, je hebt er toch ook Christiania? Dat klopt. De Kopenhaagse softdrugs is  geconcentreerd in deze hippievrijstaat aan de rand van de stad en is voor iedereen die wil toegankelijk. Hygge kriebel!

En als je meer van creativiteit, muziek, streetfood, bier, cocktails en wijn houdt, dan begeef je je naar het nabijgelegen Reffen, een soort eeuwig durend zomerfestival met uitzicht op de stad. Dat stukje Kopenhagen deed me weer meer aan Berlijn denken. Van alles een beetje dus.

Hebben we dan alles gehad? Nee, want er is ook nog strand en zee, het meest opgeruimde dat ik ooit gezien heb. In de verte lonkte de van de serie bekende brug naar Zweden, maar daar hadden we deze keer - het was een kort en onverwacht tripje omdat we de zoon van de buurvrouw moesten helpen verhuizen - geen tijd voor. 

Ook de zeemeermin heb ik nog niet gezien. Misschien wel met opzet, zodat ik wel een keer terug moet naar deze heerlijke stad. Ze roept me nu al. 

Als een Sirene. 

Nieuwe attractie in Nijmegen/ Lent

Twee jaar hebben we er op moeten wachten en gisteren was het eindelijk zo ver: de plaatsing van het Romeinse masker aan de (Spiegel)Waal. Het staat weliswaar nog niet z'n definitieve plek, maar een kniesoor die daar op let. Hij is mooi!

en het is nu al een attractie

Misschien nog wel minstens zo spectaculair was trouwens het vervoer per schip, nou ja, preciezer gezegd, ponton, van de 6 meter hoge gezichtshelm vanuit Millingen. Mooi in beeld gebracht door Jeroworld ook....



De originele Romeinse verzilverde gezichtshelm is overigens in niet-coronatijden in museum het Valkhof te bezichtigen, maar nu dus even niet. Jammer.

Samenwerkingssymposium Radboud en Valkhof

Soms is je baan gewoon leuk. Neem bijvoorbeeld afgelopen donderdag. Toen was er een symposium in museum het Valkhof ter ere van de ondertekening van de intentieverklaring tussen het museum en de universiteit (inclusief onze UB) ter verdere samenwerking.

Want samenwerken, dat is in het verleden wel gebeurd, denk aan de tentoonstelling Ik, Maria van Gelre, maar zal nu niet meer afhankelijk zijn van personen die onderling een toevallige verbintenis hebben. De samenwerkingsintentie is nu contractueel vastgelegd: zowel de universiteit als het museum kan er niet meer omheen.

En om de ondertekening van deze intentieverklaring door de directeur van het Valkhofmuseum en de rector magnificus van de universiteit luister bij te zetten was er dus een symposium georganiseerd, met niet de minste sprekers, namelijk Dolly Verhoeven, Mirjam Moll, Wim Huppertz en Erwin Olaf. Erwin Olaf? Ja, die heeft ook een aantal werken in het Valkhofmuseum hangen en doet ook wel eens wat dingetjes samen met de wetenschap of vanuit wetenschappelijke belangstelling. Vandaar. En hij had een leuke lezing. De anderen ook, al mochten die wat korter dan Olaf.

Professor Dolly Verhoeven vertelde over twee mooie projecten waarbij de universiteit samenwerkt met partners in de stad en andere steden en de provincie, namelijk het 024 geschiedenisproject en het Hanzeproject.

Mirjam Moll benadrukte dat zowel de wetenschappers die op de universiteit werken als degenen die musea bezoeken (en de kunstenaars uiteraard) vooral werken vanuit nieuwsgierigheid en verwondering en alleen daarom al samen zouden moeten werken - omdat ze dezelfde grondhouding hebben. En daardoor mooie bruggen naar elkaar en de samenleving zouden kunnen slaan.

Wim Huppertz, directeur van het Allard Piersonmuseum, vertelde over het steeds verder openen van zijn museum (backoffice wordt wat hem betreft frontoffice) en de hechte samenwerking van zijn museum met de universiteit ('een januskopachtige benadering': het museum kijkt beide kanten op, die van de wetenschap en die van het publiek).

Leuk, al die enthousiaste mensen bij elkaar. En misschien de kans eens aangrijpen om iets samen met het Valkhofmuseum rondom de week van de klassieken te doen. Erwin Olaf leek (tijdens de borrel achteraf) in ieder geval geïnteresseerd....

Zie hier voor het eerste heuglijke resultaat van de samenwerking: de studenten van de Radboud mogen voortaan gratis naar het Valkhofmuseum

Iran - bakermat van de beschaving

Eigenlijk hadden we de tentoonstelling bestaande uit voorwerpen die bij wijze van uitzondering door het national museum in Teheran aan Europa waren uitgeleend al in Bonn gezien vorig jaar, maar we vonden het geen enkel bezwaar om 'm nog een keer te bekijken, maar dan met vrienden en in een andere opstelling. En het Iraanse concert door Mohammed Motamedi, begeleid door het Rembrandt Frerichs Trio in de Statenzaal deed ons helemaal vergeten dat hier géén Perzische tuin bij was gemaakt, zoals in Bonn.

Mohammed Motamedi

Dus togen we afgelopen weekend naar Assen ('van stof tot stof, van Assen tot assen', aldus Lévi Weemoedt over deze stad). En wat een prachtige tentoonstelling hadden ze ervan gemaakt: je waande je direct in oosterse sferen door de bazaaruitstalling van de eeuwenoude, interessante en vooral mooie voorwerpen, veelal van goud. Alle vitrines omkleed met Perzische tapijten, warm en sfeervol.

Deze sprookjesachtige tentoonstelling, daar moet je gewoon heen (dat kan nog tot 19 november). En het concert? Dat was helaas eenmalig. Maar om je toch wat van de sfeer mee te geven, plaats ik hier de opname van een optreden van het Rembrandt Frerichs Trio bij De Wereld Draait Door de dag erna met een andere Iraanse zanger(es): Masha Vahdat.



Of anders bij Podium Witteman met Kayhan Kalhor:


Overtuigd?

Bij het consulaat

Na de horror van het invullen van alle formulieren voor het verkrijgen van het visum voor Amerika, moesten we ons ook nog op het consulaat melden voor een persoonlijk interview.

'Ach, weet je, dan maken we er ook een gezellig dagje Amsterdam van', zei ik tegen mijn dochter. 'En 's avonds moeten we toch naar Zaandam, voor een voorstelling van Theo Maassen.'
'Maar ik moet nog leren voor mijn examen, wanneer doe ik dat dan?'
'Nou, na de afspraak in het consulaat kunnen we lekker in de Openbare Bibliotheek in Amsterdam gaan zitten studeren en lekker lezen.' Dat lekker lezen gold voor mij uiteraard. Soms heb je als ouder nu eenmaal privileges.

Onze afspraak bij het consulaat was om 9.45 uur. In de trein kwamen we erachter dat mijn dochter een laptop bij zich had en dat die niet mee naar binnen mocht. Ah, geen probleem, het consulaat is toch op het Museumplein, dan doen we die wel even in een kluisje bij het Stedelijk museum.

Dachten we.

Want het Stedelijk bleek pas om 10 uur open te gaan. En voor het Van Gogh en het Rijks stonden enorme rijen. Wat nu? Eerst maar eens een koffie scoren bij het museumcafé, dat wél open was. Nadenken. Vragen of we de laptop misschien even in het museumcafé konden achterlaten. 'Die vraag krijgen we heel vaak, maar dat mogen we niet doen, hoezeer dat ons ook spijt. We krijgen hier soms hysterisch huilende mensen, maar we kunnen ze echt niet helpen. Ze zullen een nieuwe afspraak moeten maken, en dat duurt drie weken. En die tijd heeft niet iedereen.' Nou, wij dus ook niet - onze reis zou over een maand zijn en dat zou wel heel krap worden. 'En dat ga ik ook echt niet doen, want dan zit ik midden in mijn examens', kondigde mijn dochter aan.

Wat nu?

Gewoon maar gaan en kijken wat er gebeurt. Volgens de serveerster waren ze de laatste tijd iets milder wat betreft het meebrengen van elektronische apparatuur. 'Can I have a look in your bag? Do you have a laptop?, vroeg de bewaker nog voordat we naar binnen konden en onze zaak bepleiten. 'You have got 20 minutes to get rid of your laptop, otherwise you'll have to make another appointment.'

Twintig minuten? Het voelde alsof we een tijdbom in onze tas hadden. Waar raak je in 's hemelsnaam een laptop kwijt? De Rabobank om de hoek wilde niet zomaar een laptop bewaren. Ja maar jullie hebben toch kluisjes, verdomme? Wat zijn jullie nou voor een bank! Toch het Van Gogh maar proberen. En godzijdank had ik m'm museumjaarkaart bij me. Want met de museumjaarkaart mag je via een aparte ingang naar binnen, bleek. De ingang voor groepen. Zonder rij. Mijn verhaal kon gelukkig op sympathie rekenen en ik mocht mijn rugzak met laptop in een kluisje deponeren en kreeg netjes een retourticket mee om 'm weer op te halen. Zie, er zijn wel mensen die meedenken! En die werken blijkbaar voornamelijk in musea.

En nu? Terugrennen naar het consulaat. Net op tijd. De bewaker herkende ons gelukkig nog ondanks onze rood aangelopen en bezwete hoofden. We konden naar binnen.

Binnen betekende een bedompte ruimte met zo'n dertig stoelen van een onaantrekkelijk soort bruin. Een wachtruimte op het vliegveld of in het ziekenhuis. De gezichten naar de deur. Vier loketten aan de andere kant. Bij het eerste loket moest je je melden als je volgens je volgnummertje aan de beurt was. Daar moest je je papieren inleveren. Een pasfoto hoefde niet - hoewel toch duidelijk bij de instructies stond dat je die moest meenemen.

Scans van beide handen en duimen wilden ze wel. We moesten hard op het apparaat drukken. 'Hoe oud ben je?', vroeg de beambte aan mijn dochter. Controlevraag. 'Heeft u uw Iraanse paspoort bij u?' Dat had ik gelukkig, ondanks dat dat niet in de instructies stond. 'Het paspoort is verlopen', zei ik er voor de duidelijkheid bij, maar dat gaf verder niet. Het werd bij de papieren gestopt. Dat ik in het aanvraagformulier voor het visum per ongeluk mijn woonplaats in plaats van geboorteplaats had ingevuld gaf ook niet. We konden weer gaan zitten en wachten totdat onze naam werd omgeroepen.

Ondertussen konden we met alle gesprekken aan de loketten meeluisteren. Het hemd werd de mensen van het lijf gevraagd. We wisten wat ons te wachten stond. Dat was een voordeel. We hadden alleen niet gedacht dat deze interviews en plein public zouden worden afgenomen. Een beetje privacy zou fijn geweest zijn.

Onze naam werd omgeroepen en we snelden ons naar loket 3. Ergens waren we langzamerhand best een beetje zenuwachtig geworden in deze poppenkast. Dat is vast ook de bedoeling van dit soort settings. We moesten nóg een scan van onze handen en onze duimen laten maken. Deze keer moesten we juist niet drukken. 'Niet zo hard drukken, zo kan ik toch geen fatsoenlijke scan maken?' Ja sorry hoor, bij het scanapparaat van uw collega moesten we juist hard en nog harder drukken.

'Hoe weet u zeker dat u een dubbele nationaliteit heeft? Waarom staat u bij uw man in het paspoort en heeft u geen eigen paspoort?' 'Dat weet ik niet, dat heeft mijn man allemaal geregeld.' 'Wanneer was u voor het laatst in Iran en wat deed u daar?' 'In 2009, op familiebezoek.' 'Wat gaat u in Amerika doen?' 'Gewoon, een stedentrip naar New York.' 'Okay, het visum wordt naar u opgestuurd.'
We kregen onze documenten terug en stonden een beetje verbouwereerd naar de mevrouw te kijken. 'En ons paspoort dan?' 'Dat wordt naar u opgestuurd.'

We dropen af. Dit was het dan. We kregen blijkbaar een visum (maar zouden daarvoor wel een paar dagen paspoortloos zijn). Terug naar het Van Goghmuseum voor onze 'gevaarlijke' spullen en bijkomen bij een lunch in wat een zaak van Gordon bleek te zijn. Dat ook nog!

Gelukkig had ik een surrealistisch boek voor in de bieb bij me en had Theo Maassen nog een paar goeie grappen in de aanbieding. Anders had ik het allemaal niet geloofd en als te surrealistisch beoordeeld.

Afwerpen, die last!

1 januari: Een mooi moment om de last die je op je schouders draagt, van je af te werpen. Want kijk nou eens goed naar dit beeld van de lastdrager; de last die hij (of is het een zij?) met zich mee torst is toch alleen maar brandhout waar hij gemene littekens van gekregen heeft? En zijn armen lijkt hij/zij  ook al verloren te hebben. Terwijl hij/zij op fluweel staat....

Het lijkt zó makkelijk, maar het is zó moeilijk! Of moet ik zeggen: het lijkt zó moeilijk, maar het is zó makkelijk?

Gezien in de Fundatie te Zwolle bij de prachtige tentoonstelling Zie de mens

Alma Tadema en sexy aardewerk

Het is een hele reis naar Leeuwarden, maar als je daar eenmaal aangekomen bent, dan heb je ook wat. Tenminste, als je bestemming het Fries Museum is en daar een Alma-Tadematentoonstelling is.

Wij waren daar (uiteraard) met een groepje studievrienden heen, vroeg genoeg gearriveerd om niet te lang in de rij te hoeven staan en nog uitgebreid te kunnen lunchen, shoppen, borrelen, dineren én de tentoonstelling Sexy Ceramics te kunnen bezoeken. Uit de aanbeveling voor deze laatste expositie:

A dirty mind is a joy forever! Kom naar Keramiekmuseum Princessehof en ontdek een wereld vol verleiding. Hier loopt u aan de hand van femmes fatales en ondeugende herders door alle fases van het liefdesspel. Van de eerste aanraking en voorzichtige hofmakerij tot expliciete seks. Klassieke Griekse vazen, verfijnd Aziatisch porselein en moderne kunst prikkelen de zintuigen en laten u met een heel ander blik naar keramiek kijken. U komt verborgen symbolen, suggestieve vormen en erotische objecten tegen, maar maakt ook kennis met de sensualiteit van het materiaal klei zelf.

Niet dat wij zo'n dirty mind hebben, maar het was een grappige combinatie met de beroemde schilder uit de 19e eeuw. Mooie afsluiting van de vakantie.

Trailer Alma-Tadematentoonstelling:



Trailer Sexy Ceramics:

Muziem

Musea in je eigen stad, bezoek jij die vaak? Ik niet.

Deze vakantie heb ik daar voor de verandering eens verandering in gebracht: heb er al twee bezocht. Het Valkhofmuseum (waar ik al vaker geweest was) voor de gladiatorententoonstelling en het Muziem (dat ik nog nooit bezocht had). Beide zijn aan te raden.

Ik dacht dat er in het Muziem niet zo veel te zien was. Dat is ook zo, maar er is des te meer te BELEVEN. Wij hebben de zogenaamde donkerbeleving gedaan: een uur lang onder begeleiding van een blinde in zijn wereld. Hoe vindt hij zijn weg in zijn appartement? Hoe doet hij dat met computeren? Hoe beleeft hij een park en steekt hij de straat over? Hoe is het voor hem om in een supermarkt z'n boodschappen te doen? Ehm, vrij kansloze missie, dat laatste, zoals ook wij ervoeren.

Gelukkig voor hem had 'onze' blinde een vrouw die de boodschappen voor hem doet. Wanneer hij haar ontmoet heeft? Nadat hij op z'n twintigste blind was geworden ('ik ben dus met mijn vrouw getrouwd zonder haar ooit gezien te hebben, weet ook niet of ze knap is, lief sowieso wel.').

Als klap op de vuurpijl mochten we een drankje gaan bestellen in een bar. Daar konden we nog even napraten met onze blinde begeleider, die uit Olst bleek te komen. Grappig hoe snel hij onze namen (aan de hand van onze stemmen) kende en onze leeftijd wist te schatten. Er ging wel een wereld voor ons open, in dat donker. Toen hij ons weer naar het licht bracht, nam hij ons mee in zijn smartphonegebruik; hij had een iPhone en was heel blij met nieuwe ontwikkelingen als Siri, waardoor het voor hem zelfs mogelijk was een Facebookaccount te onderhouden - de ultieme emancipatie van de blinde medemens!

'Prettig uiteinde en pas op met vuurwerk, tenzij jullie mijn baan willen overnemen als ik met pensioen ben', riep hij onze pubers nog vriendelijk na....

De volgende keer gaan we de Ribbelroute doen, om gewapend met een taststok en Virtual Realitybril de stad in te gaan en 'live' vijf oogziekten (zoals kokervisus en staar) te ervaren.
Leuk bedacht!

Tallinn-reünie

De aloude kop van Constantijn in de Nieuwe Kerk

Soms kun je tijdens een congres zo verknocht aan elkaar raken, dat je elkaar na een congres nóg eens wilt ontmoeten. Dat was het geval met ons, de Nederlandse en Vlaamse deelnemers aan de ECIL-conferentie 2015, in Tallinn.

Met z'n zevenen waren we, vijf Nederlanders en twee Vlamingen. We spraken zo centraal mogelijk af: in Utrecht. Voor een etentje. De Vlaamse dames hadden het gecombineerd met een werkbezoek aan de Medische Bibliotheek in die stad, de anderen moesten gewoon werken en ik had een dagje vrij genomen. Verschil moet er immers zijn.

Dat vrije dagje heb ik overigens heel goed besteed: in Amsterdam bij twee musea. Nou ja, als je de Nieuwe Kerk tenminste een museum wilt noemen. Er was in ieder geval een indrukwekkende tentoonstelling over keizer Constantijn. In het Allard Pierson Museum was trouwens ook al iets bijzonders aan de gang: voor de tweede keer een Pop-Up museum van DWDD; niet alleen maar oude knarren dus in dit oudheidkundig museum - afgezien van het publiek dan.

Het leukst vond ik de bijdrage van Wim T. Schippers, die zijn beelden en objecten uit het Groninger Universiteitsmuseum tussen de gewone collectie van het museum had geplaatst, wat verrassende combinaties opleverde, zoals een anatomisch model tussen oude klassieke beelden:

En de zaal van Daan Roosegaarde, die zijn ruimte gevuld had met schilderijen uit het scheepsvaartmuseum en zó heeft opgehangen dat de horizonlijnen van alle schilderijen op één hoogte terechtkomen. Het enige licht in de zaal is afkomstig van een vuurtoren in het midden. De bezoekers draaien met het licht mee. De hele zaal is zo een kunstwerk geworden.

Verder was de autiotour van Sander van de Pavert als Willy ontzettend grappig, evenals de teksten bij de ´geishatentoonstelling´ van Paulien Cornelisse.

En dan als kers op de taart dus het afsluitende etentje in Utrecht. In een tapasrestaurant beneden aan de Oude Gracht, dat door onze Vlaamse collega´s maar moeilijk gevonden werd. Een te Nederlands concept waarschijnlijk, zo´n plek. Daarom zal ons volgende treffen in Gent zijn. Allez! Ik geloof dat ze daar ook mooie musea hebben.

Spectaculaire tentoonstelling hellenistische beeldhouwkunst

In de beeldhouwkunst kun je naar mijn mening pas echt goed zien hoe mensgericht de Grieken eigenlijk waren en tevens hoe de mensgerichtheid ze zich in samenhang met de technische mogelijkheden hebben ontwikkeld.

Kijk maar eens naar de vroegste Griekse beeldhouwkunst: een stijf, robotachtig poppetje:

Hierna, in de klassieke periode, kwam er steeds meer leven in de beelden, al waren het nog voornamelijk (schitterende) ideaalbeelden:

Maar in de Hellenistische (zeg maar laat-Griekse) tijd ging men pas echt los en kwam er ook emotie bij, en werden er ook onderwerpen als oude mannen, kinderen en dronken vrouwen bij de kop genomen:

Van deze beelden hebben we er niet veel over, want ze werden voornamelijk in brons gemaakt en dat kon in latere tijden goed gebruikt worden voor wapens.
Daarom is het behoorlijk spectaculair dat er nu een tentoonstelling is van de originele bronzen kopstukken uit de Hellenistische tijd die we - normaliter verspreid over behoorlijk wat musea - nog over hebben.

Jammer dat deze tentoonstelling niet in Nederland, maar in Washington is.

Maar gelukkig hebben we de video (inclusief mooie beelden van Griekenland) bij de tentoonstelling:

via

Baetulo

Pas een paar dagen voor ons vertrek kwam ik er achter dat er in Badalona (zie vorige bericht) een Romeins museum is. Sterker nog, dat Badalona vroeger een Romeinse stad was: Baetulo.

Natuurlijk kon ik het niet laten een bezoek aan het museum te brengen. En voorwaar, het museum viel niet tegen. In opzet deed het een beetje denken aan de Basilica Cisterne in Istanbul waar ik twee jaar geleden was; dat komt waarschijnlijk door de bruggen die over de resten heenlopen.

Ik was de enige bezoeker in het museum, maar toch voelde ik me niet alleen. Dat kwam door de geluidsbeleving die men had toegevoegd. Verschillende geluiden in verschillende delen van het museum: geluid van water op de brug over de resten van de thermen, marktgeluiden bij de winkeltjes, dierengeluiden bij de veemarkt etc. De dialogen waren in het Latijn.

Wel jammer dat de bijbehorende tuin van Quintus Licinius en het huis van de dolfijnen net verbouwd werden. Want die had ik natuurlijk graag willen zien. Dat ze gesloten waren had ik overigens wel begrepen van de meneer aan de balie, maar waarom en hoe lang kon hij mij niet duidelijk maken omdat hij geen Engels sprak en ik geen Spaans.

Gelukkig had de receptionist van ons appartementencomplex het met mij te doen (en wilde hij de informatie ontfutselen voor de rest van zijn klanten). Hij belde de baliemedewerker van het museum en die vertelde hem in vloeiend Spaans (en de receptionist mij weer in gebrekkig Engels), dat de tuin en het huis momenteel gerenoveerd werden en in september pas weer opengingen. Als ik mijn toegangskaartje voor het museum zou bewaren, zou ik er gratis in mogen, ook over een jaar nog.

Tja, nu moet ik dus volgend jaar terug.

Cave Corbijn

Het duurde tweeëneenhalf uur en was weer-ga-loos. Voor wie onder een steen geleefd heeft dit weekend: ik heb het natuurlijk over het concert van mister Nick Cave.

Wat een gast, wat een stem, wat een talent, wat een poëzie, wat een power! En dat alles verenigd in één man. Man? God!

Wat een mazzel dat we kaartjes voor de eerste rij hadden. Met name de eerste vier liedjes was dat een enorm voordeel; daarna had Cave namelijk genoeg van al dat stijve gezit van z'n publiek - twee nummers daarvoor had hij de fotograferende pers al als een zonnekoning middels een handgebaar weggestuurd; 'they make too much noise', vertrouwde hij ons toe. Hij zweefde de zaal in en plukte her en der wat mooie jonge vrouwen uit de theaterzaal (zie hier) en maande ze zich naar voren te spoeden. En in hun kielzog kwamen er natuurlijk meer mensen mee. Ook wij stonden op en namen - nu staand - weer onze plek op de eerste rij in. Lenig sprong de nachtgod uit Brighton vervolgens weer het podium op om ons verder kippenvel te bezorgen.

Gezeten achter de glanzende piano met z'n glanzende schoenen en zegelring aan pink en ringvinger, maar ook veelvuldig vóór op het podium, inclusief het verlaagde stuk waar wij ons bevonden. Tijdens het zingen werd hij door de mooie jonge dames die hij naar voren had geleid gestreeld dat het een lieve lust was. En, beken ik met het schaamrood op de kaken, ook door mij. In eerste instantie vond ik het een beetje puberaal en eng om te doen, maar aangemoedigd door de rest van de bacchantes om mij heen maakte ook ik mijn meisjesdroom waar: het aanraken en strelen van Nick Cave. En toen ik merkte dat zijn bloes uit zijn broek hing, heb ik zelfs even zijn buik geaaid (voor wie het weten wil: die is zacht, pezig en glad). Heaven dus.

I’m transforming, I’m vibrating, I’m glowing

I’m flying, look at me
I’m flying, look at me now

uit: Jubilee street

Voorprogramma:

Maar ook voor het concert hadden we al een heerlijke dag gehad: gemeente- en fotomuseum met foto's van Corbijn (ja, ook Cave was daar volop aanwezig) en eten aan het strand (het zwarte pad in Scheveningen: hoe toepasselijk!)

Ik geniet nog even na, als jullie het niet erg vinden. Want zo vaak beland je nou ook weer niet in de hemel.

Een greep uit de recensies:

Volkskrant (5 sterren!)

Oor

Soundmagazine

Lust for life

Hier een mooie afspeellijst van grote stukken registratie van het concert op YouTube door Dick Buursma.

Parelwitte zondag

Afgelopen zondag was parelwit. Voor het parelmeisje en mij dan. Want we bezochten het Mauritshuis, alwaar we weer verenigd werden met het meisje met de parel (wat overigens geen echte parel blijkt te zijn, maar gewoon gepolijst tin), de stier en het puttertje.

En we bezochten de tijdelijke expositie met werken uit Frickcollectie. Wat kwamen daar een mensen op af zeg! We zagen ze al staan vanuit het raam van het museum, in lange slierten geduldig wachtend onder hun bont gekleurde parapluutjes. 

Wij hoefden niet in de rij, want wij hadden 's ochtends de lezing gevolgd, waardoor we alleen de kleine rij binnen hoefden te trotseren. En dat konden we doen wanneer het ons uitkwam (dat wil zeggen wanneer de rij op z'n kleinst was).

De wolken van de dag hebben we - behalve op sommige schilderijen - niet gezien, want, zoals gezegd, alles was parelwit voor ons afgelopen zondag: we leken wel prinsesjes!

Het plusprogramma

Bij een goede vakantie hoort een goed plusprogramma. En ditmaal bestond dat uit Leiden en Delft (bij het basisprogramma Noordwijk).

Leiden om te shoppen, de vernieuwde UB te bekijken (met als extra attractie blogger Leendert een keer live te ontmoeten) en de prachtige tentoonstelling Gouden Middeleeuwen te bezoeken.

Veel voor een dag? Nee hoor, het prettige aan Leiden is dat alles te voet te bereiken is: een heerlijke stad wat dat betreft. En überhaupt.

Ook Delft is een heerlijk grachtenstadje. Om in de middeleeuwse sfeer te blijven hebben we onze lunch bij Stadsherberg de Mol genuttigd. Geen goud daar, maar wel stenen bruine bekers en koude thee (zo noemen ze de ice tea daar, zodat je je onder andere daardoor alleen al vijf eeuwen in de tijd terug waant; cappuccino serveren ze er dus ook niet, wel gewone koffie met bruine kandijsuiker).

Ja, Nederland is mooi. Maar dat belet ons niet ook nog naar Engeland te gaan deze vakantie.

In België....

....weten ze wel met respect met leraren om te gaan!

Adopteer een beeld uit het Allard Piersonmuseum

De gipsen-beelden-zolder van het Allard Piersonmuseum is een juweeltje: zo'n beetje alle bekende beelden van de oudheid staan daar bij elkaar. Heel fijn voor educatieve doeleinden: ik ben er wel eens met een klas geweest na een lessenserie over Grieks/ Romeinse beeldhouwkunst.

Jammer alleen dat ze op zolder staan en alleen maar met een rondleider te bewonderen zijn; je zou ze een betere plek wensen. En die mogelijkheid komt nu in zicht, want het Allard Piersonmuseum mag uitbouwen: maar de beelden verhuizen is DUUR!

Vandaar dat het museum mensen vraagt om een beeld te adopteren en een deel van de kosten voor de verhuizing op zich te nemen. Crowdfunding dus. Durf jij het aan om Venus te adopteren?

HAAL MIJ VAN ZOLDER!

Dansen op Griekse vazen

Toen wij het bij onze colleges klassieke archeologie over Griekse vazen kregen, werd ons nog eens stevig op het hart gedrukt dat Griekse vazen niet bedoeld waren om bloemen in te zetten; nee, water, wijn en olijfolie, dát werd er in bewaard (en gemengd).

Maar de opdracht om de plaatjes tot leven te laten komen, die hebben we nooit gehad. De leerlingen van enkele scholen (in samenwerking met het Ure Museum) in Engeland wel. En dat heeft best een leuk resultaat opgeleverd.

via Nederlands Klassiek Verbond

Ticketeria

Aangezien ik binnenkort naar Rome ga, dacht ik dat het wel handig was om kaartjes te reserveren voor het mooiste museum van Rome: de Galleria Borghese. Via de zoekopdracht 'reserveren Galleria Borghese' kwam ik terecht op de ticketreserveringssite van de Romeinse musea, de ticketeria.

Ik stuurde een mail, maar via de mail een ticket reserveren, dat kon niet. Waarom niet? Je kunt alleen telefonisch of via de fax bestellen, dat werd me teruggemaild. Ik had wel gezien dat je via de fax tickets kunt bestellen en dat je dan een mail (!) terugkrijgt met het reserveringsnummer.

Nou ja, dan eerst maar eens proberen te bellen. In rap Italiaans wordt iets over een keuzemenu gezegd. Wahoo en ik kan helemaal geen Italiaans verstaan! Gelukkig kwam daarna het verhaal in het Engels. Ik drukte op de 1 voor groepen onder de 10 personen en vervolgens op de 2 voor bestellen in het Engels. 'Bonjour', zegt de stem aan de telefoon.
 'Do you speak English?'
'A little'.
Gelukkig. Niet helemaal wat ik verwacht had, maar toch. En wie schetst mijn verbazing? In Oxfordenglish werd de reservering voor mij rondgemaakt. Klasse! Ik heb er zin in!
Maar waarom dit niet gewoon via de mail kon?

Foto: detail van de roof van Proserpina door Pluto, een van de mooiste beelden uit het museum