Zon, meer en strand

Onze vrienden uit Griekenland zeiden dat ze het 'succes' van hun vakanties afmeten aan de hoeveelheid keren dat ze gezwommen hebben. Nou, dan heb ik wel een heel goede vakantie, pardon, staycation, gehad. 

Want het was deze zomer elke dag mooi weer, en de onvolprezen, altijd heldere en koele Lentse Plas (met strandje) ligt op enkele minuten lopen van ons huis. Daarvoor hoef je niet naar Frankrijk! 

En zelfs de eclips was er mooi te zien.

Door het vele suppen, zwemmen (en roeien, maar dat doe ik altijd in de Spiegelwaal) is mijn conditie enorm toegenomen. En natuurlijk heb ik ook de nodige boeken gelezen (bijvoorbeeld Narcis en Contrapposto), bezoek ontvangen, bandjes bekeken en musea bezocht. 

Ik ben er dus weer helemaal klaar voor!

Ti kanis?

 

Of we zin hadden om weer naar hun tweede huisje in Nikiti te komen en wel zo rond het Iraanse Nieuwjaar. Maar natuurlijk! Vorig jaar was het ook al zo ontzettend goed bevallen, en toen waren ze niet eens zelf aanwezig. 

Eigenlijk kun je wel zeggen dat we een upgrade hadden ten opzichte van vorig jaar. We hadden nog steeds onze eigen appartementlaag, dus voldoende privacy, maar dit keer werden we (meestal) begeleid tijdens onze uitjes en kregen we elke ochtend een uitgebreid ontbijt en elke namiddag een echt Grieks diner voorgeschoteld. En passent leerden we ook nog wat Nieuw-Grieks, aangezien de gastvrouw van origine Griekse is en naast haar baan als laborante ook Griekse les heeft gegeven. Kalimera, ti kanis, klonk het dus elke ochtend, en op een gegeven moment ook mét de bijbehorende muziek:

En elke namiddag dus een echt Grieks diner; beiden zijn uitstekende koks. Eleni omdat ze in de Griekse keuken opgegroeid is en Ferry omdat hij z'n eigen restaurant gehad heeft. Boodschappen deden we wel samen en ook dat was geen straf. Heerlijk langs de boulevard naar de markt en de winkel; de vis soms zelfs rechtstreeks van een van de visboten. Hoe vers wil je het hebben? 

En natuurlijk hebben we ze bij wijze van wederdienst geholpen in de tuin; dat was wel het minste wat we voor hen konden doen en was nog leuk ook! 

Een dolle dag was ons uitje naar het eiland Ammouliani, dicht bij het Athosgebergte, waar een neef van Eleni woont. Een heerlijke hippie die met zijn vrouw in een zelfgebouwd huisje woont en daar alles heeft wat zijn hartje begeert (zon, zee, strand, verse groenten, vis en drank), inclusief een oude pick up truck, die enkele jaar geleden nog in een muziekfilmpje over het eiland figureerde:

Verdere tripjes waren naar het prachtige Vergina, het bosrijke Metamorphosi, de mooie zonsondergang bij Parthenonas en de sprookjesachtige Petralonagrot. De laatste bezienswaardigheid was eigenlijk een niet-bedoelde trip; het oorspronkelijke doel was Olynthus, dat vorig jaar gesloten was vanwege een grootscheepse verbouwing in verband met de klimaatverandering en dit jaar....gewoon zomaar een dagje dicht blijkbaar. En dat terwijl Ferry een paar dagen ervoor nog gebeld had of het op de geplande dag open zou zijn. 'Maar natuurlijk meneer!'. Niet dus. Ferry en Eleni keken er niet van op. 'Dat is Griekenland.' 

Eén voordeel: nu moeten we volgend jaar weer. Yamas!

Vrolijke update

Je zou bijna kunnen denken dat ik een vette vakantie heb gehad, zo lang als ik niet geblogd heb. Maar niets is minder waar, ik heb het druk gehad. In januari en februari? Maar dan is er toch juist niets te doen?

Nou, bij ons wel! We hebben er in korte tijd namelijk drie kinderen bij gekregen: een kleinzoon, een dochter die weer een tijdje bij ons in huis komt wonen en een schoonzoon die het bij ons ook gezellig vindt.

Het is pure rijkdom, maar niet zo bevorderlijk voor het bloggen. Dry January heb ik dit jaar ook maar overgeslagen - te veel te vieren. Hopelijk hebben jullie het ook fijn gehad de laatste tijd. 

We spreken elkaar nog. Toch?

Sprookjesachtig Kopenhagen

Reffen (permanent stadsstrand met uitzicht op de stad)

De Denen had ik me eigenlijk altijd voorgesteld als ietwat saaie en degelijke mensen; hun hoofdstad dus ook. Maar niets is minder waar. De helft van het centrum van Kopenhagen wordt in beslag genomen door Tivoli, een pretpark à la de Efteling, waar je vanaf het centraal station bijna meteen als een soort Alice in Wonderland ingezogen wordt.

Noem me één stad in de wereld waar dat ook het geval is. Ik wed dat je er geen een kunt noemen.

Verder wordt er veel gefietst en heb je er natuurlijk ook wel auto's en winkels, maar niet vreselijk veel. De stad maakt verder een opgeruimde en frisse indruk. De penetrante hasjlucht die je bijvoorbeeld in Amsterdam hebt, is totaal afwezig. Het doet meer aan een stad als Leiden dan aan een hoofdstad denken. De grootstedelijke Hop On Hop Off bussen die er rondrijden doen daardoor een beetje misplaatst aan. Kopenhagen lijkt in dat opzicht op Barcelona als een muis op een olifant: stampen wij even lekker! 

Mooie musea hebben ze er trouwens wel en ook die zijn paradijslijk rustig. Wij hebben de Glyptoteket en het Copenhagen Contemporary bezocht. Beide zeer indrukwekkend.

Maar goed, zal de oplettende lezer zeggen, je hebt er toch ook Christiania? Dat klopt. De Kopenhaagse softdrugs is  geconcentreerd in deze hippievrijstaat aan de rand van de stad en is voor iedereen die wil toegankelijk. Hygge kriebel!

En als je meer van creativiteit, muziek, streetfood, bier, cocktails en wijn houdt, dan begeef je je naar het nabijgelegen Reffen, een soort eeuwig durend zomerfestival met uitzicht op de stad. Dat stukje Kopenhagen deed me weer meer aan Berlijn denken. Van alles een beetje dus.

Hebben we dan alles gehad? Nee, want er is ook nog strand en zee, het meest opgeruimde dat ik ooit gezien heb. In de verte lonkte de van de serie bekende brug naar Zweden, maar daar hadden we deze keer - het was een kort en onverwacht tripje omdat we de zoon van de buurvrouw moesten helpen verhuizen - geen tijd voor. 

Ook de zeemeermin heb ik nog niet gezien. Misschien wel met opzet, zodat ik wel een keer terug moet naar deze heerlijke stad. Ze roept me nu al. 

Als een Sirene. 

Een mooi Frans sprookje

Met een tante als Katharina verveel je je nooit: altijd wilde ideeën. Zoals nu ook weer het voorstel om samen een vakantiebezoek aan haar vriend Kees Wieringa en zijn vrouw Moos d'Herripon, het talentvolle echtpaar dat een kunstcentrum aan het opzetten is in Frankrijk, te brengen. 

Ze zijn het nog volop aan het verbouwen daar, maar het is al bewoonbaar en er zijn al prachtige, ruime en stijlvolle kamers met gouden randjes voor (de) gasten ingericht. Je ziet nu al hoe luxe het straks gaat worden, ook al zijn de concertzaal, dansstudio en expositieruimte nog niet klaar. Wat uiteindelijk expositieruime moet worden is nu bijvoorbeeld nog wijnkelder (wat ook niet te versmaden is natuurlijk en voor een deel zal het zeker deze functie blijven behouden gelukkig...). Maar je kunt je er al een voorstelling van maken hoe mooi die ruimte straks gaat worden, met al die nissen en doorkijkjes.

En niet alleen het landhuis/ kasteeltje is prachtig, ook de heerlijk groenglooiende omgeving; enfin, wie kent de wijnrijke Bourgogne niet? Gelukkig was het mooi weer, dus we hebben lekker buiten kunnen eten (en champagne drinken) en door het bos achter het huis kunnen wandelen. Een deel hiervan zal straks als camping gaan fungeren; fijn voor de wat minder rijke kunstenaars!

Het gebouw zelf dateert uit de 19e eeuw (1837 om precies te zijn) en is gelegen tegenover de kerk. Dat laatste maakt het uitzicht ook aan de voorkant zeer pittoresk en maakt wekkers overbodig. Want zeg nou zelf, hoe fijn en landelijk is het niet om gewekt te worden door het luiden van de klokken van de eeuwenoude dorpskerk? Je waant je gelijk in een lang vervlogen tijd.

Kortom, het was een sprookjesweek.

Maar ook 'hard werken': 's ochtends yoga in de dansstudio-in-opbouw onder de professionele leiding van Moos, daarna ontbijt met onder andere verse croissants en jus d'orange geserveerd door Kees, vervolgens een stukje fietsen door de schitterende omgeving en een kopje koffie drinken op een van de terrasjes aan de rivier de Yonne, terugkeren voor een heerlijke lunch in de tuin met soep van verse groenten en kruiden uit de moestuin, stokbrood en kaasjes, 's middags wat lezen en door het dorp kuieren, een kasteel bezoeken of eventueel wat pastis drinken, om een uur of vijf gaan zwemmen in de rivier en daarna een uitgebreid diner met (alweer) verse groenten uit de tuin, de nodige flessen wijn en interessante gesprekken met de rest van de gasten, die (nu) voor een groot deel (nog) bestond uit klussende vrienden en familie. 

Soms was er ook nog een excursie, zoals naar de lichtshow op (ja óp) de kathedraal van Sens en af en toe een privépianoconcert van Kees of uitstekende compilatie Franse chansons. 

Bestaat volmaaktheid? Wat mij betreft de afgelopen week in Villeblevin wel. It's a villa I believe in en ik zal zeker op korte termijn naar deze oase terugkeren.

Verder gun ik iedereen een tante Katharina.

Lentopia

Tijdens deze vakantie was ik vaak aan de Lentse Plas te vinden. Want de Middellandse Zee, die zat er dit jaar even niet in. Absoluut geen geklaag hoor, want wie heeft er nou een heerlijk strand (zeg maar Antalya) op vijf minuten loopafstand van zijn huis? Elke dag even een heerlijke plons in de plas, na bijvoorbeeld een prachtige fietstocht of wandeling in het Rijk van Nijmegen en soms verder. Wie wil dat nou niet?

Er waren ook dagen bij dat we de hele middag aan de rand van het water vertoefden. Op een van die middagen zagen we ineens een opblaasboot/- matras in de vorm van een onbewoond eiland langskomen. Dát is gaaf, dachten we, dat willen we ook! En het zou de plas ook goed doen als er meerdere onbewoonde eilandjes in zouden ronddrijven (naast de al aanwezige flamingo's, eenhoorns en watermeloenen). Dus we gaan er ook een kopen en de trend helpen verspreiden!

Nu hadden ze bij de grote Nederlandse internetwinkel geen opblaasbaar onbewoond eiland inclusief palmboom in de aanbieding, maar wel een pizzapunt; een stuk handzamer en makkelijker op te pompen. Dat leek ons ook enorm bij te dragen aan de tropische sfeer van het pittoreske Lent. En bovendien: als meer mensen zo'n punt zouden kopen, zouden we met z'n allen kunnen proberen een hele pizza in de plas te maken.

Dus we hebben er een besteld en zijn er heerlijk op gaan drijven. Tot groot genoegen van de kinderen in de plas: 'mag ik een hapje?', al vonden ook de volwassenen het wel amusant: 'heb je je lunch meegenomen?'. En twee dagen later zagen we er ineens nog een ronddrijven.

Jammer dat de hittegolf niet langer heeft geduurd, want ik ben er zeker van dat we anders als Lent een hele pizza bij elkaar hadden kunnen verzamelen.

Nou ja, wie weet volgend jaar; nieuwe hittegolf, nieuwe kansen!

Weekendje moezelen

Toen vrienden ons vroegen of we een stukje met hen mee wilden fietsen langs de Moezel, konden we hen dat natuurlijk niet weigeren. Op vakantie zouden we eigenlijk niet gaan, maar een weekendje Moezel konden we ons nog wel over ons coronahart verkrijgen. En wat betreft het goede weer, de bergen, de wijngaarden, de rivier, aardige mensen, rust en lekkere wijn deed het niet onder voor een weekje Frankrijk of Italië. En dat op 3 uurtjes rijden van huis! Heerlijk!

Obgrigada Lisboa!

Soms heb je het geluk dat je dochter een half jaar gaat studeren op een prachtlocatie en dat ze het prima (leuk zelfs) vindt dat je haar komt opzoeken. De reis naar Lissabon was snel geboekt! En naast het geluk van de charme van de vriendelijke stad aan de Taag hadden we ook nog eens prachtig weer: een dikke 22 graden en een staalblauwe hemel. Wat wil een mens nog meer in februari?

Gezellig terrasjes pakken, genieten van het heerlijke eten en de mooie straatjes en gebouwen, swingende openluchtoptredens en zonsondergangen aan het water. Het leek wel zomer! Zelfs voor Portugese begrippen viel die vroeg; normaal tikken ze dit soort temperaturen pas in april aan.

Naast de stad, de zon en de rivier vond ik ook de Portugese mens een heel aangenaam soort: hartelijk, behulpzaam en open. Echt harde werkers zijn het echter niet volgens mijn dochter: alles wat ze van het werk af kan houden, houdt ze ook van het werk. En de colleges dan? Die beginnen sowieso altijd een kwartier te laat en ook de eindtijd die er voor staat wordt vaak niet gehaald. Stress lijken ze niet te kennen, lage lonen wel. Dat leidt onder andere tot extreem lage Uberprijzen: als je het ritje met z'n tweeën of drieën deelt is het nog goedkoper dan een bus- of metrokaartje. En je krijgt er ook nog eens gratis een leuk gesprek bij geserveerd! De Portugezen die wij hebben ontmoet spraken allemaal behoorlijk goed Engels, veel beter dan bijvoorbeeld de Spanjaarden of Fransen. Ze hebben dan ook bijna allemaal een tijdje in het buitenland gewerkt. Lage lonen hè, dan moet je wel...

Ter voorbereiding op onze reis hadden we een aflevering van In Europa gezien waarin de volksaard van deze mensen goed in beeld wordt gebracht: het zijn vrolijk tsjirpende krekels en ze kennen geen zorgen voor morgen.Grappig detail in die docu vond ik dat een hoge ambtenaar enkele jaren geleden een mooi spel speelde met die volksaard door de belastingmoraal van de Portugezen op te krikken middels een loterij: elke week werd een Audi verloot onder de mensen die hun BTW-bonnen instuurden. Dat werkte als een tierelier! Mensen verzamelden massaal hun bonnetjes en stuurden ze op. Ook wij kregen overal nu nog een bonnetje bij, zelfs bij ons metrokaartje.

Een enorme bak vind ik dat.

Verder hebben ze het 'golden visum' bedacht voor rijke buitenlanders die kapitale villa's opkopen. Voilà, kassa! Alleen zijn de huizen inmiddels niet meer te betalen voor de gewone Portugezen. Met name de goedopgeleide jongeren vertrekken daarom massaal naar het buitenland om een beetje een goed loon te krijgen. En ik kan ze geen ongelijk geven. Hoewel? Ik zou er misschien best een lager loon voor over hebben om in het Portugese paradijs te wonen.

Als ik mijn dochter was, zou ik het wel weten....

Cascais, badplaatsje bij Lissabon

De toppen van Valencia

We keken er al maanden naar uit om met het hele gezin naar Valentia Edetanorum, ofwel Valencia, de stad van paella, sinaasappels, spectaculaire Calatrava -architectuur, knus centrum met groene parken, witte stranden, blauwe zee, wuivende palmbomen en heerlijke fietspaden.

Dat laatste is best bijzonder voor een Spaanse stad en komt met name doordat Valencia een keer flink is overstroomd; in 1957 trad de rivier de Turia ver buiten z'n oevers en men heeft toen besloten dat nooit meer te willen. Daartoe heeft men de rivier gewoonweg omgelegd naar het westen van de stad en van de drooggelegde rivier een fietsvriendelijk park gemaakt. Bam! Dat is lef hebben en betaalt zich nu uit, want het is een oase in de stad. En je kunt er ook nog eens (de nieuwste rage) heerlijk elektrisch steppen. Hadden meer stadsbestuurders die ballen maar. En ook de futuristische stad van kunsten en wetenschappen die er vervolgens bij is aangelegd en waar Calatrava zijn heerlijke creatieve en futuristische gang kon gaan getuigt van grote moed. Het kostte wat, maar dan heb je ook wat.

Of er dan niets aan te merken is op de stad? Jawel hoor! De metro komt bijvoorbeeld niet in het centrum van de stad, maar maar tot de rand ervan. Kijk, dat is in Parijs toch beter geregeld; daar kun je zo van topmonument naar topmonument hoppen met de metro. Met die bussen is het toch meer geklooi.

En: men spreekt er bijzonder slecht Engels, vaak zelfs helemaal niet. Dat geeft je enerzijds het romantische gevoel dat je echt op vakantie bent, maar aan de andere kant: als je iets echt nodig hebt of wilt weten, dan kan het knap onhandig zijn. Gelukkig sprak de receptionist van ons appartementencomplex wél uitstekend Engels, dus dat hebben we flink uitgebuit. Hij heeft alles gereserveerd, van fietsen tot restaurant tot taxi.

En met de jeugd zit het ook wel goed. Groeimogelijkheden genoeg dus voor deze prachtige stad. Al was het voor nu wel fijn dat het geen tweede Barcelona is qua drukte. Nog niet....

Vakantiebieb

Tijdens de zomervakantie speelt de Openbare Bibliotheek altijd even voor Sinterklaas, want dan stelt ze voor heel Nederland - of je nu lid bent van de bieb of niet - een mooie set titels gratis beschikbaar.

Met dit jaar bijvoorbeeld de roman De heilige Rita van Tommy Wieringa en als non-fictie een boekje kantoorjargon (mag ik even iets tegen je aanhouden?) van Japke-d. Bouma en een boek over introversie. Om maar wat te noemen. Enfin, kijk hier voor de volledige serie.

De OBA heeft er voor je gemak een top tien van gemaakt.

En ook aan de kinderen is gedacht. Wat dacht je bijvoorbeeld van het boekje Rollebollen met de Romeinen over zebra Julius?

Veel leesplezier!

No hard things

'Zullen we daar volgend jaar op vakantie heen gaan?', zei mijn man, toen hij de foto's van het congres in Saint-Malo zag. 'Goed plan, en is in maar een dag met de auto, en eventueel ook met de trein te bereiken.' Want de kinderen wilden uiteraard (?!) ook weer mee. Met hun partners. En daar werd het treinverhaal belangrijk, want we zouden niet met z'n zessen in de auto kunnen, dus ik had al aangeboden om met de trein te reizen.

Nu bleek dat achteraf niet nodig, want uiteindelijk ging een van de wederhelften niet mee, maar het had gekúnd. Dat is altijd belangrijk, dat iets kán. Het hoeft niet te gebeuren, als het maar kán.

En het was gezellig en niet te heet; volgens de kinderen was Saint-Malo met z'n twintig, vijfentwintig graden op dat moment de koudste plek in heel Europa. Hadden wij even geluk: niet-hitte is tegenwoordig een luxe en we konden evengoed gewoon naar het strand. En - niet onbelangrijk - niet al te lamlendig stadjes en monumenten bezichtigen, zoals bijvoorbeeld de rotssculpturen die ik vorig jaar gemist had, maar waar mijn gewaardeerde collega Léon mij op wees. Wat zal ik zijn tips missen nu hij met prepensioen is....

Wat tegenwoordig ook een luxe is, is een hele week met de kinderen optrekken. Nu ze op kamers wonen, zien we ze immers veel minder. En ze hebben veel te vertellen, vooral op het gebied van muziek, uitgaan, sport en voeding. O ja, en ze kunnen goed koken; niet onbelangrijk op vakantie. Alleen dat Frans dat die Fransen spreken hè, dat vinden ze maar lastig. 'Waarom kunnen die Fransen niet gewoon Engels praten?'

Nu is het Engels van de Fransen soms ook wel hilarisch. De gastvrouw van onze (overigens geweldige) Airbnb wilde bijvoorbeeld duidelijk maken dat je op de WC op de bovenverdieping beter je gevoeg niet kon doen vanwege de gebrekkige waterdruk aldaar. Ze zei dat je daar prima kon plassen, 'but no hard things'. Dat werd natuurlijk meteen een running gag tijdens onze vakantie.

No hard things. Ik geloof dat we het er maar inhouden. Een betere vakantievibe kun je niet hebben.

Weekje Montpellier

Na het weekje zomerfeesten was ik wel toe aan nóg een weekje vakantie in de zon, maar dan om uit te rusten. En die kreeg ik gelukkig ook: in Frankrijk, Zuid-Frankrijk om nog preciezer te zijn, Montpellier om het nog concreter te maken.

Wat een geweldige plaats is dat! Mooi historisch centrum, dat godzijdank autovrij is, en heerlijk dicht bij zee. Door de stad slenteren was nog nooit zo leuk....

Ook onze verblijfplaats was top, want appartement (airbnb) midden in het centrum, in een oud, 17e eeuws klooster.

Wat een geluk kun je soms hebben.

Naast Montpellier hebben we overigens ook Lyon (verrassend leuke stad), Vienne, Nimes, Aigues- Mortes en Nancy aangedaan. Van de spectaculaire vondsten in Vienne wisten we overigens toen nog niets af, maar ook zonder dat vonden we het al een schitterend stadje en we gunnen ze een beetje extra toerisme daar, want het maakte een behoorlijk arme indruk.

Volgend jaar weer in die streek wat mij betreft! Hoewel, er zijn nog zo véél mooie streken te ontdekken...eerst maar weer eens gaan werken voor het geld! #zinin #not

Geen Marokko

Eigenlijk zou ik deze week naar Marokko gaan met mijn tante. Maar de reis ging niet door: te weinig aanmeldingen. Tant pis, dan proberen we het in maart nog een keer.

Gevolg is wel dat ik nu maar liefst tweeëneenhalve week vrij heb. Dat voelt als een enorme luxe. Laat de wereld maar even doordraaien, ik ben er even niet. Of eigenlijk: juist wel. Voor lieve vrienden waar ik anders nooit tijd voor heb. Voor de museumjaarkaart (wordt-ie eindelijk weer eens intensief gebruikt). Voor boeken. Voor films (mijn dochter moet voor Engels het boek One flew over the Cuckoo's nest lezen en wilde daar natuurlijk (ook?) de film van zien - alle tijd om mee te kijken).

Ik zou ook nog wat tijd voor opruimen over moeten hebben. Maar helaas, daar heb ik geen tijd voor. Tant pis. De wereld is er te mooi voor.

Vakantiebelevenissen op zwarte zaterdag

Iedereen verklaarde ons voor gek: op zwarte zaterdag naar Oostenrijk rijden. Maar mensen, we vertrokken pas 's middags, kónden pas 's middags vertrekken.

Onderweg zouden we in een hotel overnachten. We hadden niets besproken, want we wilden vóór donker nog zo ver mogelijk komen. Het werd uiteindelijk Neurenberg, bij het eerste het beste hotel dat we tegenkwamen, zoals we hadden afgesproken. Een beetje avontuur hè, da's nooit weg, niet die hele vakantie al van tevoren al van minuut tot minuut plannen, dat lijkt te veel op werk.

En het avontuur kregen we, bij dat eerste beste hotel. Want de eigenaar bleek nogal een sjacheraar. Geen receptie bij het - overigens leuk uitziende - etablissement, gelukkig wel een bel waar je op kon drukken. Om de zeer kort gebroekte baas uit de luie stoel te krijgen.

Nee, helaas had hij geen tweepersoonskamer meer, wel een familiekamer (à 110 euro). Hmm, we waren moe, dus oké. Als we contant zouden betalen, zouden we 5 euro korting krijgen. Het ontbijt was trouwens ook 5 euro per persoon.

We zagen een bordje café staan. Zouden we daar een biertje kunnen krijgen? Nee, het café was dicht, maar hij zou buiten op het terras wel even twee flesjes bier neerzetten, dat hadden we wel verdiend vond hij. En toen we eenmaal buiten zaten - we dachten dat het service van de zaak was - vroeg meneer of we daar even tien euro voor wilden neertellen. Nou ja zeg! Maar we waren moe.

In de kamer aangekomen hebben we de site van het hotel opgezocht op de mobiel. Vernietigende recensies, met name de houding van de eigenaar (onbeschoft, racistisch, geldwolf, uitbuiter enzovoorts). De truc met de familiekamer bleek hij al vele malen uitgehaald te hebben. Ik was blij dat we in ieder geval met z'n tweeën waren, want zou in m'n eentje geen oog dichtgedaan hebben met zo'n raar mannetje in de buurt.

Het ontbijt was gelukkig wel goed. Heel goed zelfs, en we mochten ook een gratis lunchpakketje meenemen. Service van de zaak. De vrouw die ons bediende was ook nog eens superaardig. Voorwaar, zwarte zaterdag was snel vergeten.

Wenen

Het schijnt dat Marcus Aurelius er is overleden. In Vindobona.

Wij gingen er niet heen om te overlijden, maar gewoon op vakantie. Een stedentrip. En we waren er zeer tevreden over. Misschien wel omdat er relatief weinig toeristen waren. Geen rijen, en de toeristen die er waren, waren van het zeer beschaafde soort. Kom daar nog maar eens om, tegenwoordig.

Klassieke concerten en opera's hebben we niet bezocht, wel het Hundertwasserhaus en verschillende musea, vooral die met werken van Gustav Klimt (en Egon Schiele).

Een onverwacht fijne ontdekking was het Donau-eiland, waar tussen de oude en nieuwe Donau een bruisend stadsstrandleven opgezet was (compleet met bootjes, strandstoelen, parasols, palmbomen, cocktails enzovoorts). Heerlijk hoor, als het zo tegen de dertig graden is!

Het bijzondere aan deze reis was verder dat het de eerste van mijn man en mij was zonder kinderen. Dat was slikken en romantiek ineen. Klimt zou daar vast een mooi schilderij van hebben kunnen maken. Met bloemenweiden en goud.

Punkers

Je vraagt je soms af waar die punkers van weleer toch gebleven zijn; hanenkammen zie je eigenlijk alleen nog maar op het voetbalveld.

Vandaar dat we verheugd/ verrast waren toen er tijdens ons verblijf ineens een groep punkers in ons appartementencomplex neerstreek. We waren benieuwd hoe dit het leven in Badalona zou veranderen.

Om kort te gaan: in het geheel niet. Ze hingen wat rond, zeiden vriendelijk gedag, stonden vroeg op en arriveerden gelijk met ons op het strand. Niet om te zonnen, want ze zaten zonder uitzondering helemaal onder de tatoeages. Ze speelden een potje beachvolleybal, maar waren er niet goed in. De bal raakte steeds uit het spel.

Zo ging dat een paar dagen door. Behalve op de ochtend voor ons vertrek. Toen bleken ze ineens luidruchtig, er werd vanaf verschillende balkons naar elkaar geschreeuwd, de muziek stond hard, punkers uit het belendende hotel bleken uit het hotel te zijn gezet en naar ons appartementencomplex gekomen te zijn.

Gelukkig, oude tijden herleefden toch nog een beetje.

Het Badaolonaparadijs

Onze dochter wilde dit jaar per se een strandvakantie. Want we hadden de laatste paar jaar naar haar mening al te veel stedentrips gedaan; ze vond het echter geen bezwaar dat we in de buurt van een stad zouden verblijven. Een dagje stad en cultuur kon er nog wel van af.

Dus kwamen we terecht in Badalona. En wat een fantastische keuze bleek dat te zijn! Een heerlijk zandstrand, azuurblauwe zee, boulevard met palmbomen en bankjes. Veel bankjes. Die 's avonds vooral bezet waren door lieve bejaarden met kleine hondjes die de dag doornamen. Heerlijk om tussendoor te flaneren. Zo moet het 100 jaar geleden ook geweest zijn.

Er waren weinig toeristen - geen Nederlander gezien! Alles gebeurde in de grootste gemoedelijkheid, de meeste mensen kenden er niet eens Engels - wat zou je je druk maken?
En dat op 10 kilometer afstand van Barcelona, waar het loeidruk was. Ik kan de Barcelonezen die hun stad terug willen absoluut begrijpen. Want het is een prachtige, kleurrijke stad, fraai aan zee en tussen de bergen gelegen. We hebben ons bezoek beperkt tot de Ramblas, waar we gillend van ellende eigenlijk meteen weer vandaan wilden wegrennen en Park Güell, waar gelukkig nog enige rust was te bespeuren; genieten dus.

En aangezien we nog een metrokaartje overhadden, ben ik de volgende dag nog even teruggegaan voor de Sagrada Familia, maar de tickets daarvoor waren uitverkocht. Geen ramp gezien het gedrang dat er evengoed was, dus ook binnen zou zijn. Maar eens terugkomen op een wat rustiger tijdstip, buiten het seizoen.

Nee, dan de Rambla in Badalona. Heerlijk rustig winkelen, veel bekende merken, maar ook veel boetiekjes, niet te duur. Daarna in vijf minuten naar het strand lopen, sangriaatje of mojitootje drinken, een duik in de zee, naar de joggende, surfende, zonnende en mountainbikende jeugd kijken. Boekje lezen, bruin worden, tapas eten.

Mijn dochter had gelijk. Soms is een strandvakantie best fijn. Zeker in de buurt van een stad.

Als koningen in Cambridge

Zo voelden we ons afgelopen paar dagen. Want we logeerden via een of andere aanbieding in een viersterrenhotel (landhuis) in de buurt van Cambridge en natuurlijk hebben we de charmante universiteitsstad van daaruit meermalen bezocht.
En daar ook een dag met mijn broer en gezin opgetrokken, want die wonen daar in de buurt.

Voorwaar een uitstekende combinatie.

Het plusprogramma

Bij een goede vakantie hoort een goed plusprogramma. En ditmaal bestond dat uit Leiden en Delft (bij het basisprogramma Noordwijk).

Leiden om te shoppen, de vernieuwde UB te bekijken (met als extra attractie blogger Leendert een keer live te ontmoeten) en de prachtige tentoonstelling Gouden Middeleeuwen te bezoeken.

Veel voor een dag? Nee hoor, het prettige aan Leiden is dat alles te voet te bereiken is: een heerlijke stad wat dat betreft. En überhaupt.

Ook Delft is een heerlijk grachtenstadje. Om in de middeleeuwse sfeer te blijven hebben we onze lunch bij Stadsherberg de Mol genuttigd. Geen goud daar, maar wel stenen bruine bekers en koude thee (zo noemen ze de ice tea daar, zodat je je onder andere daardoor alleen al vijf eeuwen in de tijd terug waant; cappuccino serveren ze er dus ook niet, wel gewone koffie met bruine kandijsuiker).

Ja, Nederland is mooi. Maar dat belet ons niet ook nog naar Engeland te gaan deze vakantie.

Noordwijk aan zee

Groeten uit Noordwijk

We gaan een paar daagjes naar Noordwijk aan zee, nou, dachten we, dan gaan we ook echt naar Noordwijk aan zéé! In een appartementje dat uitkijkt op zéé.

En dat vonden we - hoe kan het ook anders - via Airbenb, de Uber van de vakantiehuisjes: modern, particulier, persoonlijk, sympathiek, snel, gemakkelijk, betrouwbaar en betaalbaar.

Gewoon vanaf je balkon de zon zien opkomen en in de see sien sakken en in de tussentijd lange strandwandelingen maken. That's the sea spirit.

Want de zee, die blijft toch bijzonder. O, die zee.....enfin, luister maar als je geen schelp bij de hand hebt....