Keramieken Cave

Zoals jullie waarschijnlijk allemaal wel weten, is Nick Cave een behoorlijk veelzijdig artiest: zanger en muzikant, maker van prachtige lyrics, romancier, acteur, you name it, he did it. Maar dat hij ook nog eens een expositie van keramieken beeldjes van zijn hand zou krijgen, daar had ik nooit op gerekend. Hij zelf misschien wel, aangezien hij opgeleid is aan de kunstacademie - die hij overigens na 2 jaar alweer verlaten heeft om te gaan toeren met zijn toenmalige band The Boys Next Door.

Maar enkele jaren geleden openbaarde die duivelse pandemie zich en kon hij niet toeren, dus had hij tijd om zijn oude hobby (of liever gezegd: professie) weer op te pakken. 

Museum Voorlinden zag en kocht zijn werk en bood hem een solotentoonstelling plus boek bij het werk aan. De directrice, Suzanne Swarts, zei dat hij daar als een kind zo blij mee was. En dus werkte hij braaf mee aan een PR-campagne en kwam hij zelfs bij Jinek over zijn werk praten:

Dat was op de donderdag voor de zaterdag waarop zijn tentoonstelling geopend zou worden en hij zijn boek zou gaan signeren. Of ik daar bij was? Natuurlijk! En het was een van de gelukkigste dagen van mijn leven: een ontmoeting met mijn held! Maar het was ook een verdrietige dag, want Karen, mijn Cave-vriendin, kon er niet bij zijn (en zij was het nota bene die mij op de signeermogelijkheid had gewezen). Dat voelde wel heel erg dubbel. En het ergste was: de regels rondom het signeren waren heel streng: alléén 1 exemplaar van alléén het boek The devil: a life en geen enkel ander boek mocht er gesigneerd worden en dus ook geen exemplaar van iemand anders. Je mocht niet eens tas meenemen om het boek in te verstoppen (dat had ik natuurlijk geprobeerd, maar ze waren onverbiddelijk bij het museum); een cadeautje meenemen mocht dan weer wel en gelukkig had ik een reep Tony Chocoloney voor hem bij me. Op advies van Karen; zij is de meest strategisch denker van ons twee.

Vroeg uit de veren dus afgelopen zaterdag om op tijd bij het museum te zijn. Daar aangekomen meteen een extra exemplaar van het boek/ de tentoonstellingscatalogus voor Karen gekocht - helaas mocht ik dat dus niet laten signeren - en in de rij gaan staan. De rij was niet heel lang, omdat we allemaal een tijdslot hadden gekregen en ons op het hart gedrukt was geen minuut eerder te komen. En ik stond nog niet in de rij, of ik werd al geïnterviewd. 'Hoe vind je het om straks Nick Cave te ontmoeten?' 'Geweldig natuurlijk!' 'En hoe vond je de tentoonstelling?' 'Die ga ik straks pas bekijken.' 

En hup, de rij weer in. Om het hoekje lag een hele stapel vol met de duivelsboeken en een stapel post-its. Per persoon mocht je 1 boek pakken en daar een post-it met je naam op plakken. En daarna doorschuifelen, een beetje praten met de mensen in de rij; iedereen was opgewonden. 'Zal ik straks een foto van je maken als hij je boek signeert?', vroeg een vrouw achter me. 'Ja graag!'. Selfies mochten we niet maken, dat was ons al verteld. Alles om de superster niet te ontrieven. Niemand drong ook voor, iedereen wachtte netjes op zijn of haar beurt. En dan kwam uiteindelijk je beloning: het signeren van je duivelsboek door de maestro himself. Plus een minuutje privé-tijd met hem. 

Zelf begon ik mijn private minute met het aanbieden van de reep Tony Chcoloney. 'Ah, Belgian Chocolate', zei hij, 'die ga ik straks lekker opeten'. Ik zei 'sorry, dat is geen Belgische Chocolade, dit is Tony Chocoloney, dat is slaafvrije chocolade. 'Ah, die mogen slaven dus niet eten'. 'Jazeker wel, maar er is geen dwangarbeid aan te pas gekomen bij het vervaardigen van deze chocolade, en bovendien is er een eerlijke prijs voor betaald. De chocolade die ik je gegeven had en waar je op de Red Hand Files over geschreven hebt, dank daarvoor, ik voelde me vereerd, was van hetzelfde merk, dat was ook geen Belgische chocolade'. Zo, dat was eruit, nu wist hij dat ik die attente fan was die hem chocolade gegeven had tijdens het concert in Antwerpen. Tijdens het concert gooide hij de chocolade nog naar de gitarist, dus sowieso had hij zitten fabuleren in zijn Files. Maar goed, dat is artistieke vrijheid en die gun ik hem, hij is een artiest.

'En na afloop, ga je dan een duik nemen in de vijver achter ons?' (ik wist dat hij net als ik winterzwemmer is en tijdens het signeren had hij een prachtig uitzicht op een vijver in de tuin van het museum). 'Haha, dat wil ik de mensen hier niet aandoen'. 'Volgens mij zouden ze dat hilarisch vinden.' 'Ik ga het er maar niet op wagen'. Inmiddels was hij klaar met het signeren van het boek en stak hij zijn hand uit ten teken van het beëindigen van het gesprek. Ik trilde nog na, maar het was eigenlijk een heel relaxed gesprek, alsof ik hem al jaren kende.

Ondertussen was mijn tante, die helaas ook geen kaartje had kunnen bemachtigen, in het museum gearriveerd om samen de expositie(s, er waren er meer) te bekijken. 

Wat een dag!

Dit kon niet meer overtroffen worden. Of toch wel? Ja hoor, er was nog een heel klein kersje op de taart: maandag werd Suzanne Swarts (een minstens even grote bakvis als ikzelf) over de expositie geïnterviewd bij Tijd voor MAX. Ter illustratie waren er ook nog beelden te zien van de interviewtjes met het publiek dat aanwezig was bij de signeersessie en daar dook ik ineens op. Ook dat nog: 2 seconds of fame! 

Straks maar weer gewoon aan het werk, want dit soort highs moet je niet te vaak hebben....

Zie  hier voor de reel van museum Voorlinden waarvan ze fragmentjes op tv hadden laten zien

Het concert van de King

Twee keer maar liefst ben ik naar het 2024-concert van de King geweest. De King? Die is toch al dood en begraven? Nee hoor, hij is opgestaan uit de dood in de persoon van Nick Cave. Wie zijn Wild God tour heeft meegemaakt, voelt zich waarschijnlijk hetzelfde als mensen die vroeger een concert van Elvis hebben meegemaakt: het was uitzonderlijk goed, en een religieuze ervaring tegelijk.

De eerste keer was in de Ziggo Dome, een zitplaats voor de verandering. Maar hey, wel samen met mijn echtgenoot. En ook die genoot. Het was ook onze eerste keer in de Ziggo Dome. En tegelijkertijd was er een voetbalwedstrijd in de Arena (nee, niet die). Een gedenkwaardige avond, eigenlijk al genoeg. Moest ik dan nog een keer? Ja, want ik had al kaartjes en we hadden staplaatsen en staplaatsen bij Nick Cave, vooral dicht bij het podium voegen toch echt iets toe - bijvoorbeeld een aanraking met de King.

Die had ik al een keer eerder gehad (zie hier), en ook deze keer heb ik Hem kunnen aanraken, een veeg over zijn kletsnatte blouse. En ik heb hem ook chocolade gegeven; daar schreef hij later over in zijn Red Hand Files (zie hier, eerste alinea, echt wow om daar in te staan). Het moment van het aanbieden van de chocolade is trouwens opgenomen en zie je hieronder:

Maar het meest bijzondere was misschien wel de liftster die we (mijn Cavevriendin en ik) meenamen; ze had onze dochter kunnen zijn, maar kwam uit Tsjechië en had al een moeder (die overigens óók het concert bezocht had, in Praag). Mooi zoals ze genoot en ook dingen van ons leerde, bijvoorbeeld om vroeg te arriveren om een plekje vooraan te bemachtigen - dat was nog nooit in haar opgekomen. Wij op onze beurt leerden weer van haar airdroppen onderweg. Het gaf ons het tevreden gevoel dat Cave nog héél lang heel veel fans zal blijven houden.

Net als de King uit Tupelo.

(inmiddels heb ik ook de expositie van z'n duivelse keramiekbeeldjes in museum Voorlinden bezocht, maar daarover een andere keer)

Nick Cave en Seán O'Hagan in het concertgebouw

Het was even spannend of ik het heuptechnisch al zou kunnen redden toen ik de kaartjes voor de happening bestelde, maar het leek me dat ik de kaartjes makkelijk kwijt zou kunnen als ik NIET zou gaan. Maar dankzij mijn allerliefste Cavemate Karen is het allemaal gelukt.

We hadden niet het onderste uit de kan gehaald door 's ochtends ook nog naar de signeersessie van beide heren in de Atheneum Boekhandel te gaan, maar zonder was ook mooi. Na afloop hebben we nog wel even de droneshow ter ere van het 150-jarig bestaan van het Van Goghmuseum meegepikt.

Maar eerst dé (talk)show dus.

Die bestond uit een interview van Seán O'Hagan met Nick Cave naar aanleiding van het boek Faith, hope and carnage. En Cave zou Cave niet zijn als hij niet meteen een grap had gemaakt bij binnenkomst: 'Are these the good seats or the bad seeds?' tegen het publiek dat achter hem op het podium zat. En ook ons, die voor hem zaten begroette hij hartelijk: 'you're all that smart dressed up!' De man heeft het vermogen om het te doen lijken alsof hij ons allemaal persoonlijk aankeek, zelfs de mensen op het balkon, waar wij niet zaten, nee, wij zaten op de derde rij in het midden, de best denkbare plaatsen.

Later bleek dat wij zo'n beetje tussen de fanclub (de Vortex, naar de song) zaten. Die hadden logischerwijs op net zulke topplaatsen gemikt als wij. En in tegenstelling tot ons waren zij wel naar de signeersessie geweest, zoals ze breed uitgemeten hebben op Instagram; daar herkenden we zo ook van, hoewel sommigen ook Vortex-tshirts hadden. Wat een feestje! Eerst een mooi interview door Seán, die niet altijd goed te verstaan was (Iers accent en neiging tot mompelen) en daarna was het publiek aan de beurt om vragen te stellen. 

Ik weet niet wat er in mij gevaren was, maar ik was de eerste die een vraag stelde, namelijk waarom hij niet af en toe stukjes in het Latijn zong; ik vond dat wel bij hem en zijn (bijbelse) teksten passen namelijk. 'In het Latijn zei je? Een taal die niemand verstaat? Ik heb wel eens in het Frans gezongen, maar beheers die taal niet, dus dat was fonetisch. Bovendien zou ik dan net een Italiaan lijken waarschijnlijk'. 'Je zou de vertaling erbij kunnen leveren of ik zou het voor je kunnen vertalen', probeerde ik nog, maar hij wou er niets van weten. Misschien heb ik echter wel een zaadje bij hem geplant en komt hij binnenkort met een Ave Susia. Na mij waren er nog een stuk of twintig mensen die een vraag stelden, de een interessanter dan de ander. Degenen die meer een verhaal wilden vertellen dan een vraag stellen werden handig door hem afgekapt: 'one sentence question please'. 

Behalve één vrouw. Ze zat op het balkon en wilde, zo zei ze, écht een goed verhaal vertellen. Hij liet haar half geamuseerd maar even. En daar kwam het verhaal hoor. Ze was vier jaar oud en was voor het eerst in de kerk. Ze had echter geen idee wat ze zich bij God moest voorstellen en op een of andere manier bedacht ze dat hij wellicht in de orgelpijpen zat en daar als het ware uitkringelde. Wat hij daarvan vond. 'God is voor iedereen anders, dus als jij denkt dat hij uit de orgelpijpen komt, dan is dat oké'. Zelf had hij al meerdere keren uitgelegd dat hij zowel wél als niet in een God gelooft. Dus ja, een god uit een oorgolpijp behoort dan ook tot de mogelijkheden.

Een man uit het midden van de zaal wilde ook een vraag stellen, maar voordat hij daar aan toekwam, zei Nick dat hij hem herkende van de signeersessie en dat hij zich herinnerde dat hij een hele leuke vrouw had. Luid gelach natuurlijk. Een andere vragenstelster vroeg hij rechtop te gaan staan. 'Maar ik sta al rechtop, ik ben alleen wat klein!' Tja, daar moest hij zich even charmant voor verontschuldigen. Wat de vraag precies was weet ik niet meer, maar het was in ieder geval 'a big question for such a little person'. 

Wat mij betreft had Nick Cave de voorstelling mogen afmaken door nog wat te spelen - hij was immers toch in het Concertgebouw - maar dat zat er helaas niet in. Dan maar wachten op de volgende CD, die volgens hem in niets lijkt op zijn vorige werk en dat was ook het enige wat hij erover kwijt wilde.

Verslag van de signeersessie door het Parool (zie ook hier)

Foto-impressie door de organisatie (Brainwash)

Been to Nick Cave’s talk yesterday in Amsterdam about his book / interview ‘Faith, Hope & Carnage’ with Seán O’Hagan. Change & loss was the constant in his talk. Honest & true. It reflected a lot with me. @nickcave #nickcave pic.twitter.com/n5QktiM7L7

— Jeroen (@whepper) June 3, 2023

The vampire's wife

The Vampire's Wife is het kledingmerk van Susie Bick, de vrouw van Nick Cave. Haar is de eer te beurt gevallen een designerscollectie voor de H en M te maken. 

Nu koop ik bijna nooit iets bij de H en M, maar dit keer wilde ik toch wel een uitzondering maken. De collectie zou op 22 oktober beschikbaar zijn, zowel online als in de fysieke winkels. 22 Oktober online, dat betekende om 00.00 uur, dus dan zou ik sowieso klaar zitten. Want meestal zijn die designercollecties binnen een mum van tijd uitverkocht. Aldus Karen, die me op de collectie gewezen had en veel meer ervaring met dit soort acties heeft. Zij was er dan ook voorstander van dat we echt een PLAN gingen maken. Mijn vingers waren dus al gothicpaars van het appen voordat we een kledingstuk in handen hadden.

Nu wilde het toeval echter dat een vriendin van mijn dochter bij de H en M werkt; we hadden dus een handlanger in ons midden. Zij zei dat ze best iets wilde achterhouden voor ons. Na enig nadenken werd dat het armbandje (we hadden meer gewild, maar dat vond ze begrijperlijkerwijs toch echt te veel). 

's Woensdag appte ze mijn dochter echter dat het armbandje er (nog?) niet was, maar wel wat andere sieraden (ringen, oorbellen, kettingen). En het was nog maar 21 oktober! Vast een vergissing? Wij meteen er naar toe om te checken en wat schetste onze verbazing? De sieraden waren echt al in de winkel aanwezig - in de kelder weliswaar - en we konden ruim inkopen (ik had me ingehouden en alleen de ringen gekocht; ik krijg altijd eczeem van niet-gouden sieraden, daar word ik voor behandeld).

Daar zaten we dan, midden in de nacht, als een stelletje pubers, te wachten totdat we iets van de collectie konden bestellen. En wat een zegening dat ik op een gegeven moment de tegenwoordigheid van geest had om op Twitter te kijken en zag dat The Vampire's Wife in antwoord op een van de tweeps over de releasetijd had gezegd dat dat om 8 uur Engelse tijd was. Om 9 uur onze tijd dus. Kijk, dat zijn nog eens ambtenarentijden. Ik kon rustig gaan slapen en weer om een normale tijd opstaan om te gaan winkelen. En het ging verbazingwekkend makkelijk. Ik kon alles bestellen wat ik wilde, ook het armbandje en het zilveren capeje. Geen cowboytoestanden, geen websites die vastliepen. Oké, na een kwartier was de helft al uitverkocht, schijnt, maar wij waren er - dankzij Twitter - uitgeslapen en precies op tijd bij.

Soms hebben soicale media zin en geven ze je een voorsprong. Voor als het er echt op aankomt.

Idiot prayer: Nick Cave alone at Alexandra Palace

Eigenlijk vond ik het wel veel geld, 18 euro voor een livestream van een eenmalig soloconcert van Nick Cave. Twee keer de prijs van een film in de bioscoop op groot doek. Dus mijn eerste afweging was om 'm maar niet live mee te maken; het concert zou one way or the other toch wel online komen. En bovendien is Cave ook niet armlastig of zo. De livestream had hij best wat goedkoper kunnen aanbieden aan de trouwe fans, waar hij altijd zo hoog over opgeeft. Maar ja, exclusiviteit, die moet wat kosten hè? Anders lijkt het zo goedkoop. En hij had zelf natuurlijk ook kosten: een mooi pak, het afhuren van het Alexandra Palace in Londen en de beroemde cinematograaf Robbie Ryan, om maar eens wat te noemen.

En ineens had ik die donderdagmiddag 23 juli een 'ach wat, fuck it' moment. Ik had toch niets te doen die avond, en zou bovendien alleen zijn, dus dan is een beetje stijlvol vermaak uitgevoerd door je favoriete artiest nooit weg. Alleen dat streamen, dat zou via een app moeten gebeuren en het was nogal een bureaucratische exercitie om je (via DICE) te registreren voor het eenmalige concert. Maar goed, ik had vakantie en wat is dan een half uur van je tijd? En uiteindelijk, ach wat attent, zelfs een persoonlijk SMS'je van the black boss. Wie wil dat nou niet ontvangen?

Nu heb ik 45 minuten van tevoren helemaal geen e-mail gekregen, maar dat de code werd gelukkig ook nog per sms door DICE gestuurd, en ik had de app al op de iPad gedownload, dus dat was easy peasy. Via de laptop zou het een ramp geworden zijn, want dat liep helemaal vast, las ik later bij sommige andere fans. Tja, en dan voel je je helemaal bekocht. Zelf had ik een heerlijke avond met het beluisteren van oude en nieuwe songs in een nieuw akoestisch jasje plus nog een splinternieuw nummer: Euthanasia.

Kortom mensen, ik was er bij! Een magische anderhalf uur exclusiviteit en stijl. Prachtige opnames van de maestro achter zijn vleugel in het fantastisch (natuurlijk) verlichte Alexandra Palace. Heel even opgetild uit de corona-ellende door de Zwarte, maar toch warme God.

Nu jij nog! En je hoeft er niet eens voor te betalen, want het is uiteraard al online te bekijken - zie hieronder. Ik zou zeggen: reserveer lekker een avond voor jezelf en laat je meevoeren door de magische stem en poëtische teksten van de man achter de piano in de fraai verlichte enorme coronaruimte:100 meter koele afstand in een zaal waarin het normaal krioelt van de mensen - en toch vol warmte en intimiteit door het camerawerk, wat een prestatie!

Euthanasia I look for you underneath the damp earth
I look for you in the night sky
I look for you underneath the thorn bush
I look for you in the old city
And in looking for you I lost myself
Lost myself in time


Lost myself under the damp earth
Lost myself in the night sky
Lost myself underneath the thorn bush
Lost myself in the old city
And in losing myself I found myself
I found myself in time
Found myself in time


Oh when you stepped out of the vehicle
And attached yourself to my heart
It was a kind of dying
Kind of dying of time
Dying of time


And I fled from the old city
Fled underneath the thorn bush
Fled into the night sky
Fled underneath the damp earth
Where I passed through a doorway
And found you, sitting at the kitchen table
And smiling


That smile, that smile that smiles
That smile, that smile that smiles
That smile that smiles that smiles
Smiles just in time recensie van het concert in The Guardian, Double J, Rolling Stone en Joop