Bezoek aan de Tweede Kamer

Van de roltrap in de Tweede Kamer met uitzicht op de KB

 Afgelopen dinsdag hadden we - eindelijk weer live - ons halfjaarlijkse vakreferentenoverleg Geschiedenis. In Den Haag deze keer, in de KB.

Het was een prachtige dag, zowel qua weer als qua treinreis, inhoud en onderlinge sfeer. Jammer dat er twee zieken waren, anders zou de dag nóg completer geweest zijn. De ontvangst in de KB was zoals gebruikelijk hartelijk en de presentatie over de overgang naar Alma en Rosetta indrukwekkend. Wat een kanjers die metadataspecialisten daar!

Na de lunch togen we naar de overkant voor een bezoek aan de Dienst Informatie en Archief van de Tweede Kamer; ons landsbestuur zetelt tijdens de verbouwing van hun normale stek aan het Binnenhof immers in het voormalige pand van het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Náást de Koninklijke Bibliotheek, dus naast het intellectuele hart van Nederland. Ik vermoed dat de huidige lichting bestuurders dus een stuk belezener is dan de lui van vóór de tijdelijke verhuizing. Of is dat ijdele hoop? Ja, dat is ijdele hoop, want ze zijn nog niet of nauwelijks gesignaleeerd in de KB.

Nee, als ze informatie nodig hebben dan wenden ze zich tot de Dienst Informatie en Archief. Ze melden zich dan bij het inpandig Centrale Informatie Punt, alwaar ze verder worden geholpen. En natuurlijk willen ze die informatie altijd zo snel mogelijk hebben. Vandaar dat er een efficiënt prioriteringsprotocol gehanteerd wordt en, nog slimmer, de kamerbewoners (= tweedekamerleden plus staf) door de dienst zo snel mogelijk zelfredzaam gemaakt worden. Hoe? Door het geven van cursussen, jawel, informatievaardigheden!

Centraal Informatie Punt Tweede Kamer

Hoe herkenbaar! En hoe herkenbaar ook het vraag- en antwoordsysteem dat ze gebruiken: Topdesk! Net als wij! Onze wetenschappers, docenten en studenten krijgen dezelfde vorstelijke behandelingen als de Tweede Kamerleden! In tegenstelling tot ons, de UB's, hebben ze bij de DIA echter geen ruimtegebrek als het om het plaatsen van de boeken gaat. Momenteel dan, want dat komt wel weer als ze weer terug moeten verhuizen. Want op het Binnenhof is het krap. Maar wel mooi: daar hebben ze namelijke de zogenaamde Handelingenkamer. Jammer dat we daar niet in konden, maar we zijn wel uitgenodigd voor een bezoek als het allemaal klaar is. Tot die tijd moeten we het met deze video doen:

Cave Corbijn

Het duurde tweeëneenhalf uur en was weer-ga-loos. Voor wie onder een steen geleefd heeft dit weekend: ik heb het natuurlijk over het concert van mister Nick Cave.

Wat een gast, wat een stem, wat een talent, wat een poëzie, wat een power! En dat alles verenigd in één man. Man? God!

Wat een mazzel dat we kaartjes voor de eerste rij hadden. Met name de eerste vier liedjes was dat een enorm voordeel; daarna had Cave namelijk genoeg van al dat stijve gezit van z'n publiek - twee nummers daarvoor had hij de fotograferende pers al als een zonnekoning middels een handgebaar weggestuurd; 'they make too much noise', vertrouwde hij ons toe. Hij zweefde de zaal in en plukte her en der wat mooie jonge vrouwen uit de theaterzaal (zie hier) en maande ze zich naar voren te spoeden. En in hun kielzog kwamen er natuurlijk meer mensen mee. Ook wij stonden op en namen - nu staand - weer onze plek op de eerste rij in. Lenig sprong de nachtgod uit Brighton vervolgens weer het podium op om ons verder kippenvel te bezorgen.

Gezeten achter de glanzende piano met z'n glanzende schoenen en zegelring aan pink en ringvinger, maar ook veelvuldig vóór op het podium, inclusief het verlaagde stuk waar wij ons bevonden. Tijdens het zingen werd hij door de mooie jonge dames die hij naar voren had geleid gestreeld dat het een lieve lust was. En, beken ik met het schaamrood op de kaken, ook door mij. In eerste instantie vond ik het een beetje puberaal en eng om te doen, maar aangemoedigd door de rest van de bacchantes om mij heen maakte ook ik mijn meisjesdroom waar: het aanraken en strelen van Nick Cave. En toen ik merkte dat zijn bloes uit zijn broek hing, heb ik zelfs even zijn buik geaaid (voor wie het weten wil: die is zacht, pezig en glad). Heaven dus.

I’m transforming, I’m vibrating, I’m glowing

I’m flying, look at me
I’m flying, look at me now

uit: Jubilee street

Voorprogramma:

Maar ook voor het concert hadden we al een heerlijke dag gehad: gemeente- en fotomuseum met foto's van Corbijn (ja, ook Cave was daar volop aanwezig) en eten aan het strand (het zwarte pad in Scheveningen: hoe toepasselijk!)

Ik geniet nog even na, als jullie het niet erg vinden. Want zo vaak beland je nou ook weer niet in de hemel.

Een greep uit de recensies:

Volkskrant (5 sterren!)

Oor

Soundmagazine

Lust for life

Hier een mooie afspeellijst van grote stukken registratie van het concert op YouTube door Dick Buursma.

O, o Den Haag

Personeelsuitjes zijn leuk, vooral als je zelf in de organisatie zit: dan heb je enige invloed op waar de reis naar toe gaat. En zo togen we gisteren met z'n allen in een VIP-bus met klassechauffeur naar Den Haag.

Daar bezochten we 's ochtends de vernieuwende tentoonstelling Het geheugenpaleis van het Nationaal Archief, gebruikten we 's middags een heerlijke lunch in restaurant Pavlov en verkenden we daarna de stad middels een iPad citygame met verrassende opdrachten; zie bijvoorbeeld in kort tijdsbestek maar eens een man in pak te vinden op het Binnenhof die met het team op de foto wil....

Ik zou met niemand willen ruilen.

Postvalentijn

Mijn dochter maakte deze detailfoto van de hofvijver op de dag voor Valentijn, maar het lijkt meer een postvalentijnplaatje!

Zij heeft duidelijk de liefde voor het fotograferen van haar vader geërfd; de laatste tijd moeten we - als we een weekendje weg zijn geweest - telkens weer erkennen dat zij de mooiste foto's heeft gemaakt!

Kubusweekend

Wel eens de wereld vanuit een kubus bekeken? Wij wel, sinds dit weekend. Niet dat we zo dronken zijn geworden dat we geen ronde vormen meer konden onderscheiden, maar we hebben in Rotterdam gelogeerd. In het Stayokay in de kubuswoningen. Zowaar een aparte ervaring.

Maar we zijn het weekend braaf in Den Haag begonnen, met een rondleiding in de Tweede Kamer, of liever gezegd in het Dudokcafé, de ministerkroeg waar geen minister te bekennen was. Ook in de Tweede Kamer hebben we geen minister gezien, maar we zijn wel uitgebreid gescand. En de rondleider deed erg zijn best om op Maxime Verhagen te lijken. Maar hij twitterde niet.

Daarna - als opwarmer voor de kubussen - hebben we het Esschermuseum bezocht.

Toen hadden we een beetje genoeg van al die hoekige vormen en zijn we in Rotterdam bij Bazar gaan eten. Als je ooit eens in Rotterdam komt, moet je daar beslist eens gaan eten. Ons beviel het in ieder geval zo goed dat we er gelijk de volgende dag weer zijn gaan lunchen. Geweldig eten en geweldige sfeer. Beetje duizend-en-één-nacht gevoel. Duizenden lampjes en kaarsjes (wie zou die toch allemaal aansteken?).

Maar de rest van de zondag was voor Boijmans van Beuningen. De kinderen vonden de afdeling met de surrealisten het leukst. Ter ere daarvan heb ik mijn avatar tijdenlijk veranderd!