Carmina Latina

Judith Nijland is classica en jazz-zangeres. In haar laatste album heeft ze deze twee liefdes gekoppeld en een jazzalbum met liederen in het Latijn gemaakt. En het klinkt MOOI! Waarschijnlijk door haar prachtig warme altstem en haar uitspraak van het Latijn, die zeer zwoel en mediterraans klinkt.

Bijzonder hoor, bijvoorbeeld dat 'duizend kussen' gedicht van Catullus: 

 

Beluister hier het hele album.

Een mooi Frans sprookje

Met een tante als Katharina verveel je je nooit: altijd wilde ideeën. Zoals nu ook weer het voorstel om samen een vakantiebezoek aan haar vriend Kees Wieringa en zijn vrouw Moos d'Herripon, het talentvolle echtpaar dat een kunstcentrum aan het opzetten is in Frankrijk, te brengen. 

Ze zijn het nog volop aan het verbouwen daar, maar het is al bewoonbaar en er zijn al prachtige, ruime en stijlvolle kamers met gouden randjes voor (de) gasten ingericht. Je ziet nu al hoe luxe het straks gaat worden, ook al zijn de concertzaal, dansstudio en expositieruimte nog niet klaar. Wat uiteindelijk expositieruime moet worden is nu bijvoorbeeld nog wijnkelder (wat ook niet te versmaden is natuurlijk en voor een deel zal het zeker deze functie blijven behouden gelukkig...). Maar je kunt je er al een voorstelling van maken hoe mooi die ruimte straks gaat worden, met al die nissen en doorkijkjes.

En niet alleen het landhuis/ kasteeltje is prachtig, ook de heerlijk groenglooiende omgeving; enfin, wie kent de wijnrijke Bourgogne niet? Gelukkig was het mooi weer, dus we hebben lekker buiten kunnen eten (en champagne drinken) en door het bos achter het huis kunnen wandelen. Een deel hiervan zal straks als camping gaan fungeren; fijn voor de wat minder rijke kunstenaars!

Het gebouw zelf dateert uit de 19e eeuw (1837 om precies te zijn) en is gelegen tegenover de kerk. Dat laatste maakt het uitzicht ook aan de voorkant zeer pittoresk en maakt wekkers overbodig. Want zeg nou zelf, hoe fijn en landelijk is het niet om gewekt te worden door het luiden van de klokken van de eeuwenoude dorpskerk? Je waant je gelijk in een lang vervlogen tijd.

Kortom, het was een sprookjesweek.

Maar ook 'hard werken': 's ochtends yoga in de dansstudio-in-opbouw onder de professionele leiding van Moos, daarna ontbijt met onder andere verse croissants en jus d'orange geserveerd door Kees, vervolgens een stukje fietsen door de schitterende omgeving en een kopje koffie drinken op een van de terrasjes aan de rivier de Yonne, terugkeren voor een heerlijke lunch in de tuin met soep van verse groenten en kruiden uit de moestuin, stokbrood en kaasjes, 's middags wat lezen en door het dorp kuieren, een kasteel bezoeken of eventueel wat pastis drinken, om een uur of vijf gaan zwemmen in de rivier en daarna een uitgebreid diner met (alweer) verse groenten uit de tuin, de nodige flessen wijn en interessante gesprekken met de rest van de gasten, die (nu) voor een groot deel (nog) bestond uit klussende vrienden en familie. 

Soms was er ook nog een excursie, zoals naar de lichtshow op (ja óp) de kathedraal van Sens en af en toe een privépianoconcert van Kees of uitstekende compilatie Franse chansons. 

Bestaat volmaaktheid? Wat mij betreft de afgelopen week in Villeblevin wel. It's a villa I believe in en ik zal zeker op korte termijn naar deze oase terugkeren.

Verder gun ik iedereen een tante Katharina.

40UP

Het was al wat langer een hype, maar eigenlijk totaal aan mij voorbijgegaan. Schrik niet, dat komt wel vaker voor. Enfin, gisteravond ging ik dan voor het eerst naar een 40UP-feest.

En het was leuk. Vol. Vooral met vrouwen natuurlijk (en kalende mannen, met opvallend vaak spijkerbroeken met bolletjesoverhemden aan; de vrouwen veelal met lange laarzen, glitter- en/of pantertruitjes of jurkjes en decolletés). En wij dus, een stel vrijgevochten vrouwen uit Lent en omstreken.

Veel tijd om om ons heen te kijken hadden we niet. We hebben vooral gedanst en de videoclips bekeken die bij de nummers hoorden en op grote schermen getoond werden. Wát een jeugdsentiment! Heerlijke mode ook met die wijde pijpen en overdadige glitter.

Je mocht ook zelf plaatjes aanvragen. De garantie dat ze gedraaid werden konden ze niet geven. Onze aanvragen van Iggy Pop en Nirvana werden dan ook straal genegeerd: niet disco genoeg. Paradise by the dasbordlight honoreerden ze daarentegen wel.

Op een gegeven moment dachten we: hé, wat een bekende kop heeft die DJ toch? Bleek het Harry de Winter te zijn, die 40UP bedacht heeft en af en toe ook zelf draait. Harry de Winter? Ja, de man die ooit radio-dj, televisiepresentator van jongerenprogramma's en eigenaar van IDTV was en op een gegeven moment het programma Wintertijd presenteerde. Hij was toen al multimiljonair.

Wel tof dat hij ook nu gewoon weer in de zaaltjes draait. Misschien krijgen we hem ooit nog zo ver dat hij Nirvana gaat draaien. Hieronder een aflevering van Wintertijd met Cliff Richard.

Inmiddels heeft hij van Wintertijd ook een radioprogramma in iets andere vorm gemaakt. Bezig baasje. Nou ja, je ziet maar! Of niet.

Iran - bakermat van de beschaving

Eigenlijk hadden we de tentoonstelling bestaande uit voorwerpen die bij wijze van uitzondering door het national museum in Teheran aan Europa waren uitgeleend al in Bonn gezien vorig jaar, maar we vonden het geen enkel bezwaar om 'm nog een keer te bekijken, maar dan met vrienden en in een andere opstelling. En het Iraanse concert door Mohammed Motamedi, begeleid door het Rembrandt Frerichs Trio in de Statenzaal deed ons helemaal vergeten dat hier géén Perzische tuin bij was gemaakt, zoals in Bonn.

Mohammed Motamedi

Dus togen we afgelopen weekend naar Assen ('van stof tot stof, van Assen tot assen', aldus Lévi Weemoedt over deze stad). En wat een prachtige tentoonstelling hadden ze ervan gemaakt: je waande je direct in oosterse sferen door de bazaaruitstalling van de eeuwenoude, interessante en vooral mooie voorwerpen, veelal van goud. Alle vitrines omkleed met Perzische tapijten, warm en sfeervol.

Deze sprookjesachtige tentoonstelling, daar moet je gewoon heen (dat kan nog tot 19 november). En het concert? Dat was helaas eenmalig. Maar om je toch wat van de sfeer mee te geven, plaats ik hier de opname van een optreden van het Rembrandt Frerichs Trio bij De Wereld Draait Door de dag erna met een andere Iraanse zanger(es): Masha Vahdat.



Of anders bij Podium Witteman met Kayhan Kalhor:


Overtuigd?

Muziek in de pauze

Al jaren ben ik lid van de Personeelsvereniging van onze universiteit. Ze hebben leuke kortingen bij bedrijven weten te bedingen en organiseren af en toe leuke activiteiten, zoals muziek in de pauze. Daar ga ik lang niet altijd heen, want het is vaak klassiek, en tja, klassieke muziek, daar weet ik te weinig van om er echt van te kunnen genieten. En als ik naar het concert ga, dan mis ik mijn broodnodige wandeling in de open lucht. En die is ook waardevol.

Maar goed, afgelopen maandag kon ik niet niet gaan, want toen speelde Colijn Buis. En Colijn is een oud-leerling van mij. Wéér een die iets moois gepresteerd heeft. Een 9,5 als eindcijfer op het conservatorium behalen en spelen met Thijs van Leer, Hans Dulfer en Cor Bakker, dat is niet niks.

En Colijn, die beperkt zich niet tot klassiek, maar speelt alles, van middeleeuws tot jazz en alles wat daar tussenin zit. En hij zingt er soms ook nog bij. Liedjes van Thijs van Leer bijvoorbeeld.

Natúúrlijk heb ik na afloop zijn CD gekocht, of liever gezegd, gekregen bij een concerten-van-Colijn-bezoekers-arrangement. Weer eens wat anders.

Echo en de nostalgie

Gisteravond was de ene helft van de bezoekers van Tilburg van boven de 40 zich alvast luidruchtig aan het voorbereiden op het komende carnaval, de andere helft vermaakte zich nostalgisch in trance met Echo and the Bunnymen.

Jij mag raden tot welke groep ik behoorde.

Het was een mooi, uitgebalanceerd carnaval concert in 013 met veel klassiekers als The Killing Moon, Seven Seas en Lips like Sugar. Plus wat covers (The Doors, Lou Reed). Zanger Ian McCulloch was wat hees op het eind, maar dat droeg alleen maar bij aan zijn stoere, sexy uitstraling, een uitstraling die het publiek gedeeltelijk verloren was in de loop van de tijd (bierbuikjes en kale hoofden in plaats van zwart, perfect getoupeerd haar en ruige zwarte kleding, lange en leren jassen et cetera). Rook kwam alleen uit de rookmachines op het podium, dat er daardoor overigens heerlijk mysterieus uitzag. En zo hoort dat bij zo'n band.

Het leuke van de tegenwoordige tijd is dat er meteen een setlist beschikbaar is en er beelden van het optreden online staan. Kom, en geniet mee:

Dansen op de fiets

Spinning is eigenlijk best saai; je zit met z'n twintigen of dertigen op een fiets in een vrij kaal lokaal en er zit een docent voor de groep op z'n docentfiets aanwijzingen te geven wat je moet doen.

Gelukkig is er een scherm en een beamer aanwezig zodat je ook op de slides kunt zien wat je moet doen, want meestal versta je niet goed wat de docent zegt, omdat die door het fanatiek meefietsen tegelijkertijd met het geven van de instructies ook naar adem moet happen.

En heel veel variatie zit er nou ook weer niet in die fietsoefeningen.

Tenzij je een leuke docent hebt.

En dan bedoel ik niet per se een knappe, prachtig gespierde, zongebruinde instructeur met krapzittend wielrenpakje. Nee, een docent die er gewoon een leuke, opzwepende les van maakt. Met humor, storytelling of een boeiende themales.

Gisteren had ik bijvoorbeeld weer een origineel bedachte les van een van mijn favoriete spinningdocenten. We moesten achter elkaar 5,6,7,8 en 9 minuten klimmen met telkens twee minuten pauze. Tijdens de 5 minuten klim had hij jaren '50 muziek, tijdens de 6 minuten klim jaren '60 muziek and so on. Ik merkte dat ik op een gegeven moment gewoon mee zat te swingen en harder ging dan ooit, vooral tijdens de 8 minuten klim natuurlijk.

En de keer daarvoor had ik een docent die graag wilde dat we zo hard mogelijk gingen fietsen. Hij zei niet droogjes van 'fiets nu zo hard mogelijk', maar 'stel je nu eens voor dat je net een nieuwe fiets hebt gekregen en wilt uittesten hoe hard-ie eigenlijk kan. Go, go, hij kan echt nóg harder volgens mij'.
En daarna gingen we met z'n allen met onze nieuwe fietsen voor het eerst de bergen in en verscheen op de beamer de Alpe d'Huez met het parcours vanuit een helikopter gefilmd.

Kijk, zo maak je een les een beetje te pruimen. Ride on!

Welke soort spinner ben jij?

Wintertuin 2014: Spoken & Plugged

Net als vorig jaar ook dit jaar weer een mooie editie van de Nijmeegse wintertuin. Het thema van de zaterdagavond: Spoken & Plugged. De inzet: Muzikanten en schrijvers spreken over hun liefde voor het andere kamp, treden op en werken samen.

Waar ik vooral benieuwd naar was, was het interview met het niet zo voor de hand liggende duo Bennie Jolink en Ilja Leonard Pfeiffer. En dat bleek ook een grappige combinatie: de Achterhoekse rocker, die geen blad voor de mond neemt en de bedachtzame dichter, romancier en columnist uit Genua, die weliswaar de looks van een zanger van een rockband heeft, maar wiens 'grootste gift aan de menselijkheid is dat hij het niet geworden is'.

Ze spraken onder leiding van de coole Henk van Straten onder andere over hun werk, hun publiek en de interactie daartussen. Jolink vergeleek zijn optredens met seks: het publiek windt hem op en hij op zijn beurt weer het publiek. Achteraf denkt hij wel steeds met z'n Achterhoekse nuchterheid: 'wat heb ik me toch weer aangesteld gisteravond'.
Pfeiffer heeft dat wat minder - hoewel hij zich bevoorrecht voelt af en toe te mogen optreden - want zijn publiek bestaat 'behalve vanavond hier in Nijmegen toch vooral uit dames van 65-plus met hooguit een advocaatje'. En natuurlijk was iemand uit het publiek zo lollig om een plastic glas bier richting het podium te gooien. Jolink schrok daar niet van op en nipte rustig aan z'n glaasje wijn. Pfeiffer nam nog eens een flinke slok bier.

Beiden droegen ook nog iets voor, hoewel 'het meeste werk van mien daar niet zo geschikt voor is', aldus Jolink. En gelukkig hield Pfeiffer het ook bij een sonnet: Lola.

Het wintertuinpodium in het vernieuwde Doornroosje

Maar wat dit soort festivals vooral zo leuk maakt, is het zien van dichters, schrijvers en muzikanten die je daarvoor niet kende. Wat dat betreft waren voor mij de droogkomische Marc van der Holst en de Zeeuwse Broeder Dieleman zeer aangename verrassingen.

-------------------------

Dat Douwe Bob van tevoren ons favoriete eetcafé De Plak was komen binnenwandelen was trouwens ook een grappige voorafverrassing. Maar helaas was er geen plek voor hem; alleen Nijmegenaren weten immers dat je daar op tijd moet zijn voor de (h)eerlijke maaltijden....

--------------------------

interview met Bennie Jolink

stukje in de Gelderlander over spoken & plugged

recensie Nijmegen Cultuurstad

recensie in Vox

Zingende prullenbak

Hé, waar komt die muziek nou vandaan? Uit die prullenbak? Verrek, ik zie er inderdaad een gitaar uit steken. Cool idee hoor, want die prullenbak is een mooie klankkast. En de zanger lijkt Bob Dylan wel.

Wat staat er op het papier?

If you feel
inclined
to take a pic
please be kind
and leave a
tip

Nou ja, als iemand een fooi verdient, dan is het deze dappere singer songwriter wel! Toch?

#gezienincambridge

Ik zei het je toch?

Ik zei toch dat er vast wel iemand een video van het optreden van Claw Boys Claw op het Kids 'n' Billiesfestival zou uploaden? Welaan, hier is-ie dan:



En hier ook nog een leuke impressie van het kindgebeuren bij K 'n' B:



Het lijkt zo'n contrast, het optreden van een punkband en onschuldig kinderplezier. Maar kijk eens naar het eind van de video van Claw Boys Claw, hoe ontzettend lief Peter te Bos afscheid neemt van een meisje op het podium; dan zie je pas dat het allemaal echt bij elkaar past!

Kids 'n' Billies

'Van wie is deze kleine vent, want hij moet wel oordopjes in als hij op het podium staat, anders verpest hij z'n gehoor. Niet dat ik zelf kinderen heb, maar ik heb m'n eigen gehoor op zo'n manier wel flink verpest.'

Aldus Peter te Bos op het geweldige en stoere Kids 'n' Billiesfestival in Nijmegen. Ik was er zelf nog nooit geweest en mijn kinderen zijn te oud om nog mee te willen, maar zelfs zonder kinderen is het een ontzettend leuk en relaxed festival. Goede, stevige muziek en van alles te doen voor de kids (water, zweefmolen, buttons maken, schilderactiviteiten, suikerspinnen, vetkuiven laten maken en ga zo maar door). Het schijnt dat de organisator van het festival dit jaarlijkse uitje heeft bedacht voor ouders die wel naar concerten willen, maar geen zin hebben om steeds oppas te regelen.

Zoals hem zelf overkwam. En hij dus dit festival verzon en daarbij bands uitnodigde die hij zelf graag wilde zien. Gelukkig heeft hij een goede smaak; dit jaar waren bijvoorbeeld Reverend Beat Man, Traumahelikopter en Claw Boys Claw van de partij. En het was ook nog eens prachtig weer.

Voor de liefhebbers, een aantal bezoekers heeft al wat live-opnamen van de bands op YouTube gezet. Geniet mee!

Reverend Beat Man:



Traumahelikopter:



(van Claw Boys Claw helaaas nog geen filmpjes, maar dat komt vast nog; wel een eigen foto, van Peter te Bos, toen die zich tussen het publiek waagde)

Matthäuspassion in Naarden

Af en toe moet je iets klassieks doen. Naar de Matthäuspassion in Naarden gaan bijvoorbeeld.

Zondag was het dan zo ver. En het was fantastisch. Drie uur lang op uitnodiging van je tante de zuiverste muziek je oren laten strelen en wel door de instrumenten waarvoor de muziek geschreven is door Bach. Een prachtig ingehouden spektakel. En een beleefd publiek, dat na afloop niet eens applaudisseerde voor de muzikanten, de solisten en het koor. Want zo hoort dat, het is geen concert, maar kerkgezang; voor een mooie preek ga je ook niet klappen per slot van rekening.

Aangezien we niet heel vroeg geboekt hadden, hadden we niet de beste, maar zeker niet de slechtste plaats. We zaten achter het koor, we keken uit op een getralied houten hek dat ons scheidde van de ruggen van het koor en de musici. Een interessant perspectief. De voorkant van het geheel konden we volgen via schermen.

Een verrekijker was niet nodig dus, al had ik er wel een bij me. Om gratis te kunnen reizen dan. Het viel me op dat er relatief veel Aziatische violisten waren. Eén vrouw had zelfs wat weg van Yoko Ono. Erbarme dich....

Het verhaal mag dan wel over lijden gaan, wij hebben er niet onder geleden, want wij waren goed voorbereid; er was namelijk verzocht door de organisatie om eigen eten en drinken voor in de pauze mee te nemen. Dus wij zaten met een stevig overlevingspakket, waarvan het belangrijkste bestanddeel een thermoskan gevuld met Glühwein was, in die kerk, die steeds mooier werd.

tekst met vertaling en toelichting
restauranttip

Matthäuspassion voor jongeren:

Changing appartments

badkamer in het oude appartement

Als ik op vakantie ben, geniet ik graag van de stilte; er is immers al genoeg herrie op de wereld. Voor krekels en zeegeruis maak ik echter graag een uitzondering; die hoor ik graag, die horen als het ware bij de stilte. Ook een muziekje op de achtergrond vind ik geen probleem.

MAAR ALS ER OP HET VAKANTIEPARK ELKE NACHT TOT 4 UUR IN DE NACHT KEIHARD SLECHTE DISCO GEDRAAID WORDT, dan moet ik toch echt ingrijpen, want dat trek ik niet (dat wil zeggen: ik trek het wel, want ik doe gewoon het raam dicht, maar dan zeggen mijn huisgenoten weer dat ze meer last hebben van het ovengevoel dan van de muziek en bij mij is dat precies andersom). Dus heb ik zachtjes aan de bel getrokken bij de receptie; de baliemeneer zei dat het de volgende dag waarschijnlijk niet meer zo'n vaart zou lopen omdat het dan zondag was. En dat er verder geen klachten over waren; dat laatste kon ik me nauwelijks voorstellen omdat er toch heel wat families met kinderen op het park waren.

En natuurlijk was het zondagnacht niet minder erg. Dus ik weer naar de receptie, al iets minder vriendelijk. Er zat nu een andere meneer en die zei dat er meer klachten over waren geweest (zie je wel?) en schreef mijn klachten op, zodat hij ze aan de manager kon doorgeven.  'Dat is goed', zei ik, 'anders zal ik morgen de matrassen naar de receptie moeten slepen, want hier is het koel en hoor ik geen muziek.' De volgende dag om 10 uur mocht ik van de hiervan geschrokken baliemeneer terugkomen; dan zou ik met de manager kunnen spreken.

Helaas geen manager de volgende ochtend; wel mijn favoriete (want zeer sympathieke en ook nog eens Nederlands sprekende) baliemedewerkster. Nee, ze had de klachten gehoord; er waren zelfs al heel veel klachten geweest; het geluid kwam echter niet van het park, maar van de dit jaar gestarte nabij gelegen Beach Club.Ze had het volgende voorstel voor mij: wij mochten (als enigen) kosteloos verhuizen naar een groter gerenoveerd appartement met airco. Of ik daar oren naar had. Nou, wat dacht je?

En blij dat de kinderen waren! 'Kunnen we eindelijk weg uit die skeere hut'. Dat laatste viel overigens best mee, maar als je de foto's van de badkamers ziet, is er wel een klein verschil ja. Niets gewend, die kinderen.

badkamer in het nieuwe appartement

Supa shit en Candle Height

Onze kinderen zitten allebei op een zogenaamde pop- en rockschool. Het idee daarachter is dat ze tegelijk een instrument leren bespelen en begeleid door de muziekleraar in een bandje zitten. En ik moet zeggen, dat stimuleert enorm, vooral omdat ze krie keer in een jaar een optreden hebben (je moet bijvoorbeeld je nummers wel goed kennen, anders sta je behoorlijk voor paal en ze experimenteren er gezamenlijk behoorlijk op los).

Afgelopen week was hun eerste optreden. En het was fun! Vooral omdat er nog meer vriendjes en vriendinnetjes in verschillende bandjes speelden en ze allemaal bij elkaar gingen kijken en ook wij allerlei onvermoede talenten om ons heen zagen. Onze buurvrouw had haar zoon bijvoorbeeld nog nooit horen zingen, en daar stond hij ineens strak als leadzanger van de band.

Het kan verkeren....

Rickrolled

 Een paar weken terug hoorde ik mijn kinderen voor het eerst ineens zingen 'never gonna give you up, never gonna let you down'. Bah, wat had ik vroeger een hekel aan dat liedje zeg, moeten mijn kinderen dat nou ook ineens gaan zingen! Is het gecoverd of zo, dacht ik nog.

Maar nee, het blijkt een 'internetgrap' te zijn (heb je die dan? - zeker, volgens Wikipedia valt dit zelfs onder internetfolklore); dat je mensen een link toestuurt van dit liedje en zegt dat je iets fantastisch op internet hebt gevonden. De mensen die daar intrappen, zijn rickrolled. Mijn zoon had het pas als verzoeknummer aangevraagd bij een schoolfeest. En een plezier dat ze hadden, zeg, want de hele school was zo gerickrolled.

Ha, en jullie dus nu ook! Als je ergens op geklikt hebt, tenminste.

LP's op marktplaats

Eindelijk de knoop doorgehakt: we (meneer Festina en ik) gaan onze LP's op marktplaats zetten. Gratis. Maar eerst wil ik de blogvrienden de kans geven de LP's gratis af te halen. Misschien zit er wel een LP bij die je graag wilt hebben of altijd al had willen hebben. Mooi, je mag 'm gratis komen ophalen. Maar er is wel 1 voorwaarde aan verbonden: je moet ze allemaal meenemen. En er zit troep bij! Ai!

Hier is de lijst:

Lou Reed/ John Cale - Songs for Drella
The Cure - Boys don’t cry/A forest (live)/Pornography
The Waterboys - a pagan place
Talk Talk - The colour of spring
R.E.M. - Lifes rich pageant/Document
Tom Waits - Rain dogs
Midnight Oil - Blue sky mining
The Sound - Heads and hearts
The Velvet Underground & Nico - The Velvet Unverground & Nico (bananenelpee)
Echo & the bunnymen - Ocean rain
The Smiths - Panic
Lou Reed - New York
Leonard Cohen - Greatest Hits/ Songs from a room/Recent songs
The Pogues - Rum, sodomy and the lash
The Police - Synchronicity/Reggalta de blanc
Dead Kennedys - Plastic surgery disaster
David Byrne - Rei Momo
Kate Bush - The kick inside
Herman Brood & his wild Romance - Shpritz
Spike - The beloved entertainer
Morrissey - Viva Hate
Pink Floyd - A momentary lapse of reason
J.J. Cale - Grasshopper
Fine young cannibals - Best of
Bob Marley - One love
UB 40 - UB 40 Live
Madness - The rise and fall
Jimi Hendrix - Hey Joe
Tracy Chapman - Tracy Chapman
The Eagles - Hotel California
Eric Clapton - Backtrackin’
The Wiz - The Wiz
Elton John - A single man
Space - Magic fly
James Brown - Live in New York
Fausto Papetti - Petit and grand ecran
China crisis - Tragedy and mystery
Tangerine dream - The best of
Meat loaf - Bat out of hell
The Nits - Work/Henk
Queen - Hot space
The Alan Parsons Project - Ammonia Avenue/Pyramid/Vulture Culture
Mikis Teodorakis - To tragoudi tou nekrou adelfou
Captain Sensible - Stop the world
Fisher – Z - Going deaf for a living
Cat Stevens - Greatest Hits
Phil Collins - Face Value
Carly Simon - Coming around again
Dire Straits - Love over gold
Andreas Vollenweider - ..behind the gardens – behind the wall –under the tree
Weekend at Waikiki - Villa/Casa
Ultravox - Vienna
Adam and the ants - Kings of the wild frontier
Bowwowwow - The last of the Mohicans
De Hollandse hits van nu - De daverende dertien
Fats Domino - The best of

Top 2000

Dit jaar heb ik voor het eerst weer eens naar de top 2000 geluisterd. Dat had ik lang niet meer gedaan. Volgens mij moet je dat ook niet ieder jaar doen. Maar dit jaar waren - zowaar - de kinderen ook geïnteresseerd.

Eerst zeurden ze een beetje: oude muziek, wat is daar nou aan en zo, maar gedurende de vordering van de top 2000 sloeg de stemming toch om en werd de pagina uit de Volkskrant (jawel, ik had weer eens een papieren versie gekocht) met de top 2000-lijst uitgeplozen. Samen met een vriendje en  het overbuurmeisje. Want af en toe hoorden ze iets bekends; sommige liedjes konden ze zelfs letterlijk meezingen. 'Ja, dat speelt mijn broer altijd op de gitaar en dan zing ik dat mee'. 'Hé, dat hebben we bij muziekles gehad'. En dit (isn't 't she lovely) staat op mijn geboortekaartje.

Heerlijk, deze cultuurlessen. Vooral toen ze door de presentator werden toegesproken na een nummer van de Eurythmics: 'Dit zou de jeugd van tegenwoordig eens met de huidige dancemuziek moeten vergelijken.'
Had je ze toen moeten zien kijken!

Tja, als een ander het zegt, maakt het altijd meer indruk....

Popmuziek in het Latijn

Een Duits popduo (Jaw, bestaande uit Josie van 18 en Aaron van 15) heeft een album gemaakt van in het Latijn gezongen liedjes. De titel luidt Fortis es (je bent sterk). De titel van het clipje hierboven is Parricidium fraternum (broedermoord).

En het klinkt non male. Weer eens wat anders.

Ondertussen is het Latijn als tattoo ook populair onder de (pop)sterren. Niet altijd foutloos overigens.

Morgen Mastan-concert

Morgen gaan we met het hele gezin inclusief schoonouders naar een concert van een Iraans gezelschap dat traditionele Iraanse muziek speelt. Het komt niet vaak voor dat ze toeren, dus we dachten: 'pakken deze kans!'. Het is in Schiedam, maar omdat dat internationaal niet zo bekt, staat in de agenda dat het in Rotterdam is. Ach gussie....

Boek en bieb: au pair

Eén van de interessante rubrieken van het weblog van schrijverdezes is de serie boek en bieb, waarin zij citaten uit de boeken die zij leest verzamelt, waarin een bibliotheek voorkomt.

Hierbij doe ik ook een duit in het zakje, een stukje uit Au Pair van Hermans, waar ik net in begonnen ben. Voor wie het kent, het is in het begin van het boek, op het eerste au pair adres waar het, onder andere door de geluidsoverlast van de Arabieren op haar verdieping (maar ook door nog vele, vele andere oorzaken) slecht toeven was:

Onverklaarbaar was het, dat Arabische muziek haar zo vreemd was gebleven en dat ze daar nu pas eens over nadacht. Hoe klein hadden vliegtuigen, goedkope vacantiereizen en de radio niet te vergeten, de wereld gemaakt! Dat werd gezegd tenminste, dat werd altijd beweerd. En toch was West-Europa immuun gebleven voor Arabische muziek. Iedereen bleef luisteren naar z'n eigen muziek, die hij van kindsbeen af had gehoord. En muziek zou immers geen grenzen moeten kennen? Geen taalbarrière hield muziek tegen...zou je denken...zouje denken....Je kon er lang over piekeren of niet - waar de oplossing te zoeken, bleef duister. Er moesten hierover toch wel boeken zijn geschreven? Zou ze naar informeren. Kon ze in een bibliotheek naar vragen.

Toen nog wel, nu zou ze meteen aan het googelen slaan.

Heerlijk, oude boeken (en nieuwe tijd).