Eigenlijk wilden we twee jaar geleden al naar een optreden van Michelle Gurevich, maar dat werd helaas afgeblazen: de Russisch-Canadese zangeres was tegen een burn-out aangelopen.
Dus we waren blij toen we hoorden dat ze in mei in Brussel zou optreden. Wel vonden we het tijdstip raar: het zou om 12 uur 's middags beginnen. Nou ja, een lunchconcert, misschien omdat ze avondoptredens nog te zwaar vindt, dachten we.
Maar gaandeweg bleek dat ze zou optreden op een festival (les nuits botanique); dat was niet echt duidelijk op de site, totdat we er vlak van tevoren op keken voor de adresgegevens. We zouden dus een heel festival gaan bezoeken, wat een feest! En het was een mooi, ingetogen festival, midden in Brussel in de botanische tuin. Er waren strandstoelen, bistrotafeltjes met stoelen om een drankje te drinken, hangmatten en hangstoelen.
Voor de optredens waren er een buitenpodium en twee binnenzaaltjes; je kon rustig heen en weer lopen, zonder dat het ergens heel druk was (behalve bij onze heldin, daar waren wel veel mensen op afgekomen).
Of we nu verzadigd zijn? Nee hoor, ze komt in oktober weer naar België, De Roma in Antwerpen om precies te zijn. Het ziet er naar uit dat dat geen festival zal zijn. Maar ja, je weet het maar nooit hè, met die zuiderburen!
Twee keer maar liefst ben ik naar het 2024-concert van de King geweest. De King? Die is toch al dood en begraven? Nee hoor, hij is opgestaan uit de dood in de persoon van Nick Cave. Wie zijn Wild God tour heeft meegemaakt, voelt zich waarschijnlijk hetzelfde als mensen die vroeger een concert van Elvis hebben meegemaakt: het was uitzonderlijk goed, en een religieuze ervaring tegelijk.
De eerste keer was in de Ziggo Dome, een zitplaats voor de verandering. Maar hey, wel samen met mijn echtgenoot. En ook die genoot. Het was ook onze eerste keer in de Ziggo Dome. En tegelijkertijd was er een voetbalwedstrijd in de Arena (nee, niet die). Een gedenkwaardige avond, eigenlijk al genoeg. Moest ik dan nog een keer? Ja, want ik had al kaartjes en we hadden staplaatsen en staplaatsen bij Nick Cave, vooral dicht bij het podium voegen toch echt iets toe - bijvoorbeeld een aanraking met de King.
Die had ik al een keer eerder gehad (zie hier), en ook deze keer heb ik Hem kunnen aanraken, een veeg over zijn kletsnatte blouse. En ik heb hem ook chocolade gegeven; daar schreef hij later over in zijn Red Hand Files (zie hier, eerste alinea, echt wow om daar in te staan). Het moment van het aanbieden van de chocolade is trouwens opgenomen en zie je hieronder:
Maar het meest bijzondere was misschien wel de liftster die we (mijn Cavevriendin en ik) meenamen; ze had onze dochter kunnen zijn, maar kwam uit Tsjechië en had al een moeder (die overigens óók het concert bezocht had, in Praag). Mooi zoals ze genoot en ook dingen van ons leerde, bijvoorbeeld om vroeg te arriveren om een plekje vooraan te bemachtigen - dat was nog nooit in haar opgekomen. Wij op onze beurt leerden weer van haar airdroppen onderweg. Het gaf ons het tevreden gevoel dat Cave nog héél lang heel veel fans zal blijven houden.
Als de overheid iets van je vraagt, doe je dat natuurlijk. Dus als de overheid proefkonijnen vraagt voor een proefuitje, dan zorg je dat je een kaartje bemachtigt en dan GA je. Ook als je je van tevoren moet testen en de teststraat niet zoals van tevoren beloofd in je eigen stad, maar Vitessestad blijkt te zijn. En je de optredende band niet eens kent. Dat zijn kleine, overkomelijke problemen.
Want je krijgt er wat voor terug. Een geheel verzorgd optreden. In coronatijd.
En wat was het heerlijk om weer eens een concertje te bezoeken! De opwinding vooraf: jurkje kiezen, opmaken (vooral stippenlift lippenstift natuurlijk), controleren of je je kaartje, testuitslag, legitimatiebewijs en mondkapje bij je hebt, op de fiets en in de rij bij Doornroosje. Je bureaucratie aan toegangsbewijzen laten zien ('heb je je contactgegevens op de site ingevuld, zodat de GGD die bij een eventueel bron- en contactonderzoek beschikbaar heeft?), je naar je plaats laten leiden en neerzijgen.
Hè hè, maar het vertrouwde sfeertje was er. Muziek, drank, iedereen had er zin in. Trouwens, drank? Hoe komen die mensen daaraan? Ah, via de QR-code op het bordje op je tafeltje. De bestelling wordt netjes bij je gebracht. In een emmer met ijs. En niet zo maar een emmer, nee, een emmer met levensgroot 'corona' erop gedrukt. Iedereen z'n eigen emmer. Het leek wel een nachtclub.
En dan komt de artiest op. In een schitterend bont pak. Z'n keybordje stond er al en ook de lichtshow/ animatie was al begonnen. Vrolijk begroette hij ons; 'Welkom mensen, zijn jullie klaar om getest te worden?' Ja hoor, wij waren en klaar voor en ook hij had er overduidelijk zin in. Alleen, hij was wel een beetje jaloers op ons. Want wij waren aan het uitgaan en hij moest werken; hij had eigenlijk ook wel zin om gewoon uit te gaan. Maar hij vermaakte ons prima en was er een meester in om ons steeds op speelse wijze op de absurde situatie waarin we ons bevonden te wijzen. 'Hé wat gaaf, jullie drinken zelfs speciaalbier uit een glas!' Zelf had hij een paar blikjes volksbier op het podium staan, waar hij er op het laatst een van weggaf aan het publiek toen hij doorhad dat wij geen drank meer mochten bestellen, want ja, het was na achten.
Of wij ons nog moesten haasten om voor de avondklok binnen te zijn? Nee, we woonden allemaal dichtbij. Nou jammer dan, want hij moest het toch bij zijn vijf kwartier houden. Als toegift had hij een cover van het nummer Een eigen huis in petto. Het dak ging er bijna af; hij had moeite ons in bedwang te houden. 'Jullie mogen niet meezingen hoor, jongens!' We voelden ons wel een beetje gehandicapten op een rolstoel zonder wielen met al die beperkingen, maar we hadden tóch een ouderwets geweldige avond gehad.
En ik heb er een nieuwe favoriete band bij. Want z'n muziek zal me altijd blijven herinneren aan deze bijzondere soirée. Met de ex-goth Stippenlift, die er tegenwoordig een beetje uitziet als een personage uit Trainspotting. Die zwaarmoedig kan zijn, maar vooral ook humor heeft. Ook in z'n muziek.
Eigenlijk vond ik het wel veel geld, 18 euro voor een livestream van een eenmalig soloconcert van Nick Cave. Twee keer de prijs van een film in de bioscoop op groot doek. Dus mijn eerste afweging was om 'm maar niet live mee te maken; het concert zou one way or the other toch wel online komen. En bovendien is Cave ook niet armlastig of zo. De livestream had hij best wat goedkoper kunnen aanbieden aan de trouwe fans, waar hij altijd zo hoog over opgeeft. Maar ja, exclusiviteit, die moet wat kosten hè? Anders lijkt het zo goedkoop. En hij had zelf natuurlijk ook kosten: een mooi pak, het afhuren van het Alexandra Palace in Londen en de beroemde cinematograaf Robbie Ryan, om maar eens wat te noemen.
En ineens had ik die donderdagmiddag 23 juli een 'ach wat, fuck it' moment. Ik had toch niets te doen die avond, en zou bovendien alleen zijn, dus dan is een beetje stijlvol vermaak uitgevoerd door je favoriete artiest nooit weg. Alleen dat streamen, dat zou via een app moeten gebeuren en het was nogal een bureaucratische exercitie om je (via DICE) te registreren voor het eenmalige concert. Maar goed, ik had vakantie en wat is dan een half uur van je tijd? En uiteindelijk, ach wat attent, zelfs een persoonlijk SMS'je van the black boss. Wie wil dat nou niet ontvangen?
Nu heb ik 45 minuten van tevoren helemaal geen e-mail gekregen, maar dat de code werd gelukkig ook nog per sms door DICE gestuurd, en ik had de app al op de iPad gedownload, dus dat was easy peasy. Via de laptop zou het een ramp geworden zijn, want dat liep helemaal vast, las ik later bij sommige andere fans. Tja, en dan voel je je helemaal bekocht. Zelf had ik een heerlijke avond met het beluisteren van oude en nieuwe songs in een nieuw akoestisch jasje plus nog een splinternieuw nummer: Euthanasia.
Kortom mensen, ik was er bij! Een magische anderhalf uur exclusiviteit en stijl. Prachtige opnames van de maestro achter zijn vleugel in het fantastisch (natuurlijk) verlichte Alexandra Palace. Heel even opgetild uit de corona-ellende door de Zwarte, maar toch warme God.
Nu jij nog! En je hoeft er niet eens voor te betalen, want het is uiteraard al online te bekijken - zie hieronder. Ik zou zeggen: reserveer lekker een avond voor jezelf en laat je meevoeren door de magische stem en poëtische teksten van de man achter de piano in de fraai verlichte enorme coronaruimte:100 meter koele afstand in een zaal waarin het normaal krioelt van de mensen - en toch vol warmte en intimiteit door het camerawerk, wat een prestatie!
Euthanasia
I look for you underneath the damp earth I look for you in the night sky I look for you underneath the thorn bush I look for you in the old city
And in looking for you I lost myself Lost myself in time Lost myself under the damp earth Lost myself in the night sky Lost myself underneath the thorn bush Lost myself in the old city And in losing myself I found myself I found myself in time Found myself in time Oh when you stepped out of the vehicle And attached yourself to my heart It was a kind of dying Kind of dying of time Dying of time And I fled from the old city Fled underneath the thorn bush Fled into the night sky Fled underneath the damp earth Where I passed through a doorway And found you, sitting at the kitchen table And smiling That smile, that smile that smiles That smile, that smile that smiles That smile that smiles that smiles Smiles just in time
recensie van het concert in The Guardian, Double J, Rolling Stone en Joop
Gisteravond was de ene helft van de bezoekers van Tilburg van boven de 40 zich alvast luidruchtig aan het voorbereiden op het komende carnaval, de andere helft vermaakte zich nostalgisch in trance met Echo and the Bunnymen.
Jij mag raden tot welke groep ik behoorde.
Het was een mooi, uitgebalanceerd carnaval concert in 013 met veel klassiekers als The Killing Moon, Seven Seas en Lips like Sugar. Plus wat covers (The Doors, Lou Reed). Zanger Ian McCulloch was wat hees op het eind, maar dat droeg alleen maar bij aan zijn stoere, sexy uitstraling, een uitstraling die het publiek gedeeltelijk verloren was in de loop van de tijd (bierbuikjes en kale hoofden in plaats van zwart, perfect getoupeerd haar en ruige zwarte kleding, lange en leren jassen et cetera). Rook kwam alleen uit de rookmachines op het podium, dat er daardoor overigens heerlijk mysterieus uitzag. En zo hoort dat bij zo'n band.
Het leuke van de tegenwoordige tijd is dat er meteen een setlist beschikbaar is en er beelden van het optreden online staan. Kom, en geniet mee:
Het duurde tweeëneenhalf uur en was weer-ga-loos. Voor wie onder een steen geleefd heeft dit weekend: ik heb het natuurlijk over het concert van mister Nick Cave.
Wat een gast, wat een stem, wat een talent, wat een poëzie, wat een power! En dat alles verenigd in één man. Man? God!
Wat een mazzel dat we kaartjes voor de eerste rij hadden. Met name de eerste vier liedjes was dat een enorm voordeel; daarna had Cave namelijk genoeg van al dat stijve gezit van z'n publiek - twee nummers daarvoor had hij de fotograferende pers al als een zonnekoning middels een handgebaar weggestuurd; 'they make too much noise', vertrouwde hij ons toe. Hij zweefde de zaal in en plukte her en der wat mooie jonge vrouwen uit de theaterzaal (zie hier) en maande ze zich naar voren te spoeden. En in hun kielzog kwamen er natuurlijk meer mensen mee. Ook wij stonden op en namen - nu staand - weer onze plek op de eerste rij in. Lenig sprong de nachtgod uit Brighton vervolgens weer het podium op om ons verder kippenvel te bezorgen.
Gezeten achter de glanzende piano met z'n glanzende schoenen en zegelring aan pink en ringvinger, maar ook veelvuldig vóór op het podium, inclusief het verlaagde stuk waar wij ons bevonden. Tijdens het zingen werd hij door de mooie jonge dames die hij naar voren had geleid gestreeld dat het een lieve lust was. En, beken ik met het schaamrood op de kaken, ook door mij. In eerste instantie vond ik het een beetje puberaal en eng om te doen, maar aangemoedigd door de rest van de bacchantes om mij heen maakte ook ik mijn meisjesdroom waar: het aanraken en strelen van Nick Cave. En toen ik merkte dat zijn bloes uit zijn broek hing, heb ik zelfs even zijn buik geaaid (voor wie het weten wil: die is zacht, pezig en glad). Heaven dus.
Maar ook voor het concert hadden we al een heerlijke dag gehad: gemeente- en fotomuseum met foto's van Corbijn (ja, ook Cave was daar volop aanwezig) en eten aan het strand (het zwarte pad in Scheveningen: hoe toepasselijk!)
Ik geniet nog even na, als jullie het niet erg vinden. Want zo vaak beland je nou ook weer niet in de hemel.
Na het zien van de film 20.000 days on earth kun je volgens mij eigenlijk nog maar één gedachte hebben: ik moet naar een concert van Nick Cave.
En laat ik nou (dankzij angel Karen) gaan in mei! Op de eerste rij nog wel, de rij waarvan hij in de film zegt dat hij er altijd het meeste en beste contact mee heeft tijdens z'n concerten, wat op zich niet onlogisch is.
En omdat de NTR zo vriendelijk was het vrijdag uit te zenden en vervolgens op uitzending gemist (uur van de wolf) te zetten, kan ik een hele lange voorpret hebben. Wat een luxe...
Interview door Jaap Boots over de film 20.000 days Nog een interview, waaruit onder andere duidelijk wordt dat de moeder van Cave bibliothecaresse is (en zijn vader literatuurdocent)
