Vrolijke update

Je zou bijna kunnen denken dat ik een vette vakantie heb gehad, zo lang als ik niet geblogd heb. Maar niets is minder waar, ik heb het druk gehad. In januari en februari? Maar dan is er toch juist niets te doen?

Nou, bij ons wel! We hebben er in korte tijd namelijk drie kinderen bij gekregen: een kleinzoon, een dochter die weer een tijdje bij ons in huis komt wonen en een schoonzoon die het bij ons ook gezellig vindt.

Het is pure rijkdom, maar niet zo bevorderlijk voor het bloggen. Dry January heb ik dit jaar ook maar overgeslagen - te veel te vieren. Hopelijk hebben jullie het ook fijn gehad de laatste tijd. 

We spreken elkaar nog. Toch?

Half miljoen views

Blogmijlpaal: een half miljoen views. Ik moest daar toch even van slikken. De top vijf van de meest bekeken blogstukjes van mijn hand is nog bijna dezelfde als die van vijf jaar geleden, ware het niet dat er twee nieuwe bij zijn gekomen: statistieken en dikke kont is dom. Maar dat zijn dan ook epische titels voor verhaaltjes....

Over de bezoekers kan ik niet veel zeggen, omdat ik 'get clicky' niet meer geïnstalleerd krijg. Dat is wel jammer natuurlijk. Gereageerd wordt er ook niet meer zo veel als in de begindagen. Concurrentie van Facebook en Twitter. Is dat erg? Nee, ik blijf plezier beleven aan het schrijven van stukjes. En aan jullie, my darlings.

Het plusprogramma

Bij een goede vakantie hoort een goed plusprogramma. En ditmaal bestond dat uit Leiden en Delft (bij het basisprogramma Noordwijk).

Leiden om te shoppen, de vernieuwde UB te bekijken (met als extra attractie blogger Leendert een keer live te ontmoeten) en de prachtige tentoonstelling Gouden Middeleeuwen te bezoeken.

Veel voor een dag? Nee hoor, het prettige aan Leiden is dat alles te voet te bereiken is: een heerlijke stad wat dat betreft. En überhaupt.

Ook Delft is een heerlijk grachtenstadje. Om in de middeleeuwse sfeer te blijven hebben we onze lunch bij Stadsherberg de Mol genuttigd. Geen goud daar, maar wel stenen bruine bekers en koude thee (zo noemen ze de ice tea daar, zodat je je onder andere daardoor alleen al vijf eeuwen in de tijd terug waant; cappuccino serveren ze er dus ook niet, wel gewone koffie met bruine kandijsuiker).

Ja, Nederland is mooi. Maar dat belet ons niet ook nog naar Engeland te gaan deze vakantie.

Blogverjaardag

Zonder dat ik het gemerkt had, ik had het druk afgelopen paar weken, ben ik alweer aanbeland bij mijn eerste bloglustrum. Vijf jaar bloggen, wat gaat de tijd toch snel!

En wat het heeft opgeleverd? Voor jullie hopelijk: een open gordijn, een inkijkje in mijn leven (hopelijk, hoewel ik niet alles bespreek....): dank voor het lezen en de opmerkingen, lieve mensen, ze worden zeer gewaardeerd.
Voor mij: een heleboel geweldige nieuwe verhalennetwerken en contacten. Hierboven bijvoorbeeld een Festina-Lente-foto die ik kreeg van Leendert de Vink, die ik nog maar net heb leren kennen via de blogsphere en wiens Huize Zeezicht-stukjes ik altijd met plezier lees, waardoor ik me soms even in Katwijk waan. Als je heel goed kijkt, zie je hem in de weerspiegeling van het raam de foto nemen.
Dat is het mooie van de online contacten die je opdoet: je kunt ze bijna aanraken. En soms ontmoet je ze na een tijdje in real life en kun je ze nog écht aanraken ook!

Andere, al bestaande contacten, veranderen soms door het bloggen; sommige vriendschappen of familiebanden zijn absoluut sterker geworden door het blogavontuur. Sommige familieleden zijn zelf een weblog begonnen.

Bovendien heb ik een leuk archief van gebeurtenissen en gedachten opgebouwd: handig voor als ik ooit mijn memoires wil schrijven (daar kun je niet vroeg genoeg mee beginnen). En heb ik een hoop ICT-angsten overwonnen.

Maar bovenal is het schrijven zelf leuk. Het is (uitleg voor wie het zelf nooit doet) een heerlijke bezigheid; je vergeet even alles om je heen. Je bent even op avontuur (hallo, ik ben er even niet, ik ben even op avontuur), je ontrukt je even aan de dagelijkse beslommeringen.

En dat is uiteindelijk het mooiste wat er is: er even niet zijn. En daardoor juist te zijn.

One thousand

De duizendste blogpost, dat is toch wel iets om even bij stil te staan. Duizend verhaaltjes over.....niets! Want dat is wat ik uiteindelijk probeer: over het schijnbare niets iets te schrijven.

Deze mijlpaal grijp ik aan om eenieder die het geduld heeft (gehad) om de niet(s)ige verhaaltjes over mijn niet(s)ige leven, mijn lieve pubers, mijn (en misschien wel jouw) geliefde boeken, mijn (en misschien wel jouw) geliefde oudheid, mijn (en misschien wel jouw) geliefde Perzië, mijn (en misschien wel jouw) mooie bibliotheek en andere hobby's te lezen.

Dat deze hobby zo uit de hand zou lopen, had ik van tevoren niet gedacht. Maar het heeft me veel gebracht: nieuwe vrienden, nieuwe interesses, nieuwe ideeën, leuke reacties, leuke brainstormsessies......

Kortom: tijd voor een feestje!

Nijmegen Directwandeling

Je hebt van die dagen dat het gewoon lekker weer is. Gisteren was zo'n dag. En het regende mooie dingen: ten eerste dat mijn zoon over is naar de derde klas en ten tweede dat ik weer op pad ging met de bloggers van Nijmegen Direct.

We zouden eerst een wandeling door de (historie van) de Burchtstraat krijgen en daarna iets gaan drinken. Maar het liep even heel anders: de tourleader was namelijk ziek! Niet dat dat een probleem voor de altijd opgewekte leden van Nijmegen Direct was; die verzonnen gewoon zelf een route en wel de brug tot brugloop: heen over de autobrug en terug over de fietsbrug met tussendoor een pad langs de Lentse dijk met een adembenemend uitzicht over Nijmegen.

Op de fietsbrug vertelde iemand nog een leuk weetje, namelijk dat in de zwarte leuning van de brug in spiegelbeeld steeds de letters WAAL staan. Dat was me nog nooit opgevallen, hoewel ik toch al minstens 5 jaar over die brug fiets. Dat verhaal neem je toch maar weer mooi mee op zo'n avond.

Natuurlijk moest er na de vermoeiende wandeling ook wat gedronken worden, al was het maar om het eenjarig bestaan van Nijmegen Direct te vieren. Bij het eerste terras aan de zwoele waalkade werden we om onduidelijke redenen geweigerd (te weinig personeel om ons te bedienen?)

Maar het tweede terras ontving ons gelukkig gastvrij.

En zo hoort het ook. Het was een mooie avond en dat was het.

Met de Nijmeegse bloggers de natuur in

Vandaag zomaar weer eens iets bijzonders meegemaakt, terwijl het toch een heel normale dag leek!
Via een berichtje op Nijmegen Direct en extra aansporing door blogger @niconij werd ik geattendeerd op een mooie natuurwandeling door Joop Koopman (natuurburgemeester van Lent) en ben nog gegaan ook.

Joop vertelde enthousiast over de rivier de Waal (de dichtstbevaarde van Europa, iets wat ik bijvoorbeeld niet wist), liet ons de begroeiing aan de kant van de Waal zien (hij wees ons onder andere op de wede, een plantsoort die alleen op de waaloever voorkomt en vaak voor koolzaad aangezien wordt, maar het absoluut niet is), vertelde over de aankoop van zijn huis aan de dijk en hoe dat huis mee mocht doen als decor in de film een brug te ver (ze hadden ineens 5 dagen Robert Redford in huis voor de opnamen van de film), nam ons zelfs mee naar zijn schitterende tuin en vertelde enthousiast over zijn bijenvolken, vervolgens gingen we naar het spiegelbos en het oude kasteel Doornik. Wat je allemaal NIET weet als je al een behoorlijke poos in een dorp woont! Erg interessant dus.

Wat verder interessant was, was de groep. Een groep Nijmeegse bloggers, die bloggen (en fotograferen) voor Nijmegen Direct, een site die poogt de Nijmegenaren dichter bij elkaar te brengen en zo de stad nóg leefbaarder te maken. Dat is natuurlijk een geweldig initiatief. Doen we graag aan mee.

En hoe dat dan onder andere vormgegeven werd? Door de wandeling natuurlijk, maar ook door de flessen wijn en hapjes die meegenomen waren en achteraf op het strand bij café Sprok picknicksgewijs genuttigd werden.

Kijk, zo vinden (blog)bourgondiërs elkaar! Meer weten/zien? Zie de hastag #ndwalk op twitter, de prachtige foto's van Peter Wassenaar op Flickr en het beeldverslag van Gerie Sandmann op Nijmegen Direct, waar ik - omg - ook een paar keer opsta.
Proost op de Nijmeegs/Lentse vriendschap!

Bloggend personeel productiever

Bloggend personeel productiever: aldus de kop boven een artikel uit nu.nl. Kijk, quod erat demonstrandum. Uit onderzoek blijkt dat werknemers die vrijuit mogen bloggen over zowel hun zakelijke als persoonlijke leven (dat laatste is ook belangrijk), productiever zijn op het werk; het helpt ze namelijk om dichter bij elkaar te komen en goede relaties op te bouwen. En daarnaast - daar komt het - verhoogt het na verloop van tijd zelfs de productiviteit. Het bloggen vergroot (net als Facebook en Twitter) ook nog eens de persoonlijke relaties op het werk: een online gesprek leidt vaker tot een offline gesprek. Mooi toch?

Hoewel ik zelf altijd in mijn vrije tijd blog, denk ik dat het, naast dat ik het erg leuk vind, ook mijn productiviteit op mijn werk verhoogt - cadeautje voor mijn werkgever dus. Je hoort namelijk nog eens wat, je leest nog eens wat (bloggen is namelijk ook lezen, onder andere van andere blogs, anders zou je niet van een relatie kunnen spreken). En met een beetje geluk bouw je ook nog eens relaties met vakcollega's buiten je eigen werkkring op. Ook dat kan nuttig zijn. En leuk. Want bloggende medemensen zijn over het algemeen vooral ..... leuk!

Bloggen verraadt je persoonlijkheid

Tja, wat voor type zou ik zijn? Uit de woorden gebruikt mijn blogberichten zou het op te maken moeten zijn:

Zo gebruiken extraverte mensen vaker woorden als ‘bar’, ‘anderen’, ‘drankjes’, ‘restaurant’ en ‘dansen’. De mensen die in de categorie emotionele stabiliteit thuishoorden, gebruikten vaak woorden als ‘vreselijk’, ‘lui’, ‘slecht’ en ‘deprimerend’. De mensen die open stonden voor ervaringen gebruiken regelmatig woorden als ‘mensen’, ‘poëzie’ en ‘kunst’. De meegaande bloggers hadden het veel vaker over ‘prachtig’, ‘samen’, ‘ochtend’ en ‘lente’. De ‘zorgvuldige mensen’ spraken over ‘avontuur’, ‘stom’ en ‘saai’.

En jij, herken jij je in één van de types?

Blogkoorts

Hieronder volgt een blogbericht (wraakactie) van mijn dochter:

Mijn moeder zit altijd achter haar laptop om te bloggen: als ik wakker word en naar beneden ga dan staat de laptop al aan. En als ze niet op haar blog zit dan wel op iets anders op internet (twitter, facebook etc.) en bij het ontbijt zit mijn broer altijd naast mijn moeder en dan zit mijn moeder te bloggen en dan kijkt mijn broer en mijn vader is dan aan het werken en ja dan ben ik alleen over. En als ik een paar dagen niet op haar blog kijk (dat doe ik regelmatig) dan zijn er alweer 5 blogberichten bij! En dan zegt ze dat ik moet stoppen met computeren maar ze is zelf al veel langer bezig.

Een zestiende eeuwse collega-blogger

Ook in de zestiende eeuw werd al geblogd. Tenminste, dat wordt enigszins gesuggereerd in het college van Joep Dohmen op 8 september tijdens het Studium Generale van de Universiteit van Utrecht over Michel de Montaigne (uit de reeeks colleges over levenskunst), dat ik van Katharina toegestuurd kreeg.

Ik heb gefascineerd naar dit college (en discussie achteraf) zitten kijken. Ik heb nog nooit iets van Montaigne gelezen, maar heb nu toch wel een aardig beeld van zijn leven, werk en ideeën gekregen. Erger nog: ik zou wel eens wat van de goede man willen lezen. Tijdens het college werd aangeraden met het laatste essay van zijn Essais te beginnen. Hysteron proteron dus, dat spreekt me wel aan.

Publiekelijk schrijven over jezelf was nog niet echt ingeburgerd in de zestiende eeuw. Natuurlijk had je Marcus Aurelius en Augustinus uit de oudheid, die wel enigszins in die richting kwamen, maar Montaigne ging een stap verder door de meest alledaagse belevenissen in zijn Essais te verwerken. Deze essais waren - in tegenstelling tot de moderne weblogs - eigenlijk niet bedoeld voor de hele wereld, maar alleen voor vrienden en verwanten. Het was vooral één grote zoektocht naar de juiste houding om te leven, daarbij geholpen door de teksten van - hij leefde immers in de renaissance - klassieke schrijvers. Gaandeweg ontwikkeld hij zich van een stoïcijn (hij had een strenge opvoeding genoten!) tot epicurist, van hard voor jezelf naar lief voor jezelf dus, met tussendoor ook nog een uitgesproken sceptische periode, iets waardoor hij door Nietzsche zeer door gewaardeerd werd.

Zijn geschriften zijn geschreven nadat hij zich op 37-jarige leeftijd (!) had teruggetrokken uit het openbare leven. Hij merkte al snel dat hij het schrijven nodig had om z'n gedachten te ordenen, maar had geen zin om droge tractaten à la Cicero te gaan produceren. De onderwerpen zijn divers (zelf noemt hij het gemengde sla of stoofpotjes; dit zouden moderne weblognamen kunnen zijn) en zijn mening zwabbert heen en weer; de lezer beleeft de zoektocht met hem mee en krijgt geen kant en klaar oordeel voorgeschoteld.

Goede blogs werken natuurlijk ook zo: je probeert de lezer mee te nemen op de bepaling van je koers door de (huidige) roerige tijden, in welke branche of levensfase dan ook. Het mooie van de tegenwoordige tijd is dat je lezers meteen publiekelijk kunnen reageren (en andere lezers en jijzelf daar weer op). Dat helpt absoluut bij het scherpen van je oordeel. Dat voordeel (of nadeel) had Montaigne niet.

Eén van de zwaktes van Montaigne is volgens Dohmen dan ook dat hij vanuit een ivoren toren schrijft en zich - door zich terug te trekken uit het openbare leven - zich te weinig in de intersubjectieve ruimte begeeft. Ook verwijt hij hem zich veel te weinig als handelend mens op te stellen. Door te handelen toets je namelijk pas werkelijk wat je als mens waard bent.

Ook de huidige webloggers worden door Dohmen overigens niet gespaard: die vindt hij vaak op het narcistische af. Er bestaat volgens hem een onderscheid tussen goede zelfgerichtheid (introspectie) en behaagzuchtige zelfgerichtheid. En webloggers neigen vaak naar het laatste. Hij ziet vooral drang naar applaus en minder een authentieke zoektocht naar de waarheid.

Tja. Zou dat voor de bibliobloggers ook gelden? Zou dat voor jou en mij ook gelden? Misschien. Een heel klein beetje exhibitionisme is een blogger natuurlijk niet vreemd, maar om dat meteen als narcistisch te bestempelen, gaat mij wat ver. Dan kun je meteen beter alle vormen van kunst (en wetenschap) ook maar meteen afschaffen, nietwaar?

Maar ik loop op de zaak vooruit, want de vergelijking van het werk van Montaigne met het moderne weblog kwam voornamelijk pas aan het eind (na 1 uur en 45 minuten) aan bod naar aanleiding van een vraag uit het publiek (die overigens wel getriggerd was door de inleiding van de lezing). Tussen die vraag en het einde van de lezing van Joep Dohmen was er ook nog een soort van minidebat tussen hem en Maarten van Buuren, die het over sommige zaken roerend oneens was met Dohmen. Jammer dat de techniek het af en toe liet afweten, want de discussie was scherp en interessant. Is levenskunst bijvoorbeeld niet een te verheven begrip voor de zoektocht naar een goed leven, vrede met het leven hebben?

Afsluitend zou ik willen zeggen dat al schrijvend zoeken naar je koers en - zo je wilt - je identiteit (Tanny Dobbelaar heeft daar naar het schijnt een interessant boekje over geschreven) in ieder geval een boeiende bezigheid is, narcistisch of niet. En wie wil, mag meekijken!

Stoppen met bloggen

Nee, geen paniek, ik ga niet stoppen met bloggen! En houd voorlopig ook nog geen zomerreces, zoals sommigen van mijn collega's.

Maar ik zag pas een netjes door de immer ijverige Edwin vertaalde vragenlijst met betrekking tot dit onderwerp voorbijkomen en ik dacht: laat ik die vragen ook eens bij wijze van reflectie voor mijzelf beantwoorden en met jullie delen (want jullie weten: ik houd van delen, anders zou ik geen blog hebben):

1. Welke doelen heeft dit blog? Bereik ik die doelen ook?
Geen speciale doelen, anders zou ik er acuut mee ophouden! Egoïst als ik ben, schrijf ik vooral over dingen die ik zelf leuk vind. Als jullie ze ook leuk vinden, is dat mooi meegenomen. Of hoewel, ik houd natuurlijk ook wel een beetje rekening met jullie.

2. Ben ik geïnteresseerd in het onderwerp?
Als ik niet in dingen geïnteresseerd ben, ga ik er ECHT niet over schrijven!

3. Geeft het posten van berichten bevrediging?
Ja, dan is het uit mijn hoofd. Soms ga ik stiekem even kijken of er al reacties zijn; daar ben ik - nieuwsgierig als ik ben - altijd wel benieuwd naar.

4. Hoeveel posts schreef ik in de afgelopen maand?
16 tot nu toe. Inclusief deze: 17.

5. Heb ik tijd genoeg om het blog te onderhouden?
Eigenlijk niet; het is een keuze. Sinds ik blog en blogs lees, kijk ik minder televisie.

6. Leest iemand mijn blog?
Ja, dat kun je zien aan de reacties. Verder reageren er vaak mensen 1.0 op mijn berichten.

7. Heb ik er voldoende tijd aan besteed?
Ja, al moet je vooral niet te veel tijd besteden aan het schrijven van een post; dan gaat het spontane ervan af. Het verzinnen van een blogpublicatie doe ik overigens vaak op de fiets van en naar het werk.

8. Zie ik mezelf nog steeds schrijven op dit blog over 18 maanden?
Ja, misschien minder frequent.

9. Groeit de niche of verdwijnt die?
Die groeit vreemd genoeg.

10. Levert het blog iets op?
Niets in financiële zin. In ieder geval wel in de zin van leuke contacten en misschien doet het iets qua personal branding, om maar eens een hippe term te gebruiken.

11. Draagt het blog iets bij aan mijn 'profiel en expertise'?
Ja, je laat andere kanten van jezelf zien dan normaal en je leert er wel van.

12. Levert het blog nog andere dingen op?
CO2 uitstoot.

13. Geeft het blog mij energie of zuigt het me leeg?
Over het algemeen geeft het me energie.

14. Groeien het verkeer naar en de inkomsten uit het blog of juist niet?
Ik ben nog geen miljonair en houd vooral van langzaam verkeer.

15. Voelen de lezers zich betrokken bij de inhoud van het blog?
Vermoedelijk wel. Ze komen er namelijk ook zelf in voor.

16. Wat zeggen lezers, als ze commentaar geven op het blog?
Kijk zelf maar!

17. Wat schrijven andere bloggers over mijn blog?
Dat ze de stukjes over het alledaagse leven het leukst vinden, dat ze mijn stijl af en toe op die van Martin Bril vinden lijken, maar dan afwisselender van stof. Dat is echter te veel eer.

18. Heb ik iets origineels en nuttigs te zeggen over het onderwerp?
Welk onderwerp?

19. Wat zou ik nog meer kunnen doen met de tijd die ik besteed aan dit blog?
Lezen, korte verhalen schrijven, lange verhalen schrijven, gedichten schrijven, televisie kijken, sporten, wandelen, fietsen, een taal erbij leren, in de tuin zitten, truien breien, speksteen bewerken, eindelijk leren hoe die naaimachine die al jaren bij mij op zolder staat nou werkt en daar kleren mee maken of herstelwerkzaamheden van kapotte kleding of dekbedovertrekhoezen mee verrichten, opruimen, meer uren werken, foto's bewerken, tijd aan mijn kinderen & man besteden, vrijwilligerswerk verrichten, een EHBO-cursus volgen, yoga (het konijn en de kameel moet ik nog leren), me bezatten....

20. Welke impact zou stoppen met bloggen hebben op mij en mijn lezers?
Een van de moeilijkste dingen die er zijn: het meten van impact. Wat jij, waarde kamergenoot?

Lezen van blogs wint terrein. Of toch niet?

Bij nu.nl las ik vandaag dat weblogs tegenwoordig populairder zijn dan e-mail. Ha, ben ik even bij de tijd, denk je dan. Wrong. Bij een beetje adjunct las ik even later dat het bloggen alweer achterhaald is. Tegenwoordig moet je twitteren om een beetje hip te zijn.

Ronald Giphart heeft dat goed aangevoeld. Hij twittert nu een roman. Of liever: laat een roman voor zich twitteren. Een soort moderne slavernij. De tweets van de getwitterde roman komen op de website ze.nl netjes onder elkaar te staan om de roman 'meer leesbaar' te maken. Oordeelt u zelf, zou ik zo zeggen.

En kijk ook eens naar de op 14 maart in Amerika (where else) begonnen 'Twitter novelette' Ratha's island. Als u tijd heeft, want er wordt juist minder geblogd en meer getwitterd omdat men geen tijd meer heeft om al die blogs te lezen. Al die tweets wel dan, denk ik dan. Persoonlijk zou ik daar nu juist horendol van worden. Voor functionele mededelingen alà, maar verder? Nee.

Gisteren en eergisteren waren er gasten op de expositie van mijn man, die overal in de abstract geometrische schilderijen vogelvormen zagen. Nu begrijp ik waarom.

Het waren twitteraars.

Blogkermis

WAARSCHUWING: LANGE TEKST!

In de bibliotheekwereld is men flink aan het bloggen geslagen. Dat moet ook, om de razendsnelle ontwikkelingen te kunnen volgen en met elkaar te delen. Op een gegeven moment is hieruit het fenomeen blogkermis ontstaan. Het wil zoveel zeggen als dat bibliobloggers worden uitgedaagd binnen een bepaalde periode een keer een blogtekst te schrijven over een bepaald thema.

Zoals eenieder weet die mij kent, houd ik niet van kermissen: te veel lawaai, plat vermaak en geldverspilling. Het enige wat ik leuk vind, zijn de botsautootjes. Vraag me niet waarom, misschien is het jeugdsentiment, misschien is het omdat dit onderdeel het meest actief en voor alle leeftijden is. In een blogkermis mag van mij dan ook lekker gebotst worden.

Het thema van de blogkermis van deze keer is de nut en noodzaak van klassieke media.
Hebben wij de oude media (boeken en dat soort oude troep) nog wel nodig? Ik zou kunnen volstaan met een kort Ja, want ik houd nou eenmaal van de oude media. Maar dat is natuurlijk veel te subjectief, hoewel ik weet dat vele mensen dat ook zo voelen. Zou je je een wereld kunnen voorstellen waarin je alleen maar digitale media tot je beschikking hebt? Dat al het gedrukte overbodig is geworden? Ik niet, al is het alleen maar dat er ook nog wat te lezen moet zijn voor als de stroom uitvalt.

En oude boeken zijn vaak mooi; ze hebben op z’n minst emotionele en museale waarde. Heel goed dat ze nu gedigitaliseerd worden om ze ook voor het nageslacht te bewaren en het gebruikersgemak te verhogen. Monniken en andere mensen die die boeken met veel geduld gemaakt hebben zouden daar ook geen enkel bezwaar tegen hebben. Maar ze moeten niet daarna weggegooid worden! Het is een beetje te vergelijken met dat Google-experiment bij het Pradomuseum. Prachtig om te zien, en ook bruikbaar als voorstudie, maar uiteindelijk zie ik toch liever de echte schilderijen. Echte kunst wint het nu eenmaal van gekopieerde kunst, al zal niet iedereen het daar mee eens zijn en dat hoeft ook niet. Anders wordt het zo druk in die musea. Laat de rest maar in z'n leunstoel met de laptop op schoot blijven zitten.

Terug naar de boeken. Er moet in ieder geval een onderscheid gemaakt worden tussen tijdschriften en boeken. De meeste (met name wetenschappelijke) tijdschriften kunnen makkelijk digitaal; dat is snel en heeft toegevoegde waarde qua doorzoekbaarheid, links, plaatjes en filmpjes. Wel jammer overigens dat hier 19 (en straks 20)% BTW op geheven wordt. Dat moet mijns inziens zo gauw mogelijk omlaag naar 6%.

Voor veel boeken geldt dat ook. Dit kunnen wat mij betreft ook gemakkelijk digitaal, mits de bookreaders goedkoper en gebruikersvriendelijker worden voor de leesboeken. Minder kil ook. ’t Zal wel even wennen worden, maar het is wel makkelijk op vakantie; scheelt een hoop ruimte. In plaats daarvan kun je ladingen accu’s meenemen.

Maar de klassieke boeken moeten er natuurlijk wel naast blijven bestaan. Daar zijn we immers aan gewend en niet elke leefdijdscategorie zal even makkelijk overschakelen. Bovendien zal het nog wel een tijdje duren voordat alles gedigitaliseerd is.
Ik pleit derhalve voorlopig voor vreedzame coëxistentie.

Dan zit je nog wel met de kwestie van het kritisch omgaan met al die informatiebronnen. Kunnen de jongeren van tegenwoordig dat wel of kennen ze maar een weg, namelijk die van Google? En is dat per definitie verkeerd?

Ten eerste moeten de bibliotheken en andere instanties er voor zorgen dat hun beste werken door het toevoegen van een lading goede metadata ook het best te vinden zijn. En via hun eigen site ook aantrekkelijk en doorzoekbaar. De bibliotheek moet op z’n minst een keurmerk blijven en dat uitdragen middels nadruk op kwaliteit, goede cursussen en een prettige ambiance. Jongeren moeten weten dat wat je bij de (digitale) bibliotheek vindt, goed is. Zij moeten daar als een magneet naar toegetrokken worden en verleid worden terug te blijven komen.

En al die kinderen dan, hoe kunnen die het kaf van het koren op internet onderscheiden? Kunnen die dat eigenlijk wel en moeten die niet veel meer bij het handje genomen worden? Moeten die niet eerst boekwijsheid opdoen voor ze het internet op mogen?

Ten eerste is wijsheid niet alleen meer via boeken verkrijgbaar, maar op allerlei andere manieren, bijvoorbeeld het internet. Het is dus van belang dat kinderen zo vroeg mogelijk geleerd wordt het materiaal zo kritisch mogelijk te bekijken en ja, daar moeten ze voor bij het handje genomen worden, keer op keer. Dat werden wij vroeger ook. Ik kan me die lessen maatschappijleer nog wel herinneren, dat we hetzelfde onderwerp in verschillende kranten met elkaar moesten vergelijken. Ik had al snel door dat wij thuis de verkeerde krant lazen....

En zelfs als ze weten hoe het moet, zullen ze nog wel eens de weg van het grootste gemak kiezen, hoewel ze weten dat dat eigenlijk niet de beste weg is. Ook ik heb vroeger niet alle boeken van de lijst gelezen; Nederlands en Engels wel, maar Frans….we moesten alleen de meest exquise boeken lezen en die waren bijna alle zonder uitzondering vertaald of op film beschikbaar. Calculerend waren we ook toen al. Er moest immers ook tijd zijn voor een bijbaantje. En ik wilde nog wel Frans studeren! Supergemotiveerd zou je zeggen! Tja, Ovidius zei het al in z'n Metamorphosen: video meliora proboque, deteriora sequor (ik zie het betere en sta daar achter, maar toch volg ik het slechtere).

Ik zou er ook voor willen pleiten flink te investeren in de kindvriendelijke versie van de Wikipedia. Nu zitten de kinderen (ik zie dat om mij heen) vaak te wroeten in zo’n voor volwassenen geschreven tekst en begrijpen er maar de helft van. Dat werkt ook niet stimulerend. Wat wel stimulerend werkt is goede, aantrekkelijke documentatie binnen handbereik. Liefst voorlopig nog boeken als basis en ze dan – na een gedegen introductie - vrijlaten op het net. En daarna een keer andersom. Liefst inclusief presentatie zo nu en dan. Lekker leuke plaatjes of filmpjes erbij laten zoeken, meteen goede bronvermelding aanleren, of - nog beter - zelf laten maken.

De opdrachten moeten ook van dien aard zijn, dat er zo weinig mogelijk uitgenodigd wordt om slechts te knippen en te plakken. Goede docenten zijn prima in staat om dat te doen en daar veel afwisseling in aan te brengen; zwakke misschien niet; die merken niet eens dat de links ook meegekopieerd en geplakt zijn (zoals een van mijn kinderen – zij is 8 jaar - opmerkte over een docent die een werkstuk van een medeleerling beoordeeld had).

Met een dergelijke gedegen ‘opleiding’ door goede docenten zouden ze, zoals Astrid, de organisator van deze blogkermis het zou noemen, eerder die voor die goede, gezonde maaltijd dan voor een diepvriespizza kiezen. Omdat ze net als Dante door Vergilius door de hel geleid zijn.

Zo. Ik heb honger gekregen. Eens even kijken of de oliebollenkraam nog open is.

Kijk hier voor een opsomming van de biblioblogkermissen.

Willem-Alexander blogt

Ook Willem-Alexander blogt. Maar ik was lekker eerder! Ik zei toch dat het lente was!