Keramieken Cave

Zoals jullie waarschijnlijk allemaal wel weten, is Nick Cave een behoorlijk veelzijdig artiest: zanger en muzikant, maker van prachtige lyrics, romancier, acteur, you name it, he did it. Maar dat hij ook nog eens een expositie van keramieken beeldjes van zijn hand zou krijgen, daar had ik nooit op gerekend. Hij zelf misschien wel, aangezien hij opgeleid is aan de kunstacademie - die hij overigens na 2 jaar alweer verlaten heeft om te gaan toeren met zijn toenmalige band The Boys Next Door.

Maar enkele jaren geleden openbaarde die duivelse pandemie zich en kon hij niet toeren, dus had hij tijd om zijn oude hobby (of liever gezegd: professie) weer op te pakken. 

Museum Voorlinden zag en kocht zijn werk en bood hem een solotentoonstelling plus boek bij het werk aan. De directrice, Suzanne Swarts, zei dat hij daar als een kind zo blij mee was. En dus werkte hij braaf mee aan een PR-campagne en kwam hij zelfs bij Jinek over zijn werk praten:

Dat was op de donderdag voor de zaterdag waarop zijn tentoonstelling geopend zou worden en hij zijn boek zou gaan signeren. Of ik daar bij was? Natuurlijk! En het was een van de gelukkigste dagen van mijn leven: een ontmoeting met mijn held! Maar het was ook een verdrietige dag, want Karen, mijn Cave-vriendin, kon er niet bij zijn (en zij was het nota bene die mij op de signeermogelijkheid had gewezen). Dat voelde wel heel erg dubbel. En het ergste was: de regels rondom het signeren waren heel streng: alléén 1 exemplaar van alléén het boek The devil: a life en geen enkel ander boek mocht er gesigneerd worden en dus ook geen exemplaar van iemand anders. Je mocht niet eens tas meenemen om het boek in te verstoppen (dat had ik natuurlijk geprobeerd, maar ze waren onverbiddelijk bij het museum); een cadeautje meenemen mocht dan weer wel en gelukkig had ik een reep Tony Chocoloney voor hem bij me. Op advies van Karen; zij is de meest strategisch denker van ons twee.

Vroeg uit de veren dus afgelopen zaterdag om op tijd bij het museum te zijn. Daar aangekomen meteen een extra exemplaar van het boek/ de tentoonstellingscatalogus voor Karen gekocht - helaas mocht ik dat dus niet laten signeren - en in de rij gaan staan. De rij was niet heel lang, omdat we allemaal een tijdslot hadden gekregen en ons op het hart gedrukt was geen minuut eerder te komen. En ik stond nog niet in de rij, of ik werd al geïnterviewd. 'Hoe vind je het om straks Nick Cave te ontmoeten?' 'Geweldig natuurlijk!' 'En hoe vond je de tentoonstelling?' 'Die ga ik straks pas bekijken.' 

En hup, de rij weer in. Om het hoekje lag een hele stapel vol met de duivelsboeken en een stapel post-its. Per persoon mocht je 1 boek pakken en daar een post-it met je naam op plakken. En daarna doorschuifelen, een beetje praten met de mensen in de rij; iedereen was opgewonden. 'Zal ik straks een foto van je maken als hij je boek signeert?', vroeg een vrouw achter me. 'Ja graag!'. Selfies mochten we niet maken, dat was ons al verteld. Alles om de superster niet te ontrieven. Niemand drong ook voor, iedereen wachtte netjes op zijn of haar beurt. En dan kwam uiteindelijk je beloning: het signeren van je duivelsboek door de maestro himself. Plus een minuutje privé-tijd met hem. 

Zelf begon ik mijn private minute met het aanbieden van de reep Tony Chcoloney. 'Ah, Belgian Chocolate', zei hij, 'die ga ik straks lekker opeten'. Ik zei 'sorry, dat is geen Belgische Chocolade, dit is Tony Chocoloney, dat is slaafvrije chocolade. 'Ah, die mogen slaven dus niet eten'. 'Jazeker wel, maar er is geen dwangarbeid aan te pas gekomen bij het vervaardigen van deze chocolade, en bovendien is er een eerlijke prijs voor betaald. De chocolade die ik je gegeven had en waar je op de Red Hand Files over geschreven hebt, dank daarvoor, ik voelde me vereerd, was van hetzelfde merk, dat was ook geen Belgische chocolade'. Zo, dat was eruit, nu wist hij dat ik die attente fan was die hem chocolade gegeven had tijdens het concert in Antwerpen. Tijdens het concert gooide hij de chocolade nog naar de gitarist, dus sowieso had hij zitten fabuleren in zijn Files. Maar goed, dat is artistieke vrijheid en die gun ik hem, hij is een artiest.

'En na afloop, ga je dan een duik nemen in de vijver achter ons?' (ik wist dat hij net als ik winterzwemmer is en tijdens het signeren had hij een prachtig uitzicht op een vijver in de tuin van het museum). 'Haha, dat wil ik de mensen hier niet aandoen'. 'Volgens mij zouden ze dat hilarisch vinden.' 'Ik ga het er maar niet op wagen'. Inmiddels was hij klaar met het signeren van het boek en stak hij zijn hand uit ten teken van het beëindigen van het gesprek. Ik trilde nog na, maar het was eigenlijk een heel relaxed gesprek, alsof ik hem al jaren kende.

Ondertussen was mijn tante, die helaas ook geen kaartje had kunnen bemachtigen, in het museum gearriveerd om samen de expositie(s, er waren er meer) te bekijken. 

Wat een dag!

Dit kon niet meer overtroffen worden. Of toch wel? Ja hoor, er was nog een heel klein kersje op de taart: maandag werd Suzanne Swarts (een minstens even grote bakvis als ikzelf) over de expositie geïnterviewd bij Tijd voor MAX. Ter illustratie waren er ook nog beelden te zien van de interviewtjes met het publiek dat aanwezig was bij de signeersessie en daar dook ik ineens op. Ook dat nog: 2 seconds of fame! 

Straks maar weer gewoon aan het werk, want dit soort highs moet je niet te vaak hebben....

Zie  hier voor de reel van museum Voorlinden waarvan ze fragmentjes op tv hadden laten zien

Nieuwe attractie in Nijmegen/ Lent

Twee jaar hebben we er op moeten wachten en gisteren was het eindelijk zo ver: de plaatsing van het Romeinse masker aan de (Spiegel)Waal. Het staat weliswaar nog niet z'n definitieve plek, maar een kniesoor die daar op let. Hij is mooi!

en het is nu al een attractie

Misschien nog wel minstens zo spectaculair was trouwens het vervoer per schip, nou ja, preciezer gezegd, ponton, van de 6 meter hoge gezichtshelm vanuit Millingen. Mooi in beeld gebracht door Jeroworld ook....



De originele Romeinse verzilverde gezichtshelm is overigens in niet-coronatijden in museum het Valkhof te bezichtigen, maar nu dus even niet. Jammer.

Kunst in de klas

Ja hoor, weer een televisietip van mij! Het programma De klas deze keer. Een uur lang krijgen de leerlingen van een klas een uurtje les van een BN'er. Matthijsje van Nieuwkerk mocht voor deze eerste aflevering van het jaar een klas middelbare scholieren (van het Montessori College in Nijmegen) een uur lang vertellen en laten discussiëren over kunst. Hij vertelde over schilder-, foto- en beeldhouwkunst en liet de kinderen kiezen welke van de afbeeldingen die hij bij zich had nou kunst waren en welke niet. Dat leverde mooie discussies van voor- en tegenstanders op.

Daarna ging het over literatuur en muziek. Vooral de muziek deed het goed uiteraard. Muziek is zeer belangrijk in een scholierenleven; veel belangrijker dan literatuur. In muziek vinden ze troost en afleiding en met het bespreken van de liedjes en zinnen daaruit kwamen de verhalen van de leerlingen los. Van het meisje dat anorexia overwonnen had, het meisje dat vroeger gepest was en de jongen die een arm met een stomp aan zijn arm.

Matthijs van Nieuwkerk deed het goed als leraar. En Özcan Alyol en Erben Wennemars waarschijnlijk ook, maar die afleveringen moet ik nog bekijken, die zijn vorig jaar uitgezonden.

Wat me wel opviel, is dat de klas uit slechts zestien leerlingen bestond. Ik weet niet of dat dat voor het programma was, of dat men in het Montessori College standaard kleine klassen heeft; ik vrees dat dat laatste niet het geval is. En dat valt me wel vaker op als er programma's of series zijn met schoolklassen. In werkelijkheid zitten er namelijk meestal 30 of 32 kinderen in een klas en dat geeft natuurlijk een heel ander beeld van de praktijk van het leraarschap dan dit geïdealiseerde plaatje....(hoewel ik als docent klassieke talen ook niet altijd te klagen had :-)

Samenvatting op YouTube:

Blauw noorderlicht

'Wat waren dat voor een foto's van jou op Instagram pas, met dat blauwe noorderlicht?' vroegen mensen mij.

Van een kunstwerk van Daan Roosegaarde! Gemaakt in opdracht van het waterschap Rijn en IJssel, om te laten zien hoe hoog het water zou kunnen komen als er geen dijken zouden zijn om ons te beschermen.
Mooie bewustwordingskunst - het voelde een beetje alsof wij toeschouwers met z'n allen in een videoclip van Pink Floyd waren beland. En we voelden ons bevoorrecht, want het was voorlopig maar één weekend zichtbaar voor het publiek.

Waterlicht. Mooie naam ook.

Odd, die stream

Het was dit jaar voor het eerst dat ik Oddstream bezocht, terwijl het Nijmeegse multimediafestival toch al heel wat jaren meegaat. Het thema van dit jaar - de relatie tussen prikkels en rust - sprak me ook wel aan, dus dat zal me misschien over de streep getrokken hebben. Wie zal het zeggen; een ervaring was het zeker, dus ik zou het iedereen aanraden.

Wat je op het festival allemaal vindt? Een expositie, een Techlab en een zomerterras (waar je onder andere kunt retrogamen, maar je ook gewoon lekker van een hapje en een drankje en een goed gesprek kunt genieten).

Op de expositie zijn zestien (techno)kunstwerken te zien, waar je invloed op kunt uitoefenen of die invloed op jou uitoefenen. Soms is het idee leuk en soms de uitwerking.

Er waren kunstwerken bij waar je heerlijk tot rust kunt komen (bijvoorbeeld de magic cave), maar ook waarbij je letterlijk en figuurlijk compleet gestoord wordt). Bij sommige installaties speelden vissen de hoofdrol, bij andere planten. Je kon ook zelf planten, of liever gezegd takken van een boom, helpen ontwerpen bij een soort zengame.

Ook kon je met z'n tweeën rondvliegen in een audiovisuele driedimensionale ruimte.

Maar het mooist vond ik het kunstwerk Signals from the limit, een zachte mozaïekwand met aan de achterkant een raderwerk van ronddraaiende paaltjes met open ovalen erop, die je in wisselende gedaanten aan de voorkant zag bewegen. Het was eigenlijk de bedoeling dat het interactief was, dat je het mechanisme in beweging kon zetten door er langs te lopen, maar helaas was de bewegingssensor niet bij geleverd, aldus de gids. Ja, da's nou jammer. Maar goed, zo was het ook mooi.
De kunstenaar heeft zich laten inspireren door de werking van social media én de Arabische Lente.

Zacht en hard.


Signals From the Limit from Andrej Koruza on Vimeo.

En als klap op de vuurpijl ben ik vandaag nog even terug geweest om de Oculus Rift uit te proberen, want dat was ik gisteren helemaal vergeten, overweldigd als ik was. Ik vond 'm gaaf en verrassend licht.

Nieuwe kunst in de hortus

Het is altijd aangenaam lunchverpozen in de Botanische tuin. Zeker nu ze weer nieuwe kunst hebben. Kom mee naar buiten allemaal!

Maar dan zonder mij, want vandaag pauzeer ik toch echt lekker in mijn eigen tuin!

Eigen cel voor 50 euro per maand

Mijn man is al wat langer op zoek naar een eigen aterlier in Lent, maar kan er tot nog toe geen vinden; hij kan er ook niet heel veel geld aan uitgeven, omdat schilderen zijn hobby, niet zijn beroep is. Als we nu in Leeuwarden hadden gewoond, had hij een eigen cel voor 50 euro per maand kunnen huren.

Dat zou pas gaaf geweest zijn. Dan hadden we er gelijk een bijgehuurd als muziekstudio voor de kinderen. Lekker rustig in huis....

Maar in Lent zijn/waren geen cellen. Helaas.

Gratis boeken uit kunstwerk in Nijmegen

Maandag werd er een boekenkunstwerk in het station van Nijmegen opgebouwd, waar je gratis boeken uit kon halen. Het was een actie van de idealistische internetboekhandel Youbedo, die hiermee aandacht voor een paar goede doelen wilde vragen. Gisteren wilde ik eens gaan kijken, maar hij was al weer weg. Of hij moet naar binnen verhuisd zijn. Tja, zo gaat dat altijd met leuke dingen.

Nee, dan de kapper in de binnenstad, die was vandaag naar buiten verhuisd. Ik had helaas geen fototoestel bij me, maar een beetje een gek gezicht was het wel.

'Wat doe je?' 'Ik smeer me in.' 'Waarom?' 'Ik moet naar de kapper vandaag, weet je nog?'

Waar is de rest van het alfabet?

Leuke kunst

maakt musea ook voor kinderen leuk!

Dominee Gremdaat over godenslaap en kunstescapisme

Dominee, u zou zo ambassadeur voor de bibliotheek kunnen worden!

Het web is beter

Vaak denk je na het zien van de film: het boek is beter. Bij de jeugd van tegenwoordig ligt dat anders: die vinden het web beter dan het boek. Mijn zoon bijvoorbeeld.

De hele week heeft hij ons enthousiast verteld over de verhalen van de tekenlerares over het werk en de technieken van Esscher. Het was Esscher voor en Esscher na. En wij als ouders dachten: nou, we hebben een mooi boek over Esscher, dus dat kunnen we samen met onze zoon inkijken. Hij was er tegen onze verwachting in niet heel erg enthousiast over. Nee, de plaatjes van de lerares waren stukken leuker. Even later zaten we met hem bij de computer en hij zei: 'ik zal eens laten zien wat ik bedoel.' En wat bleek: hij was vooral gecharmeerd van de plaatjes met Lego-imitaties van de Esschertekeningen.

De lerares had goed aangevoeld wat kinderen interesseert.

Gastblog: Retyping Dante

Vandaag hebben we een heuse gastblogger en wel Karin, een van onze studentmedewerkers. Ze heeft al een studie Nederlands achter de rug en studeert momenteel kunstgeschiedenis. Ze is bij ons begonnen als zaalwacht, maar draait nu volop en vooral vol enthousiasme met ons mee, met name bij het project DARE en in de redactie van de website.

Ze heeft voor ons intranet een stuk geschreven, maar we vonden het beiden jammer dat dat alleen door 'genodigden' gelezen kan worden, vandaar deze poging tot verdere verspreiding.

Hier komt-ie:

Web 2.0 kunstwerk: Retyping Dante

In museum Catharijneconvent is momenteel de installatie van het mediaproject Retyping Dante te zien. De installatie toont live allerlei letters die deelnemers aan het project thuis of elders op hun toetsenbord typen. De letters die door talloze mensen worden getypt in tekstverwerkingsprogramma’s en bijvoorbeeld MSN worden via het programma Virgilius versleuteld verstuurd naar Purgatorio.

In Purgatorio wordt met deze letters en lettertekens de Goddelijke Komedie van Dante herschreven, in het Engels. In de installatie staat een beeldscherm en een printer, zodat je kunt zien welke woorden en zinnen er op dat moment getypt worden. SURFnet heeft een server beschikbaar gesteld voor dit project.

De bedenkers van het mediakunstwerk ‘Retyping Dante’ zien een parallel tussen de bewustwording van de mens in de Goddelijke Komedie en de bewustwording van de internetgebruiker in onze tijd. De Goddelijke Komedie staat voor de overgang van de Middeleeuwen naar de Renaissance, toen de mens zich losmaakte van de kerkelijke invloed en zich ontwikkelde als individu.

Retyping Dante staat voor de Web 2.0-onwikkeling waarin internet niet louter meer als informatiebron wordt gebruikt, maar waarin mensen zelf content creëren en actief zoeken naar manieren om hun eigen interesses, gedachten en ideeën een plaats te geven op het web.

De Goddelijke Komedie bestaat uit drie delen, die elk bestaan uit 33 canti (‘zangen’) die gevormd worden door drieregelige verzen. Momenteel is het project halverwege Canto 7. Deze tekst is nu nét getypt: “And we, in company with the dusky waves, Made entrance downward by a path uncouth. A marsh it makes, which has the name of Styx.” Op de website staan alle pagina’s die tijdens het project al zijn voltooid, inclusief de benodigde tijd en het aantal letters. De voortgang van het project kan ook gevolgd worden via Twitter.

Als je mee wilt doen aan dit kunstwerk, kun je in het museum een USB-stick met het benodigde programma (Virgilius) ophalen of het programma via de website downloaden. Virgilius houdt je toetsenregistratie bij en stuurt deze letters gehusseld en gecodeerd naar Purgatorio. Er kan dus nooit achterhaald worden dat je hebt getypt en alleen losse letters en leestekens worden gebruikt. Je kan het programma ook te allen tijde stoppen of op pauze zetten.

Ik vind het zelf een heel origineel project en ik vind het leuk om op deze manier bij te kunnen dragen aan een modern kunstwerk. Je hoeft niks speciaals te doen, alleen maar je normale bezigheden uit te voeren op de computer en hopla: er is weer een stukje Dante hertypt. Ik vind het ook interessant om te zien welke teksten er verschijnen, en wie weet lees ik zo eindelijk eens de Goddelijke Komedie uit!

Karin

Zoekplaatje

Test je kennis van de schilderkunst: welke schilderijen herken je?

Ik vraag me af....

....of ik na dit weekend nog gewoon Festina zal zijn, of alleen maar de vrouw van. De afgelopen dagen was ik vooral de vrouw van een onrustige man, de vrouw van een steeds legere zolder. Met name dat laatste beviel me wel, van het eerste weet ik dat het van tijdelijke aard zal zijn.

Expositie

Gaarne wil ik mijn lieve lezers aandacht vragen voor de expositie van de acrylschilderijen van mijn man op 14 en 15 maart in de Dorpsschuur in Lent. Zijn stijl valt te betitelen als abstract geometrisch.
Iedereen is van harte welkom!

Ingelijst

Al weken kijken we tegen een lege lijst aan; de overburen zijn namelijk verhuisd. Vandaag hebben we ze gezien: de vermoedelijke nieuwe overburen.

Ze kwamen aanrijden met een zwart autootje. De man bleef in de auto zitten, de vrouw stapte uit en ging met de (vrouwelijke) mutatieambtenaar naar binnen en ondertekende daar een hoop papieren. Enkele minuten stapte ook de man uit de auto. Kennelijk moest hij ook iets ondertekenen. Ze zagen er rustig uit (gelukkig).

Ik ben benieuwd hoe het schilderij zich gaat ontwikkelen de komende tijd. Levende schilderijen zijn nog altijd leuker dan lege lijsten. En aangezien het raam van het huis als een schilderij bedoeld is, vind ik ook dat ik naar het schilderij mag kijken. De busladingen toeristen die af en toe bij ons in de straat komen, doen dat namelijk bij voortduring ook altijd bij ons. En wij, het schilderij, kijken dan altijd onbeschaamd terug. De nieuwe overburen zullen dat ook snel genoeg leren: welkom, nieuwe buren, in kunstveld Lent!