Ti kanis?

 

Of we zin hadden om weer naar hun tweede huisje in Nikiti te komen en wel zo rond het Iraanse Nieuwjaar. Maar natuurlijk! Vorig jaar was het ook al zo ontzettend goed bevallen, en toen waren ze niet eens zelf aanwezig. 

Eigenlijk kun je wel zeggen dat we een upgrade hadden ten opzichte van vorig jaar. We hadden nog steeds onze eigen appartementlaag, dus voldoende privacy, maar dit keer werden we (meestal) begeleid tijdens onze uitjes en kregen we elke ochtend een uitgebreid ontbijt en elke namiddag een echt Grieks diner voorgeschoteld. En passent leerden we ook nog wat Nieuw-Grieks, aangezien de gastvrouw van origine Griekse is en naast haar baan als laborante ook Griekse les heeft gegeven. Kalimera, ti kanis, klonk het dus elke ochtend, en op een gegeven moment ook mét de bijbehorende muziek:

En elke namiddag dus een echt Grieks diner; beiden zijn uitstekende koks. Eleni omdat ze in de Griekse keuken opgegroeid is en Ferry omdat hij z'n eigen restaurant gehad heeft. Boodschappen deden we wel samen en ook dat was geen straf. Heerlijk langs de boulevard naar de markt en de winkel; de vis soms zelfs rechtstreeks van een van de visboten. Hoe vers wil je het hebben? 

En natuurlijk hebben we ze bij wijze van wederdienst geholpen in de tuin; dat was wel het minste wat we voor hen konden doen en was nog leuk ook! 

Een dolle dag was ons uitje naar het eiland Ammouliani, dicht bij het Athosgebergte, waar een neef van Eleni woont. Een heerlijke hippie die met zijn vrouw in een zelfgebouwd huisje woont en daar alles heeft wat zijn hartje begeert (zon, zee, strand, verse groenten, vis en drank), inclusief een oude pick up truck, die enkele jaar geleden nog in een muziekfilmpje over het eiland figureerde:

Verdere tripjes waren naar het prachtige Vergina, het bosrijke Metamorphosi, de mooie zonsondergang bij Parthenonas en de sprookjesachtige Petralonagrot. De laatste bezienswaardigheid was eigenlijk een niet-bedoelde trip; het oorspronkelijke doel was Olynthus, dat vorig jaar gesloten was vanwege een grootscheepse verbouwing in verband met de klimaatverandering en dit jaar....gewoon zomaar een dagje dicht blijkbaar. En dat terwijl Ferry een paar dagen ervoor nog gebeld had of het op de geplande dag open zou zijn. 'Maar natuurlijk meneer!'. Niet dus. Ferry en Eleni keken er niet van op. 'Dat is Griekenland.' 

Eén voordeel: nu moeten we volgend jaar weer. Yamas!

Heraclescement

Gelukkig zijn er nog genoeg Grieken die hun eigen cultuur waarderen, bijvoorbeeld door merknamen te geven aan producten of gebouwen die aan hun eigen mythologie herinneren, bijvoorbeeld Heraclescement (zie plaatje hierboven).

Soms kiezen ze voor iets minder voor de hand liggende namen, ook leuk. Zo heb ik een auto gehuurd bij verhuurbedrijf Centauro, gegeten bij restaurant Antigone en boodschappen gedaan in supermarktketen Dionysos.

De boot huren bij bootverhuurbedrijf Medusa ging me echter wat te ver.

Heerlijk weekje Griekenland

Het was een heerlijk weekje Griekenland afgelopen week; ik was er te lang niet geweest (ja, vorig jaar naar Cyprus, maar dat telt niet echt). Eigenlijk wilden we gewoon vrienden in hun tweede huis in Griekenland bezoeken, omdat ze daar altijd zo enthousiast over vertelden, maar zij konden niet in de periode waarin wij verlof hadden. 'Maar maak gewoon gebruik van ons huisje, dan maken we daarna gauw een afspraak voor als we er wél zijn', want na een week zullen jullie net als wij verslaafd zijn aan Nikiti en dan zien we jullie lekker vaak daarna'.

Nou, die proef op de som wilden we best nemen.

En hun snode plannetje bleek gelukt; we hebben ons hart verloren aan Nikiti (en Chalkidiki). En eigenlijk waren ze er gewoon bij; ze belden zeker twee keer per dag om te vragen hoe het was en om ons nog wat extra tips te geven. Soms liepen we al facetimend door de supermarkt of op de markt, zodat ze ons persoonlijk konden begeleiden en zeggen bij welke kraam we wat moesten kopen. 

Handig, zo'n persoonlijke reisgids; misschien wel een gat in de markt en zeker vertrouwder dan een AI!

De vluchtelingencrisis

Eigenlijk kijk ik niet zo vaak meer naar Buitenhof, maar gisteren wilde ik even het interview met Jesse Klaver bij dat programma terugkijken. Dat was, zoals te verwachten viel, een keurig interview; Klaver reageerde bijvoorbeeld uiterst sportief en beheerst op het item als Obamacopycat dat Arjen Lubach over hem had gemaakt.

De echte emotie kwam bij mij pas los tijdens het gesprek met de journaliste Ingeborg Beugel die na hem sprak. Zij was in de Griekse vluchtelingenkampen geweest en vertelde wat ze daar aangetroffen had. En hoe schuldig wij met z'n allen zijn dat we dit met z'n allen laten gebeuren. Een modern Auschwitz op Lesbos (Moria); logisch volgens haar dat daar de bom gebarsten is. De taferelen die zich daar afspelen zijn mensonterend en zo walgelijk dat zelfs de humanitaire organisaties zich ervan teruggetrokken hebben; aan het in stand houden van deze schandplek willen ze gewoonweg niet meewerken.

Alleen de naam al: Moria. Het betekent zwarte afgrond, je kent het misschien uit de boeken van Tolkien, waar het het fictieve gebied Midden-Aarde is. Dat is natuurlijk pure toeval. Maar let op: het Moria op Lesbos is niet fictief, dat is de echte wereld en is niet minder dan de hel op twee uur vliegen van ons vandaan.

En wij leven gewoon....verder. We laten het gebeuren omdat we bang zijn voor ons eigen hachje. Onze.....cultuur. Welke? Die van wegkijken, oppleuren, barbecueën en studentenverenigingen? De 'hogere' cultuur hebben we namelijk al wegbezuinigd, dus die kan het niet zijn.

Het wordt ECHT tijd voor een ECHT andere regering. En Jesse Klaver mag daar best deel van gaan uitmaken. Graag zelfs!

Spectaculaire tentoonstelling hellenistische beeldhouwkunst

In de beeldhouwkunst kun je naar mijn mening pas echt goed zien hoe mensgericht de Grieken eigenlijk waren en tevens hoe de mensgerichtheid ze zich in samenhang met de technische mogelijkheden hebben ontwikkeld.

Kijk maar eens naar de vroegste Griekse beeldhouwkunst: een stijf, robotachtig poppetje:

Hierna, in de klassieke periode, kwam er steeds meer leven in de beelden, al waren het nog voornamelijk (schitterende) ideaalbeelden:

Maar in de Hellenistische (zeg maar laat-Griekse) tijd ging men pas echt los en kwam er ook emotie bij, en werden er ook onderwerpen als oude mannen, kinderen en dronken vrouwen bij de kop genomen:

Van deze beelden hebben we er niet veel over, want ze werden voornamelijk in brons gemaakt en dat kon in latere tijden goed gebruikt worden voor wapens.
Daarom is het behoorlijk spectaculair dat er nu een tentoonstelling is van de originele bronzen kopstukken uit de Hellenistische tijd die we - normaliter verspreid over behoorlijk wat musea - nog over hebben.

Jammer dat deze tentoonstelling niet in Nederland, maar in Washington is.

Maar gelukkig hebben we de video (inclusief mooie beelden van Griekenland) bij de tentoonstelling:

via

Grieken, denk aan het hout!

Al in de oudheid stonden de Grieken bekend om hun onbetrouwbaarheid; de toetreding tot de Europese Unie had dus veel beter voorbereid en afgetimmerd moeten worden; nu konden ze wat al te makkelijk hun truc met het houten (drachme)paard uithalen. Papandreou als moderne Odysseus; hij mag gaan uithuilen bij zijn Penelope.

Tja, en wat zal Papademos (of iemand anders, maar Papademos heeft wel de juiste naam om het Griekse volk te gaan leiden) ons gaan brengen? Houten muren?

Een mogelijke oplossing voor de Griekse crisis kreeg ik overigens van een Belgische collega (maar die moet zich eerst maar eens gaan buigen over de oplossing van de Belgische crisis!):

De Griekse crisis en hoe ze wordt opgelost

Het is een mooie dag in een klein Grieks plaatsje. Alle straten zijn leeg. Het zijn slechte tijden, een ieder heeft schulden en allen poffen. Op deze dag rijdt een welgestelde Nederlandse toerist door het Griekse dorpje en stopt bij een klein hotelletje. Hij zegt tegen de eigenaar dat hij de kamers graag bekijken wil, om er misschien een voor een nacht te huren en legt als onderpand 100 Euro op de desk. De eigenaar geeft hem een paar sleutels. Als de bezoeker de trap op is, neemt de Hoteleigenaar het geld, rent naar zijn buurman de slager en betaalt zijn schulden. De slager neemt de 100 Euro, loopt de straat uit en betaalt de boer. De boer neemt het geld en betaalt zijn rekening bij de koel opslag. De man daar neemt het geld en rent naar de kroeg om zijn drankrekening te betalen. De kroegbaas schuift het bedrag door naar een aan de bar zittende prostituee, waarbij de hij nog schulden had. De prostituee rent naar het Hotel om daar haar uitstaande rekening van 100 euro te betalen. De hotelbaas legt het geld weer op de balie. Op het eigenste moment komt de toerist de trap weer af, zegt dat de kamers hem niet aanstaan, neemt het geld van de balie en hij verlaat het dorpje.
Niemand heeft iets geproduceerd. Niemand heeft iets verdiend. Iedereen is zijn schulden kwijt en ziet de toekomst optimistisch tegemoet.
Zo, nu weten jullie hoe het zit. Het reddingsplan kan maar zo simpel zijn.

uitleg bij het plaatje

Griekenland verdeelt Nederland

Griekenland splijtzwam? Timeo Danaos...

Europa 2010

Bij Tegenlicht is een mooie serie gestart: Aanval op Europa.

De tweede aflevering ging over het land waar de naam Europa via de mythologie vandaan komt: Griekenland. Filmbeelden uit Griekenland kunnen op mijn warme belangstelling rekenen: ik heb altijd nog een soort vage wens om ooit in Griekenland te gaan wonen; heerlijk, dit soort vage wensen. Je hebt er vast ook een paar.

Economisch gaat het op z'n zachts gezegd niet zo goed met het land dat ook wel de bakermat van onze beschaving wordt genoemd. Gelukkig (?) gaat China nu de helpende hand bieden, maar dat was ten tijde van het maken van het programma nog niet bekend. Toen was het alleen nog maar kommer en kwel.

Centraal in de aflevering staat een boer die hoopte uit de financiële problemen te komen door het verkopen van archeologische voorwerpen: 2 manshoge beelden (zogenaamde kouroi) uit de 7e eeuw voor Christus. Dat werd ontdekt door de politie en mislukte dus. En nu zit de man in de gevangenis. Een triest verhaal, maar het levert wel een prachtig portret op van het dorp en zijn bewoners ter illustratie van de crisis waar Griekenland zich in bevindt.

Crisis in Griekenland: ook 2300 jaar geleden al!

Net als nu had (Noord-)Griekenland 2300 jaar geleden al te kampen met een crisis; dat blijkt uit de grafgiften, zo ontdekte de archeoloog Manthos Besios. Die waren in de 4e en 3e eeuw namelijk ineens een stuk minder weelderig (klei in plaats van goud en juwelen) dan in de tijd ervoor.

Dat laatste op uitdrukkelijk bevel van ‘Kassander de Bezuiniger', die - aangezien het rijk gebukt ging onder een crisis - dure begrafenissen en grafmonumenten verbood. De Grieken staat nog het een en ander te wachten dus!

Ondertussen zijn er veel cartoons over de crisis in Griekenland verschenen: neem in kijkje in de etalage van stilus.

Ook zin in Griekenland

Als ik een website als deze zie, krijg ik ook zin in Griekenland.

Bovendien is er sinds gisteravond een waanzinnig nieuw Akropolismuseum te bewonderen. Dat zou ik best eens willen zien.

Weet je, het zal er wel mee te maken hebben dat ik überhaupt zin heb in vakantie. Wij zitten dit jaar als regio zuid bij de laatste shift. Het jaar lijkt daardoor zo lang.....

website nieuwe akropolismuseum (bij het Parthenon, sorry, de Parthenon, leerden wij van onze prof klassieke archeologie (het is namelijk de naos parthenon, de tempel van de maagden)