Ti kanis?

 

Of we zin hadden om weer naar hun tweede huisje in Nikiti te komen en wel zo rond het Iraanse Nieuwjaar. Maar natuurlijk! Vorig jaar was het ook al zo ontzettend goed bevallen, en toen waren ze niet eens zelf aanwezig. 

Eigenlijk kun je wel zeggen dat we een upgrade hadden ten opzichte van vorig jaar. We hadden nog steeds onze eigen appartementlaag, dus voldoende privacy, maar dit keer werden we (meestal) begeleid tijdens onze uitjes en kregen we elke ochtend een uitgebreid ontbijt en elke namiddag een echt Grieks diner voorgeschoteld. En passent leerden we ook nog wat Nieuw-Grieks, aangezien de gastvrouw van origine Griekse is en naast haar baan als laborante ook Griekse les heeft gegeven. Kalimera, ti kanis, klonk het dus elke ochtend, en op een gegeven moment ook mét de bijbehorende muziek:

En elke namiddag dus een echt Grieks diner; beiden zijn uitstekende koks. Eleni omdat ze in de Griekse keuken opgegroeid is en Ferry omdat hij z'n eigen restaurant gehad heeft. Boodschappen deden we wel samen en ook dat was geen straf. Heerlijk langs de boulevard naar de markt en de winkel; de vis soms zelfs rechtstreeks van een van de visboten. Hoe vers wil je het hebben? 

En natuurlijk hebben we ze bij wijze van wederdienst geholpen in de tuin; dat was wel het minste wat we voor hen konden doen en was nog leuk ook! 

Een dolle dag was ons uitje naar het eiland Ammouliani, dicht bij het Athosgebergte, waar een neef van Eleni woont. Een heerlijke hippie die met zijn vrouw in een zelfgebouwd huisje woont en daar alles heeft wat zijn hartje begeert (zon, zee, strand, verse groenten, vis en drank), inclusief een oude pick up truck, die enkele jaar geleden nog in een muziekfilmpje over het eiland figureerde:

Verdere tripjes waren naar het prachtige Vergina, het bosrijke Metamorphosi, de mooie zonsondergang bij Parthenonas en de sprookjesachtige Petralonagrot. De laatste bezienswaardigheid was eigenlijk een niet-bedoelde trip; het oorspronkelijke doel was Olynthus, dat vorig jaar gesloten was vanwege een grootscheepse verbouwing in verband met de klimaatverandering en dit jaar....gewoon zomaar een dagje dicht blijkbaar. En dat terwijl Ferry een paar dagen ervoor nog gebeld had of het op de geplande dag open zou zijn. 'Maar natuurlijk meneer!'. Niet dus. Ferry en Eleni keken er niet van op. 'Dat is Griekenland.' 

Eén voordeel: nu moeten we volgend jaar weer. Yamas!

Felienne en Hedy

Sinds enige tijd ben ik geabonneerd op de nieuwsbrief van Felienne Hermans en deze wekelijkse zondagse verrassing stelt me eigenlijk nooit teleur; hij is onderhoudend en er staan altijd waardevolle opmerkingen en verwijzingen naar artikelen in. Felienne is hoogleraar Computer Science Education aan de VU en geeft ook een dag in de week informaticales aan een middelbare school in de Bijlmer. Ze is volgens mij een superdocent en bovendien een meester in het doorprikken van AI-mythes. Daarbij is ze ook behoorlijk humoristisch, feministisch, praktisch en creatief.

Afbeeldingen maken met behulp van AI-tooltjes vindt ze bijvoorbeeld maar onzin: je kunt toch zelf wel even een leuk tekeningetje maken? En programmeren? Dat kun je toch gewoon zelf leren? Ja, ook - en misschien wel juist - als je kind bent. Vandaar dat ze een GRATIS cursus programmeren voor kinderen heeft gemaakt, Hedy.org genaamd. 

Afgelopen maandag was ze te gast bij de podcast AIToday live en sprak ze over AI en onderwijs in het algemeen en Hedy in het bijzonder:

Ik werd hier meteen enthousiast van, ook met mijn open education pet op natuurlijk. Wat een SUPER-idee! Vooral ook omdat de cursus inmiddels in ik weet niet hoeveel talen is vertaald, wat het heel inclusief maakt en de kinderen ook nog eens naar de beginstappen van het leren van Python leidt.

Mijn handen jeuken om deze module ook eens te doorlopen. De interviewer wees er namelijk op dat de cursus ook goed door volwassenen te volgen is.

Zou ik misschien (wie weet) daardoor ook nog eens iets van coderen kunnen snappen straks?