Open up for better care

Op de muur van de wachtkamer van onze tandarts staat de volgende tekst geschilderd: open up for better care. Jullie snappen al dat ik dat een uitstekende tekst vind, met name omdat mijn project de naam OpenUp draagt. Ik maakte er dus een foto van terwijl ik op mijn beurt wachtte; je weet maar nooit waar je zoiets nog eens voor kunt gebruiken.

Een wat oudere deftige dame zag dat ik het fotografeerde en zei: 'Mij intrigeerde deze tekst ook al zo - ik vroeg me af of die letterlijk genomen moet worden. Volgens de tandarts was-ie toch vooral figuurlijk bedoeld'. Ik vertelde dat ik de foto vooral maakte omdat mijn project OpenUp heet en ze vroeg me wat dat voor een project was.

Ik legde haar uit waar OpenUp voor staat, namelijk het zo veel mogelijk delen en hergebruiken van digitale leermaterialen in het hoger onderwijs. Open access, maar dan voor leermaterialen. En hoe belangrijk en duurzaam dat wel niet is. 

Ze was meteen enthousiast, en vertelde dat zij vroeger ambtemaar bij de gemeente Nijmegen was en hoe zij kinderen uit de wat minder kansrijke gezinnen hielp om beter onderwijs te krijgen en hoe dat hen vooruit hielp. Kortom, we vonden elkaar meteen.

We waren echter niet alleen in de wachtkamer en een dame op leeftijd die een boek aan het lezen was, vroeg ons of we niet in een andere kamer konden gaan staan kletsen; zij had er last van, wilde zich op haar boek concentreren. We keken elkaar veelbetekenend aan en verhuisden naar de hal ernaast.

Tja, als je alle ruimtes eigenhandig als stilteruimte gaat bestempelen, krijg je de dialoog in Nederland natuurlijk nooit op gang....

Taal leren? Doe gratis de Teleac-cursus

Ik vond het een opvallend bericht, namelijk dat van de archiefbeelden die door Beeld en Geluid online zijn gezet in hun Schatkamer, de taalcursussen het tegen de verwachting in heel goed doen.

Daar heb je toch Duolingo voor zou je denken? Nee hoor, retro een taal leren is helemaal in! Dus wil je je Spaans oppoetsen en ben je helemaal klaar met dat irritante groene uiltje? Schakel dan gauw over naar de Teleac-cursus Por Favor uit 1983.

Mooie vraag van vandaag bij Villa VdB van omroep MAX ook: Wat hebt u ooit geleerd van een Teleac cursus? | NPO Radio 1

Zon, meer en strand

Onze vrienden uit Griekenland zeiden dat ze het 'succes' van hun vakanties afmeten aan de hoeveelheid keren dat ze gezwommen hebben. Nou, dan heb ik wel een heel goede vakantie, pardon, staycation, gehad. 

Want het was deze zomer elke dag mooi weer, en de onvolprezen, altijd heldere en koele Lentse Plas (met strandje) ligt op enkele minuten lopen van ons huis. Daarvoor hoef je niet naar Frankrijk! 

En zelfs de eclips was er mooi te zien.

Door het vele suppen, zwemmen (en roeien, maar dat doe ik altijd in de Spiegelwaal) is mijn conditie enorm toegenomen. En natuurlijk heb ik ook de nodige boeken gelezen (bijvoorbeeld Narcis en Contrapposto), bezoek ontvangen en bandjes bekeken en musea bezocht. 

Ik ben er dus weer helemaal klaar voor!

Open leermaterialen en auteursrecht

Een ander ding waar we als projectteam Open Education de afgelopen tijd hard aan gewerkt hebben is de e-learning open leermaterialen en auteursrecht. Zo trots dat die nu eindelijk af is. Weliswaar alleen online, want tja, een e-learning druk je niet zo maar even af....

De kracht van verbinding

Misschien heb je je afgevraagd waarom ik de laatste paar maanden wat afwezig was op dit weblog. Het antwoord is simpel: het werk aan het open tekstboek De kracht van verbinding, dat ik mocht uitgeven vanuit het OpenUp project. Het eerste dat ook gedrukt is. En het is zo'n mooi boek geworden, een boek dat je echt in je handen kunt hebben en zelfs aaien omdat het zo'n lekker glad papier is, zijde bijna! De reden dat we voor dit papier hebben gekozen, is dat de vele mooie foto's die voor het boek zijn gemaakt op deze manier optimaal tot z'n recht komen.

Maar waar gaat het boek dan over? Eigenlijk kun je dat al in de ondertitel lezen: wetenschappers en professionals bouwen samen aan een duurzame toekomst. 

Voor het boek zijn zeventien wetenschappers van de Radboud Universiteit gekoppeld aan zeventien professionals uit de praktijk en vervolgens geïnterviewd op een door hen gekozen plek, passend bij het duurzaamheidsdoel waar ze het gesprek over voerden. Wat een vondst om dat op zo'n manier aan te pakken, want het leverde enorm inspirerende gesprekken op! En als kers op de taart geven ze ook nog eens kijk-, luister- en leestips én is er per hoofdstuk nog een passend kunstwerk uitgezocht.

Waarom precies zeventien? Wel, dat komt overeen met de zeventien duurzaamheidsdoelen, oftewel SDG's. En het zijn verhalen van hoop geworden, van oplossingen die gerealiseerd zijn door de wetenschappers en/of professionals, geen doemscenario's of vingertje wijzen.

Het is in eerste instantie bedoeld voor studenten, om ze handelingsperspectief te bieden en het gesprek hierover aan te gaan, kijken wat zij als toekomstige werknemers, beleidsmakers of managers aan het behalen van - al is het er maar een - de duurzaamheidsdoelen kunnen bijdragen. Als handreiking voor de docenten zijn er per hoofdstuk ook nog lessuggesties aan toegevoegd.

Door het open access aan te bieden zullen we in ieder geval bijdragen aan SDG 4: kwaliteitsonderwijs (het verzekeren van gelijke toegang tot goed onderwijs en het bevorderen van levenslang leren voor iedereen). Ik zou zeggen, neem er eens een kijkje in, wie weet raak je ook begeistert!

Ti kanis?

 

Of we zin hadden om weer naar hun tweede huisje in Nikiti te komen en wel zo rond het Iraanse Nieuwjaar. Maar natuurlijk! Vorig jaar was het ook al zo ontzettend goed bevallen, en toen waren ze niet eens zelf aanwezig. 

Eigenlijk kun je wel zeggen dat we een upgrade hadden ten opzichte van vorig jaar. We hadden nog steeds onze eigen appartementlaag, dus voldoende privacy, maar dit keer werden we (meestal) begeleid tijdens onze uitjes en kregen we elke ochtend een uitgebreid ontbijt en elke namiddag een echt Grieks diner voorgeschoteld. En passent leerden we ook nog wat Nieuw-Grieks, aangezien de gastvrouw van origine Griekse is en naast haar baan als laborante ook Griekse les heeft gegeven. Kalimera, ti kanis, klonk het dus elke ochtend, en op een gegeven moment ook mét de bijbehorende muziek:

En elke namiddag dus een echt Grieks diner; beiden zijn uitstekende koks. Eleni omdat ze in de Griekse keuken opgegroeid is en Ferry omdat hij z'n eigen restaurant gehad heeft. Boodschappen deden we wel samen en ook dat was geen straf. Heerlijk langs de boulevard naar de markt en de winkel; de vis soms zelfs rechtstreeks van een van de visboten. Hoe vers wil je het hebben? 

En natuurlijk hebben we ze bij wijze van wederdienst geholpen in de tuin; dat was wel het minste wat we voor hen konden doen en was nog leuk ook! 

Een dolle dag was ons uitje naar het eiland Ammouliani, dicht bij het Athosgebergte, waar een neef van Eleni woont. Een heerlijke hippie die met zijn vrouw in een zelfgebouwd huisje woont en daar alles heeft wat zijn hartje begeert (zon, zee, strand, verse groenten, vis en drank), inclusief een oude pick up truck, die enkele jaar geleden nog in een muziekfilmpje over het eiland figureerde:

Verdere tripjes waren naar het prachtige Vergina, het bosrijke Metamorphosi, de mooie zonsondergang bij Parthenonas en de sprookjesachtige Petralonagrot. De laatste bezienswaardigheid was eigenlijk een niet-bedoelde trip; het oorspronkelijke doel was Olynthus, dat vorig jaar gesloten was vanwege een grootscheepse verbouwing in verband met de klimaatverandering en dit jaar....gewoon zomaar een dagje dicht blijkbaar. En dat terwijl Ferry een paar dagen ervoor nog gebeld had of het op de geplande dag open zou zijn. 'Maar natuurlijk meneer!'. Niet dus. Ferry en Eleni keken er niet van op. 'Dat is Griekenland.' 

Eén voordeel: nu moeten we volgend jaar weer. Yamas!

Felienne en Hedy

Sinds enige tijd ben ik geabonneerd op de nieuwsbrief van Felienne Hermans en deze wekelijkse zondagse verrassing stelt me eigenlijk nooit teleur; hij is onderhoudend en er staan altijd waardevolle opmerkingen en verwijzingen naar artikelen in. Felienne is hoogleraar Computer Science Education aan de VU en geeft ook een dag in de week informaticales aan een middelbare school in de Bijlmer. Ze is volgens mij een superdocent en bovendien een meester in het doorprikken van AI-mythes. Daarbij is ze ook behoorlijk humoristisch, feministisch, praktisch en creatief.

Afbeeldingen maken met behulp van AI-tooltjes vindt ze bijvoorbeeld maar onzin: je kunt toch zelf wel even een leuk tekeningetje maken? En programmeren? Dat kun je toch gewoon zelf leren? Ja, ook - en misschien wel juist - als je kind bent. Vandaar dat ze een GRATIS cursus programmeren voor kinderen heeft gemaakt, Hedy.org genaamd. 

Afgelopen maandag was ze te gast bij de podcast AIToday live en sprak ze over AI en onderwijs in het algemeen en Hedy in het bijzonder:

Ik werd hier meteen enthousiast van, ook met mijn open education pet op natuurlijk. Wat een SUPER-idee! Vooral ook omdat de cursus inmiddels in ik weet niet hoeveel talen is vertaald, wat het heel inclusief maakt en de kinderen ook nog eens naar de beginstappen van het leren van Python leidt.

Mijn handen jeuken om deze module ook eens te doorlopen. De interviewer wees er namelijk op dat de cursus ook goed door volwassenen te volgen is.

Zou ik misschien (wie weet) daardoor ook nog eens iets van coderen kunnen snappen straks?