dinsdag 24 augustus 2021

Een mooi Frans sprookje

Met een tante als Katharina verveel je je nooit: altijd wilde ideeën. Zoals nu ook weer het voorstel om samen een vakantiebezoek aan haar vriend Kees Wieringa en zijn vrouw Moos d'Herripon, het talentvolle echtpaar dat een kunstcentrum aan het opzetten is in Frankrijk, te brengen. 

Ze zijn het nog volop aan het verbouwen daar, maar het is al bewoonbaar en er zijn al prachtige, ruime en stijlvolle kamers met gouden randjes voor (de) gasten ingericht. Je ziet nu al hoe lux het straks gaat worden, ook al zijn de concertzaal, dansstudio en expositieruimte nog niet klaar. Wat uiteindelijk expositieruime moet worden is nu bijvoorbeeld nog wijnkelder (wat ook niet te versmaden is natuurlijk en voor een deel zal het zeker deze functie blijven behouden gelukkig...). Maar je kunt je er al een voorstelling van maken hoe mooi die ruimte straks gaat worden, met al die nissen en doorkijkjes.

En niet alleen het landhuis/ kasteeltje is prachtig, ook de heerlijk groenglooiende omgeving; enfin, wie kent de wijnrijke Bourgogne niet? Gelukkig was het mooi weer, dus we hebben lekker buiten kunnen eten (en champagne drinken) en door het bos achter het huis kunnen wandelen. Een deel hiervan zal straks als camping gaan fungeren; fijn voor de wat minder rijke kunstenaars!

Het gebouw zelf dateert uit de 19e eeuw (1837 om precies te zijn) en is gelegen tegenover de kerk. Dat laatste maakt het uitzicht ook aan de voorkant zeer pittoresk en maakt wekkers overbodig. Want zeg nou zelf, hoe fijn en landelijk is het niet om gewekt te worden door het luiden van de klokken van de eeuwenoude dorpskerk? Je waant je gelijk in een andere en lang vervlogen tijd.

Kortom, het was een sprookjesweek.


Maar ook 'hard werken': 's ochtends yoga in de dansstudio-in-opbouw onder de professionele leiding van Moos, daarna ontbijt met onder andere verse croissants en jus d'orange geserveerd door Kees, vervolgens een stukje fietsen door de schitterende omgeving en een kopje koffie drinken op een van de terrasjes aan de rivier de Yonne, terugkeren voor een heerlijke lunch in de tuin met soep van verse groenten en kruiden uit de moestuin, stokbrood en kaasjes, 's middags wat lezen en door het dorp kuieren, een kasteel bezoeken of eventueel wat pastis drinken, om een uur of vijf gaan zwemmen in de rivier en daarna een uitgebreid diner met (alweer) verse groenten uit de tuin, de nodige flessen wijn en interessante gesprekken met de rest van de gasten, die (nu) voor een groot deel (nog) bestond uit klussende vrienden en familie. 

Soms was er ook nog een excursie, zoals naar de lichtshow op (ja óp) de kathedraal van Sens en af en toe een privépianoconcert van Kees of uitstekende compilatie Franse chansons. 

Bestaat volmaaktheid? Wat mij betreft de afgelopen week in Villeblevin wel. It's a villa I believe in en ik zal zeker op korte termijn naar deze oase terugkeren.

Verder gun ik iedereen een tante Katharina.

dinsdag 3 augustus 2021

Bloedzuigertherapie


 Als je vader je iets aanraadt, moet je daar naar luisteren, vind ik. Dus toog ik een tijdje geleden naar de praktijk van Susanna om bloedzuigertherapie voor mijn heupartrose te te ondergaan; een vriend van hem had er namelijk een heupoperatie door voorkomen.

Een beetje zenuwachtig was ik wel voor deze ongewone behandeling, maar de 'vampiersessie' viel me alleszins mee. Er werden vier bloedzuigers in de buurt van mijn lies gezet en ondanks dat ik, zoals iedereen in insectenland weet, heerlijk bloed heb en de beestjes mij meteen gretig begonnen leeg te zuigen, deed het geen pijn en na een half uur hadden de bloedzuigers hun buikjes vol en werden ze van mijn huid gehaald. Verband eromheen tegen de nabloedingen en klaar was kees, of waren de kezen - je mocht de bloedzuigers een naam geven.

Lekker de trein terug, boekje erbij, af en toe even voelen of het verband nog goed zat. Dat ging op zich goed, hoewel ik wel voelde dat ik niet heel lang extra in de trein zou moeten zitten, want het verband raakte rap voller en ik moest ook nog naar de drogist of supermarkt om extra verband en leukoplast te kopen, zo was mij (na afloop, liever had ik dat eerder geweten) verteld. En zo was ik net op tijd thuis om het verband te wisselen voordat ik druipend van het bloed de supermarkt had verlaten.

Dus verband eraf en nieuw verband erop. Niet dat dat zo makkelijk ging, want de wondjes die ik verwacht had, bleken best grote wonden te zijn, eerder een soort schotwonden dan de insectenbeten die ik gewend was; het bloed (voor het grootste deel eigenlijk lymfevocht, zo had Susanna mij verzekerd) spoot er ook eerder uit dan dat het druppelde. Met als resultaat dat ik om de twee uur (ja mensen, ook 's nachts) het verband moest wisselen. Maar in de loop van de volgende dag hield het bloeden op en kon ik mijn gewone gang weer oppakken. Helaas bleef de wonderbaarlijke genezing uit, maar soms heb je een aantal meer van deze sessies nodig wil het succesvol blijken, vandaar dat ik op aanraden van Susanna meteen twee afspraken had gemaakt. 

De volgende afspraak zal tegelijk met een andere dame zijn; zij heeft last van tandvleesproblemen. Ik durf me er geen voorstelling van te maken waar de bloedzuigers in haar geval geplaatst gaan worden, maar ik heb al zo een idee.

Ik geloof dat daar voor mij de grens zou liggen, hoezeer mijn vader het mij ook aan zou raden.

woensdag 21 juli 2021

En toen stond je ineens in de Vox

foto: Martine van Harten

Ongeveer een maand geleden kreeg ik een alleraardigst mailtje van een internationale student (Reuben Malekar), die tevens redacteur van de Vox is: of hij met mij een interview kon houden over mijn werk voor Cobomen; dat ik daar vrijwilliger was had hij via LinkedIn ontdekt. 

Ik antwoordde hem dat ik de laatste paar jaar niet meer zo actief was voor de stichting omdat ik tegenwoordig een volkstuintje (en de roeivereniging) heb en er dus niet zo veel tijd in kan steken als voorheen. Of ik dan andere mensen wist die hij zou kunnen benaderen. Ja hoor, de oprichters van de club, aan hun e-mailadressen kon ik hem wel helpen.

Zo gezegd, zo gedaan en dus vertelde hij me een week later dat hij contact met hen had gehad en dat hij een interview met hen ingepland had. Maar hij wilde mij eigenlijk ook nog graag wel interviewen en natuurlijk stemde ik daar mee in.

Het resultaat lees je hier.

Nu sta ik weer quitte met mijn dochter, die al in de Vox stond toen ze nog maar net een paar maanden op de uni zat. Hard werken om je kinderen een beetje bij te houden....

vrijdag 18 juni 2021

Under the spotlight


Over het algemeen vind ik het wel leuk om presentaties te geven, maar met presentaties in het Engels heb ik toch aanzienlijk meer moeite. Dus toen mij gevraagd werd om een presentatie van maar liefst een half uur te houden voor een Europees gezelschap van informatiespecialisten die zich bezighouden met open onderwijs (de ENOEL, oftewel European Network of Open Education Librarians), was ik behoorlijk terughoudend. 

'Ik ben geen native speaker'. 

'Dat is geen probleem, bijna niemand in onze groep is een native speaker, dat is zo'n beetje de essentie van elk Europees gezelschap, en iemand moet het ijs breken en jouw Engels is best behoorlijk.'

'Niet'.

'Wel. En in ieder geval ben je al heel lang enthousiast met dit onderwerp bezig en trouwens, op het gebied van open online onderwijs zijn jullie in Nederland zo'n beetje het verst gevorderd van heel Europa met een uitstekend platform als Edusources​ dat dit jaar is opgezet en waaraan jullie als bibliotheekcommunity als pilotpartner hebben meegedraaid en daarom is jouw verhaal heel inspirerend voor de rest van onze groep.'


En zo heb ik me laten overhalen om via Zoom (dat ook nog!) een presentatie van een half uur (met daarna nog een Q & A sessie) te houden. De bedoeling van deze eerste in een set presentaties van mensen die zich achter de schermen bezighouden met Open Educational Resources is om het bewustzijn over dit onderwerp te vergroten en de opdracht aan ons is om deze video's zo veel mogelijk te verspreiden. 


Dat laatste is de enige, maar dan ook enige reden om deze video met jullie te delen en mocht er iemand zijn die een cursus 'presenteren in het Engels' aanbiedt, dan meld ik met hierbij aan. Enjoy!



maandag 7 juni 2021

Romeinen op de werelderfgoedlijst

Over misleidende krantenkoppen gesproken: dit bericht in de Gelderlander: 'Positief advies over Romeinen op werelderfgoedlijst'.



Ah, het blijkt te gaan om de Berg en Dalse potten- en pannenfabriek en het Berg en Dals/ Nijmeegs aquaduct, als onderdeel van vindplaatsen langs de Romeinse Limes. Zeg dat dan!

Zie ook hier.


vrijdag 14 mei 2021

Fred Osterdoos

Leuker (want bureaucratischer) is het er niet op geworden, dat je bij het plaatsnemen op het terras je gegevens moet achterlaten. Maar ja, we mógen tenminste weer!

En toegegeven, sommige terraseigenaren weten er wel iets van te maken, zoals de uitbater van het café waar we gisteren neerstreken. 'Schrijf je gegevens maar op het papiertje en dump het in deze blauwe Fred Osterdoos; de trekking (de prijs is een magnetron) is volgende week.'

Dat is een van de redenen waar je voor naar het terras gaat: een vrolijke en creatieve ober of eigenaar.

dinsdag 27 april 2021

Testuitje

 

Als de overheid iets van je vraagt, doe je dat natuurlijk. Dus als de overheid proefkonijnen vraagt voor een proefuitje, dan zorg je dat je een kaartje bemachtigt en dan GA je. Ook als je je van tevoren moet testen en de teststraat niet zoals van tevoren beloofd in je eigen stad, maar Vitessestad blijkt te zijn. En je de optredende band niet eens kent. Dat zijn kleine, overkomelijke problemen.

Want je krijgt er wat voor terug. Een geheel verzorgd optreden. In coronatijd. 

En wat was het heerlijk om weer eens een concertje te bezoeken! De opwinding vooraf: jurkje kiezen, opmaken (vooral stippenlift lippenstift natuurlijk), controleren of je je kaartje, testuitslag, legitimatiebewijs en mondkapje bij je hebt, op de fiets en in de rij bij Doornroosje. Je bureaucratie aan toegangsbewijzen laten zien ('heb je je contactgegevens op de site ingevuld, zodat de GGD die bij een eventueel bron- en contactonderzoek beschikbaar heeft?), je naar je plaats laten leiden en neerzijgen. 

Hè hè, maar het vertrouwde sfeertje was er. Muziek, drank, iedereen had er zin in. Trouwens, drank? Hoe komen die mensen daaraan? Ah, via de QR-code op het bordje op je tafeltje. De bestelling wordt netjes bij je gebracht. In een emmer met ijs. En niet zo maar een emmer, nee, een emmer met levensgroot 'corona' erop gedrukt. Iedereen z'n eigen emmer. Het leek wel een nachtclub.

En dan komt de artiest op. In een schitterend bont pak. Z'n keybordje stond er al en ook de lichtshow/ animatie was al begonnen. Vrolijk begroette hij ons; 'Welkom mensen, zijn jullie klaar om getest te worden?' Ja hoor, wij waren en klaar voor en ook hij had er overduidelijk zin in. Alleen, hij was wel een beetje jaloers op ons. Want wij waren aan het uitgaan en hij moest werken; hij had eigenlijk ook wel zin om gewoon uit te gaan. Maar hij vermaakte ons prima en was er een meester in om ons steeds op speelse wijze op de absurde situatie waarin we ons bevonden te wijzen. 'Hé wat gaaf, jullie drinken zelfs speciaalbier uit een glas!' Zelf had hij een paar blikjes volksbier op het podium staan, waar hij er op het laatst een van weggaf aan het publiek toen hij doorhad dat wij geen drank meer mochten bestellen, want ja, het was na achten. 

Of wij ons nog moesten haasten om voor de avondklok binnen te zijn? Nee, we woonden allemaal dichtbij. Nou jammer dan, want hij moest het toch bij zijn vijf kwartier houden. Als toegift had hij een cover van het nummer Een eigen huis in petto. Het dak ging er bijna af; hij had moeite ons in bedwang te houden. 'Jullie mogen niet meezingen hoor, jongens!' We voelden ons wel een beetje gehandicapten op een rolstoel zonder wielen met al die beperkingen, maar we hadden tóch een ouderwets geweldige avond gehad. 

En ik heb er een nieuwe favoriete band bij. Want z'n muziek zal me altijd blijven herinneren aan deze bijzondere soirée. Met de ex-goth Stippenlift, die er tegenwoordig een beetje uitziet als een personage uit Trainspotting. Die zwaarmoedig kan zijn, maar vooral ook humor heeft. Ook in z'n muziek.