ECIL- reünie: Gent

We hadden het vorig jaar in Utrecht al afgesproken bij de vorige reünie: we komen een keer bij jou op bezoek in Gent, Ann!

En afgelopen weekend is het er dan eindelijk van gekomen.

Met het hele Holland House (geuzennaam van de ECIL-congresgangers) togen we naar Gent. En wat een onthaal daar! Er was een fantastisch programma voor ons samengesteld door Ann en haar collega's.

Eerst een rondleiding door de splinternieuwe, zeer moderne openbare bibliotheek van Gent (de Krook) en daarna een heuse archeologische tour door het charmante Belgische stadje onder leiding van Geert, de man van Ann.

Maar niet zonder lunch tussendoor; en wat voor een lunch! Geheel verzorgd in een Libanees (tapas)restaurant - betaald door de universiteit! Kijk, dat is nog eens gastvrij onthalen door de stad!

En natuurlijk hebben we ons ook laten verleiden door de Belgische biertjes en de Gentse neuzekes.

En een copieus avondmaal, plus nachtelijke stadswandeling, overnachting en 's ochtends ontbijt aan het water.

Wijs, zouden ze in Gent zeggen...

Leuven en Xerte

Leuven en Xerte, dat past als een potje op een dekseltje. Want amai, wat een combinatie! Het bourgondische Leuven en de open Xerte. Dat samen inspireert als de bliksem!

De aanleiding voor het bezoek aan Leuven: Toll-net, de Belgische ICT-ondersteuningstak van de volwasseneducatie, organiseerde een Xerte-inspiratiedag. En daar moesten wij, newbies in Xerte, natuurlijk bij zijn, alleen al omdat de bedenker van Xerte, Julian Tenney er ook aanwezig zou zijn en zou spreken. En dat is toch een beetje als Steve Jobs of Tim Cook in levende lijve ontmoeten, nietwaar?

Maar ook de rest van het programma was interessant.

Er werd onder andere gesproken over prachtige nieuwe ontwikkelingen als de nieuwe release van het programma, waardoor het nóg gebruikersvriendelijker en kleurrijker zal worden en het opgaan van Xerte in de prestigieuze stichting Apereo. We hebben nog wel even geverifieerd of de naam behouden zou blijven en gelukkig, dat was het geval.

Maar ook waren er presentaties van geslaagde Xerteleerpaden (aan het eind werden er prijzen uitgereikt voor de mooiste) en waren er naast Julian Tenney nog meer interessante keynotes, bijvoorbeeld de overenthousiaste unstoppable professor Jan Elen over kwaliteitsvolle e-content.

Heel interessant en leerzaam allemaal.

En Leuven zelf was ook plezant; om ten volle van de content van het symposium van de volgende dag te genieten, waren we namelijk al een dagje eerder vertrokken naar de 'schat van een stad'. Uiteraard hebben we de (erkende erfgoed) Universiteitsbibliotheek bezocht, die ons de ogen deed uitkijken en natuurlijk niet te vergeten het rustgevende Groot Begijnhof en de heerlijke Botanische tuin.

Wat een stad, wat een programma! En dat alles met collega Gemma, de perfecte reisgenote, die me bijna het hele Leuvense bieralfabet heeft leren drinken!

speciaal voor de inspiratiedag gemaakte Xertecupcakes

In België....

....weten ze wel met respect met leraren om te gaan!

Hemelvaart in de Ardennen

Dinant

Het lijkt dit jaar wel Belgiëjaar voor ons: na de goede ervaringen in Antwerpen togen we deze hemelvaart naar de Ardennen. We hadden onszelf een sportieve vakantie in het vooruitzicht gesteld, maar behalve tafeltennis, tennis en wandelen is daar weinig van terechtgekomen: het vakantiepark bleek te leuk en de meegenomen boeken bleken te mooi.

Bovendien hadden we de eerste dag al klop gekregen van onze zoon en dochter in een potje tennis van ouders tegen kinderen; we vreesden voor nog meer gezichtsverlies als we zouden gaan kanoën, klimmen, abseilen of paintballen; dat zou ons mentaal failliet betekend hebben.

Een paar leuke stadjes in de buurt bezoeken: veel veiliger!

Ann bij Wim

Ann de Craemer, onder andere bekend van Duizend-en-een-dromen (het boek waarvoor ze onlangs genomineerd is voor de Bob den Uylprijs) en het weblog Ir-An, was eergisteravond op bezoek bij Wim Brands om over haar nieuwe boek Vurige Tong te praten.

Mooi gesprek over een mooi boek over de tenenkrommende onderdanigheid van de katholieke gemeente van Tielt, de woonplaats van Ann, het dorp dat een stad pretendeert te zijn en vanwaaruit ze weggaat en waarnaartoe ze (toch en hoe!) terugkeert.

Beluister het interview hier.

Nimeus

Ongemerkt hebben we er een nieuwe volger bij bekregen: Nimeus. Nimeus komt uit België en houdt erg van fotografie en (e-)lezen. Zijn prachtige foto's zijn te bekijken op Flickr, maar ook op zijn foto- of weblog.

Over zijn weblog gesproken, scrollend daardoor stuitte ik op een blogpost over Petite Fleur. En natuurlijk bleef mijn oog daaraan haken, want het is (was) de naam van de bloemenwinkel van mijn moeder en - en dat zal Nimeus verheugen - deze winkel is genoemd naar het nummer Petite Fleur van Sydney Bechet waar het artikel over gaat.

Benieuwd naar verdere favoriete films, muziek en boeken van Nimeus? Je vindt ze hier opgesomd.
Verder weet ik eigenlijk niet veel meer over Nimeus, maar dat komt vast nog wel!

Welkom Nimeus!

Gelezen

De laatste tijd heb ik meer gelezen dan normaal; dat komt vast door het mooie weer. Eigenlijk waren het heel verschillende boeken (Nero en Seneca, nacht over Kabul, kaas en godenslaap), maar ergens was er ook wel een gemeenschappelijk thema in te vinden: oorlog, macht en liederlijk bestuur. Kaas valt hier eigenlijk een beetje buiten, maar was wel een heerlijk hartig tussendoortje; geen mosterd bij nodig. En eigenlijk kun je Frans Laarmans met een beetje goede wil ook zien als slachtoffer van een machtsspelletje.

Bij Nero en Seneca gaat het over de macht, die bij Nero duidelijk in verkeerde handen is gevallen - daar kon Seneca eigenlijk weinig meer aan veranderen, en zeker op het laatst niet meer; de burgers waren ondertussen het slachtoffer. Bij nacht over Kabul is het eigenlijk niet anders: ook hier zijn de burgers het slachtoffer van de op macht beluste krijgsheren. Ook een groot gedeelte van godenslaap gaat over een oorlog en wel de eerste wereldoorlog, die in België veel slachtoffers heeft gekost.

Hoewel alle boeken prettig leesbaar zijn, vond ik godenslaap de zon het meest waardig, omdat dit het meest poëtisch is en zoals bekend krijg je van poëzie eenmaal de mooiste dromen.

Zeker in de zon.

Belgische impasse: geen sex

Lukt het in Egypte (nog?) niet om tot een politieke oplossing te komen, in België duurt het intussen ook al een tijdje. Het grappige is wel, dat alles gewoon doorgaat in het land, alsof er niets aan de hand is. De mensen leiden hun leven, de kinderen gaan naar school, de mensen naar kantoor, de boeren bewerken het land, de vuilnis wordt opgehaald, elke ochtend is er een krant. Geen regering nodig dus!

Maar toch knaagt er iets bij sommige mensen - en vooral bij politici, want hoe lang kan een land eigenlijk zonder regering? De Belgische politica Marleen Temmerman heeft al een oplossing aangedragen: de vrouwen (en met name die van de onderhandelaars) moeten gewoon weigeren sex te hebben met hun mannen tot er een regering is gevormd; dan is er zó een regering gevormd.

Om haar ongebruikelijke suggestie kracht bij te zetten, haalt ze enkele succesvolle voorbeelden uit het verleden aan, bijvoorbeeld recentelijk in Kenia:

Daar sleepten de onderhandelingen voor een nieuwe regering zich in 2009 ook eindeloos voort. Een groep Keniaanse vrouwen ging toen in seksstaking en ze riepen de vrouw van de president en de premier op om mee te doen. Prostituees die meededen aan de seksstop kregen zelfs een financiële compensatie. Nog geen week later lag er een akkoord voor een nieuwe regering.

En natuurlijk de beroemde sexstop in de door de komediedichter Aristophanes beschreven komedie Lysistrata, die leidde tot het einde van de Peloponnesische oorlog: onder leiding van de militante Lysistrate ('zij die de legermacht ontbindt') hielden de Atheense vrouwen een sexstaking en bezetten bovendien de Akropolis waar de Atheense staatskas werd bewaard, zodat de oorlog niet meer gefinancierd kon worden; zij staakten deze bezetting pas toen de vrede tussen de Griekse stadstaten een feit was.

Misschien ook een tip voor de Egyptenaren?

Latijn leeft werkelijk in België

Ik geloof dat ik me al wel eens eerder had laten ontvallen dat ik België in sommige opzichten een geweldig land vind, bijvoorbeeld omdat ze zowel Nederlands (Vlaams) als Frans leren spreken; dat is toch wel een voorrecht, lijkt me. Maar vandaag zag ik een tweet voorbijkomen van @harrieknip waaruit blijkt dat er ook een school in België is waar Latijn ook als sprééktaal (en dus niet alleen als leestaal) wordt onderwezen. Dat is natuurlijk helemaal fantastisch. Hij had het op tv gezien (erg leuk interview trouwens) en in de krant gelezen.

De school waar het Latijn werkelijk tot leven komt bij de leerlingen, is de privéschool Schola Nova in Waals-Brabant. Kunnen ze in Lugdunum nog wat van leren, dunkt me!

België

En de plaats voor het familieweekend werd dus....België (ondertiteld voor mijn broer en zijn gezin).

Vicesima tertia

Bijna ongemerkt hebben we er weer een nieuwe volger bij en wel uit het land van onze zuiderburen: Christel Stevens. Op haar LinkedIn zie ik dat ze bibliotheekmedewerkster op de KB in Brussel is. Ze is niet onze eerste Belgische volger, want die eer viel Benoit al tebeurt, maar waarschijnlijk wel onze eerste Brusselse.

En Brusselse contacten zijn natuurlijk altijd handig!

Duodevicesimus

Kijk eens aan, de eerste Belgische volger is gearriveerd. Zoals trouwe lezers weten, heb ik een zwak voor België (vooral voor Canvas en de bonbons) en ben ik altijd een beetje jaloers op de Belgen, omdat ze tweetalig zijn. Ik had ook wel tweetalig opgevoed willen zijn, zodat ik nu vloeiend Frans zou spreken. Dat zou ik echt tof hebben gevonden. Helaas dus, ik ben slechts Nederlandse.

Maar goed, het is niet alles goud wat er blinkt in België. In België hebben ze er bijvoorbeeld moeite mee om gevangenen te bewaken. Ze breken uit waar je bij staat. Nu maar hopen dat we Benoît (met de intrigerende Italiaanse achternaam) vast kunnen houden. Benoît noemt zichzelf infocaris en ik denk dat hij daarmee goed aangeeft wat bibliotheekmedewerkers zouden moeten zijn, niet alleen bibliothecaris (met nadruk op boeken), maar infocaris (met nadruk op informatie, met een beetje technologie, dat klinkt er wel in door, vind je niet?).

Zijn weblog bevat in ieder geval een schat aan informatie; bezoek vooral zijn tempel eens!

Canvas

Canvas is zo'n prettige geschenk uit België. Ik heb er vaak mooie dingen op gezien.

Zondagavond bijvoorbeeld was er een heel bijzonder videodagboek van Dirk Tieleman (68) en Fabio Wuytack (28), die eerder dit jaar undercover door Iran trokken naar aanleiding van 30 jaar Islamitische Revolutie en de komende Iraanse presidentsverkiezingen (op 12 juni). Het was echt een prachtige documentaire die doordringt in de ziel van de Iraniërs.

Niet de geijkte beelden van het vrijdagsgebed en bebaarde mannen en gesluierde vrouwen die 'dood aan Amerika' roepen, maar vooral het leven van de gewone Iraniërs en hun liefde voor poëzie en kunst, hun prachtige archeologische sites, hun jonge bevolking, hun gastvrijheid en prachtige natuur. Alleen kreeg ik niet het idee dat ze heel gevarieerd gegeten hebben. En het eten in Iran is juist zo lekker (alles vers, twee keer per dag warm eten)! Grappig is dat er ook een Nederlander aan het woord komt die zijn leven in Nederland heeft opgegeven en in Iran op een mooie plek met een guesthouse aan het bouwen is.

Eigenlijk was het een serietje van 6 delen, maar zondag is-ie in compilatie in z'n geheel uitgezonden.

We hadden de televisie echter net iets te laat aangezet en wilden het programma graag nog een keer zien. Zou België ook zo iets hebben als uitzending gemist, dacht ik. Even op de site van Canvas gekeken en ik kon het programma keurig terugvinden. Stijlvolle en praktische site.

Kijk, zo kom je nog eens ergens achter!

En als je wilt weten hoe het werkelijk in Iran is, moet je die 6 videofragmenten zeker eens gaan bekijken!

Infantilisering

Onlangs zag ik dat mijn man een doosje paaseieren gekocht had bij de Albert Heijn. Op de verpakking stonden tips hoe je de paaseieren het best kon verstoppen, aan de ene kant een lijstje met verstopplekken voor binnen (op een lage kast, tussen de CD's) en aan de andere kant een lijstje met verstopplekken voor buiten (in de struiken). Ongelooflijk betuttelend vond ik dat.

Maar in België maakt men het nog bonter. Er is een reclamebureau ingehuurd dat er voor moest zorgen dat de Belgische 50-plusser meer aan het bewegen zou slaan. Omdat sporten waarschijnlijk te veel zou afschrikken, heeft men het woord sportelen bedacht. Sportelen! Alsof dat meer mensen aan het sporten zou krijgen! Als ik afwassen nu eens afwasselen zou noemen, zouden mijn kinderen zich dan vrijwillig aanmelden om te helpen met de afwas? Of als we werken nu eens werkelen zouden noemen, zouden mensen op maandagochtend als de wekker gaat dan meteen een glimlach op hun lippen krijgen bij de gedachte aan de activiteit die ze zullen gaan verrichten?

Misschien. Ik waag het echter te betwijfelen.

Facebook

Jawel, ik heb nu ook een account op Facebook. Niet dat ik dat per se wilde, maar mijn moeder was uitgenodigd om vrienden te worden door de dochter van haar zus uit Canada en wist bij God niet hoe je moest inloggen (je moet eerst inloggen/ een account aanmaken of hoe dat dan ook heet voor je vriend kunt worden). Zij stuurde de mail van vriendenverzoek naar mij toe, in de hoop dat ik haar verder kon helpen. Ik sta in ons gezin namelijk te boek als degene met de meeste verstand van sociale software; ze moesten eens weten!

Het lukte me uiteindelijk om een (zo mager mogelijk) account aan te maken. Niet dat ik mijn nicht vervolgens kon vinden, want er bestaan nog zo'n honderdvijftig vrouwen op Facebook die dezelfde naam als zij dragen. Een uitbreiding van de zoekopdracht met Canada leverde ook al niets op. Uit pure wanhoop mijn nicht gemaild: ik kan jou niet vinden, jij mij misschien wel? En ja hoor, zij vond mij met gemak (ik heb blijkbaar niet zoveel naamgenoten op deze wereld). Een uitnodiging om vrienden te worden, volgde al snel. Ik ben nu dus bevriend met mijn nicht uit Canada. En met haar zus, want denk niet dat het meteen ophoudt als je met een bekende vrienden bent geworden. O ja, en met een oom uit België (dat land schijnt niet echt te bestaan, de inwoners ervan wel?).

Ik heb er ineens 3 nieuwe vrienden bij; en ik heb al niet eens tijd voor mijn live-vrienden. Maar aan de andere kant: fijn om overzeese bekenden te hebben. Je weet maar nooit, als Nederland overstroomt of zo.......

Zo, en nu mijn moeder nog even op Facebook hijsen. Kunnen we misschien vrienden worden!