Even tot hier

Zelfs in coronatijd kun je nog van alles beleven. Op tv komen bijvoorbeeld. Vandaag was ik te gast bij het satirische programma Even tot hier. 

'Maar dat is vanavond toch pas op televisie?'

Dat klopt, het is niet live, maar semi-live. Het is vanmiddag al opgenomen. Van twee tot half vier om precies te zijn. Ik kan nu alvast zeggen dat het een leuke aflevering wordt. Met veel Thierry uiteraard. 

Ik had er eigenlijk naar gestreefd om Alwetende te worden, maar helaas, ik bleef slechts een videowallbloempje. Je kunt mij ergens in de rechterbovenhoek bewonderen, met een beetje rood sfeerlicht; je moest namelijk net doen alsof het avond was en de gordijnen dicht doen. Kinderen moest je ook wegmoffelen als je die had, want de inhoud van het programma is immers niet geschikt voor kinderen onder de zestien - dat zou weer schelen in het aantal boze brieven voor de redactie.

Zelf had ik ook iets stouts gedaan, namelijk via een zoomfilter een rood baretje opgezet. Dat kwam me op een reprimande via de chat te staan; toen waren de opnames al bijna klaar, dus een groot deel van de tijd zie je me nog gewoon met dat rode petje in het publiek zitten. Lekker de uitgroei gecamoufleerd. En als je heel goed kijkt, zul je zien dat ik een zilveren Vampire's wife-jurkje aan heb.

Verder had ik ook een team om dingen voor mij te googelen: mijn man en mijn buurvrouw. Die mochten echter niet in beeld; je moest namelijk vooral in je eentje zitten, veel lachen en klappen, daarbij enthousiast in de camera kijken en niet eten en drinken. Dat laatste heb ik wel gedaan, want anders was het wat droog in de 'studio'. 

En nu? Tja, wachten tot vanavond en alle groene, blauwe en rode spulletjes die ik verzameld had (je moest af en toe multiple choice vragen beantwoorden door een groen, blauw of rood voorwerp voor de webcam te houden) weer op te bergen. 

Zo kom je die lockdown wel door. Met volwassen content.

Mooie tv

Nu de scholen en het werk weer begonnen zijn, begint ook het nieuwe televisieseizoen weer. De mensen kunnen zich niet meer zo makkelijk buiten vermaken en de avonden worden weer langer, dus er kan weer gewoon televisie worden gekeken, hoewel we dat sinds Het Virus met z'n allen blijkbaar sowieso al meer zijn gaan doen.

Momenteel zijn er twee programma's waar ik echt naar uit kijk: het tweede seizoen van De geniale vriendin (naar het boek van Elena Ferante) op de vrijdag en de documentairereeks Paradijs Canada op de zondag.

Moet ik nog iets zeggen over De geniale vriendin, behalve dan dat het de perfecte boekverfilming is: fantastische acteurs, subliem getroffen en authentieke sfeer, mooi verfilmd en eigenlijk gewoon beter dan het boek - en dat gebeurt niet vaak. Keek ik altijd al naar het weekend uit, nu helemaal!

En dan op de laatste dag van het weekend als toetje Paradijs Canada met oud-leerling Emy Koopman, waar ik al eerder over geschreven heb ten tijde van het verschijnen van haar eerste roman (ze heeft inmiddels al een tweede roman gepubliceerd, niet bij te houden, die jonge en getalenteerde vrouw!). Zeer geëngageerde televisie, met thema's als onderdrukking, feminisme, verwoestende olie-industrie en ga zo maar door. Het zien van alleen al de eerste twee afleveringen heeft m'n beeld van Canada zeer gekanteld. Ik had, net als de titel suggereert, een soort uitgestrekt natuurgebied met enkele progressieve steden, een door- en door gelukkige en welvarende bevolking met een ideale premier in gedachten, maar onder de oppervlakte broeit er toch van alles en is het land niet zo perfect als het lijkt….

Wat een uitstekende televisie, en natuurlijk allebei door de VPRO uitgezonden. Wat hadden we zonder deze omroep gemoeten? We zouden de herfst en winter niet overleefd hebben.

Kunst in de klas

Ja hoor, weer een televisietip van mij! Het programma De klas deze keer. Een uur lang krijgen de leerlingen van een klas een uurtje les van een BN'er. Matthijsje van Nieuwkerk mocht voor deze eerste aflevering van het jaar een klas middelbare scholieren (van het Montessori College in Nijmegen) een uur lang vertellen en laten discussiëren over kunst. Hij vertelde over schilder-, foto- en beeldhouwkunst en liet de kinderen kiezen welke van de afbeeldingen die hij bij zich had nou kunst waren en welke niet. Dat leverde mooie discussies van voor- en tegenstanders op.

Daarna ging het over literatuur en muziek. Vooral de muziek deed het goed uiteraard. Muziek is zeer belangrijk in een scholierenleven; veel belangrijker dan literatuur. In muziek vinden ze troost en afleiding en met het bespreken van de liedjes en zinnen daaruit kwamen de verhalen van de leerlingen los. Van het meisje dat anorexia overwonnen had, het meisje dat vroeger gepest was en de jongen die een arm met een stomp aan zijn arm.

Matthijs van Nieuwkerk deed het goed als leraar. En Özcan Alyol en Erben Wennemars waarschijnlijk ook, maar die afleveringen moet ik nog bekijken, die zijn vorig jaar uitgezonden.

Wat me wel opviel, is dat de klas uit slechts zestien leerlingen bestond. Ik weet niet of dat dat voor het programma was, of dat men in het Montessori College standaard kleine klassen heeft; ik vrees dat dat laatste niet het geval is. En dat valt me wel vaker op als er programma's of series zijn met schoolklassen. In werkelijkheid zitten er namelijk meestal 30 of 32 kinderen in een klas en dat geeft natuurlijk een heel ander beeld van de praktijk van het leraarschap dan dit geïdealiseerde plaatje....(hoewel ik als docent klassieke talen ook niet altijd te klagen had :-)

Samenvatting op YouTube:

Biebs in beeld

Het moge duidelijk zijn: ik houd van bibliotheken. En nee, niet alleen universiteitsbibliotheken. Alle bibliotheken. Dus ik was verheugd om te horen dat er in deze boekenweek een documentairereeks op tv zou komen over bibliotheken. Met Frans Bromet. Ook hem vind ik leuk.

Enfin, gisteren de eerste aflevering gezien. En meteen al prijs, want na een minuut of vijf kwam de openbare bibliotheek Nijmegen in beeld. Naast de onvermijdelijke boeken werd er ook een chic uitziende vrouw gezeten op een stoel getoond, die een dakloze bleek te zijn. Ze zit vaak in de bibliotheek. Gezelliger dan de dagopvang, vindt ze. Prachtig droognieuwsgierig geïnterviewd door Bromet, zoals alleen hij dat kan.

Daarna natuurlijk aandacht voor de robots, Robin en Bibi, en die andere ster, Marjolein Hordijk. Ze legde uit wat de scholieren met de robots aan het doen waren: een hackathon met als doel het leven van COPD-patiënten een beetje beter te maken. Geweldig toch?

Verder een bibliotheek in Den Helder, met kinderen die gretig boeken uitzoeken en lenen, en pubers die lekker in de bibliotheek aan het chillen zijn, maar niet zo veel interesse in boeken hebben. Eventueel wel in de DVD's. En een bibliobus. En ook de bibliotheek in aanbouw in Utrecht (in het oude postkantoor).

Of het allemaal niet wat lux is, vraagt Bromet. Misschien, maar we hebben evengoed een krap budget en er is flink bezuinigd, aldus de directeur van de bibliotheek in Utrecht. Hij vergat er bij te vertellen dat het vooral de wijkbibliotheken zijn waar op bezuinigd is. Of dat is eruit geknipt. Maar het is wel zo. Voordat je denkt dat al die luxe voor de gewone burgers te veel geld kost.

Neen, die is juist keihard nodig voor het informatietijdperk waarin we leven, en waarin heel veel mensen hun weg niet meer kunnen vinden, of niet meer in thuis voelen.

Gun ze die paradijselijke huiskamer! Voor hulp bij het invullen van belastingpapieren, of om zich goed te informeren over het waarheidsgehalte van politieke of andere uitspraken. Of om gewoon lekker te lezen of te gamen of boeken, spellen, CD's of DVD's te lenen natuurlijk!

Deze week elke dag om 19.10 uur op NPO 2.

Nestfix

Tja, en ineens waren de kinderen afgelopen zomer het huis uit. We hadden dus een zogenaamd empty nest. Stilte in huis. Gelukkig hadden we nog wat boeken in huis. En toen die uit waren, hebben we van verveling maar eens wat Netflixseries gekeken. Dat werden er meer in de kerstvakantie. En daarna werd het eigenlijk...nog meer!

Na House of Cards, Fargo en La casa de Papel hebben we dus ook maar eens The Affair gekeken: lekker veel seizoenen. En Suburra, dat ons werd aangeraden door de abonnementstelevisie die ons nu heeft leren kennen en dat zich in Rome afspeelt. Daarna dreigden we weer in een gat te vallen.

Maar gelukkig was daar Peaky Blinders, een al wat oudere serie over een jonge coole misdaadbaas, genaamd Thomas Shelby, die zich afspeelt in het Birmingham van begin jaren '20 van de vorige eeuw. Heel spannend en sfeervol gefilmd. Op de achtergrond speelt de nasleep van de Eerste Wereldoorlog een grote rol, evenals de armoede, het communisme en de IRA.



Iemand had me trouwens ook wel eens kunnen vertellen wat de soundtrack van de serie is: Red Right Hand van mister Nick Cave! Dat ik daar nou zelf achter moest komen! Overigens zijn er wel meer songs van Cave gebruikt. Apart, maar toch zeer passend in zo'n setting van honderd jaar geleden...Goede zet van ze!



Gelukkig is het deze vakantie niet echt goed weer en hebben we nog vier seizoenen te gaan.

Wat een nestfix!

Kijktip

Op de valreep van de kerstvakantie nog een kijktip: de vierdelige documentaireserie Silk road met Joanna Lumley. Joanna Lumley? Ja, die ken je vast nog wel van Absolutely Fabulous, waarin ze de rol van de altijd benevelde Patsy vertolkte. Een interessante vrouw met een interessante carrière, zoals je op Wikipedia kunt lezen. In de serie vertelt ze dat het niet veel gescheeld had, of ze was in Iran geboren. Dat is trouwens ook de enige aflevering die ik gezien heb, die over Iran, gisterenavond. Maar de rest wil ik ook nog gaan zien. Het begint allemaal in Venetië, dus vast de moeite waard.

De andere kijktip die ik eigenlijk voor de vakantie al had moeten geven (sorry), is die van de geniale vriendin, die gedurende de kerstvakantie in acht delen door Canvas werd uitgezonden met vanavond helaas alweer het laatste deel. Overigens krijg je nog een herkansing: op 31 januari kun je alle delen achter elkaar kijken op het Filmfestival in Rotterdam (maar dan kost het je wel geld).

Of ik nog tijd had om Grand Hotel Europa te lezen door al dat televisiekijken (en de gebruikelijke kerst- en oud en nieuwverplichtingen) door? Gedeeltelijk, want ik ben op de helft. Homo Sapiens heb ik echter al wel uit inmiddels. Een mens moet keuzes maken in het leven.

Over keuzes gesproken: ik heb er dit jaar voor gekozen om geen kerstkaarten te sturen (yeah, weer een boom gered), dus vanaf deze plek: een gelukkig nieuwjaar voor iedereen, oftewel frohes Neues!

Moby Dick

Zo heet nieuwe boekenprogramma van Matthijs van Nieuwkerk. En het is leuk en ontspannend. Per aflevering worden twee mensen, natuurlijk vooral BN'ners, maar ook een enkele niet-BN'ner, uitgenodigd om te komen vertellen over vier boeken die hun leven veranderd hebben, of in ieder geval grote indruk op hen hebben gemaakt. Aan het eind mogen de gasten een boek dat de andere gast heeft besproken uitkiezen om te gaan lezen.

In de eerste aflevering waren dat Dieuwertje Blok en Ben Feringa, in de tweede zuster Holkje van der Veer en Diederik van Vleuten en in de derde Henny Vrienten en Jolande Withuis. Simone Weimans en Bas van Putten mogen morgen nog (kijktip).

De bij het programma behorende website lijkt erg op die van DWDD, dus lekker overzichtelijk en informatief. Je kunt er ook een leuke quiz doen over het decor en bij wijze van lezersservice staan alle besproken boeken op een rijtje, zodat je niet hoeft mee te pennen tijdens de uitzending.

En natuurlijk deed het Matthijs deugd dat zijn lievelingsboek, Kees de jongen, door een van de gasten was uitgekozen. Zelf kan Matthijs ook smakelijk over boeken vertellen, zoals onder andere tijdens de aankondiging van Moby Dick bij Laat op één (hij mocht daar een kwartier lang als laatste gast reclame maken voor zijn nieuwe programma) blijkt, maar dat wisten we natuurlijk allang. Wel verrassend vond ik de presentatrice van datzelfde Laat op één: Nadia Moussaid. Met een beetje geluk heeft hij door dat gesprek een nieuwe zomervervangster voor DWDD gescoord.

Laat maar lekker aan twee kanten snijden, dat mes.

Okay, een klein puntje van kritiek nog op Moby Dick: aan het eind ervan roept Matthijs op om meteen naar de boekhandel te rennen om het boek dat je aansprak te gaan kopen, alsof iedereen zich dat kan veroorloven. Het zou hem sieren als hij aan dat kopen zou toevoegen 'of lenen bij de bibliotheek'. Foei, grachtengordelmannetje!

Van proza poëzie maken

Hoe je van proza poëzie maakt? Nou, eenvoudig zat.
Men neme het boek Made in Europe van Pieter Steinz en make er een serie van op televisie met Dimitri Verhulst als presentator.
Mooie muziek en prachtige beelden en montages erbij, goed, poëtisch en persoonlijk aan elkaar gepraat door de artistieke schrijver. En voilà, een meesterwerk!

Logisch dat tv-criticus Hans Beerekamp het programma als het beste van de afgelopen maanden bestempelde.
Al moet ik wel eerlijk bekennen dat ik deel 1 en 2 tot nu toe het mooist vond.
Maar we hebben er nog vier te gaan.

Winteruur

Leuk programma op Canvas: Winteruur.

Aan bekende personen wordt door Wim Helsen gevraagd om bij hem en hond Boris op de bank te komen zitten en een passage uit een boek of gedichtbundel voor te lezen die ze zeer aan het hart ligt. Uiteraard moeten ze uitleggen waarom deze passage zo belangrijk voor ze is. En daarna volgt er een gesprekje van een minuut of tien over het thema van de tekst.

Heerlijke televisie voor deze tijd van het jaar.

Ik beveel in ieder geval aan:

Het gesprek met Bart van Loo (francofiel over 'vaderschap in vriendschap', Mauro Pawlowski (gitarist van dEUS over het niet onzinnig zijn van kunst), David van Reybrouck (schrijver, dichter en archeoloog over rouw) en Ann de Craemer (taal- en iranofiel over het belang van de roman).

Enfin, je kunt zelf je eigen helden er ook wel tussen vinden....

Kijken in de ziel van wetenschappers

Voorwaar een mooie serie, die Kijken in de ziel van de NTR. Verschillende beroepsgroepen (rechters, psychiaters, voetbaltrainers etc.) zijn de afgelopen jaren al aan de tand gevoeld over het waarom en de kansen en bedreigingen van hun beroep; nu zijn de wetenschappers aan de beurt. Het enige wat je er op aan te merken zou kunnen hebben is dat er wat weinig alfa-wetenschappers aan het woord komen (1 welgeteld), maar voor de rest is het een genot om naar te kijken.

Via de site van het programma kun je doorklikken naar een kennis-van-nu-special over het programma met verwijzingen naar interviews met en optredens van de betreffende wetenschappers. Zelf heb ik uiteraard even doorgeklikt naar het interview met Ineke Sluiter, de classica. Grappig dat ze eigenlijk voetballer (of dierenarts) had willen worden; had ik niet achter haar gezocht.

Overigens waren de wetenschappers, of liever gezegd, (de Leidse) professoren al eerder dit jaar onder de loep genomen bij een ander programma, namelijk de hokjesman. Hierin doet een bètaprofessor naast nuttige ook wel heel badinerende uitspraken over de collega-gammaprofessoren ('die tellen eigenlijk niet mee'). Het is wel duidelijk wie er bovenaan de wetenschapsapenrots staat....

Rare, maar wel zeer nodige jongens, die professoren.

Onze man in Teheran

Af en toe komt er zowaar iets bijzonders op de televisie. Morgenavond bijvoorbeeld begint er een vierdelige serie over het leven en het werk van Thomas Erdbrink, 'onze man in Teheran'.

Interessante man in een interessant land, waar je niet zo makkelijk achter de schermen kunt kijken en al helemaal niet als journalist. Maar Erdbrink doet het gewoon en werkt ook nog eens voor de bekendste krant van het land dat als de Grote Satan bekend staat aldaar.

Én hij is gelukkig getrouwd met een Iraanse.

Kijken morgen om 20.15 uur!

trailer

Welkom bij de Romeinen

Het kan je bijna niet ontgaan zijn, maar voor de mensen die het nog niet weten: vanavond begint de historische comedy Welkom bij de Romeinen. Voor kinderen bedoeld, maar voor de volwassenen beslist geen straf om mee te kijken. Met Pierre Bokma als Caesar, Paul de Leeuw als Nero en Carice van Houten als Cleopatra.

Kan niet wachten tot het zover is! (maar moet nog wachten tot half acht).

Hier een voorproefje bij DWDD.

Tom en Rohani reizen

Soms hebben de zuiderburen echt prachtige programma's, bijvoorbeeld Reizen Waes, waarin presentator Tom Waes naar landen trekt die de gemiddelde toerist liever links laat liggen. Zo reist hij naar Turkmenistan, Zuid-Soedan, Colombia, Pitcairn, Vanautu, Bhutan, Transistrië, Zuid-Ossetië, Abchazië en .....Iran. Ja, want in Iran kun je ook prima vakantie vieren, dat kan ik beamen na er twee keer geweest te zijn.

Waes bezoekt de hoofdstad, het graf van Khomeini (waar prompt zijn schoenen gestolen worden), Isfahan (misschien wel de mooiste stad ter wereld), gaat skiën (inclusief après-ski met alcohol) en bezoekt het eiland Qeshm. Dat laatste was overigens een tip van de onlangs afgetreden president Ahmedinijad, die het eiland prees als het mooiste en meest traditionele van Iran.

Het is jammer dat het programma niet in z'n geheel op internet te vinden is, maar hier wel klein stukje uit de aflevering met de scène waarbij Ton Waes Rohani ontmoet bij het Vrijdagsgebed, nog onkundig van het feit dat dit een paar maanden later de president van Iran zou zijn.

En wát voor een president. Eentje die gezellig met Obama en Amanpour bept en de baas van Twitter middels een tweet antwoord geeft op een vraag met betrekking tot de persvrijheid in zijn land:

Het zal niet lang meer duren of je hoort er niet meer bij als je niet in Iran geweest bent. Tot die tijd kun je je misschien vermaken met een documentaire over de prachtige natuur in dat land:

NTR Academie

In de vakantie is het meestal bagger wat de TV betreft. Behalve Zomergasten, maar zelfs daarvan neemt de kwaliteit behoorlijk af, hoewel je natuurlijk nooit weet hoe Wilfried de Jong het programma weer cachet kan geven.

Een verademing in deze modderpoel is dan ook het programma Academie, dat de NTR uitzendt. Dat is van tien voor half acht tot tien voor acht, ongeveer op DWDD-tijd dus, maar dan korter.

De serie begon mooi met Midas Dekkers, die vertelde dat vroeger alles beter was - of toch niet.

En ook donderdag heb ik geboeid gekeken naar het college van Justine Pardoen over opvoeden in een tijd van multimedia-prikkels. Want wat is het moeilijk om die pubers van die smartphone af te krijgen! Volgens Pardoen is het nodig dat ze daarvoor hun wilskrachtspier trainen. Want als ze dat niet doen, zullen ze zich steeds slechter kunnen focussen, waardoor diep nadenken en reflectie (over bijvoorbeeld de toekomst) steeds moeilijker zal worden. Zelfs examens van een uur of twee schijnen ze eigenlijk niet meer vol te kunnen houden. Ook slapen wordt soms moeilijk.
Let wel, hij hoeft dus niet weg van haar, alsjeblieft niet, maar moet wel verstandiger gebruikt worden. Interessant is het stukje waarin ze in gesprek gaat met scholieren hierover; stuk voor stuk geven ze toe dat ze eigenlijk gewoon zo verslaafd zijn als wat en geen minuut zonder kunnen, want ze zullen maar eens een berichtje missen.

Een ramp!

Verlangen naar het oude

Ach, wat kun je soms toch verlangen naar het oude. Vooral als het goed was. Bijvoorbeeld naar programma's als Hier is...Adriaan van Dis; alleen de titel al, geen woord Engels.

En echt fantastisch dat Adriaan het nog één keer mocht doen, zijn populaire boekenprogramma presenteren, in het oude decor dat prachtig ouderwets was: sober, effectief en met asbak. Het ademde - zeker in vergelijking met het uitbundige DWDD-decor - een soort DDR-sfeer uit. En wat een mooi toeval (of was dat geen toeval?) dat de eerste gast precies daar vandaan kwam: uit de voormalige DDR. En dat het gesprek ging over de moeite die mensen hebben met het loslaten van het oude en het omarmen van het nieuwe. Want dat is waar uiteindelijk alle mensen, en niet alleen uit de DDR, moeite mee lijken te hebben: het afscheid nemen van oude waarden, hoe aantrekkelijk het nieuwe misschien ook is. Dat dwingt je namelijk om uit je comfortzone te treden en tot het maken van nieuwe keuzes. En dat 'vervellen' kan pijn doen.



Ook in het boekenweekgeschenk van Kees van Kooten is dat een thema. Het leeft. Zeker nu het crisis is. Want als het onzekere tijden zijn, kun je soms hevig terugverlangen naar de goede oude tijd. Of als je ouder wordt: wel zo overzichtelijk.

Maar wat mensen wel eens vergeten, is dat je met behulp van nieuwe techniek juist meer van het oude kunt terughalen dan in het verleden; bijvoorbeeld oude afleveringen van Hier is....Adriaan van Dis; zoek maar eens met die term op you tube.

Fijne avond!

Oudleerling op tv

Altijd bijzonder, een oudleerling op tv, zeker zo'n sympathieke als Lilian Marijnissen (meteen aan het begin, in debat met Klaas de Vries).

Presentator klokhuis neemt dienst als Romeins legionair

Grappige aflevering van Het Klokhuis vorige week, waarin de presentator dienst neemt in het Romeinse legioen. Waarschuwing: er zijn blote bovenlijven en benen te zien!

UB Nijmegen in het nieuws

`

UB Nijmegen was gisteren maar liefst twee keer in het nieuws; een keer in een column in de Vox een een keer op televisie (RTV Nijmegen).

In de Vox ging het over de nieuwe inname-automaten; die werden daar (in een helaas niet zo positief stukje) zelfingenomen genoemd en op televisie over de Dickenstentoonstelling; collega's Léon en Els blijken zeer camerageniek!

Check snel bij RTV Nijmegen (vanaf minuut 7:41, na het bericht over Rammstein)!

UB Nijmegen op You Tube

Onderhand hoor je er als medewerker van de UB Nijmegen niet meer bij, als je niet op de televisie of op You Tube bent geweest!

Geniet hier van onze collega's Gerda, Egon, Natalia en Peter bij het promotiefilmpje voor Open Access.

In therapie: app

Zelf volg ik de serie In Therapie niet; het bezoek van vandaag wel. En het bezoek van vandaag had als tip: download de app van in therapie; dan kun je in de mailbox van Jonathan (de therapeut uit de serie) kijken, z'n sms'jes lezen en z'n voicemail afluisteren. En wordt de serie nóg leuker, want met meer lagen en inside jokes.
Voor wie de serie volgt: dat wist je vast al....
Voor de rest: best een aardige manier om de televisie wat levendiger te maken!