Mooie tv

Nu de scholen en het werk weer begonnen zijn, begint ook het nieuwe televisieseizoen weer. De mensen kunnen zich niet meer zo makkelijk buiten vermaken en de avonden worden weer langer, dus er kan weer gewoon televisie worden gekeken, hoewel we dat sinds Het Virus met z'n allen blijkbaar sowieso al meer zijn gaan doen.

Momenteel zijn er twee programma's waar ik echt naar uit kijk: het tweede seizoen van De geniale vriendin (naar het boek van Elena Ferante) op de vrijdag en de documentairereeks Paradijs Canada op de zondag.

Moet ik nog iets zeggen over De geniale vriendin, behalve dan dat het de perfecte boekverfilming is: fantastische acteurs, subliem getroffen en authentieke sfeer, mooi verfilmd en eigenlijk gewoon beter dan het boek - en dat gebeurt niet vaak. Keek ik altijd al naar het weekend uit, nu helemaal!

En dan op de laatste dag van het weekend als toetje Paradijs Canada met oud-leerling Emy Koopman, waar ik al eerder over geschreven heb ten tijde van het verschijnen van haar eerste roman (ze heeft inmiddels al een tweede roman gepubliceerd, niet bij te houden, die jonge en getalenteerde vrouw!). Zeer geëngageerde televisie, met thema's als onderdrukking, feminisme, verwoestende olie-industrie en ga zo maar door. Het zien van alleen al de eerste twee afleveringen heeft m'n beeld van Canada zeer gekanteld. Ik had, net als de titel suggereert, een soort uitgestrekt natuurgebied met enkele progressieve steden, een door- en door gelukkige en welvarende bevolking met een ideale premier in gedachten, maar onder de oppervlakte broeit er toch van alles en is het land niet zo perfect als het lijkt….

Wat een uitstekende televisie, en natuurlijk allebei door de VPRO uitgezonden. Wat hadden we zonder deze omroep gemoeten? We zouden de herfst en winter niet overleefd hebben.

Van proza poëzie maken

Hoe je van proza poëzie maakt? Nou, eenvoudig zat.
Men neme het boek Made in Europe van Pieter Steinz en make er een serie van op televisie met Dimitri Verhulst als presentator.
Mooie muziek en prachtige beelden en montages erbij, goed, poëtisch en persoonlijk aan elkaar gepraat door de artistieke schrijver. En voilà, een meesterwerk!

Logisch dat tv-criticus Hans Beerekamp het programma als het beste van de afgelopen maanden bestempelde.
Al moet ik wel eerlijk bekennen dat ik deel 1 en 2 tot nu toe het mooist vond.
Maar we hebben er nog vier te gaan.

Agressieve beleefdheid

Al zo lang als ik me kan heugen, zijn we geabonneerd op de VPRO-gids. Onlangs kwam ik erachter dat de stukken die erin staan ook gratis online te vinden zijn, maar we willen de VPRO zo veel mogelijk steunen. Daarom ben ik ook nog extra steunlid.

Een van de eerste dingen die ik doe als de VPRO-gids op de mat is gevallen, is de columns van respectievelijk Esther Gerritsen, Arnon Grunberg en A.L. Snijders lezen. Dat zijn meestal fijne cadeautjes, zo vlak voor het weekend (de gids komt meestal op donderdag).

Pas was ik wat achter met lezen en had ik dus nog wat juweeltjes tegoed. Een column van vorige week van A.L. Snijders vond ik bijzonder charmant. Hij ging over Adriaan van Dis en met name de term die hij verzonnen had: agressieve beleefdheid. Net als Snijders vind ik dat een mooie vondst.Het is eigenlijk een oxymoron; de woorden spreken elkaar zo'n beetje tegen. Maar dat maakt de uitdrukking des te sterker.

Enfin, dit is wat A.L. Snijders er over zegt in z'n column:

In het 5 jaar later-gesprek met Jeroen Pauw komt Adriaan van Dis met een opmerking die mij doet denken aan Monte Carlo en het incident op het landelijke stationnetje: ‘Ik ben soms aardig, maar in mij zit ook een boze man, die ik niet toon, omdat ik geloof in aanvallende beleefdheid.’Aanvallende beleefdheid, daar heb ik nog nooit van gehoord. Hij legt het gelukkig uit. Als er weer eens gezeik is met vreemdelingen, vluchtelingen, jihadisten, en hij ziet bij de bushalte een vrouw met een lap over haar hoofd, dan groet hij haar nadrukkelijk, als teken dat hij niet wil dat zij apart gezet wordt. Hij ziet dat zo’n vrouw schrikt van zoveel vriendelijkheid, daarom noemt hij het aanvallende beleefdheid. De achterliggende idee is dat de kinderen en kleinkinderen van deze mensen in ons type maatschappij ‘vanzelf’ zullen losraken van de scherpe kanten van hun geloof, zoals dat ook met ons eigen christendom gebeurd is.Het is duidelijk, Adriaan van Dis is een vooruitgangsdenker. Mijn aard is pessimistischer, maar ‘aanvallende beleefdheid’ is een prachtige vondst, die ik misschien ook op het menu moet zetten.

Heerlijk, en zo veel malen te verkiezen boven het tegendeel (passieve agressiviteit). Nu nog even oefenen op het geaffecteerde stemmetje van de heer Van Dis....

Onze man in Teheran

Af en toe komt er zowaar iets bijzonders op de televisie. Morgenavond bijvoorbeeld begint er een vierdelige serie over het leven en het werk van Thomas Erdbrink, 'onze man in Teheran'.

Interessante man in een interessant land, waar je niet zo makkelijk achter de schermen kunt kijken en al helemaal niet als journalist. Maar Erdbrink doet het gewoon en werkt ook nog eens voor de bekendste krant van het land dat als de Grote Satan bekend staat aldaar.

Én hij is gelukkig getrouwd met een Iraanse.

Kijken morgen om 20.15 uur!

trailer

Hoe correct beweeg jij je in het sociale mediaverkeer?

Een leuke test in de VPRO-gids: de socialmediaverkeerstest; een van de weinige quizjes waar ik m'n kinderen warm voor kreeg de afgelopen tijd...

Ben benieuwd hoe goed jij de verkeersregels kent!

Je moet er wel even pen en papier naast houden om je score bij te houden (minpuntje).

De ontdekking

Weet je nog dat ik een jaar of twee geleden zo enthousiast vertelde over de app Radio Gemist van de VPRO? Welnu, die is er niet meer, of in ieder geval wordt-ie niet meer verder gevuld. Balen voor deze radioluisteraar-van-programma's-op-het-moment-dat-ze-dat-zelf-wil.

Enkele weken geleden kwam er een mededeling dat je voortaan de podcasts van je favoriete radioprogramma's maar moest downloaden. Hmm, getsie, en dan je iPad dus weer iedere keer aansluiten op je PC om ze op te halen.

Wat dit meisje toen echter nog niet wist, maar nu wel, was dat er een app podcasts bestaat, waarmee je de podcasts kunt binnenhalen zonder je tablet op de computer aan te sluiten. Wat een uitvinding! Ik ben er nu al enkele weken de trotse gebruiker van.

En de mooiste ontdekking die ik daarop deed vind ik de podcasts van de Literature Late Night shows met interviews met schrijvers over hun nieuwste boek door Abdelkader Benali en Oscar Kocken van de Bibliotheek Den Haag.

Ik kijk er iedere keer weer van op hoe de vernietiging van het één de ontdekking van het ander mogelijk maakt. Een wreed, maar uiteindelijk tóch mooi mechanisme.

Heel erg bedankt, VPRO, voor het teloor laten gaan van de app Radio Gemist.

Shot on location

Halverwege de serie kan ik eigenlijk al wel zeggen dat ik het een prachtige reeks vind: Shot on location gepresenteerd door dEUSzanger en filmkenner Tom Barman. In de serie worden in totaal zes modern-klassieke films onder de loep genomen door in de stad waar de film opgenomen is te spreken met mensen die aan de film meegewerkt hebben (regisseurs, cameramensen, acteurs, art directors, familieleden etc.).

Naast dat je fragmenten van de films ziet, zodat je ze weer heerlijk kunt herbeleven, krijg je ook veel achtergrondinformatie over het waarom van bepaalde keuzes voor bepaalde shots. Dat voegt echt iets toe aan het begrip van de film. Je snapt bijvoorbeeld dat de acteurs in Das Leben der Anderen zo naturel spelen omdat ze zelf in hun eigen leven last hebben gehad van de Stasi. Of hoe de scène met de baby die over het plafond kruipt in Trainspotting tot stand gekomen is en waarom die zo aangrijpend is. En ondertussen is Barman ook al interviewend stoer aanwezig.

Of ik vanavond weer keurig om tien voor zeven voor de buis zit weet ik nog niet; Van god los vind ik toch een wat mindere klassieker dan de rest van de klassiekers...

afleveringen hier te zien

Alternatieve kerstliedjes

Bij het doorploegen van mijn CD-kast stuitte ik toevallig op een alternatieve kerst-CD die de VPRO in 1998 onder zijn leden verspreidde. Zo heerlijk hartig (wat dacht je bijvoorbeeld van 'hang myself from the tree') na al dat zoets....

Radio gemist gemist

Nee, gemist gemist is geen typfout. Ik mis namelijk echt mijn favoriete app op mijn iPod: radio gemist van de VPRO. De app haalt sinds 6 mei geen nieuwe programma's meer op. En ik mis ze! Ik kan de programma's ook als podcast ophalen van de site, maar dan moet ik die eerst op de laptop laden en dan via de navelstreng in mijn iPod laten vloeien. En dat wil ik niet; mijn iPod moet op eigen benen kunnen staan, verdorie!

'Ja', zegt mijn zoon, 'logisch dat die app het niet meer doet; je was waarschijnlijk de enige luisteraar van die saaiste aller apps; dat gaan ze echt niet meer maken hoor!'

Wat een fantasie heeft onze puber toch soms....

Leesdeken

Gisteren hebben we afscheid genomen van een collega (tenminste, voor een deel van haar werkzaamheden) en haar een leesdeken kado gedaan.
- Een leesdeken?
Ik moet eerlijk bekennen dat ik twee weken geleden ook niet wist wat dat was, totdat ik er één in de VPRO-gids zag. Het schijnt dat-ie volgende week in de reclame is bij de Blokker. Prachtig kerstkado!

MyPod touch

Als je op vakantie gaat, moet je dat goed voorbereid doen. Zelf was ik bijvoorbeeld aan het denken wat ik tijdens het damtoernooi van mijn dochter in Polen zou gaan doen. Boeken lezen, natuurlijk, en kletsen met de ouders uit heel Europa, da's nog goed voor de talen- en cultuurkennis ook.

Maar in de bus? Wat zal ik daar eens doen? Als er geen leuke mensen in de buurt zitten? Muziek luisteren. Dat is altijd fijn. En aangezien ik wat geld voor mijn verjaardag had gekregen, dacht ik 'laat ik dan eens lux muziek gaan luisteren'. En de iPod Touch was gekocht. Daarmee heb je namelijk in Wifi-vriendelijke ruimtes meteen internetverbinding. En de mogelijkheid van het installeren van apps. Mijn favoriete app is nu al de VPRO-radio-app. En in het bijzonder de marathoninterviews. Vier uur lang met één interessant persoon. Die met Kees Fens, Oek de Jong en Jan Blokker heb ik al gedownload. Lijkt met prima luistervoer voor in de bus.

En ik ben weer 'bij'.