Mohammed Benzakour en het korte verhaal op het Drongofestival

Mooi initiatief hoor, dat DRONGO talenfestival op de Radbouduniversiteit! En eigenlijk niet eens zo'n probleem dat het alleen online te volgen is dit jaar. Tenminste, als je je zo vrij voelt voor de camera als Mohammed Benzakour, de spreker waar ik me voor ingeschreven had. 

Een prettige onderbreking van het werk, even een inspirerend pleidooi voor het korte verhaal. Ik denk dat als het live was geweest, ik er niet eens naar toe was gegaan, hoewel het normaliter aan de overkant van de straat is, want andere jaren ben ik ook niet geweest. Uiteindelijk ben je er dan namelijk relatief veel meer tijd mee kwijt. Je vertrekt op tijd, want wil niet op het laatste moment aan komen zakken, je moet langs een blije balie om je aan te melden, je ziet daar wat bekenden en blijft naderhand nog wat plakken et cetera et cetera.

Nee, dan liever op deze manier; een welkome onderbreking van het thuiswerken.

De lezing van Benzakour ging dus over het korte verhaal, een genre dat tegenwoordig hier in Nederland flink ondergewaardeerd wordt ten opzichte van de roman. Meesters van het korte verhaal in ons kikkerlandje vindt hij Biesheuvel en A.L. Snijders, maar als absolute keizers schoof hij Guy de Maupassant, Gabriel Garcia Marquez, Roald Dahl en Edgar Allan Poe naar voren. 'De beste schrijvers zijn dode schrijvers', zei hij daar verontschuldigend bij.

De beste korte verhalen zijn volgens hem die met een twist op het eind, dat je bijvoorbeeld de hele tijd door de schrijver op het verkeerde been bent gezet en er een verrassende ontknoping op het einde volgt, dat zijn echt de mooiste verhalen, verhalen die je ook bijblijven.

Absolute afknappers qua korte verhalen zijn stukjes met woorden als leuk, grappig, super en uitdaging. Als die woorden voorkomen, stopt Benzakour direct met lezen. Daar zakt z'n broek van af.

Het meest in de buurt van korte-verhalen-vertellers komen de columnisten. Daar hebben we er een heleboel van in Nederland; zelf is Mohammed ook columnist (voor de NRC). Echt goede columnisten zijn er echter maar weinig volgens hem. Bert Wagendorp, Bas Heijne (en hij zelf natuurlijk) steken er wat hem betreft met kop en schouders boven uit. 

'Allemaal mannen!', klonk het in de chat. 'Goede schrijfsters heb je maar weinig in Nederland inderdaad', aldus Benzakour. Uitzonderingen zijn wat hem betreft Annie M.G. Schmidt en Marga Minco. Het Nederlandse schrijverswereldje vindt hij momenteel sowieso een beetje ziek; er heerst (te) veel inteelt, vriendjespolitiek en kinnesinne. 

Zo. Daar kunnen ze het mee doen.

En ook voor ons had hij iets te doen; hij wilde dat wij bij wijze van huiswerk een kort verhaal naar hem zouden opsturen. Dat gaat hij dan becommentariëren en daar gaat hij over terugbellen. Mijn huiswerk was gauw klaar: ik heb een redelijk recent verhaaltje van dit weblog over het mollenbezoek aan onze moestuin geplukt en opgestuurd.

Ik ben nog niet teruggebeld - dat doet me het ergste vermoeden.....

Biebs in beeld

Het moge duidelijk zijn: ik houd van bibliotheken. En nee, niet alleen universiteitsbibliotheken. Alle bibliotheken. Dus ik was verheugd om te horen dat er in deze boekenweek een documentairereeks op tv zou komen over bibliotheken. Met Frans Bromet. Ook hem vind ik leuk.

Enfin, gisteren de eerste aflevering gezien. En meteen al prijs, want na een minuut of vijf kwam de openbare bibliotheek Nijmegen in beeld. Naast de onvermijdelijke boeken werd er ook een chic uitziende vrouw gezeten op een stoel getoond, die een dakloze bleek te zijn. Ze zit vaak in de bibliotheek. Gezelliger dan de dagopvang, vindt ze. Prachtig droognieuwsgierig geïnterviewd door Bromet, zoals alleen hij dat kan.

Daarna natuurlijk aandacht voor de robots, Robin en Bibi, en die andere ster, Marjolein Hordijk. Ze legde uit wat de scholieren met de robots aan het doen waren: een hackathon met als doel het leven van COPD-patiënten een beetje beter te maken. Geweldig toch?

Verder een bibliotheek in Den Helder, met kinderen die gretig boeken uitzoeken en lenen, en pubers die lekker in de bibliotheek aan het chillen zijn, maar niet zo veel interesse in boeken hebben. Eventueel wel in de DVD's. En een bibliobus. En ook de bibliotheek in aanbouw in Utrecht (in het oude postkantoor).

Of het allemaal niet wat lux is, vraagt Bromet. Misschien, maar we hebben evengoed een krap budget en er is flink bezuinigd, aldus de directeur van de bibliotheek in Utrecht. Hij vergat er bij te vertellen dat het vooral de wijkbibliotheken zijn waar op bezuinigd is. Of dat is eruit geknipt. Maar het is wel zo. Voordat je denkt dat al die luxe voor de gewone burgers te veel geld kost.

Neen, die is juist keihard nodig voor het informatietijdperk waarin we leven, en waarin heel veel mensen hun weg niet meer kunnen vinden, of niet meer in thuis voelen.

Gun ze die paradijselijke huiskamer! Voor hulp bij het invullen van belastingpapieren, of om zich goed te informeren over het waarheidsgehalte van politieke of andere uitspraken. Of om gewoon lekker te lezen of te gamen of boeken, spellen, CD's of DVD's te lenen natuurlijk!

Deze week elke dag om 19.10 uur op NPO 2.

Bookcover challenge

Vorige week werd ik door een collega uit Gent op Facebook uitgedaagd om gedurende zeven dagen elke dag een cover van een lievelingsboek van me te posten. Een onmogelijke opdracht eigenlijk, want ik heb zo véél lievelingsboeken! Maar ja, ik ga uitdagingen niet graag uit de weg, dus ik ben 'm aangegaan. 

En hierboven kun je ze zien, mijn zeven lievelingsboeken. Zijn dat ze nou? Ik zou het niet weten, ze kwamen bij me op. Twee ervan (de geniale vriendin en ons soort mensen) heb ik recentelijk gelezen. Dat kan mijn keuze best beïnvloed hebben. Maar ze staan tegelijkertijd ook symbool voor alle mooie boeken van alle Italiaanse en Duitse schrijvers die ik gelezen heb. Net als dat de Ilias en de Odyssee symbool staan voor alle klassieke literatuur.

Natuurlijk moesten er ook een paar werken van Nederlandse schrijvers op. Hermans en Pfeijffer dan maar en dan doe ik er een heleboel tekort; Voskuil en Warren om er maar eens een paar te noemen. Nachttrein naar Lissabon staat voor de Europese literatuur en Donna Tartt (my all time favorite) voor de Amerikaanse. 

En dan heb ik nog niet eens een jeugdboek genoemd. Qua jeugdboeken zou ik denk ik kiezen voor Kruistocht in spijkerbroek, maar ook die lijst is schier eindeloos.

Eén van de onderdelen van de challenge was trouwens ook nog dat je iedere dag iemand moest uitdagen om dezelfde challenge aan te gaan. Dat was misschien nog wel het leukste: kijken welke boeken je vrienden kiezen. En dan op ideeën komen om die boeken ook eens te gaan lezen, want je wéét dat die boeken goed zijn; je vrienden vinden ze immers goed.

Leve de literatuur en leve de vriendschap! En leve Facebook? Nou, vooruit dan, voor deze keer....

Moby Dick

Zo heet nieuwe boekenprogramma van Matthijs van Nieuwkerk. En het is leuk en ontspannend. Per aflevering worden twee mensen, natuurlijk vooral BN'ners, maar ook een enkele niet-BN'ner, uitgenodigd om te komen vertellen over vier boeken die hun leven veranderd hebben, of in ieder geval grote indruk op hen hebben gemaakt. Aan het eind mogen de gasten een boek dat de andere gast heeft besproken uitkiezen om te gaan lezen.

In de eerste aflevering waren dat Dieuwertje Blok en Ben Feringa, in de tweede zuster Holkje van der Veer en Diederik van Vleuten en in de derde Henny Vrienten en Jolande Withuis. Simone Weimans en Bas van Putten mogen morgen nog (kijktip).

De bij het programma behorende website lijkt erg op die van DWDD, dus lekker overzichtelijk en informatief. Je kunt er ook een leuke quiz doen over het decor en bij wijze van lezersservice staan alle besproken boeken op een rijtje, zodat je niet hoeft mee te pennen tijdens de uitzending.

En natuurlijk deed het Matthijs deugd dat zijn lievelingsboek, Kees de jongen, door een van de gasten was uitgekozen. Zelf kan Matthijs ook smakelijk over boeken vertellen, zoals onder andere tijdens de aankondiging van Moby Dick bij Laat op één (hij mocht daar een kwartier lang als laatste gast reclame maken voor zijn nieuwe programma) blijkt, maar dat wisten we natuurlijk allang. Wel verrassend vond ik de presentatrice van datzelfde Laat op één: Nadia Moussaid. Met een beetje geluk heeft hij door dat gesprek een nieuwe zomervervangster voor DWDD gescoord.

Laat maar lekker aan twee kanten snijden, dat mes.

Okay, een klein puntje van kritiek nog op Moby Dick: aan het eind ervan roept Matthijs op om meteen naar de boekhandel te rennen om het boek dat je aansprak te gaan kopen, alsof iedereen zich dat kan veroorloven. Het zou hem sieren als hij aan dat kopen zou toevoegen 'of lenen bij de bibliotheek'. Foei, grachtengordelmannetje!

Eigen boekwinkeltje

Als je kerstvakantie hebt, heb je nog eens tijd voor iets. Boeken opruimen bijvoorbeeld. En een boekwinkeltje openen om de op te ruimen boeken op te zetten.
Niet alle boeken zijn immers geschikt om in een weggeefkast te zetten. Want welke niet-classicus zit er bijvoorbeeld te wachten op de kleine Pauly?

Dus heb ik een boekwinkeltje met de naam FestinaLent geopend op boekwinkeltjes.nl. En ik heb er een goede daad mee verricht, want meteen de eerste dag had ik al een klant. Ze had interesse in Harry Potter en de relieken van de dood. Ik moest ´m naar een neefje van haar opsturen. Met een briefje erbij. Uit de tekst van het briefje dat ik er bij moest schrijven, maakte ik op dat het het laatste nog ontbrekende deel van zijn collectie was. Zó fijn om deel te mogen zijn van iemands mooie gift. Zoiets had ik niet meegemaakt als ik het boek in de weggeefkast had gezet. Want dan zie je niet hoe blij je iemand met een specifiek boek maakt, hoewel je je er wel een voorstelling van kunt maken.

Het enige jammere is dat de verzendkosten bijkans hoger zijn dan het boek zelf. Mijn klant had die in eerste instantie ook vergeten over te maken. Begrijpelijk, ze dacht natuurlijk dat ik de beschikking had over een hippogrief.

Maar uiteraard maakte ze het alsnog over toen ik haar er om vroeg. Want zo zijn boekenliefhebbers onder elkaar. Ik hoefde geen incassobureau in te huren.

Calamus perambulans

Door mijn ex-collega Harrie, die op z'n 65ste opnieuw aan het studeren is geslagen, en wel klassieke talen, was ik voorgedragen om een column te schrijven voor de studievereniging van klassieke talen, het Sodalicium Classicum. Zelf had hij er ook een mogen schrijven, en hij had besloten het stokje aan mij door te geven.

Ik was natuurlijk vereerd, maar vond het ook een beetje eng, want waar moet je het over hebben? Nou ja, boeken en bibliotheken natuurlijk, dat is wat ons uiteindelijk verbindt. Ik zal jullie ook mee laten genieten:

Classici en bibliotheken

Classici en bibliotheken, dat is een logische combinatie, want in bibliotheken staan boeken en classici houden van boeken.

Toen ik nog studeerde, kocht ik  nogal eens boeken, met name bij antiquariaten. Als zo´n antiquair doorhad wat ik studeerde, kreeg ik vaak te horen dat classici zo´n beetje de enige studenten waren, die er een eigen bibliotheekje op nahielden. De rest van de studenten deed vooral goede zaken bij de copyshops. Boeken kopen? Niet nodig, we kopiëren ze wel! Close reading doen we toch niet aan. Voor je het weet is het weer verouderd.

Tegenwoordig staan er ook veel teksten online, maar die halen het niet bij de echte boeken. Toch? Dat is de vraag die ik me tegenwoordig, nu ik in de bibliotheek werk, moet stellen.  Kopen we het werk online of in print? Beide versies kopen of behouden is vaak te duur, maar voor sommige werken maken we een uitzondering; toen de Loeb Classical Library online beschikbaar kwam, konden we die niet niet kopen; het is soms ook wel handig om snel te kunnen zoeken en de tekst altijd bij de hand te hebben, ook als je thuis bent. Maar wat doen we dan met de LCL printboeken? Bij het oud papier zetten? Lijkt ons niet, want classici hebben weliswaar laptops en tablets, zo ver zijn ze toch maar meegeëvolueerd, maar willen toch ook graag de papieren versie erbij hebben. Die boeken nemen echter wel plaats in de bibliotheek in. Plaats waar ook studenten met hun laptop kunnen studeren. Of andere boeken kunnen staan, boeken die niet online zijn.

Boeken weggooien, dat doen we ook bij de bibliotheek niet graag. Sowieso gooien we nooit wat weg; wij deselecteren – dan weet tenminste niemand wat we ermee bedoelen. Tijdschriften waar we een online abonnement op hebben deselecteren, daar heb ik geen moeite mee. Maar boeken, dat is een ander verhaal, vooral als het unica zijn. Daar kan ik geen afstand van doen. En de bibliotheek gelukkig ook niet, want die heeft een officiële bewaarfunctie.

Door de collega’s wordt daar wel eens meewarig naar gekeken. ‘Oude meuk’, zie je ze denken. Maar goed, hoe waardevol  oude meuk kan zijn, daar weten classici alles van. Ook als ze in een bibliotheek werken. Of misschien wel: juist als ze in een bibliotheek werken.

Lees ook: lustrum

Literaturfest

Toen ik Ernst-Jan Pfauth live tegen het lijf liep bij de opname van Hier is....Adriaan van Dis, heb ik hem - goed van mij hè - even aangesproken om hem te feliciteren met het succes van De Correspondent en te vragen wat hem hiernaartoe gedreven had.

Hij vertrouwde mij toe dat het tripje naar Van Dis' programma een soort studiemiddag voor hem en zijn collega's was om inspiratie op te doen voor hun eigen Literaturfest. Ik moest toegeven dat ik de naam van dat programma wel kende, maar het nooit echt goed bekeken had. Dat heb ik nu, nu ik vakantie heb, even ingehaald.

En ik moet zeggen, de opzet bevalt me wel. Er worden per keer vier bekende schrijvers uitgenodigd om over hun favoriete boek te praten en deze worden geïnterviewd door drie jonge journalisten, die zoals ze zelf zeggen, niet gehinderd worden door enige kennis van zaken.

Nu valt dat laatste best mee, ze stellen prima vragen en laten - heel verfrissend - de gasten vooral zelf aan het woord. En ondertussen zijn er allerhande beelden op powerpoints te zien, waaronder een infographic van het boek. De uitzendingen zijn achteraf in een eigentijdse montage op Vimeo te bekijken.

Eén van de schrijfsters die aan bod kwam om over haar favoriete boek te praten, was Donna Tartt. Zij bleek helemaal weg van Bleak House van Charles Dickens. Prima keuze.

Het deed me er alleen aan herinneren dat ik zelf ook nog een verhaaltje moet schrijven over mijn eigen favoriete boek voor ons intranet en ik beloofd had dat in de vakantie te doen.

Ai.

Fijn, die wintertuin!

De Wintertuin is een jaarlijks terugkerend literair festival dat heerlijk, bruisend en interessant is. En toch was ik er nog nooit geweest. Dat heb ik dit jaar goedgemaakt, althans gedeeltelijk. Want ik ben eergisteren naar maar liefst twee lezingen uit het rijke aanbod geweest.

De eerste lezing ging over de invloed van het licht op lezen en de tweede was een hilarisch college van Herman Brusselmans.

Het motto van de wintertuin van dit jaar is: het leven is al zwaar, laat de literatuur licht zijn; een motto naar mijn hart. Bij het Soeterbeeck Programma, een van de mede-organisatoren van dit festival, had men dit thema letterlijk opgevat en er een lezing over lezen met licht, oftewel digitaal lezen aan gekoppeld: maakt het verschil voor je beleving van het verhaal of je een boek vanaf papier of scherm tot je neemt?

Om dit thema te behandelen had men (visueel) cultuurwetenschapper Martijn Stevens uitgenodigd; na zijn lezing ging deze in debat met filosoof Cees Leijenhorst en het publiek over het thema literatuur en licht en met name de invloed van de digitale cultuur op het papieren boek en andersom.

En gelukkig is Stevens geen cultuurpessimist; hij ziet een toename van het verlangen naar (epische) verhalen in de (digitale) cultuur en vraagt zich af of we literatuur tot nu toe niet te 'eng' hebben opgevat. Tevens stelde hij, volgens mij terecht, dat met het toenemen van de mogelijkheden om digitaal te lezen, de belangstelling voor de materialiteit van het boek toeneemt, omdat men bang is dit te gaan verliezen; mensen uit de zaal verwezen ook naar de sfeer van en lichamelijke verbondenheid met het boek; die ontkende Stevens allerminst.

Interessant was ook zijn natuurwetenschappelijke benadering aan het begin van zijn lezing: als je papier terugbrengt tot z'n oervorm, kom je uit bij een atoom; als je datzelfde doet met een digitaal boek, kom je uit bij een foton, oftewel licht, oftewel energie.

Mooi toch, dat teruggaan naar de basis? Stof tot nadenken in ieder geval.

uitgebreid verslag door Soeterbeeck

Brands met boeken op reis

Erg leuk, die serie Brands met boeken op reis. Lekker relaxed sfeertje, bij de schrijver op bezoek. Tot nu toe zeer genoten van bijvoorbeeld de uitzending met Knausgard, aan wiens boeken ik helaas nog niet toegekomen ben.
En natuurlijk afgelopen zondag van die met David Sedaris, die ik ook al geweldig vond in Nova College Tour en wiens boeken ik sindsdien verslonden heb:



Vreemd genoeg kan ik de afleveringen van Brands met boeken op reis met behulp van uitzending gemist niet embedden, dus behelp je met de links in dit geval!

Verschil

Een voor een kwamen de dozen met schoolboeken binnen.
Eerst die voor mijn zoon. Die keek niet blij en wilde 'm dus ook niet openen, laat staan de inhoud ervan kaften. 'Zet maar boven, want ik wil voorlopig nog niet aan school denken, ik heb nu vakantie!' De typische 'in het nu leven' - reactie, zoals je die wel vaker bij jongens van een bepaalde leeftijd aantreft.

Wat een verschil met toen die voor mijn dochter binnenkwam! 'O mamma, ik ben zo benieuwd wat er in zit en hoe het boek voor economie eruit ziet! Ik heb nu al zin om ze te kaften. Zal ik net als vorig jaar weer aparte kleuren voor de talen doen? Ik moet wel effen kaftpapier hebben, want dan kunnen we er op schrijven als we ons vervelen tijdens de les. Oh nee, er is alleen nog maar zwart kaftpapier van D, want het mijne hebben jullie voor inpakpapier gebruikt. Mag ik nu kaftpapier gaan kopen? Ik wil mijn boeken wel weer zelf gaan kaften, want ik moet het wel goed blijven oefenen, voor als ik zelf later kinderen krijg; dan kan ik het hun ook leren. Of zouden ze dan alleen nog maar digitale schoolboeken hebben?'

Ehh, een slimme meid is sowieso op haar toekomst voorbereid....

Gewoon: telefooncellen en boekbankjes

Jaha, daar keken mijn kinderen wel van op, dat er in Turkije nog gewoon telefooncellen zijn die nog gebruikt worden voor het doel waarvoor ze ooit ontworpen zijn; ze dachten dat die alleen nog maar voor de sier waren, zeker sinds onze reis naar Engeland. Mooi niet dus.

Een interessant fenomeen was dat ze - mijn zoon wees me daarop, hij heeft daar een speciaal oog voor ontwikkeld - wél oplaadpunten voor mobiele apparatuur op straat hadden staan. Dat had ik dan weer nog nooit gezien.

Waar ik zelf wel van gecharmeerd was, was dat ze bij de tramstations en in de parken bankjes in de vorm van boeken hebben staan. Daar kunnen we in Nederland nog wat van opsteken!

Boekenvolger

Al een tijdje niet gehad, dat heerlijke gevoel van een nieuwe volger! En wat voor een!

Een die ik zelf al langere tijd volg via haar prachtige weblog Over lezers, boeken, letters en cijfers, poging tot eenvoudig digitaal museum. Maar nu ik verder kijk - en dat is altijd leuk als een nieuw iemand zich meldt, dan duik ik even in iemands digitale leven - blijkt ze ook nog een ander weblog te hebben: ne obliviscar (opdat ik niet vergeet) met persoonlijkere belevenissen die niet altijd met lezen te maken hebben. En daarmee niet minder leuk zijn. Meteen op geabonneerd natuurlijk!

En nu weet ik onder andere dat Andrea Belgische is, graag reisjes maakt en musea bezoekt.....

Welkom hier, Andrea!

Verlangen naar het oude

Ach, wat kun je soms toch verlangen naar het oude. Vooral als het goed was. Bijvoorbeeld naar programma's als Hier is...Adriaan van Dis; alleen de titel al, geen woord Engels.

En echt fantastisch dat Adriaan het nog één keer mocht doen, zijn populaire boekenprogramma presenteren, in het oude decor dat prachtig ouderwets was: sober, effectief en met asbak. Het ademde - zeker in vergelijking met het uitbundige DWDD-decor - een soort DDR-sfeer uit. En wat een mooi toeval (of was dat geen toeval?) dat de eerste gast precies daar vandaan kwam: uit de voormalige DDR. En dat het gesprek ging over de moeite die mensen hebben met het loslaten van het oude en het omarmen van het nieuwe. Want dat is waar uiteindelijk alle mensen, en niet alleen uit de DDR, moeite mee lijken te hebben: het afscheid nemen van oude waarden, hoe aantrekkelijk het nieuwe misschien ook is. Dat dwingt je namelijk om uit je comfortzone te treden en tot het maken van nieuwe keuzes. En dat 'vervellen' kan pijn doen.



Ook in het boekenweekgeschenk van Kees van Kooten is dat een thema. Het leeft. Zeker nu het crisis is. Want als het onzekere tijden zijn, kun je soms hevig terugverlangen naar de goede oude tijd. Of als je ouder wordt: wel zo overzichtelijk.

Maar wat mensen wel eens vergeten, is dat je met behulp van nieuwe techniek juist meer van het oude kunt terughalen dan in het verleden; bijvoorbeeld oude afleveringen van Hier is....Adriaan van Dis; zoek maar eens met die term op you tube.

Fijne avond!

LitPop

Na lang aandringen van mijn zoon speel ik dan toch eindelijk SongPop. Niet dat ik enig verstand van muziek heb; alleen in mijn pubertijd heb ik me wat intensiever met muziek beziggehouden, dat wil zeggen erop gedanst en vast ook wat meegezongen. En om te voorkomen dat ik alle potjes verlies, gun ik mijn kinderen het plezier om tegen mijn vrienden de Today's hits en Classic Rock te spelen.

En aangezien ik daar vanaf het begin heel open over ben geweest, worden mij nu vrijwel alleen nog klassieke muziek, Franse Chansons, Eurovisie Songfestivalliedjes en Blues voorgeschoteld, zodat ik alsnog bijna alle potjes genadeloos verlies. Maar dat hindert niet; bij ons thuis is het vooral een gezelschapsspel en we vergroten onze muziekkennis en krijgen oog voor elkaars smaak.

Wat me ondertussen verbaast is dat er nog geen literatuurversie van SongPop bestaat, iets in de trant van LitPop of zo, met fragmenten uit beroemde boeken die geraden kunnen worden. Dat ligt toch heel erg voor de hand, of niet dan? De fragmenten voor de Nederlandse versie kunnen zo aan Twitcit ontleend worden.

Wakker worden, ontwikkelaars!

De laatste bladzijde?

Zíjn er een keer interessante dingen op de televisie te zien en op de radio te beluisteren, komen ze allemaal tegelijk!

Natuurlijk kon ik zondagavond niet niet naar de documentaire van onze nationale helden Koot en Bie kijken. Maar aan de andere kant was ik ook nieuwsgierig naar de documentaire over het papieren versus het e-book op radio 1 (ook op zondagavond, ook rond de klok van negen).

En dan is het maar wát prettig dat je datgene wat je gemist hebt, later nog eens terug kunt luisteren. Hier, voor wie 'm ook gemist heeft, de documentaire over de voor- en nadelen van de opkomst van het e- book.

En als je geen 40 minusten de tijd hebt, kun je altijd nog het begeleidende artikel lezen.

Wat zouden Van Kooten en De Bie van e-books vinden? Hun werk is er in ieder geval wel op uitgegeven.....

Ann bij Wim

Ann de Craemer, onder andere bekend van Duizend-en-een-dromen (het boek waarvoor ze onlangs genomineerd is voor de Bob den Uylprijs) en het weblog Ir-An, was eergisteravond op bezoek bij Wim Brands om over haar nieuwe boek Vurige Tong te praten.

Mooi gesprek over een mooi boek over de tenenkrommende onderdanigheid van de katholieke gemeente van Tielt, de woonplaats van Ann, het dorp dat een stad pretendeert te zijn en vanwaaruit ze weggaat en waarnaartoe ze (toch en hoe!) terugkeert.

Beluister het interview hier.

Gelezen

De laatste tijd heb ik meer gelezen dan normaal; dat komt vast door het mooie weer. Eigenlijk waren het heel verschillende boeken (Nero en Seneca, nacht over Kabul, kaas en godenslaap), maar ergens was er ook wel een gemeenschappelijk thema in te vinden: oorlog, macht en liederlijk bestuur. Kaas valt hier eigenlijk een beetje buiten, maar was wel een heerlijk hartig tussendoortje; geen mosterd bij nodig. En eigenlijk kun je Frans Laarmans met een beetje goede wil ook zien als slachtoffer van een machtsspelletje.

Bij Nero en Seneca gaat het over de macht, die bij Nero duidelijk in verkeerde handen is gevallen - daar kon Seneca eigenlijk weinig meer aan veranderen, en zeker op het laatst niet meer; de burgers waren ondertussen het slachtoffer. Bij nacht over Kabul is het eigenlijk niet anders: ook hier zijn de burgers het slachtoffer van de op macht beluste krijgsheren. Ook een groot gedeelte van godenslaap gaat over een oorlog en wel de eerste wereldoorlog, die in België veel slachtoffers heeft gekost.

Hoewel alle boeken prettig leesbaar zijn, vond ik godenslaap de zon het meest waardig, omdat dit het meest poëtisch is en zoals bekend krijg je van poëzie eenmaal de mooiste dromen.

Zeker in de zon.

Boeken en poezen

Handig, zo'n kast, als je boeken- èn poezenliefhebber bent.

via Boekeman

Kunnen boeken je leven redden?

E-readers in elk geval niet, daar vliegen de kogels zo doorheen, maar als je het boek Witz van Joshua Cohen leest, dan ben je uitstekend beveiligd.

Voortaan op letten, als je een boek koopt!

Vervolg op het Bol-experiment

Pas meldde ik hier dat ik de 'gratis' e-reader van bol.com uit de aanbieding heb teruggestuurd: het apparaat deugde niet (het leek een beetje alsof ik 'm op de kermis had gewonnen), de handleiding erbij deugde niet, ik kreeg de e-books er niet eens op (maar dat kan ook aan mij liggen) en nog zo wat dingen.

Nu is het niet zo dat de e-reader uit het pakket gratis was, want ik kreeg geld terug en wel 60 euro. Over de e-books is niets gezegd, dus ik neem aan dat ik nu de trotse bezitter van 10 e-books voor 40 euro ben - het totaalpakket bestond immers uit 10 e-books met een gratis e-reader voor 100 euro. Ik zou niet weten hoe ik ze kan terugsturen en eigenlijk had dat binnen 14 dagen gemoeten, dus ik laat het maar zo; per boek is het 4 euro. En een paar ervan zou ik best willen lezen. Uiteindelijk zal het me toch wel lukken om ze op een ander apparaat dan mijn laptop te krijgen toch? Het lijkt me in elk geval leuk genoeg om mee te experimenteren en te kijken wat er allemaal gebeurt rondom deze e-books.

En ja hoor, van de week kreeg ik een melding van bol.com:

Onlangs heeft u het digitale boek ‘Het Nostradamus complot’ op onze website besteld. Inmiddels is gebleken dat u helaas niet de volledige versie van het boek heeft ontvangen. De laatste pagina’s van het digitale boek ontbreken. Onze oprechte excuses hiervoor.

Hierbij ontvangt u een link waarmee u het volledige digitale boek opnieuw kunt downloaden. Wij adviseren u om de link te kopiëren uit deze e-mail en te plakken in uw webbrowser. U kunt het bestand vervolgens op dezelfde wijze openen of opslaan als een besteld digitaal boek.

Kijk, en op deze dingen zit ik precies niet te wachten, vooral omdat we eerder (toen ik nog wel in het bezit van de e-reader was, maar wel al in de retourdoos had ingepakt) de melding kregen:

Geachte heer/ mevrouw,

Onlangs heeft u een ‘Hiteker HDB-107 E-reader – Wit’ bij ons besteld onder bestelnummer ***. Sommige digitale boeken blijken echter een foutmelding te geven zodra u deze wilt lezen op uw e-reader. Fabrikant Hiteker is bekend met deze onvolkomenheid en heeft hiervoor een firmware update uitgebracht. Deze update is geschikt voor alle versies van Windows (niet voor Mac software). U kunt deze nieuwe firmware kosteloos downloaden en installeren via onderstaande links

Op zich netjes, maar dit soort meldingen heb ik nog nooit gehad bij het lenen van een boek bij de bibliotheek of het kopen van een boek bij de boekhandel.