Mooie tv

Nu de scholen en het werk weer begonnen zijn, begint ook het nieuwe televisieseizoen weer. De mensen kunnen zich niet meer zo makkelijk buiten vermaken en de avonden worden weer langer, dus er kan weer gewoon televisie worden gekeken, hoewel we dat sinds Het Virus met z'n allen blijkbaar sowieso al meer zijn gaan doen.

Momenteel zijn er twee programma's waar ik echt naar uit kijk: het tweede seizoen van De geniale vriendin (naar het boek van Elena Ferante) op de vrijdag en de documentairereeks Paradijs Canada op de zondag.

Moet ik nog iets zeggen over De geniale vriendin, behalve dan dat het de perfecte boekverfilming is: fantastische acteurs, subliem getroffen en authentieke sfeer, mooi verfilmd en eigenlijk gewoon beter dan het boek - en dat gebeurt niet vaak. Keek ik altijd al naar het weekend uit, nu helemaal!

En dan op de laatste dag van het weekend als toetje Paradijs Canada met oud-leerling Emy Koopman, waar ik al eerder over geschreven heb ten tijde van het verschijnen van haar eerste roman (ze heeft inmiddels al een tweede roman gepubliceerd, niet bij te houden, die jonge en getalenteerde vrouw!). Zeer geëngageerde televisie, met thema's als onderdrukking, feminisme, verwoestende olie-industrie en ga zo maar door. Het zien van alleen al de eerste twee afleveringen heeft m'n beeld van Canada zeer gekanteld. Ik had, net als de titel suggereert, een soort uitgestrekt natuurgebied met enkele progressieve steden, een door- en door gelukkige en welvarende bevolking met een ideale premier in gedachten, maar onder de oppervlakte broeit er toch van alles en is het land niet zo perfect als het lijkt….

Wat een uitstekende televisie, en natuurlijk allebei door de VPRO uitgezonden. Wat hadden we zonder deze omroep gemoeten? We zouden de herfst en winter niet overleefd hebben.

Jubileum

Vijfentwintig jaar werk ik nu op de kop af voor de overheid. Eerst zes jaar in het middelbaar onderwijs als docent klassieke talen en negentien jaar alweer (ja, daar schrok ik ook even van!) voor de Universiteitsbibliotheek, aanvankelijk als financieel geweten en daarna als informatie- en collectiespecialist.

En als je vijfentwintig jaar in dienst bent van de overheid, heb je recht op een gratificatie. Dat is vrij makkelijk te verkrijgen als je vijf en twintig jaar voor dezelfde baas werkt; als je bij verschillende instellingen hebt gewerkt, wordt het al een stuk moeilijker, dan moet je je dienstjaren zelf gaan aantonen. De personeelsfunctionaris legde mij uit dat je dat het best kon doen met behulp van 'mijn ABP'. Daar heb je namelijk het beste controleerbare overzicht. Prima, lekker makkelijk, dan hoef ik de Carmelstichting niet lastig te vallen voor bewijzen van mijn aanstelling, dacht ik.

Maar dat was te simpel gedacht, want dan kom je in het woud van het ABP, of beter gezegd, de DigiD, terecht. Ik had al een DigiD app, maar had die nog niet geactiveerd. Dat eerst maar eens 'even' doen via allerlei SMS-berichtjes en schimmige codes.

Pfew. Nu kon ik de ABP-site via mijn app benaderen. Wat een luxe. Dacht ik. Want ik kreeg de melding 'sessie verlopen'. Hoezo, ik had nog geen sessie gehad! Gelukkig bood de DigiD-site soelaas. Ik hoefde maar tien dingen te checken die er misschien aan de hand zouden kunnen zijn. Eerst maar eens mijn wifi uitschakelen, want die zou wel eens te goed beveiligd kunnen zijn. Check. Hielp niet. Dan maar een paar van de andere aanbevelingen opvolgen. Hielpen ook niet. Gelukkig boden ze hulp via Twitter. Lekker openbaar om hulp vragen en als kluns te boek staan. Maar ja, ik was bepaald niet de enige en via e-mail hulp vragen zou twee werkdagen wachten betekenen.

Gelukkig konden ze me daar wel helpen: ik moest het eens proberen via een andere browser. Ja, Safari is ook een heel onbekende browser, logisch dat die niet werkt? Dan maar even Chrome installeren op de telefoon. Warempel, dat lukte. Onderhand was ik wel een uur verder. Hoe doen mensen dat die nóg ouder zijn dan ik dat dan, vroeg ik me af. Is dit mijn overheid, de instantie waar ik al 25 jaar voor werk? Wel een snelle helpdesk kunnen bemannen, maar niet zorgen dat je belangrijkste apps op alle browsers werken en mensen onnodig tot wanhoop drijven? Volgens mij is er nog een hoop werk te doen, dus ik blijf nog maar even, voor mijn superkleine aandeel in het opbouwen van een sterkere overheid. Help je mee (vooral als je getalenteerd IT’er bent)?

Faces of science

Een leuk initiatief van de KNAW en de Jonge Akademie in samenwerking met Kennislink: Faces of science, waarin jonge wetenschappers middels blogs en korte filmpjes vertellen over hun werk en passies.

Mooi dat die nu eens in de schijnwerpers komen te staan en een inkijkje in hun (wetenschappelijke) levens geven voor ons leken en voor studenten die een carrière in de wetenschap ambiëren: kunnen ze zien of zoiets iets voor hen is. Zou zoiets ook mogelijk zijn voor wetenschappers die open data in hun onderwijs gebruiken? Dat zou wel een mooie schwung aan ons project geven....

Enfin, hier een jonge wetenschapster die ooit een leerlinge van mij was op het Titus Brandsma Lyceum in Oss,en inmiddels - na afronding van haar promotie - zelf als docent klassieke talen voor de klas staat: Suzanne van de Liefvoort

Muziek in de pauze

Al jaren ben ik lid van de Personeelsvereniging van onze universiteit. Ze hebben leuke kortingen bij bedrijven weten te bedingen en organiseren af en toe leuke activiteiten, zoals muziek in de pauze. Daar ga ik lang niet altijd heen, want het is vaak klassiek, en tja, klassieke muziek, daar weet ik te weinig van om er echt van te kunnen genieten. En als ik naar het concert ga, dan mis ik mijn broodnodige wandeling in de open lucht. En die is ook waardevol.

Maar goed, afgelopen maandag kon ik niet niet gaan, want toen speelde Colijn Buis. En Colijn is een oud-leerling van mij. Wéér een die iets moois gepresteerd heeft. Een 9,5 als eindcijfer op het conservatorium behalen en spelen met Thijs van Leer, Hans Dulfer en Cor Bakker, dat is niet niks.

En Colijn, die beperkt zich niet tot klassiek, maar speelt alles, van middeleeuws tot jazz en alles wat daar tussenin zit. En hij zingt er soms ook nog bij. Liedjes van Thijs van Leer bijvoorbeeld.

Natúúrlijk heb ik na afloop zijn CD gekocht, of liever gezegd, gekregen bij een concerten-van-Colijn-bezoekers-arrangement. Weer eens wat anders.

Emy en Orewoet

Eigenlijk koop ik geen papieren boeken meer; want als ik er een koop, moet ik er ook een weggooien van mezelf. Dus als ik eens een papieren boek koop, denk ik er van tevoren heel goed over na.

Over sommige boeken hoef ik echter niet na te denken, die koop ik meteen. Orewoet van Emy Koopman is zo'n boek. 'Orewoet?', denk je misschien, 'wie of wat is dat nou weer? En Emy Koopman? Moet ik die soms kennen?'

Wat dat eerste betreft: het is een Middelnederlands woord en betekent 'aan waanzin grenzende liefde'. Met name Hadewijch gebruikte het vaak.
En Emy Koopman: die is nog niet beroemd, maar zal het wellicht worden, zeker nu ze zo'n schitterende debuutroman heeft afgeleverd. Vier ballen bij NRC Handelsblad maar liefst! Een korte introductie van het boek door Emy zelf bij het themakanaal Lezentv:



Als je haar zo helder hoort praten en uitleggen, zal het je niet verbazen dat ze rond dezelfde tijd als dat het boek uitkwam ook nog eens cum laude is gepromoveerd. Niet op het boek, maar op het onderwerp lijden, lezen en het effect op het gevoel hierbij, een mooie combinatie van haar twee studies psychologie en literatuurwetenschappen.

Deze dingen tegelijk (plus nog wat redacteurschappen) vind ik een fantastische prestatie, en het mooiste is misschien nog wel dat ze er zo bescheiden onder blijft.

Ik was bij haar boekpresentatie bij boekhandel Derijks in Oss, dichtbij de school waar haar vader rector van was en ik haar lesgaf in Grieks en Latijn. De presentatie, waarbij ze een stuk uit het boek voorlas, werd muzikaal omlijst door Lotte Vermeulen, ook al een oud-leerling, maar dan van een klas hoger. Emy (toen nog Marjolein geheten) en Lotte zaten samen in een band, vandaar. Ze had speciaal een liedje over Orewoet geschreven. Kijk, dan ben je een echte vriendin.

Naast mij waren er nog meer leraren (en de mediathecaris) van het TBL, plus nog een paar klasgenoten (waaronder Lilian Marijnissen) en ook haar vader en moeder. Sowieso een prettig weerzien met allemaal na 16 jaar. Wat een warme en sympathieke mensen! Maar vooral genoten van Emy natuurlijk, en trots op wat ze allemaal bereikt heeft. Het boek, natuurlijk door haar liefdevol gesigneerd:

Er was ook nog pers bij, en terecht. Fideel dat mijn 'mythische lessen' ook nog even genoemd werden in het stuk. Want dat is toch wat je wilt als docent, dat je lessen enige (al is het maar een klein beetje) impact hebben op het leven van je leerlingen.

Of ik het boek nu uit heb? Natuurlijk, in één ruk uitgelezen. Mooi en verrassend verhaal dat zich prachtig langzaam ontvouwt; goede inleving in de boeiend opgevoerde personages in verschillende tijden, waaronder met name de jaren zestig/ zeventig. Een aanrader dus. Je mag het gerust van me lenen, maar dan moet je het wel kopen als het je bevalt. Er zijn nog meer signeersessies in het land....

Nostalgie

Dat was even een nostalgisch momentje, toen ik van de week weer eens een stuk van de zolder aan het opruimen was. Vond ik zomaar een afscheidsposter van 15 jaar geleden van de leerlingen van 3 gym van het Titus Brandsma Lyceum in Oss.
Mooie poster ontworpen door de begaafde Emy (toen nog Marjolein) Koopman uit die klas voor een voorlichtingsavond van de gymnasiumbrugklas die ik ooit samen met de conrector heb mogen oprichten.

Wat een hartelijke gelukswensen en wat jammer eigenlijk dat ik niet nog 3 jaar langer ben gebleven, zodat ik ze tot het eindexamen had kunnen begeleiden! Maar ja, thuis riep ook....en een klein jaar later de bibliotheek ook....

Haha, leuke tekst van Sander (ik was vooral beroemd om het voorlezen van Griekse mythes)

Ach ja, Lilian, toen al sociaal bewogen...

Amon, pas nog ontmoet naar aanleiding van een vraag van hem over een Latijnse tekst, is nu anesthesist (i.o)

Wat was het eigenlijk een leuke tijd!

Hildegard en Mieke

Hoewel je vandaag geloof ik eigenlijk aandacht zou moeten besteden aan 'I have a dream', besteed ik toch liever aandacht aan 'I have a vision'.

De aanleiding is een radioprogramma, waar mijn oud-collega Mieke Kock gisteren te gast was vanwege haar vertaling van de Scivias (ken de wegen) van Hildegard von Bingen, die op jonge leeftijd al visioenen had en vorig jaar eindelijk heilig verklaard is.

Het leuke is dat Mieke zo prachtig zichzelf blijft in dit radioprogramma (de gids.fm), waarin ze geïnterviewd wordt door Felix Meurders. Alsof ze nog steeds mijn collega is die haar leerlingen onderwijst en fijntjes wijst op diepere betekenissen en het belang van de grammatica in de Latijnse tekst. Maar ze is allang met pensioen. Vandaar dat ze ook tijd heeft voor de vertaling.



Ja, het was me er een. Hildegard natuurlijk, maar ook Mieke. We hebben veel gelachen en meegemaakt, want we moesten ons samen staande houden in de sectie klassieke talen van het Titus Brandsma Lyceum, die verder uit twee heren bestond. Niet dat die vervelend waren, integendeel, maar wel heel erudiet en gevat. Onze sectievergaderingen waren dan ook altijd hilarisch.

Vandaar dat we elkaar dus nog steeds minstens een keer per jaar zien. Samen met de heren. Nee, ik denk niet dat Mieke zelf ooit kloosterlinge zal worden.

Maar begaafd is ze wel.

Oudleerling op tv

Altijd bijzonder, een oudleerling op tv, zeker zo'n sympathieke als Lilian Marijnissen (meteen aan het begin, in debat met Klaas de Vries).

Vicesima

Soms is de wereld zooo klein! Dan krijg je ineens oudcollega's weer in het vizier, bijvoorbeeld door een gezamenlijke hobby: bloggen.

In dit geval geldt dat voor mij en mijn oudcollega Mieke School. Zij blogt/blogde? onder de naam Biepmiep.

Biepmiep is natuurlijk een geuzennaam voor bibliotheekmedewerkers, zoals Wow!ter in 2006 al opmerkte.

Ik ken haar via mijn oude werkplek, het TBL in Oss. Grappig is dat ik ook haar zoon in de klas had voor Latijn.

Maar het kan ook zijn dat ik me helemaal vergis en dat onder Biepmiep ene Kitty schuilgaat. Want Mieke blogt nu onder Biepmieke.....

En als mediathecaris op het TBL.

En is natuurlijk actief op Boekenproeven.

Als Biepmieke de vrouw achter 23 wazige dingen is, dan volgt ze zichzelf; ook een goed idee! Ik heb zelf (op aanraden van Wow!ter) een rss-feed op mijn weblog. Dat heeft 2 voordelen, namelijk 1. je kunt zien hoe je berichtjes er in de rss-reader uitzien en 2. je kunt in de statistieken zien hoeveel mensen een abonnement op je blog hebben.

Zo en nu na al die verwarring tijd voor een echt verhaaltje over Biepmiep.

Beroemde leerlingen

foto: Bart Temme

Een tijdje ben ik geabonneerd geweest op het weblog literatuurlog, maar ik heb de RSS-feed uit mijn reader gehaald, toen ik merkte dat het literatuurlog eigenlijk voornamelijk over schrijvers en dichters uit het noorden ging en ik merkte dat Coen Peppelenbos wel erg anti-Ramsey Nasr was ten tijde van de verkiezing van de dichter des vaderlands.

Maar pas had ik een keer tijd over (werkelijk, dat gebeurt me een heel enkele keer eens) - en toen heb ik even snel de bijdragen over de boekenweek bekeken.

En wie schetst mijn verbazing? Daar zag ik een oud-leerling van mij volop in beeld. Natuurlijk met Jean-Pierre Rawie, want daar gaat ze nu al een aantal jaar mee. Toch leuk om je oud-leerlingen zo terug te zien. Lilian Marijnissen (ik geloof dat ikhaar in de brugklas en tweede klas heb gehad) is natuurlijk ook wel beroemd, maar toch meer een beetje als dochter van.

Veel contact heb ik overigens niet meer met oud-leerlingen. Esther (die van JPR) zie ik af en toe nog wel, maar voor de rest is het dun gezaaid. Onlangs is een oud-leerling van mij collega van mij geworden, evenals de zus van een oud-leerling. Dat vind ik wel heel bijzonder. De collega die oud-leerling van mij was, heeft mij pas toevertrouwd dat hij in het bezit is van een filmpje met mij als juf, maar hij vergeet het steeds mee te nemen. Ik zal hem er binnenkort weer een keer naar vragen. En wie weet hier publiceren.

Toen ik nog lesgaf, droomden we met de klas trouwens wel eens over wie er nou beroemd zou worden. Ik zei altijd dat ik hoopte dat iemand van mijn leerlingen eens zover zou komen dat-ie het Lineair A zou ontcijferen. Ik gaf ene Amon de grootste kans, omdat hij in de brugklas al op eigen houtje uitgedokterd had hoe de coniunctivus werkte. En ook verder alleen maar tienen haalde. Maar veel heeft het niet geholpen; ik wacht nog steeds op de definitieve ontcijfering......