De Koninklijke Bibliotheek heeft zich al behoorlijk wat jaar terug ten doel gesteld 'het web' te archiveren en dat wil natuurlijk zeggen websites te behouden die voor het nageslacht interessant of van belang zouden kunnen zijn. Toen ze in 2018 vroegen of ze in het kader van dit project mijn weblog mochten archiveren, heb ik daar uiteraard ja op gezegd.
Nu hebben ze een filmpje over dit onderwerp gemaakt en een van de eerste zinnen uit deze clip is meteen al raak: Oude websites zijn soms zeldzamer dan Middeleeuwse kronieken. Dat u het maar weet!
Supertrots zijn we, dat-ie eindelijk af is: onze zogenaamde privacymodule. RU Hack-proof is de officiële naam, met verwijzing naar de Radboud Universiteit, dat vonden wij wel een leuk grapje.
In deze e-learningmodule leren studenten hoe ze hun eigen persoonsgegevens (en die van anderen) zo goed mogelijk kunnen beschermen tegen de grote boze internetwereld, die vol zit met sneaky bedrijfjes en personen die het op hun persoonlijke data gemunt hebben en er - als ze niet oppassen - mee kunnen doen wat ze willen. En dat laatste willen zij dan waarschijnlijk weer niet!
Mocht het leuk vinden om 'm te zien, en wie weet nog wat van opsteken, dan kun je hem hier bekijken.
Als ik met de trein reis, maak ik gebruik van het gratis wifinetwerk dat de NS mij aanbiedt. Eigenlijk is dat niet zo'n goed idee, want het netwerk is zo lek als een mandje.
Maar goed, ik kan de verleiding nu eenmaal niet weerstaan en heb geen databundel op mijn iPad.
Als ik dat netwerk dan eenmaal op wil (nou ja, eigenlijk niet dus, maar word verleid door het gratis aanwezig zijn), verbaas ik me altijd over de tekst op het inlogscherm: maak verbinding met Internet en accepteer de voorwaarden. Maar NS, als ik jullie voorwaarden niet accepteer, wordt er door jullie helemaal geen verbinding met het internet gemaakt!
Dat is toch een hysteron proteron van de bovenste plank? Vergelijkbaar met ga naar bed en poets je tanden? Dat kan toch ook niet in die volgorde?
Een stoomcursus zoeken, dat kon ik wel gebruiken. Want tot nu toe 'deed ik maar wat' als ik iets zocht. En voor een informatieprofessional is dat natuurlijk niet voldoende, want anders ben je net zo'n informatie-amateur als de rest van de wereld en waar staat dat ´professional´ dan voor?
De belangrijkste les: waar het bij zoeken met name om draait is recall (heb je echt álles gevonden, tot in de verste uithoek, niets vergeten, met andere woorden alle blauwe visjes binnengehengeld?) en precision (heb je je zoekresultaat beperkt tot wat je precies wilt hebben, ontdaan van alle ruis, dus van alle rode visjes?).
En dus gingen we in op het verschil tussen primaire, secundaire en tertiaire zoeksystemen, keken we onder de motorkap van Google, abonneerden we ons op de weblog van Phil Bradley, bekwaamden we ons in het zoeken in PsycINFO, PubMed, Lexis Nexis en citatiezoeken en kregen we informatie over het bijblijven middels RSS-feeds en (Google/Scholar) alerts. Maar ook via allerhande (zoeksystemen van) social media.
En natuurlijk kwam al gauw de altmetricsdonut voorbij en leerden we IFTTT (dé manier om het internet voor je te laten werken) kennen.
We kregen informatie over de goede en minder goede kanten van Google (Bradley vindt dat de Russische Yandex inmiddels een betere zoekmachine dan de zoekgigant uit de VS is) en speelden ook wat met andere zoekmachines als Wolfram Alpha. En uiteraard leerden we allerlei tips en tricks om ze naar ons hand te zetten middels instellingen en codes en gingen we in op de toekomst van het zoeken:
Het semantisch web werd kort aangestipt en we kregen een inkijkje in het nog niet gepubliceerde onderzoek van de Nijmeegse hoogleraar Antal van den Bosch over de indexen van Google en Bing.
De belangrijkste les in dit verband was: 'begrijpen hoe de puzzelstukjes in elkaar grijpen en dat en hoe de puzzelstukjes nog niet compleet zijn is eigenlijk de kern van informatievaardigheid.'
Ja, 'je moet tegenwoordig een halve IT'er zijn om informatieprofessional te kunnen zijn'. Misschien dus geen wonder dat alle vijf de docenten oorspronkelijk uit de bèta- en aardwetenschappen afkomstig zijn, hoewel benadrukt werd dat zoeken - gelukkig maar - ook een kwestie van creatief omgaan met taal is.
Verder werd er een middag besteed aan het broodnodige ondernemerschap van informatieprofessionals. Waar liggen de kansen voor ons, 'relatief slecht betaalde, maar uitermate waardevolle', professionals in het zoeken? Er vlogen termen voorbij als business intelligence, kennismanagement, kenniskaart, business case, stakeholders, private cloud en return on investment.
Waarom? Omdat je als IP'er niet alleen moet afwachten, maar ook proactief moet zijn!
Proactief zijn we als beroepsgroep in ieder geval in het propageren van Open Science. Maar om de wetenschappers daarbij goed van dienst te kunnen zijn, moeten we wél alle ins en outs van deze beweging kennen en weten wat haar principes en producten zijn. Want het zijn vooral de misverstanden (bijvoorbeeld dat het duur zou zijn of dat je alles maar weggeeft) rondom Open Science die het proces vertragen (of soms zelfs impopulair maken).
Ja, het waren vijf intensieve dagen. Maar wat die vijf dagen bijzonder draaglijk maakten, was dat ze geleid werden door vijf uitstekende docenten: Eric, Jeroen, Bianca, Marina en Boyd en dat de verzorging van de inwendige mens (door Jos) ook perfect geregeld was.
En als voorstanders van het open internet hebben de docenten al hun presentaties en opdrachten op een openbaar toegankelijke wiki gezet.
In de vakantie is het meestal bagger wat de TV betreft. Behalve Zomergasten, maar zelfs daarvan neemt de kwaliteit behoorlijk af, hoewel je natuurlijk nooit weet hoe Wilfried de Jong het programma weer cachet kan geven.
Een verademing in deze modderpoel is dan ook het programma Academie, dat de NTR uitzendt. Dat is van tien voor half acht tot tien voor acht, ongeveer op DWDD-tijd dus, maar dan korter.
De serie begon mooi met Midas Dekkers, die vertelde dat vroeger alles beter was - of toch niet.
En ook donderdag heb ik geboeid gekeken naar het college van Justine Pardoen over opvoeden in een tijd van multimedia-prikkels. Want wat is het moeilijk om die pubers van die smartphone af te krijgen! Volgens Pardoen is het nodig dat ze daarvoor hun wilskrachtspier trainen. Want als ze dat niet doen, zullen ze zich steeds slechter kunnen focussen, waardoor diep nadenken en reflectie (over bijvoorbeeld de toekomst) steeds moeilijker zal worden. Zelfs examens van een uur of twee schijnen ze eigenlijk niet meer vol te kunnen houden. Ook slapen wordt soms moeilijk.
Let wel, hij hoeft dus niet weg van haar, alsjeblieft niet, maar moet wel verstandiger gebruikt worden. Interessant is het stukje waarin ze in gesprek gaat met scholieren hierover; stuk voor stuk geven ze toe dat ze eigenlijk gewoon zo verslaafd zijn als wat en geen minuut zonder kunnen, want ze zullen maar eens een berichtje missen.
Normaal als we een vakantie boeken, dan zorgen we dat er wifi in het appartement voorhanden is (voor de kinderen(!)). Nu wil die nogal eens tegenvallen, want soms is het alleen mogelijk om wifi te krijgen via de laptop, die je dan net niet bij je hebt (want dat stond immers niet op de site vermeld). Of de wifi doet het 'toevallig' niet. Maar de ondernemers hebben hun klanten op deze manier wel mooi binnen!
Dit jaar wisten we van tevoren dat we geen wifi in ons appartement zouden hebben; we hadden een flatje van vrienden van vrienden gehuurd. 'Dat lijkt me geen enkel probleem', zei een Turkse vriend van ons, 'in Istanbul heb je overal wifiverbinding, als water uit de kraan'.
Nou, dat viel dus vies tegen.
Internetcafés, die heb je daar wel in groten getale. Op de derde dag dachten we, nadat men zelfs bij de Burger King geen fatsoenlijke wifi bleek te hebben (maar misschien was dat wel omdat die op het Taksimplein stond), 'ach kom, laten we zo'n Internetcafé eens proberen, for old times sake'.
A(lla)hhhh, dat hadden we beter niet kunnen doen. Voordat we eens doorhadden hoe dat Turkse toetsenbord werkt! Het apenstaartje niet netjes boven de 2, maar als derde symbool boven de Q. Maar hoe activeer je die? De internetcaféhouder zei 'kom, dat fix ik wel even' - of zoiets, want hij zei het in het Turks. En ja hoor, het apenstaartje stond ineens netjes voor ons ingetypt. Maar er bleven maar foutmeldingen komen bij onze gebruikersnamen en wachtwoorden. Het duurde even voordat we doorhadden hoe dat nou weer kwam (het had geen zin om dat aan de beheerder te vragen, want die bleek echt alleen maar Turks te spreken): het euvel bleek te zijn dat op de plaats van de 'i' geen gewone i stond, maar eentje zonder puntje. Man, man, wat een gedoe, niet echt ontspannend.
Gelukkig vonden we 's avonds een cafeetje met werkende wifi bij ons in de buurt. Wat een genot kan dat soms zijn, vooral als men gewoon Engels spreekt, er heerlijke thee bij geschonken wordt en er een waterpijpje bij gerookt kan worden.
Eigenlijk zou ik er met een vriendin heengaan, de opnames voor het DWDD-college van Alexander Klöpping over Silicon Valley, oftewel de ontwikkeling op het gebied van hard- en software en de mensen en bedrijven eromheen daar op dat kleine stukje grondgebied in Amerika.
Maar dat ging op het laatste moment niet door.
Dus ik was blij dat ik de driedelige reeks tenminste thuis kon/kan bekijken. Vanavond is het laatste deel uit de serie: web 3.0, over de toekomst van het web.
De eerdere afleveringen gingen over respectievelijk het verleden en het heden van de PC's, de tablets en het internet en gunden ons een kijkje achter de schermen bij Facebook, Google en What's app.
En een aardige inkijk bovendien in de machtsstrijd tussen IBM, Microsoft en Apple in de begintijd, de fantastische secundaire arbeidsvoorwaarden bij Google, de invloed van de hippiecultuur bij met name Apple en de totale gekte (programmeermarathons tot je er bijna dood bij neervalt!) in de nerdwereld waar Alexander zo gek op is.
Ik zou zeggen: kijken vanavond! Our future is in their hands. En als je toch bezig bent, kijk dan meteen even de aflevering van Tegenlicht over Peter Diamandis (stichter van de Singularity University in - jawel - Silicon Valley) in dat kader; daar krijg je meteen goede zin van, want hij meent dat we alle crises de komende decennia met behulp van techniek gemakkelijk zouden kunnen oplossen. Als we ons best maar doen.
Hieronder de eerste twee afleveringen van de DWDD-colleges:
Afgelopen vrijdag was er bij de avonden een gesprek tussen Wim Noordhoek en Koen Kleijn over de aanstaande vertaling van Digital vertigo van Andrew Keen en of de Facebook-moord een teken aan de wand is van de gevaren waar Keen voor waarschuwt, namelijk dat we door het internet en met name de social media in een soort schijnwereld terechtkomen.
Nee, beweert Kleijn, want het internet is een prachtig medim met schitterende toepassingen. Je moet oppassen: bij massamedia is het medium is niet de oorzaak van het misbruik, maar de massa. De overgrote meerderheid kan de 'echte' wereld prima onderscheiden van de digitale.
Tevens verwijt hij Keen niet even over het kanaal gekeken te hebben naar bijvoorbeeld Rousseau, die de paradox al blootgelegd had dat alle sociale systemen ons tegelijkertijd socialer en geïsoleerder maken. Hoewel ons hoogste doel vrijheid is, zijn we toch behoorlijk afhankelijk van elkaar.
Maar gelukkig voor Keen c.s. blijkt de maatschappij behoorlijk zelfredzaam: de internetafkickcentra schieten als paddestoelen de grond uit: living unplugged together! We kunnen het heus nog wel hoor...
De belangrijkste voorwaarde voor ons gezin (en dan met name de kinderen) bij het uitkiezen van de vakantiebestemming en -accomodatie is tegenwoordig, of er wifi in de buurt is en wel het liefst in het hotel, de camping of appartement zelf.
Enfin, we hadden de appartementen er dit jaar weer op uitgezocht. In Praag ging het prima; hele dag at any moment wifi voor alle vier de personen, iPods en iPads tegelijk. Feest dus. Alle nieuwtjes konden meteen gedeeld worden.
In Berlijn was het minder. Toen we vroegen naar de wifi, werd ons een USB-stick aangereikt. Voor wifi op de laptop. Je had de gezichten van de kinderen moeten zien! En dan nog een geluk dat ik de laptop meegenomen had. Zo kon iedereen om de beurt op het zwarte apparaat. Maar erg bevredigend was dat niet. Het internet was traag en dat om de beurt geeft je ook niet echt een gevoel van vrijheid.....
Dus maar even opgezocht waar een internetcafé in de buurt van ons appartement was. Er bleek er een om de hoek te zijn. Vakantie weer goed voor de kinderen. En ook voor ons, want ze hadden daar enorm lekkere en verantwoorde, want biologische cappuccino. En heerlijke banken waar je lui op kon zitten of liggen.
Een paar weken terug hoorde ik mijn kinderen voor het eerst ineens zingen 'never gonna give you up, never gonna let you down'. Bah, wat had ik vroeger een hekel aan dat liedje zeg, moeten mijn kinderen dat nou ook ineens gaan zingen! Is het gecoverd of zo, dacht ik nog.
Maar nee, het blijkt een 'internetgrap' te zijn (heb je die dan? - zeker, volgens Wikipedia valt dit zelfs onder internetfolklore); dat je mensen een link toestuurt van dit liedje en zegt dat je iets fantastisch op internet hebt gevonden. De mensen die daar intrappen, zijn rickrolled. Mijn zoon had het pas als verzoeknummer aangevraagd bij een schoolfeest. En een plezier dat ze hadden, zeg, want de hele school was zo gerickrolled.
Ha, en jullie dus nu ook! Als je ergens op geklikt hebt, tenminste.
Erg schattig vond ik ze van de week bij DWDD, de internettende 80-plussers (zie filmpje hierboven).
De vrouw die graag YouTubefilmpjes van Wim Sonneveld kijkt, de man die elke dag op Marktplaats te vinden is (maar er nooit iets koopt) en de ondeugende filmpjes die naar elkaar doorgestuurd worden.
Het zou toch wel heel erg interessant zijn om een keer onderzoek te doen naar internetlezen. Maakt dat nou dommer of niet? Sommigen menen van wel, Socrates vond al dat boeken een achteruitgang betekenden omdat je door het geschreven woord te bewaren het niet meer hoefde te onthouden en dit dus een ernstige aantasting van het geheugen betekende. Daar heeft hij natuurlijk hartstikke gelijk in, maar voor de verspreiding van kennis hebben boeken (en het internet) toch ook wel 'enig' voordeel opgeleverd. Slow reading vergt alleen wat meer beheersing van de (verwende) lezer. Kan hij dat nog opbrengen?
Bij de VU hebben ze er wel vertrouwen in, en krijgen studenten scheikunde en farmaceutische wetenschappen gratis iPads uigereikt als belangrijkste hulpmiddel bij hun colleges; en ze willen daar toch vast geen domme mensen kweken?
Maar goed, e-readers of niet, we blijven schildpadden op wielen; dat gevoel heb ik tenminste altijd bij de mensheid. Of zijn we toch uilen op wielen? Je zegt het maar!
Yeah, de internetverbinding in Nijmegen is het snelst van het hele land! Ik weet niet of Nijmegen Noord (waartoe Lent behoort) ook meegeteld is, maar ik neem toch aan van wel.
Ik vind het altijd leuk om bibliotheken te bezoeken in andere plaatsten. Gewoon, uit nieuwsgierigheid. Dus de bibliotheek in Wijk aan Zee wilde ik ook wel eens bezoeken, toen we daar toch op vakantie waren. Nou, dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan!
De eerste dag had ik meteen al een bordje zien staan met bibliotheek. Maar we waren op weg naar het strand en niet naar de bibliotheek. En het strand gaat nog steeds voor de bibliotheek, zeker als het mooi weer is. Een paar dagen later dacht ik 'ik ga toch eens kijken'. Maar ik wist niet meer precies waar ik het bordje gezien had. Navraag bij de visboer leverde de informatie op dat de bibliotheek in Wijk aan Zee sinds een jaar gesloten was. En dat dat onder groot protest gebeurd was. Er was nog wel iets van een servicepunt of zo, maar daar wist ze ook het fijne niet van. Waar ze in ieder geval ook van baalde, was dat de bakker en de slager inmiddels ook al verdwenen waren uit Wijk aan Zee. Die %$#$ gemeente!
Tja, wat doen je in zo'n geval? Dan ga je naar het plaatselijke VVV-kantoor. Daar konden ze me een kaartje met het telefoonnummer en openingstijden van het jeugdservicepunt bieden. Het jeugdservicepunt was ondergebracht bij een school/ naschoolseopvang en dagelijks geopend van 14.30 tot 16.30 uur. De uitleg van de VVV-mevrouw was voldoende om het lokaal - want meer was het niet - te vinden. Maar het servicepunt kon ik niet binnengaan; er zat een briefje op de deur dat er een zomersluiting was. Alleen op de laatste dinsdag voor het begin van het schooljaar was-ie open. En wel tot 18 uur.
Nou, dat viel nog net binnen mijn vakantie.
Dus dinsdags op pad naar de bibliotheek. Het was toch niet zulk mooi weer en we waren al de hele dag buiten geweest in verband met een fietstocht. Stilletjes hoopte ik dat ze internet hadden, want dat begon ik zo langzamerhand te missen. Oké, meneer Festina had z'n Blackberry mee en meneer Brownie z'n notebook met dongle, maar internet wil je eigenlijk voor jezelf hebben: digitale onafhankelijkheid is een groot goed.
En ja, hoor: daar stonden ze: twee glanzende computers, te wachten op een gebruiker. Er waren twee bibliotheekmedewerkers en ik was de enige klant. Wil je het nog luxer hebben?
Nadat ik m'n internetbehoefte had bevredigd, raakte ik in gesprek met een van de twee medewerksters (de andere was al naar huis). Ik vertelde het verhaal van mijn zoektocht. Ze was verbaasd dat het VVV-kantoor de informatie over de bibliotheek kende en kaartjes met telefoonnummer en openingstijden had. Want vroeger hadden ze veel contact met de VVV, maar nu niet meer. En ja, het protest was hevig geweest; er was zelfs een of andere landelijke prijs gewonnen met het protest.
Ik zei dat het misschien ook aardig was om wat kaartjes mee te geven voor het nivonhuis waar wij bivakkeerden, want ook daar was de bibliotheek niet bekend. En ik nam aan dat er vast meer mensen waren die wel eens wilden internetten, want dat was niet mogelijk in het nivonhuis, behalve voor de huiswacht. Nou, ik kreeg een hele stapel kaartjes mee, want voorheen kwamen er inderdaad behoorlijk wat klanten van diverse recreatieplekken, waaronder het nivonhuis en de nivoncamping.
Toen ik gewapend met de kaartjes bij de huiswacht aankwam, zei ze me dat dit bij het nivon allemaal niet bekend was en er toevallig de vorige avond een vergadering was geweest, waarin een flinke discussie was ontstaan over het wel of niet plaatsen van een computer met internetverbinding voor de gasten. Er waren hardliners die flink tegen waren: dan zouden er alleen maar jeugd op gaan zitten gamen en anderen die er niet zo'n probleem in zagen, integendeel. Want ook bij het nivonhuis in Lage Vuursche zijn bijvoorbeeld al langere tijd computers met internetverbinding en daar heeft het eigenlijk nooit tot problemen geleid.
De voorstanders hadden gewonnen: er komt een computer met internetverbinding voor de gasten. In de toekomst zullen ze dus gewoon op internet kunnen checken of ze de staatsloterij hebben gewonnen. Tot die tijd kunnen ze even naar de plaatselijke bibliotheek gaan. Van half 3 tot half 5.
Hè, hè, eindelijk zijn wij nu ook draadloos! Gisteren konden we met z'n vieren tegelijk internetten. Als je denkt dat dan de rust in huis is weergekeerd, dan heb je het mis! Waar broer en zus eerst naast elkaar overleg pleegden met elkaar over een spel, moet dat nu over de trap gedaan worden. Kijk, ik heb een goede ruil gedaan op Habbo! Hé, ga eens uit mijn (virtuele) kamer! Hoe moet je......?
Verder kunnen we 10 dagen niet bereikt worden door mensen zonder digitale aansluiting in verband met de overgang van de ISDN-lijn naar een digitale lijn. En hebben we nu een modem in onze slaapkamer, waardoor de radio-ontvangst daar ineens belabberd is. En dat terwijl er niets fijner is dan nog wat in bed blijven liggen radio luisteren.
Enfin, het zullen hopelijk kinderziektes blijken te zijn. Bovendien hebben we nu voortaan onbeperkt bellen van en naar vaste lijnen! Ik noem het maar een mooi kado voor moederdag!
Sociale netwerken onderhouden op het werk schijnt niet zo erg te zijn als de werkgever soms wel denkt en zelfs de concentratie te verhogen. Thuis is het een wat gevaarlijkere bezigheid; je kunt er zelfs letterlijk je hoofd bij kwijtraken (als je tenminste op Sicilië woont).
Volgens Sigmund is er vandaag niets te beleven op het internet. Ik ben het met hem eens dat het niet beter of slechter is dan normaal, maar misschien voelt hij zich wat grieperig. Dan lijkt alles wat minder dan het in werkelijkheid is.
Of heeft hij hoofdluis, hoewel me dat in zijn geval moeilijk voor te stellen valt. Hij woont ook niet in Nijmegen. Daar woedt momenteel naast de griepepidemie ook een hoofdluisepidemie. Het lijkt me trouwens verschrikkelijk als je door beide tegelijk getroffen wordt! Ik heb trek in noch het een noch het ander, dus ik geloof dat ik me dit weekend lekker met een boek opsluit. We hebben geen verjaardagen of andere feesten, dus ik HOEF ook met niemand contact te hebben. Thanx for the lessons, Sigmund!
Maar in tegenstelling tot Sigmund heb ik me vandaag wel vermaakt op het internet. Met een filmpje over een brunette wier man jaloers was op haar salaris bijvoorbeeld (dat laatste verzin ik er maar bij).(http://www.depers.nl/opmerkelijk/278816/Wenkbrauwwax.html)
