Tijdens de zomervakantie speelt de Openbare Bibliotheek altijd even voor Sinterklaas, want dan stelt ze voor heel Nederland - of je nu lid bent van de bieb of niet - een mooie set titels gratis beschikbaar.
Met dit jaar bijvoorbeeld de roman De heilige Rita van Tommy Wieringa en als non-fictie een boekje kantoorjargon (mag ik even iets tegen je aanhouden?) van Japke-d. Bouma en een boek over introversie. Om maar wat te noemen. Enfin, kijk hier voor de volledige serie.
De OBA heeft er voor je gemak een top tien van gemaakt.
En ook aan de kinderen is gedacht. Wat dacht je bijvoorbeeld van het boekje Rollebollen met de Romeinen over zebra Julius?
'Zullen we daar volgend jaar op vakantie heen gaan?', zei mijn man, toen hij de foto's van het congres in Saint-Malo zag. 'Goed plan, en is in maar een dag met de auto, en eventueel ook met de trein te bereiken.' Want de kinderen wilden uiteraard (?!) ook weer mee. Met hun partners. En daar werd het treinverhaal belangrijk, want we zouden niet met z'n zessen in de auto kunnen, dus ik had al aangeboden om met de trein te reizen.
Nu bleek dat achteraf niet nodig, want uiteindelijk ging een van de wederhelften niet mee, maar het had gekúnd. Dat is altijd belangrijk, dat iets kán. Het hoeft niet te gebeuren, als het maar kán.
En het was gezellig en niet te heet; volgens de kinderen was Saint-Malo met z'n twintig, vijfentwintig graden op dat moment de koudste plek in heel Europa. Hadden wij even geluk: niet-hitte is tegenwoordig een luxe en we konden evengoed gewoon naar het strand. En - niet onbelangrijk - niet al te lamlendig stadjes en monumenten bezichtigen, zoals bijvoorbeeld de rotssculpturen die ik vorig jaar gemist had, maar waar mijn gewaardeerde collega Léon mij op wees. Wat zal ik zijn tips missen nu hij met prepensioen is....
Wat tegenwoordig ook een luxe is, is een hele week met de kinderen optrekken. Nu ze op kamers wonen, zien we ze immers veel minder. En ze hebben veel te vertellen, vooral op het gebied van muziek, uitgaan, sport en voeding. O ja, en ze kunnen goed koken; niet onbelangrijk op vakantie. Alleen dat Frans dat die Fransen spreken hè, dat vinden ze maar lastig. 'Waarom kunnen die Fransen niet gewoon Engels praten?'
Nu is het Engels van de Fransen soms ook wel hilarisch. De gastvrouw van onze (overigens geweldige) Airbnb wilde bijvoorbeeld duidelijk maken dat je op de WC op de bovenverdieping beter je gevoeg niet kon doen vanwege de gebrekkige waterdruk aldaar. Ze zei dat je daar prima kon plassen, 'but no hard things'. Dat werd natuurlijk meteen een running gag tijdens onze vakantie.
No hard things. Ik geloof dat we het er maar inhouden. Een betere vakantievibe kun je niet hebben.
Het was dit jaar echt een Woodstockeditie van Down the Rabbit Hole: zonovergoten en legendarische artiesten. Hier gaat nog lang over nagepraat worden. Eigenlijk ben ik er ook nog niet van bijgekomen. En niet alléén omdat Nick Cave de slotact was.
Cave (what's in a name?) houdt overigens niet van de zon. 'It's fucking daylight, it's terryfying!' klaagde hij aan het begin van het concert. Maar wij vonden het prachtig om Cave eerst te zien in het zonlicht, daarna bij zonsondergang en het daarna langzaam donker te zien worden onder zijn bezielende leiding.
Helaas stond ik deze keer niet in de eerste, maar in de vierde rij, zodat ik Hem niet kon aanraken, noch op het podium getrokken werd, zoals sommige lucky bastards hieronder.
Desalniettemin was het genieten op het hoogste niveau.
Maar. zoals ik al zei, het hele festival was een groot hoogtepunt. En dan heb ik zelfs de zaterdag, toen David Byrne met een naar verluidt geweldige show optrad, moeten missen. Verhuizende dochters kun je immers niet negeren; die kunnen zelfs een hele klus zijn, vooral met dertig graden....
Maar: er is een herkansing. Zondag treden zowel David Byrne als Nick Cave op op Rock Werchter. Plus een aantal bonussen als the Arctic Monkeys, Eels en Naaz. Zal ik gaan? En: zou ik dat aankunnen, zo veel moois op 1 dag?
Recensies: Nick Cave zie hier David Byrne zie hier Rest zie hier
In de vakantie is het meestal bagger wat de TV betreft. Behalve Zomergasten, maar zelfs daarvan neemt de kwaliteit behoorlijk af, hoewel je natuurlijk nooit weet hoe Wilfried de Jong het programma weer cachet kan geven.
Een verademing in deze modderpoel is dan ook het programma Academie, dat de NTR uitzendt. Dat is van tien voor half acht tot tien voor acht, ongeveer op DWDD-tijd dus, maar dan korter.
De serie begon mooi met Midas Dekkers, die vertelde dat vroeger alles beter was - of toch niet.
En ook donderdag heb ik geboeid gekeken naar het college van Justine Pardoen over opvoeden in een tijd van multimedia-prikkels. Want wat is het moeilijk om die pubers van die smartphone af te krijgen! Volgens Pardoen is het nodig dat ze daarvoor hun wilskrachtspier trainen. Want als ze dat niet doen, zullen ze zich steeds slechter kunnen focussen, waardoor diep nadenken en reflectie (over bijvoorbeeld de toekomst) steeds moeilijker zal worden. Zelfs examens van een uur of twee schijnen ze eigenlijk niet meer vol te kunnen houden. Ook slapen wordt soms moeilijk.
Let wel, hij hoeft dus niet weg van haar, alsjeblieft niet, maar moet wel verstandiger gebruikt worden. Interessant is het stukje waarin ze in gesprek gaat met scholieren hierover; stuk voor stuk geven ze toe dat ze eigenlijk gewoon zo verslaafd zijn als wat en geen minuut zonder kunnen, want ze zullen maar eens een berichtje missen.
Na onze heerlijke vakantie waren we uitgerust genoeg om aan de zomerfeesten deel te nemen. En we zijn rustig begonnen met een lezing in de transparante kerk over het boeddhisme door RU-hoogleraar Paul van der Velde.
Daarna hebben we ons ter compensatie door Jezus laten omhelzen (en meer) en hebben daar nog even rustig met wat mensen over nagepraat; een wedergeboorte moet gevierd worden, nietwaar?
De woensdagavond was gereserveerd voor Twabana, de Nijmeegs/Lentse tweetmeet van het jaar op het Habana strandfestijn. Het bier vloeide rijkelijk en iedereen heeft weer flink wat nieuwe (IRL) contacten opgedaan. Ik heb bijvoorbeeld voor het eerst Michel Kao ontmoet (en die ken ik al behoorlijk lang via twitter; in het echt is-ie nóg leuker). En natuurlijk ontbrak ook mede-organisator en chipskenner Nico Nijenhuis niet....
En donderdag was het (hoewel het voorafgaande absoluut niet onderschat moet worden) echte hoogtepunt: het optreden van Ellen ten Damme op Habana: in onze achtertuin dus. En het was een prachtig, intiem en wervelend concert. Ten Damme was alleen, maar ze wist de zaal te betoveren, te verleiden, te vermaken, aan het lachen te maken; ze was engelachtig en vamp tegelijkertijd en kon er duidelijk zelf ook geen genoeg van krijgen, vooral niet toen Sven Ratzke haar kwam vergezellen voor een paar uitzinnige duets. En daarna wilde ze - om in Duitse sferen te blijven - nog best een Nina Hagenstuk en het ongecensureerde platgefickt ten gehore brengen. Wat mij betreft mag ze volgend jaar weer komen!
We hadden de kinderen beloofd dat we deze zomer eens een keer géén culturele reis zouden maken, maar gewoon - 'net als alle andere mensen' - een weekje strandvakantie zouden houden. En het werd, mede op aanraden van enkele vrienden, Kroatië. Want dat zou erg mooi en (nog) niet zo duur zijn.
En soms hebben de kinderen gelijk: zo'n strandvakantie is eigenlijk heerlijk, paradijselijk zelfs. We hebben deze zomer dingen gedaan die we anders nooit gedaan zouden hebben: snorkelen, op een luchtbedje in de zee dobberen, een minicruise gemaakt, you name it. En het weer was prachtig, de zee helder, de mensen aardig, we hadden op twintig meter loopafstand van ons appartement zo'n vijftig privé-rotsstrandjes om uit te kiezen.
En toch (maar dat mogen jullie niet verder vertellen) hebben we nog wat cultuur gedaan: in ons stadje aan zee, Pula, was een amfitheater en we hebben allebei drie boeken gelezen.
En uitgerust dat we zijn! Helemaal klaar voor de natte Nijmeegse zomerfeesten. Zon hebben we immers genoeg gezien....
Het is eigenlijk al een beetje begonnen, nee, ik bedoel niet de zomer, daar kun je nauwelijks van spreken met dit weer, maar de sportzomer, met Roland Garros. En daar komen straks het EK voetbal, de Olympische Spelen en de Tour de France nog bij. Niet iedereen wordt daar blij van; sommige mensen zijn bij voorbaat al sportzomermisselijk.
En we moeten het ook al zonder De Wereld Draait Door doen deze zomer. Maar dominee Gremdaat heeft daar wat op gevonden: Laat je eigen wereld à la Matthijs doordraaien! 'Niet stil blijven staan bij wat je mist, maar genieten van wat er voor in de plaats komt'.
En je af en toe laten troosten door de dominee.
