Je hart uitstoten

Mijn dochter was zich met behulp van WRTS aan het voorbereiden op een idioomtoets Duits.

'Weet je, die woordjes leren vind ik op zich niet zo'n probleem', zei ze, 'maar die Nederlandse vertaling erbij vind ik vaak onbegrijpelijk. Wat is dat bijvoorbeeld voor een uitdrukking: je hart uitstoten!'.

'Ja, dat vind ik ook een rare uitdrukking, want volgens mij is het je hart uitstorten, ik denk dat je het verkeerd hebt overgetypt.'

'Nee hoor, in het boek staat het ook zo, kijk maar!'

Okay, vals beschuldigd van slecht overtypen, maar ik had dan ook niet verwacht dat er zo'n knoeperd van een (typ)fout in een leerboek Duits voor Nederlandse scholieren zou staan. Ze leren gewoon slecht Nederlands van dat Duits grammaticaboek!

De volgende dag vroeg ik m'n dochter of 'sich aussprechen' nog op de toets was voorgekomen. 'Ja', zei ze. 'En wat heb je als vertaling neergezet dan?' 'Je hart uitstoten natuurlijk, straks rekent ze de goede vertaling nog fout!'

Sic transit gloria mundi.

Circus

Zo'n diploma-uitreiking, dat is toch ieder jaar weer een heel circus, moeten ze bij de school van mijn zoon gedacht hebben.

Laten we er dan ook maar een écht circus van maken!

En dus was er een circusdecor, waren er spreekstalmeesters, en mochten de mentoren de ideale kandidaten voor bepaalde circusattracties kiezen. Aldus werden de geslaagden ingedeeld in trapezewerkers, clowns, koorddansers, jongleurs, popcornverkopers, acrobaten en ga zo maar door. In groepjes moesten ze naar het podium komen alwaar hun kwaliteiten voor de acts aangeprezen werden. Alleen de levende kanonskogel, die mocht in z'n eentje naar voren komen....

Gelukkig was dat niet mijn zoon.

Nee, mijn zoon was ingedeeld bij de dierentemmers. Een act als leeuwenfluisteraar, dat zou hem volgens de mentoren goed afgaan: hij is immers vrij rustig (in de klas) en wilde sowieso al iets met psychologie gaan doen. Maar tegen hém fluisteren zou dan weer niet zo'n goed idee zijn, want dan zou-ie zomaar in slaap kunnen vallen...

Mooi, al die typeringen. Alleen zochten ze nog iemand om de poep op te ruimen.

En weet je wie ze daar voor in gedachten hadden? Juist, de ouders! Die waren immers toch al gewend de stront van hun kinderen op te ruimen (mailtjes naar de mentor, telefoontjes naar de verzuimcoördinator...).

Goed op de hoogte, dat personeel!

Talent en 21st century skills

Benieuwd naar artikel! RT @bwvdo Portret van Bs Het Talent in de Volkskrant. Mooi voorbeeld van innovatief onderwijs pic.twitter.com/WlNWFUAPKD
— Dianne Manders (@AndersEducatief) 21 mei 2014

Enkele weken geleden was er grote aandacht in de Volkskrant voor de basisschool waar mijn kinderen op gezeten hebben: het Talent in Lent.

Als je het artikel leest, denk je dat die school zo'n beetje het walhalla is.

Maar dat is het helaas niet. Mijn kinderen hebben er een leuke tijd gehad hoor, daar niet van, maar dat zouden ze waarschijnlijk op een andere school ook gehad hebben; toen we nog in Nijmegen woonden, hadden ze het ook prima naar hun zin.

Eerlijk gezegd schrokken we zelfs een beetje, toen onze zoon na de eerste dag op school thuiskwam; het enige wat hij de hele dag gedaan had, was met de Knex gespeeld. Voor de goede orde: hij zat toen in groep 5. De rest van de week ging dat niet heel anders. 'Moest je niet rekenen dan?''Nee hoor, ik mocht kiezen tussen rekenen of het rekenspel doen; toen heb ik natuurlijk het rekenspel gedaan.' En eigenlijk was de situatie in de jaren daarna niet veel beter; de weektaak die mijn zoon had, had hij in twee dagen al af (hij was erg goed in het afkleuren van taken die hij vervolgens niet deed) en voor de rest: vrijheid blijheid, veel rondzwerven zonder iets te doen. Het is ook wel eens voorgekomen dat hij een half jaar lang in het verkeerde rekenboek had zitten rekenen; niemand die het doorhad; mijn dochter heeft hetzelfde meegemaakt.

Is dat erg?

Voor kinderen met een gemakzuchtig karakter is dit niet de perfecte school. Want op papier wordt alles op maat gemaakt, maar in de praktijk hebben de mentoren (zoals de docenten op het Talent heten) hun handen vol aan al die verschillen, waardoor ze het zicht op het individu net zo goed als op andere scholen kwijtraken; ze moeten namelijk al switchen tussen al die leeftijden die bij elkaar gezet zijn - persoonlijk zou ik daar ook gek van worden -, dus het is vrij makkelijk om uit het oog verloren te worden.

De 'klap' kwam op de middelbare school: toen bleken er ineens allerlei hiaten in de kennis van mijn zoon (en dochter) te zitten. Vooral op de onderdelen taal en rekenen had hij grote achterstand. Aan spelling werd nooit veel aandacht besteed, want drills, daar houden ze op het Talent niet van. Het enige dictee dat ze kregen, was het zogenaamde PI-dictee, dat elk jaar hetzelfde was, dus dat konden ze op een gegeven moment dromen.
Voor de rest werd er niet zoveel op de spelling gelet, ook niet bij werkstukken, want 'dat verstoorde het creatieve proces maar'. Hetzelfde gold mutatis mutandis voor rekenen.

Wat ze extra geleerd zouden hebben, zouden 21st century skills zijn. De leerlingen van het Talent zouden socialer en creatiever zijn en beter kunnen samenwerken dan kinderen van andere scholen. Dat waag ik te betwijfelen. Voor sociale vaardigheden is op alle scholen (terecht) heel veel aandacht. En ook op andere scholen mogen kinderen zijn wie ze willen zijn. En leren ze kritisch denken en omgaan met verschillen.

Dus.

Ziek geniale systemen

Meestal is het verfrissend, maar soms ook lastig als je kinderen allebei op een verschillende school zitten. Gisteren bijvoorbeeld. Allebei de kinderen waren ziek.

Bij de ene school moet je je kind via de site ziekmelden, en dat elke ziekdag, zonder voorgeprogrammeerde datum, dus je moet 's ochtends vroeg - niet mijn helderste tijd - in allerijl op zoek naar de juiste datum en dan nog wat gegevens handmatig invullen die je niet direct paraat hebt, zoals de precieze klas van je kind.

Bij de andere school moet je béllen dat je kind ziek is, niet elke dag, maar één keer en een briefje met handtekening aan je kind meegeven als het weer beter is. De datum hoef je niet te kennen, maar het duurt toch wel even voordat ze de naam van je kind en de klas waar hij in zit bij elkaar gevonden hebben.

Ik hoop maar dat het goed gegaan is. Gelukkig was ik zelf (nog) niet aan bed gekluisterd.

Ten gevolge van de ongetwijfeld geniale ziektebureaucratie.

Verschil

Een voor een kwamen de dozen met schoolboeken binnen.
Eerst die voor mijn zoon. Die keek niet blij en wilde 'm dus ook niet openen, laat staan de inhoud ervan kaften. 'Zet maar boven, want ik wil voorlopig nog niet aan school denken, ik heb nu vakantie!' De typische 'in het nu leven' - reactie, zoals je die wel vaker bij jongens van een bepaalde leeftijd aantreft.

Wat een verschil met toen die voor mijn dochter binnenkwam! 'O mamma, ik ben zo benieuwd wat er in zit en hoe het boek voor economie eruit ziet! Ik heb nu al zin om ze te kaften. Zal ik net als vorig jaar weer aparte kleuren voor de talen doen? Ik moet wel effen kaftpapier hebben, want dan kunnen we er op schrijven als we ons vervelen tijdens de les. Oh nee, er is alleen nog maar zwart kaftpapier van D, want het mijne hebben jullie voor inpakpapier gebruikt. Mag ik nu kaftpapier gaan kopen? Ik wil mijn boeken wel weer zelf gaan kaften, want ik moet het wel goed blijven oefenen, voor als ik zelf later kinderen krijg; dan kan ik het hun ook leren. Of zouden ze dan alleen nog maar digitale schoolboeken hebben?'

Ehh, een slimme meid is sowieso op haar toekomst voorbereid....

Latijnen of niet Latijnen

De Summus Pontifex, ook wel paus genoemd, wil een een pauselijke Latijnse Academie oprichten en het Latijn ook verder een boost geven, omdat hij vindt dat het gebruik van deze taal een beetje inzakt, ook in eigen kring. En dat kan natuurlijk niet, want dat is de taal van .... God zelf. Tenminste, dat gelooft hij blijkbaar.

En daarom werd er door de 'latin lovers' in het Vaticaan altijd al driftig naar vertalingen van moderne begrippen gezocht om de taal levend te houden. Zo heet het IMF bij de puristen bijvoorbeeld institutum nummarium orbis terrarum. En zijn er ook vertalingen bedacht voor pc (personale instrumentum computatorium), condoom (tegumentum) peuk (nicotianae fistulae ciccum) en verkiezingsstrijd (suffragiorum certatio); men moet immers ook netjes in het Latijn kunnen conserveren en debatteren*.

Opmerkelijk is dat de paus de kennis van het Latijn nu niet alleen in de kerk, maar ook in bredere kringen en met name scholen uitgebreid wil zien; hij heeft daar flink wat specialisten voor ingehuurd.

Nu ging het met het Latijn op de scholen in de Europese landen overigens toch al niet slecht; met name in Duitsland niet (ja, ze willen daar niet alleen de euro, maar ook de Europese beschaving redden!), tot grote jaloezie van de Vlaamse classici. Maar dat terzijde en om te voorkomen dat de paus straks met de eer gaat strijken.

Ik vond het vooral mooi om de zien hoe de reaguurders, oftewel de mensen in het land, op deze berichtgeving reageerden en dan met name het verschil in reacties op het artikel in deze kwestie en het nut van het leren van de Latijnse taal in het algemeen in the New York Times en ons eigen Nederlandse Powned. Wat die laatste categorie betreft: horresco referens!

* een leuke selectie uit deze moderne Latijnse woorden vind je in het Vaticaans woordenboekje

Eerste iPadklassen in Nijmegen

Ook in Nijmegen zijn nu de eerste iPadklassen van start gegaan. Op het Dominicus College worden in de brugklassen van het gymnasium zo veel mogelijk lessen via de iPad gegeven; dit om het onderwijs te verlevendigen en moderniseren.
Ik ben heel benieuwd wat hun ervaringen over pak weg een half jaar zullen zijn. Eén ding is zeker: mijn kinderen zijn stikjaloers (en ik ook een beetje - hoewel: als ouder moet je de helft van de kosten voor het apparaat betalen). Het ziet er in ieder geval hoopvol uit:



En als de kinderen groot zijn en rechten in Rotterdam gaan studeren, dan kunnen ze de iPadvaardigheden meteen in de praktijk brengen. Maar het liefst eigenlijk ook hun oudere broers en zussen al en niet alleen degenen die rechten in Rotterdam gaan studeren.

Wij zijn er in ieder geval klaar voor!

Volg hier het weblog van het iPadproject van het Dominicuscollege

Stem wijzer

Sinds kort heeft mijn zoon maatschappijleer. En hij vertelde dat hij in het kader van de verkiezingen voor dat vak binnenkort mag gaan schoolstemmen.

'Leuk! Op welke partij ga je stemmen dan?'

'Dat weet ik nog niet.'

'Misschien moet je de stemwijzer eens proberen dan'.

'Hoe dan?'

'Nou, gewoon via internet.'

'Okay.'

............

'En, wat was de uitkomst?'

'Ehhhhh, 50plus.'

'Oeps, daar zul je flink mee scoren op school......'

MyEnergy

Al wekenlang is mijn zoon elke zondagavond stipt om acht uur in de meterkast te vinden. Hij neemt dan de meterstand op. Dat moet voor zijn energieproject.

En hij stelt ons ook allerhande vragen: hoe vaak hebben jullie deze week de was gedaan? En op hoeveel graden? Hoe vaak hebben jullie de droger gebruikt? Hoe vaak hebben jullie gedoucht? En hoe lang douchen jullie gemiddeld? Alsof we dat allemaal nog weten na een week, maar we werken braaf mee.

Maar nu vrees ik dat het moeilijkste stuk komt, want het energieproject blijkt een energiebesparingsproject te zijn. 'Waar kunnen we het best op besparen?' Want: 'ik moet aan het eind van de week zien hoe veel dat scheelt op de energiemeter.'

'Ehhhhh, misschien moeten jullie voortaan korter douchen?'

'Wie?'

In 50 jaar tijd is er veel veranderd op school

Facebookvrienden met oudleerlingen

Het is toch al zo'n tien jaar geleden dat ik met lesgeven gestopt ben, maar een beetje contact heb ik nog altijd met die tijd, bijvoorbeeld door (feestjes met) oudcollega's.

En natuurlijk kan in dat rijtje tegenwoordig ook Facebookcontact (met die oudcollega's) niet ontbreken. En sommige van die oudcollega's hebben contact met hun oudleerlingen, bijvoorbeeld omdat ze die wat beter kennen, al is het maar omdat hun eigen kinderen ermee bevriend zijn/waren. En zo word ik door Facebook ook naar die oudleerlingen geleid en vice versa.

En - geloof me - het is zo leuk om te zien wat er van die scholieren van toen terecht is gekomen. Ze hebben allemaal schitterende carrières, zijn aan het promoveren, werken bij gerenommeerde instituten, geven zelf les, hebben prachtige partners, soms zelfs al een kind/ kinderen, of zijn alweer gescheiden.

Zonder facebook had ik waarschijnlijk nooit kunnen zien wat er van hen geworden is, op een enkeling na die heel erg beroemd zou worden en constant op tv zou verschijnen of zo.

Het voelt als een blik naar het verleden met toekomst.

Bijzonder.

Bosatlas

Mijn dochter zit in de brugklas en heeft aardrijkskunde. Bij de lessen aardrijkskunde gebruiken ze op haar school af en toe een atlas. Dat kan. Dat is misschien wel goed. Laat ze een beetje met zo'n atlas klooien tijdens de les en iets leren over schalen en legenda's en zo. Al vraag ik me af of ze niet beter ook les in het gebruik van Google Earth of Google Maps kunnen krijgen. Maar dat wordt nagelaten. De atlas, daar draait het in aardrijkskundeland nu eenmaal om blijkbaar. Oké, dat zal dan wel. So far so good.

Alleen moeten ze soms ook opdrachten thuis maken met de atlas en wij hebben niet dezelfde atlas als dat ze op school hebben. En daar beginnen de problemen. Want de paginanummering van de opdrachten uit het boek komen niet overeen met de paginanummering van onze thuisatlas, die een paar jaar geleden is aangeschaft, dus nog redelijk nieuw.

En dan worden de antwoorden op de vragen ook niet goedgerekend, wat zeg ik, de docent maakt zelfs een aantekening in het dossier van kindlief dat het huiswerk niet gemaakt is omdat de paginanummering niet klopt. En bij twee keer het huiswerk niet maken volgen er sancties. 'Je moet maar zorgen dat er een goede atlas bij je thuis komt, want anders levert dat puntenaftrek op. Het moet de 53e of 54e editie van de bosatlas zijn. Je mag 'm ook van de bibliotheek lenen, maar houd er rekening mee dat je de atlas de komende 6 jaar nodig hebt.'

En aangezien ik geen zin had om de zoveelste atlas de kopen (ik had die van mijzelf van de middelbare school ook nog, maar ja 48ste druk), heb ik toch maar even gekeken of ik zo'n nieuwe atlas bij de bibliotheek kon lenen. Helaas, allemaal uitgeleend.

En waarom zat de atlas dan niet in het 'gratis' boekenpakket? Vermoedelijk omdat er geen ruimte meer was in het pakket voor 70 euro extra voor het vak aardrijkskunde. Nee, het hoort blijkbaar bij de standaarduitrusting van een huishouden met middelbare scholieren. Ja, de juf zei nog dat je het gewoon had kunnen aankruisen bij de leverancier van het 'gratis' boekenpakket. Ja, zeker net als de rekenmachine die elders voor de helft van de prijs verkrijgbaar is.

Morgen De Slegte maar eens proberen.

Alle jongens hadden Nikeschoenen aan

Behalve één, die had Adidasschoenen aan.

Mijn dochter is ook begonnen aan de middelbare schoolcarrière. En het is duidelijk wat telt: wie wat voor kleren aanheeft.

We zijn gewaarschuwd....

Rust keert weer

De rust op de woensdagochtenden is teruggekeerd in huize Festina; de musical voor groep 8 is namelijk opgevoerd. En alle kinderen hebben geschitterd. Daar kon geen bliksem tegenop. Zo trots op de kids!

En dat terwijl we maandag, toen we voor het eerst een soort van generale repetitie hadden, eigenlijk nog dachten: dat wordt niets. Sommige filmpjes en muziekjes waren nog niet aanwezig, het beheer van het gebouw wist niet hoe de geluidsinstallatie werkte en kwam na enkele minuten al klagen dat de rookmachine uit moest omdat alle brandmelders rookgevaar meldden en nog meer dingen waar we niet op gerekend hadden.

Maar....eind goed al goed met die bruggers in de dop!

Techniek beter dan Latijn?

Is techniek een beter vak voor de middelbare school dan Latijn? In Vlaanderen denken ze van wel, want daar willen ze uren techniek invoeren ten koste van uren Latijn. Ook op de ASO-scholen.

ASO-scholen? Ja, VWO-scholen dus.

Dat krijg je met een land zonder regering. Daar loopt alles ex manu als je niet uitkijkt....

Tenniscompetitie op woensdag

Wat een feest, de regionale tenniscompetitie voor de jeugd is weer begonnen! En natuurlijk doet mijn dochter ook weer mee. Maar wat vervelend nou, de tenniscompetitie is op woensdagmiddag.

Geen probleem toch, zou je zeggen. Wrong. Wel een probleem, want op de school van mijn dochter hebben de kinderen sinds de invoering van het continurooster niet meer vrij op de woensdagmiddag, maar op de vrijdagmiddag. En dan kun je niet op woensdagmiddag om 13 uur klaarstaan om met de competitie te beginnen. Gelukkig wordt er dit jaar nog coulant omgegaan met dit gegeven en krijgen de kleine sporters twee uur eerder vrij om mee te kunnen doen met de tenniscompetitie. Wat een sportieve school!

Maar vanaf volgend jaar zit dat er niet meer in. Dan moeten de sportclubs in de regio zich aangepast hebben aan de tijden van onze school. Ja, je leest het goed.

Gelukkig zit onze dochter dan op de middelbare school.

Foto: Lent 1 mix 10-12 jaar in de nieuwe outfit

Rigoureus

Als reactie op zijn niet zo goede rapport nam mijn buurjongen wel een heel rigoureuze maatregel: hij brak resoluut zijn spel Black ops doormidden.
'Dit verpest mijn toekomst', was zijn commentaar.

Toch stoer, nietwaar?

Eindelijk

Eindelijk weer eens een vrije woensdag, in plaats van een vrije vrijdag.

Sinds begin van dit schooljaar heb ik een vrije vrijdag in plaats van een vrije woensdag. En waarom? Omdat de juffen (en meesters, maar dat zijn er niet zoveel) van mijn dochter liever een vrije vrijdagmiddag dan een vrije woensdagmiddag hadden. Dat kwam beter uit in verband met de adv's of zoiets. En ik als ouder moest dus volgen, want ik ga niet de hele dag zitten (ja, ik sta nog niet) werken als mijn dochter 's middags vrij heeft. Maar nu is er een studiedag voor de juffen (en de paar meesters) georganiseerd op woensdag. Dat betekent dat ik weer eens een woensdag vrij mag nemen. Een lekker midweekend dus.

Wat zal ik eens gaan doen? Winkelen met mijn dochter? Nee, net gedaan. Collega's omhelzen? Nee, dat was gisteren. Iemand een compliment geven? Nee, dat was ook gisteren. Gaan stemmen? Ja, dat lijkt me een goed idee. Gelukkig heeft mijn werkgever al een stemadvies gegeven: we mogen niet stemmen op partijen die het onderwijs om zeep helpen. Sappig.

Gedichten dahag!

Het zal niemand ontgaan zijn dat het vandaag gedichtendag is en het thema 'nacht' is.

Dicht de dag, dicht de nacht.

Mij dus ook niet. En zeker niet omdat mijn zoon een dichtbundel moest maken voor school met verschillende soorten gedichten: een klankkastgedicht, een zelfportret, een gedicht bij een foto of schilderij et cetera. 'Doe maar, dicht maar' heette de opdracht. Ik zei nog, de opdracht is niet 'doe maar, dicht maar met je moeder', maar dat maakte weinig indruk. Koning van mijn gedachten heet de bundel. En denk je dat je dan klaar bent? Nee hoor, er moet ook nog een originele lay-out verzonnen worden. Dat wordt waarschijnlijk nachtwerk vanavond. De helft van de gedichten die hij zelf al gemaakt had mag ik niet eens lezen trouwens; die zijn 'te persoonlijk'.

Ook bij mijn dochter op school wilden ze er iets van maken; de kinderen mochten met hun pyjama naar school komen vandaag. En nu zit mijn dochter in haar pyjama thuis op de bank. Ziek. Rare kronkel.

foto

Scholier in Nijmegen

Je zal maar middelbare scholier in Nijmegen zijn. Dan kun je zo maar twee vreemde dingen in één week meemaken: een rukker in het (Kronenburger)park voor je school of een man die zichzelf van het leven berooft terwijl je de brug over fietst om naar huis te gaan.

Heftig. Gelukkig krijgen we binnenkort een rechts kabinet. Dan zullen we dit soort dingen niet meer meemaken. Ik voel me bij voorbaat veilig.