Poezenpraat tijdens het hondenweer

Wij mensen hebben poezen toch maar mooi verslaafd gemaakt aan aaien. Normaal merk je dat niet zo, maar als je een vakantie-oppas-poes hebt, wel. Af en toe sméken ze je op hun manier om geaaid te worden, eerst lief middels kopjes, maar als je ze dan nog niet genoeg aait, halen ze agressievere middelen als springen en krabben uit de kast.
In het begin had ik dat niet zo door en dacht ik dat ze gewoon eten wilden, maar nee, het etensbakje zat vol. Geaaid moest er worden!

Onze buren hebben twee poezen, of beter gezegd: een poes en een kater. De poes is de moeder van de kater. Af en toe zie je de poes haar zoon likken, maar andersom eigenlijk niet; dat vindt het katertje niet stoer genoeg. Ook is hij niet zo hoffelijk z'n moeder voor te laten gaan bij de etensbak. Nee hoor, hij gromt even hard en duwt haar vervolgens gewoon weg!

Een vermakelijk schouwspel.

Dat is het ook als de buren terugkomen van vakantie. Dan laten de poezen heel duidelijk merken dat ze het niet geapprecieerd hebben dat de buren ze aan hun lot (mij in dit geval) over hebben gelaten en willen ze het eerste uur absoluut niet door hen geaaid worden.

O zo. Het is duidelijk dat er met poezen niet gespot dient te worden!

Boeken en poezen

Handig, zo'n kast, als je boeken- èn poezenliefhebber bent.

via Boekeman

Genoeg geaaid!

Nou, even genoeg geaaid, die aaibaarheidsfactor! Leuk boekje hoor, daar niet van, en zeker in dezeluxe uitgave, maar ik ben eenmaal geen poezenliefhebber van het niveau van Rudy Kousbroek, al kan hij me toch behoorlijk meekrijgen in z'n rake observeringen en raakte ik menigmaal behoorlijk vertederd.

Onze buren hebben katten en die zijn in de vakanties van ons, tenminste in de tijden dat zij op vakantie zijn en ze zijn sowieso het meest in onze tuin; ze hebben namelijk niet in de gaten dat onze tuin niet de hunne is. Een beetje kan ik me dat wel voorstellen, hoor, want onze tuin is niet helemaal afgeschut. Zowel onze buren als wij vonden het namelijk een nogal claustrofobisch idee om helemaal afgeschut te zitten, en dus hebben we een  niet afgeschut gezamenlijk perkje tussen onze tuinen. Met een paadje ertussen, zodat de kinderen heen en weer kunnen banjeren. En de poezen weten natuurlijk niet dat dat paadje voor de kinderen gemaakt is.

Deze poezen zijn overigens niet DE poezen van het eerste uur, want die zijn allang kwijt of overreden of hebben zelfmoord gepleegd. Van de moeder van de huidige moederpoes heb ik echt dat vermoeden, omdat die aan ernstige depressies leek te lijden; dat begon toen zij kinderen had. Ze keek me sindsdien aan met een blik van 'nu is mijn leven voorgoed verpest'. En nu is ze er dus niet meer.

Maar haar dochter en kleinzoon des te meer. Ach, en eigenlijk zijn ze best leuk. En aaibaar.

Maar ik ben toch meer een hondenliefhebber. Maar die stinken zo, vindt Kousbroek.

Aaibaarheid en stijl

Ik ben momenteel bezig in de aaibaarheidsfactor van Rudy Kousbroek en ik kan het niet laten om tijdens het lezen af en toe even de prachtige kaft te aaien. En het boek is niet eens van mij! Ik heb het te leen gekregen van LS, die dit jaar toch geen fictie leest.

Wat zou de Nationale Mental (lees)Coach eigenlijk van deze kaft vinden? Ik durf er bijna al mijn geld om te verwedden dat hij het een prachtige kaft vindt!

Kijk maar eens naar het filmpje hier!