Les nuits en botanique en Michelle Gurevich

Eigenlijk wilden we twee jaar geleden al naar een optreden van Michelle Gurevich, maar dat werd helaas afgeblazen: de Russisch-Canadese zangeres was tegen een burn-out aangelopen.

Dus we waren blij toen we hoorden dat ze in mei in Brussel zou optreden. Wel vonden we het tijdstip raar: het zou om 12 uur 's middags beginnen. Nou ja, een lunchconcert, misschien omdat ze avondoptredens nog te zwaar vindt, dachten we. 

Maar gaandeweg bleek dat ze zou optreden op een festival (les nuits botanique); dat was niet echt duidelijk op de site, totdat we er vlak van tevoren op keken voor de adresgegevens. We zouden dus een heel festival gaan bezoeken, wat een feest! En het was een mooi, ingetogen festival, midden in Brussel in de botanische tuin. Er waren strandstoelen, bistrotafeltjes met stoelen om een drankje te drinken, hangmatten en hangstoelen.

Voor de optredens waren er een buitenpodium en twee binnenzaaltjes; je kon rustig heen en weer lopen, zonder dat het ergens heel druk was (behalve bij onze heldin, daar waren wel veel mensen op afgekomen). 

Of we nu verzadigd zijn? Nee hoor, ze komt in oktober weer naar België, De Roma in Antwerpen om precies te zijn. Het ziet er naar uit dat dat geen festival zal zijn. Maar ja, je weet het maar nooit hè, met die zuiderburen!

De blik van Tim Burgess

Heb jij het wel eens meegemaakt dat de zanger van een bekende band je publiekelijk aansprak en tegen je zei dat je mooi was? Nou, ik wel. Dus.

En de eer is te beurt gevallen aan Tim Burgess van de wereldberoemde band The Charlatans. Toen hij het laatste nummer van zijn optreden op Bospop aankondigde en ik enthousiast riep 'we want more!' (want ik vond ze echt heel goed), wendde hij zich tot mij en zei 'you are beautiful' en staarde me lang en betekenisvol aan. Ik weet niet wat hij gedronken of gesnoven had of dat hij zijn contactlenzen vergeten was in te doen, maar ik moest er wel een beetje van blozen. Als ik jong was geweest, zou ik me backstage hebben gemanoeuvreerd om te vragen of hij het echt meende, maar ja, ik ben oud en getrouwd, dus het had verder geen gevolgen, behalve dat ik me even jong en bijzonder voelde. Altijd fijn.

Zelf voelde hij zich op het podium vooral...relaxed. Hij ging op in z'n muziek, zoals dat hoort, en heeft tijdens het optreden een keer of vijf zijn smartphone gepakt om foto's en video's van het publiek te maken. En vervolgens live op Twitter te zetten (zie zijn twitteraccount op 12 juli).

Gewoon, omdat het kan. Heerlijke levenshouding. Misschien ook maar eens proberen, die transcedente meditatie die hij naar verluidt beoefent. Je schijnt dan dingen te zien die anderen ontgaan....

pic.twitter.com/mgvFPSsHmk

— Tim Burgess (@Tim_Burgess) July 12, 2019

God was in da house

Het was dit jaar echt een Woodstockeditie van Down the Rabbit Hole: zonovergoten en legendarische artiesten. Hier gaat nog lang over nagepraat worden. Eigenlijk ben ik er ook nog niet van bijgekomen. En niet alléén omdat Nick Cave de slotact was.

Cave (what's in a name?) houdt overigens niet van de zon. 'It's fucking daylight, it's terryfying!' klaagde hij aan het begin van het concert. Maar wij vonden het prachtig om Cave eerst te zien in het zonlicht, daarna bij zonsondergang en het daarna langzaam donker te zien worden onder zijn bezielende leiding.

Helaas stond ik deze keer niet in de eerste, maar in de vierde rij, zodat ik Hem niet kon aanraken, noch op het podium getrokken werd, zoals sommige lucky bastards hieronder.




Desalniettemin was het genieten op het hoogste niveau.

Maar. zoals ik al zei, het hele festival was een groot hoogtepunt. En dan heb ik zelfs de zaterdag, toen David Byrne met een naar verluidt geweldige show optrad, moeten missen. Verhuizende dochters kun je immers niet negeren; die kunnen zelfs een hele klus zijn, vooral met dertig graden....

Maar: er is een herkansing. Zondag treden zowel David Byrne als Nick Cave op op Rock Werchter. Plus een aantal bonussen als the Arctic Monkeys, Eels en Naaz. Zal ik gaan? En: zou ik dat aankunnen, zo veel moois op 1 dag?

Recensies:
Nick Cave zie hier
David Byrne zie hier
Rest zie hier

Weekje zomerfeesten

'Zeg, ben jij cultuurverslaafd of zo?', vroeg een vriendin mij gisteren toen ik vertelde welke voorstellingen ik allemaal bezocht had tijdens de zomerfeesten.

Het leek er warempel wel op....

Elke dag minstens een lezing, bandjesbezoek of voorstelling en liefst alle drie. Tja, als het zó voor het grijpen ligt gedurende een week, dan kan ik er bijna niet niet heengaan. Bovendien had ik vakantie en het was mooi weer.

Zo bezocht ik zaterdag een lezing/ voorstelling van Herman Brusselmans, zondag een lezing van Özcan Akyol en optreden van Jules Deelder, maandag een lezing van René ten Bos, dinsdag een optreden van Bökkers, woensdag Katinka Polderman en Donnerwetter, donderdag Ronald (alfabet en woordgrapjeskunstenaar) Snijders en vrijdag Old Gansters never die en Julian Sas.

Tussendoor lekker eten in de stad, borrelen op het rivierstrand met straattheater, dansen bij de Platenbus, Loco Loco Discoshow en OZO: het leek warempel wel een geheel verzorgde vakantie! En alles op het fietsje te bereiken.

Ik zeg: volgend jaar weer!

Zomerfeesten nu al groot succes

De Vierdaagse is nog niet begonnen, maar de zomerfeesten zijn wat mij betreft nu al een groot succes. Dat komt voornamelijk door het sympathieke Festival op ´t Eiland aan de Lentse kant van Nijmegen, sowieso de leukste kant natuurlijk.

Het begon zaterdag al met een optreden van Herman Brusselmans. De meningen over de man verschillen, maar ik blijf hem onweerstaanbaar grappig vinden, zo heerlijk zichzelf met z´n wapperende haren, sterk gekruide meningen en Belgische accent. Hij had eigenlijk drummer willen worden, bekende hij, maar dat was hopeloos mislukt; de wilde haren uit zijn bandjestijd heeft hij echter altijd gehouden. De humor ook, evenals zijn werkkracht.

Andere schrijvers vindt hij maar halfzachten, omdat het ze vaak niet eens lukt om ook maar een boek per jaar uit te brengen; zelf brengt hij er minstens twee per jaar uit. Evenals een ontelbare hoeveelheid columns, de verhalen die hij voordraagt nog niet meegerekend. Dat doet hij even tussendoor, net als de grote hoeveelheid televisieoptredens. En vrouwen, tegenwoordig. Voorheen was dát alleen Tania. We kennen het vervolg.

Een schrijver/ dichter/ performer die nog wel drumt, is Jules Deelder. Ook al zo'n portret. Wat een tempo heeft die man! Op die leeftijd! Ik heb het even gegoogeld, maar hij is gewoon al 73 jaar oud. En maar doorgaan!

Alfabetisch gezien
staat alles voor niets
Adam voor Eva en
auto voor fiets
Hel komt voor hemel
Duivel voor god
Haat staat voor liefde
Sleutel voor slot
Dood komt voor leven
Donker voor licht
Zes staat voor zeven
Maan komt voor zon
Dicht staat voor open
Ledig voor vol
Beneden voor boven
en tegen voor voor

Ach, BN´er, vertrouwde hij me toe, toen ik even een foto met hem mocht maken, dat klinkt toch als een ziekte, net als TBC´er.

True.

Degene die hard op weg is een BNner te worden, is Özcan Akyol. Hij trad op in de Stevenskerk. Of beter gezegd, vertelde er zijn levensverhaal. In drie kwartier, in grote lijnen het verhaal dat hij ook al in zijn boeken heeft verteld. Hij vermeed politiek en er mochten ook geen vragen gesteld worden na afloop. Dit ondanks dat er weinig Turken in de zaal waren.

Wél signeerde hij na afloop. Daar kon ik nog even een gesprekje met hem voeren. Ik vroeg hem of hij het plaatsje Epse kende, waar ik m'n puberteit heb doorgebracht en mijn ouders nu nog wonen. 'Maar natuurlijk! Ik heb wel eens rondgekeken of ik daar een huis kon kopen. Kom je uit het Epserbos?'

'Nee, zie ik er uit als een kakker dan? Mijn moeder had daar een bloemenwinkel. Ik heb trouwens in Deventer op school gezeten.'

Dat vond hij allemaal wel amusant geloof ik. Hij signeerde tenminste met de tekst: 'Voor Monique, uit Epse!' Alsof het een curiositeit betrof.

En zo blijft je verleden je achtervolgen.

Een tijdje geleden alweer, die Bukowski

Zoals ik al zei, de Openbare Bibliotheek Nijmegen laat zich van z'n beste (culturele) kant zien tijdens deze zomerfeesten. Het is dan ook het jaar van het boek en de bibliotheek bestaat dit jaar 100 jaar.

Gisteren was er bijvoorbeeld een speciale voorstelling over Charles Bukowski in het Eilandtheater op het altijd toffe Festival op het Eiland. Het stond geprogrammeerd onder de spannende naam Stoere mannen, sterke verhalen. Die titel stond me wel aan en ik had de film Barfly over (een periode uit het leven van) de dranklustige schrijver wel eens gezien. De boeken en dichtbundels van de man, nee, daar heb ik me nog nooit aan gewaagd. Maar wie weet, de tijdens de voorstelling voorgedragen en op muziek gezette teksten spraken me wel aan.

De uitgenodigde bukowski-fans waren dan ook bijzonder onderhoudend en konden zeer aanstekelijk over hun idool praten en zingen. Ik kende ze niet van tevoren, maar vond ze erg leuk, getalenteerd en interessant, de langharige Jerry Hormone en Rocco Ostermann; de laatste leek een beetje een kruising tussen Meatloaf en Ilja Leonard Pfeijffer, om je een beetje een beeld te geven.

Mooie avond met ook nog een saillant detail: in de jaren tachtig is Tales of ordinary madness een tijdje verboden geweest in de bibliotheek van Nijmegen. In het archief is nog een brief bewaard van de reactie van Bukowski daarop. Tekstfragmentje daaruit: In my work as a writer, I only photograph in words, what I see. If I write of sadism, it is because it exists, I din't invent it. I am not on the side of evil.

Geweldige hernieuwde kennismaking.

Op onze FB pagina een Bukowski nummer van Rocco Ostermann @Donnerwetter_NL https://t.co/v0yKBeFSeY pic.twitter.com/Kl9Bcqbivl

— Gelderland Zuid (@bieb024) 19 juli 2016

Down the rabbit hole

´Hé, hoe was Woodstock eigenlijk?'
'Dat was toen wij nog in de wieg lagen, heren. Hoe lang denken jullie dat dat geleden is?'
'Nou, eh, 25 jaar geleden of zo?'
'Oké, aangenaam kennis met jullie te maken en succes met je opleiding verder; we hopen dat ze ook iets aan rekenen doen daar.'

Nee, we waren bepaald niet de jongsten op het festival Down The Rabbit Hole ('superleuk dat jullie hier ook komen!', voegden een paar schattige achttienjarige meisjes ons de laatste dag toe toen we ze onze laatste muntjes gaven), maar zeker ook niet de oudsten en soms konden we zelfs een beetje moederen over jongeren die iets meer gebruikt hadden dan goed voor ze was en bijvoorbeeld als een hond over de grond kropen bij het concert van Iggy Pop waardoor ze bijna verdrukt werden door de massa. Als dank kregen we natte kusjes op de mond en knuffels, iets wat ze zich later vast niet meer willen herinneren.....

Maar mensen, wat een sfeer daar op het festivalterrein, heerlijk op het terrein van recreatieplas De Groene Heuvels. Iedereen kon lekker genieten van de fantastische optredens en tussen de optredens door heerlijk zwemmen, schommelen, hoelahoepen, een vlot bouwen, timmeren, zich laten ingraven, weedburgers en pizza's eten, op het gras of strand liggen, of gewoon rond z'n tentje of camper hangen.

Ja, zo moet Woodstock ook ongeveer geweest zijn.

Maar hier en nu was het natuurlijk veel georganiseerder; het terrein was bijvoorbeeld zo groen mogelijk gemaakt en versierd met prachtige psychedelische visuals. Lowlands zoals het vroeger was, laat de recensent ons weten.

Hoogtepunten waren wat mij betreft de optredens van Patti Smith en natuurlijk Iggy Pop, de op z'n 68ste nog stoere en sexy hoofdheld van het festival. We hadden ons best gedaan om vooraan te komen en dat is ons aardig gelukt. Twee keer tweede rij; de eerste rij werd steevast ingenomen door 'hekmannen', mannen die zo'n beetje als blokken beton aan het hek vastgeketend waren en van geen wijken wisten, zelfs niet voor de jonge klein-formaat-meisjes waar wij ons over ontfermd hadden. Bij de konijnen af!

Ook The War on Drugs op de laatste dag was goed, maar o zo arrogant, ik denk niet eens dat ze gemerkt hebben dat ze voor een publiek stonden. Dan kunnen ze nog zo'n mooie plaat gemaakt hebben, geef mij dan maar liever de mannen van Che Sudaka. Wat een enthousiasme, ze kregen echt de hele tent aan het springen en dansen. 'Hey there, I don't see everybody jumping, put down your cellphone and dance!' Ze hadden ook hun best gedaan om Nederlands te leren: 'Geen mens is illegaal!' werd ons verzocht mee te scanderen (de bandleden zijn zelf ooit als illegaal naar Barcelona gekomen). Bovendien draaiden ze hun hand er niet voor om om lekker te crowdsurfen en namen ze na afloop als enige van de bands die ik gezien heb, ook nog de tijd om te babbelen met het publiek, met ze op de foto te gaan en ons, oudere festivaldames, welgemeende kusjes te geven.

Geweldig toch?

Zoals het hele festival geweldig was. Eat your heart out, Woodstockers!

Bekijk hier het optreden van Che Sudaka (ja, wij komen ook prominent in beeld)
Het geheim van Down the Rabbit Hole ontrafeld
3 voor 12 verslagen en video´s

Festivalgezin

Poeh, poeh, we beginnen hier thuis wel echt een festivalgezin te worden. Niet dat dat heel speciaal is, want volgens mij zijn er inmiddels heel wat festivalgezinnen in Nederland.

Er zijn ook heel wat festivals.

Het begon met mijn dochter; die ging naar Pinkpop. O ja, daar was ik ook zo'n 30 jaar geleden. Ik heb er zelfs nog (maar liefst) drie foto's van - foto's waren nog duur in die tijd:

Waarom er geen foto van The Cure of The Cult bij zit, weet ik ook niet. Waarschijnlijk zijn de foto's van die bands mislukt omdat ze 's avonds optraden of we te ver van het podium af stonden.

En inderdaad, we liftten daar toen nog heen (mijn dochter nam gewoon de trein). Waarom ik op blote voeten was, weet ik ook niet. Ik kan me niet voorstellen dat mijn schoenen gestolen waren?

Vorig weekend ging mijn zoon naar Defqon (en haalde daarmee de krant; achteraf weliswaar, toen hij samen met z'n vriendin gespot werd bij het bepakt en bezakt naar huis lopen; een sfeerimpressie daarvan).

En vanavond ga ik naar Down The Rabbit Hole.

Ik weet zeker dat mijn man volgend jaar ook meegaat (of ook zelf een festivalletje van zijn gading uitzoekt ;)

Festival De Oversteek

Als je van kleinschalige, maar toch krachtige festivals houdt, moet je echt in Nijmegen-Noord komen wonen.

Ook dit weekend was het weer raak met festival De Oversteek. Geen gezapig dorpsfeestje, maar gewoon keihard 50 voorstellingen op 20 verrassende (= schuren, kassen, landgoederen, boomgaarden) locaties in het polderlandschap van Nijmegen-Noord. Helaas was de tijd te kort om alle 50 voorstellingen te bezoeken, dus we hebben maar geprobeerd ons op de toppers te richten.

Aan toppers geen gebrek: wat bijvoorbeeld te denken van optredens van Dimitri Verhulst en Typhoon (de Nederlandse Stromae, maar dan nóg liever)? Zomaar in Lent deze gasten! Weg met het klein-duimpje-gevoel!

Maar ook de bandjes Einfach Kurt ('je krijgt wel echt een countrygevoel in deze omgeving'), Wolf in Loveland, Bird on a Wire ('dromerige popmuziek met een donker randje') en Bewilder waren fantastisch.

En de toneelvoorstellingen Detox en Sinds het vallen waren ook zeer de moeite van het bekijken waard. Deze laatste twee waren onderdeel van de zaterdagavondroute, waar ook een radio-avontuur van Radiobaken bij zat. 

Radiobaken 'verzamelt verhalen en feiten op lokaties waar het landschap in beweging is en maakt hiermee radio-theater en installaties'. Het was een flinke wandeling met de radioweirdo's, die uitzonden vanaf een verrijdbare kar met muziekinstallatie en antennes op het dak, maar absoluut de moeite waard en niet in de laatste plaats omdat het zo'n zwoele avond was. Liepen we daar met een man of dertig met radio's in onze handen om het programma, waar we zelf deel van uitmaakten, live te kunnen beluisteren.

Aan de échte beeldende kunst zijn we niet eens toegekomen; dat moet volgend jaar beter!

Fijn, die wintertuin!

De Wintertuin is een jaarlijks terugkerend literair festival dat heerlijk, bruisend en interessant is. En toch was ik er nog nooit geweest. Dat heb ik dit jaar goedgemaakt, althans gedeeltelijk. Want ik ben eergisteren naar maar liefst twee lezingen uit het rijke aanbod geweest.

De eerste lezing ging over de invloed van het licht op lezen en de tweede was een hilarisch college van Herman Brusselmans.

Het motto van de wintertuin van dit jaar is: het leven is al zwaar, laat de literatuur licht zijn; een motto naar mijn hart. Bij het Soeterbeeck Programma, een van de mede-organisatoren van dit festival, had men dit thema letterlijk opgevat en er een lezing over lezen met licht, oftewel digitaal lezen aan gekoppeld: maakt het verschil voor je beleving van het verhaal of je een boek vanaf papier of scherm tot je neemt?

Om dit thema te behandelen had men (visueel) cultuurwetenschapper Martijn Stevens uitgenodigd; na zijn lezing ging deze in debat met filosoof Cees Leijenhorst en het publiek over het thema literatuur en licht en met name de invloed van de digitale cultuur op het papieren boek en andersom.

En gelukkig is Stevens geen cultuurpessimist; hij ziet een toename van het verlangen naar (epische) verhalen in de (digitale) cultuur en vraagt zich af of we literatuur tot nu toe niet te 'eng' hebben opgevat. Tevens stelde hij, volgens mij terecht, dat met het toenemen van de mogelijkheden om digitaal te lezen, de belangstelling voor de materialiteit van het boek toeneemt, omdat men bang is dit te gaan verliezen; mensen uit de zaal verwezen ook naar de sfeer van en lichamelijke verbondenheid met het boek; die ontkende Stevens allerminst.

Interessant was ook zijn natuurwetenschappelijke benadering aan het begin van zijn lezing: als je papier terugbrengt tot z'n oervorm, kom je uit bij een atoom; als je datzelfde doet met een digitaal boek, kom je uit bij een foton, oftewel licht, oftewel energie.

Mooi toch, dat teruggaan naar de basis? Stof tot nadenken in ieder geval.

uitgebreid verslag door Soeterbeeck

Ik zei het je toch?

Ik zei toch dat er vast wel iemand een video van het optreden van Claw Boys Claw op het Kids 'n' Billiesfestival zou uploaden? Welaan, hier is-ie dan:



En hier ook nog een leuke impressie van het kindgebeuren bij K 'n' B:



Het lijkt zo'n contrast, het optreden van een punkband en onschuldig kinderplezier. Maar kijk eens naar het eind van de video van Claw Boys Claw, hoe ontzettend lief Peter te Bos afscheid neemt van een meisje op het podium; dan zie je pas dat het allemaal echt bij elkaar past!

Kids 'n' Billies

'Van wie is deze kleine vent, want hij moet wel oordopjes in als hij op het podium staat, anders verpest hij z'n gehoor. Niet dat ik zelf kinderen heb, maar ik heb m'n eigen gehoor op zo'n manier wel flink verpest.'

Aldus Peter te Bos op het geweldige en stoere Kids 'n' Billiesfestival in Nijmegen. Ik was er zelf nog nooit geweest en mijn kinderen zijn te oud om nog mee te willen, maar zelfs zonder kinderen is het een ontzettend leuk en relaxed festival. Goede, stevige muziek en van alles te doen voor de kids (water, zweefmolen, buttons maken, schilderactiviteiten, suikerspinnen, vetkuiven laten maken en ga zo maar door). Het schijnt dat de organisator van het festival dit jaarlijkse uitje heeft bedacht voor ouders die wel naar concerten willen, maar geen zin hebben om steeds oppas te regelen.

Zoals hem zelf overkwam. En hij dus dit festival verzon en daarbij bands uitnodigde die hij zelf graag wilde zien. Gelukkig heeft hij een goede smaak; dit jaar waren bijvoorbeeld Reverend Beat Man, Traumahelikopter en Claw Boys Claw van de partij. En het was ook nog eens prachtig weer.

Voor de liefhebbers, een aantal bezoekers heeft al wat live-opnamen van de bands op YouTube gezet. Geniet mee!

Reverend Beat Man:



Traumahelikopter:



(van Claw Boys Claw helaaas nog geen filmpjes, maar dat komt vast nog; wel een eigen foto, van Peter te Bos, toen die zich tussen het publiek waagde)