De bibliotheek in Wijk aan Zee

Ik vind het altijd leuk om bibliotheken te bezoeken in andere plaatsten. Gewoon, uit nieuwsgierigheid. Dus de bibliotheek in Wijk aan Zee wilde ik ook wel eens bezoeken, toen we daar toch op vakantie waren. Nou, dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan!

De eerste dag had ik meteen al een bordje zien staan met bibliotheek. Maar we waren op weg naar het strand en niet naar de bibliotheek. En het strand gaat nog steeds voor de bibliotheek, zeker als het mooi weer is. Een paar dagen later dacht ik 'ik ga toch eens kijken'. Maar ik wist niet meer precies waar ik het bordje gezien had. Navraag bij de visboer leverde de informatie op dat de bibliotheek in Wijk aan Zee sinds een jaar gesloten was. En dat dat onder groot protest gebeurd was. Er was nog wel iets van een servicepunt of zo, maar daar wist ze ook het fijne niet van. Waar ze in ieder geval ook van baalde, was dat de bakker en de slager inmiddels ook al verdwenen waren uit Wijk aan Zee. Die %$#$ gemeente!

Tja, wat doen je in zo'n geval? Dan ga je naar het plaatselijke VVV-kantoor. Daar konden ze me een kaartje met het telefoonnummer en openingstijden van het jeugdservicepunt bieden. Het jeugdservicepunt was ondergebracht bij een school/ naschoolseopvang en dagelijks geopend van 14.30 tot 16.30 uur. De uitleg van de VVV-mevrouw was voldoende om het lokaal - want meer was het niet - te vinden. Maar het servicepunt kon ik niet binnengaan; er zat een briefje op de deur dat er een zomersluiting was. Alleen op de laatste dinsdag voor het begin van het schooljaar was-ie open. En wel tot 18 uur.

Nou, dat viel nog net binnen mijn vakantie.

Dus dinsdags op pad naar de bibliotheek. Het was toch niet zulk mooi weer en we waren al de hele dag buiten geweest in verband met een fietstocht. Stilletjes hoopte ik dat ze internet hadden, want dat begon ik zo langzamerhand te missen. Oké, meneer Festina had z'n Blackberry mee en meneer Brownie z'n notebook met dongle, maar internet wil je eigenlijk voor jezelf hebben: digitale onafhankelijkheid is een groot goed.

En ja, hoor: daar stonden ze: twee glanzende computers, te wachten op een gebruiker. Er waren twee bibliotheekmedewerkers en ik was de enige klant. Wil je het nog luxer hebben?

Nadat ik m'n internetbehoefte had bevredigd, raakte ik in gesprek met een van de twee medewerksters (de andere was al naar huis). Ik vertelde het verhaal van mijn zoektocht. Ze was verbaasd dat het VVV-kantoor de informatie over de bibliotheek kende en kaartjes met telefoonnummer en openingstijden had. Want vroeger hadden ze veel contact met de VVV, maar nu niet meer. En ja, het protest was hevig geweest; er was zelfs een of andere landelijke prijs gewonnen met het protest.

Ik zei dat het misschien ook aardig was om wat kaartjes mee te geven voor het nivonhuis waar wij bivakkeerden, want ook daar was de bibliotheek niet bekend. En ik nam aan dat er vast meer mensen waren die wel eens wilden internetten, want dat was niet mogelijk in het nivonhuis, behalve voor de huiswacht. Nou, ik kreeg een hele stapel kaartjes mee, want voorheen kwamen er inderdaad behoorlijk wat klanten van diverse recreatieplekken, waaronder het nivonhuis en de nivoncamping.

Toen ik gewapend met de kaartjes bij de huiswacht aankwam, zei ze me dat dit bij het nivon allemaal niet bekend was en er toevallig de vorige avond een vergadering was geweest, waarin een flinke discussie was ontstaan over het wel of niet plaatsen van een computer met internetverbinding voor de gasten. Er waren hardliners die flink tegen waren: dan zouden er alleen maar jeugd op gaan zitten gamen en anderen die er niet zo'n probleem in zagen, integendeel. Want ook bij het nivonhuis in Lage Vuursche zijn bijvoorbeeld al langere tijd computers met internetverbinding en daar heeft het eigenlijk nooit tot problemen geleid.

De voorstanders hadden gewonnen: er komt een computer met internetverbinding voor de gasten. In de toekomst zullen ze dus gewoon op internet kunnen checken of ze de staatsloterij hebben gewonnen. Tot die tijd kunnen ze even naar de plaatselijke bibliotheek gaan. Van half 3 tot half 5.

Het hippe strand

Helmgras, duindoorn, zeepkruid, pijpbloem (!), geelwalstro: bloemen en struiken die leven in de duinen en op de deuren van ons NIVON-huis.

We hebben twee heerlijke, zonovergoten weken doorgebracht aan zee. In het verdacht opgesteld paradijs nog wel, zo relaxed als het maar zijn kan. We hebben veel gelezen, veel geluierd op het strand, menig terras aangedaan, gefietst, gewandeld, een rondje duinspringen geprobeerd. You name it, we did it. De bazaar van Beverwijk bezocht? Natuurlijk! Nu we er toch waren.

Voor muziekoptredens hoefden we het huisje niet te verlaten; het was wat dat betreft om de dag bal. Dat kwam doordat er een muzikale familie in het huis aanwezig was, die rond dezelfde tijd vakantie genoot als wij in de Banjaert. Met name opa, de gitarist en entertainer, kende erg veel liedjes van verschillende streken, culturen en steden.

Maar ook verder zeer geweldige mensen ontmoet. Een paar bizarre ook, maar daarover later meer. Eerst ff uitrusten!

De ideale samenleving

Als je de deur bij het Nivonhuis in de bossen bij Bennekom na het overwinnen van enkele zandpaden binnenkomt, loop je meteen tegen een gedicht aan, waarvan de eerste regels luiden: Hij, die denkt te zijn aangekomen bij een hotel, laat hem omkeren - en snel. En dan nog iets over dat vriendschapsbanden bij Nivon belangrijker zijn dan verschillen tussen arm en rijk.

Ik ben niet zo'n lid dat al dat soort verzen/ liederen/ strijdkreten uit z'n hoofd kent. Ik zou eigenlijk ook bij God niet weten wat Berg vrij (bekende Nivonkreet) betekent of waar die kreet vandaan komt. Zo lang ben ik zelfs nog niet eens lid. En ook niet actief in de organisatie, die inmiddels qua bestuur niet meer zo stevig in z'n schoenen schijnt te staan. Raar eigenlijk, in deze tijd van revival van de duurzaamheid. Dan zou zo'n organisatie toch juist moeten groeien? Maar ja, die goedkope vliegtickets hè?

Het is duidelijk dat ook het Nivon mee moet gaan met de moderne tijd en er is discussie over hoe ver men daar in moet gaan. De bezoekersaantallen zijn in ieder geval flink teruggelopen de laatste tijd en financieel staat het Nivon er niet goed voor. Huiswachten zijn ook steeds moeilijker te krijgen. Er zijn al veel concessies gedaan. Tot mijn verbazing was zelfs de corvee afgeschaft! Niet meer eigenhandig de plees poetsen! De werkkast hoef je alleen nog maar in om je eigen kamer schoon achter te laten.

Ook de vlag wordt al jaren niet meer gehesen bij de Nivonhuizen. En het nuttigen alcoholische drank is allang niet meer verboden.

Maar wat gebleven is en mij het meeste aantrekt in de Nivonhuizen is de geweldige rust die er heerst. Iedereen is lief voor elkaar, gunt elkaar de vrijheid, praat gedempt.
En dat in een prachtige omgeving. Het is eigenlijk een soort ideale samenleving. Dat er 100 mensen bij elkaar zijn, merk je eigenlijk niet eens. Het terras bij een Nivonhuis is de enige plek in Nederland waar ik m'n tas met waardevolle spullen onbeheeerd achter durf te laten.

Bij het de Bosbeek hoort ook een eigen bos, waar een vuurplaats is aangelegd. Als je het even meldt bij de beheerder, kun je zo met een paar mensen een vuurtje maken met hout dat daar door vrijwilligers is neergelegd. Verder zijn er verantwoorde klimtoestellen, pingpongtafels en natuurlijk een voetbalveldje. De kinderen hebben we dus hele dagdelen niet gezien. Slow parenting schijnt dat te heten. In ons geval betekende dat in goed gezelschap op het terras hangen met een boekje, een hapje en een drankje. Heerlijk.

Even een paar daagjes weg

We gaan even een paar daagjes op vakantie in een NIVON-huisje. Een hele onderneming met drie gezinnen. Zes volwassenen en zes kinderen, waarvan 1 meisje. Maar onze dochter zal haar mannetje wel staan, daar ben ik van overtuigd.

We hopen op mooi weer, want we gaan er morgen op de fiets naar toe. Juist: eco, eco, eco en nog eens eco.

En nu maar hopen dat we even flexibel als Barbapappa zijn!

Ontspannen weer thuis!

Nou, zelden zo ontspannen weer thuisgekomen! Benedictijnermonniken waren niet aanwezig in het NIVON-huis, wel hebben we een jonge dominee gespot in het kerkje in Lage Vuursche, alwaar we een sfeervolle kerstzangdienst hebben bijgewoond. Ik was nog nooit in een Nederlands Hervormde kerk geweest, maar het hele gebeuren leek erg op een katholieke mis, alleen wat kaler qua versiering. Bijzonder aan het kerkje was dat het het kerkje van de koningin bleek te zijn; het hoort bij Drakensteyn. Voor de koninklijke familie is een hele loge in het kerkje ingericht, mocht ze eens langskomen. In die loge nu zat een keurige jongeman, die wel een jonge versie van Willem-Alexander leek. Hij was keurig in pak gestoken en had een onberispelijke scheiding in z'n haar. Nadat het koor was binnengekomen, en een gezang ten gehore had gebracht, stond de jongeman op uit z'n bank en nam plaats achter de kansel. Het was dus geen familie van de koningin (of misschien toch een nazaat van prins Bernhard, maar een totaal andere richting ingeslagen dan de rest van de familie, je weet maar nooit). Hij sprak een gebed uit: hij was dus de dominee!!!! Wel fijn dat hij als een herder tussen zijn volk ging zitten. Dat heb ik onze pastoor nooit zien doen. Is dat NH-gebruik, of moest hij slechts plaats maken voor het enorme koor?

Eigenlijk was dit niet het hoogtepunt van het weekend, want de mis duurde veel te lang (anderhalf uur, daar hadden we niet op gerekend), maar de dominee was wel veelvuldig onderwerp van gesprek. Sommige dames hadden zelfs sjans met hem gehad middels indringend oogcontact. De vrouw (70 jaar) die naast mij zat niet. Die vond hem maar ouderwets praten. Hij moet maar eens wat filmpjes van dominee Gremdaat bekijken, dan krijgt hij de ouwetjes ook wel mee.

De rest van het weekend was zoals beloofd: ontspannen! Ontspannen in het bos, ontspannen in ons stamcafé "de Paddestoel", ontspannen pastelkrijten, ontspannen yoga, ontspannen meditatie (hoewel.....het was een actieve meditatie met veel draaien, ik werd er eigenlijk ook een beetje misselijk van), ontspannen gesprekken, veel gelachen.

Ik ga volgend jaar weer!

Drie dagen ontspannen voor kerst

Drie dagen ontspannen voor kerst. Kent u die uitdrukking? Ik moest daar pas weer aan denken toen ik de details voor het weekendje in het NIVON-huisje waar ik me voor had opgegeven thuis kreeg gestuurd. Het gaat dus echt gebeuren! Ik ga vanaf morgen drie dagen ontspannen voor kerst! Ik heb me in september meteen al opgegeven toen ik het programma zag: een weekend wandelen, yoga, wijntjes drinken, lekker eten en voetmassaage naar keuze in een prachtige omgeving en prettig gezelschap. Yes! Ik weet niet of ze ook eau des carmes of geuzelambiek hebben, of misschien wel getonsureerde benedictijnenabten met gebronsde armen, maar ik ga gewoon en zie wel wat er van komt. Ik ga jullie wel missen als ik gebadderd en wel gezeten naast mijn zojuist bij het kerstpakket gekregen radboudslippertjes bij het haardvuur een voetmassage ontvang!

http://www.nivon.nl/