Ik vond het een opvallend bericht, namelijk dat van de archiefbeelden die door Beeld en Geluid online zijn gezet in hun Schatkamer, de taalcursussen het tegen de verwachting in heel goed doen.
Daar heb je toch Duolingo voor zou je denken? Nee hoor, retro een taal leren is helemaal in! Dus wil je je Spaans oppoetsen en ben je helemaal klaar met dat irritante groene uiltje? Schakel dan gauw over naar de Teleac-cursus Por Favor uit 1983.
Afgelopen weekend had ik een massagecursus: een heel weekend lang. Masseren en gemasseerd worden, dat beloofde de advertentie. En dat bleek waar. En heerlijk.
Waarom ik me er ook alweer voor opgegeven had weet ik ook niet meer. Volgens mij dacht ik dat het misschien wel fijn zou zijn om elkaar goed warm te kunnen masseren als de verwarming niet hoog mag deze winter, maar nu blijkt dat het best aangenaam is om de verwarming lekker op te stoken als je op de massagetafel ligt, hoewel je op de plekken waar je niet gemasseerd wordt mooi toegedekt wordt. Nou ja, ontspannend is het sowieso, maar dat wist ik al van de sessies bij Gewoon Ontspannen.
Wat me te wachten stond wist ik eigenlijk niet. Ik had wel een programma en een boekje gekregen, maar hoe zou de groep zijn, de docent? Zou het zweverig zijn? Het zou kunnen, want de cursus zou plaatsvinden in Cordium, het centrum voor groei en ontwikkeling. En op de zondagochtend zouden we beginnen met yoga.
Maar gelukkig bleek dat niet geval te zijn, het was op sommige momenten zelfs behoorlijk technisch. Wel een ontspannen sfeer en veel meer vrouwen dan mannen. De docent was wel een man. Die was niet z'n hele leven al masseur en docent, maar was vroeger hovenier. Iemand met liefde voor de natuur in ieder geval! En de cursisten bleken ook een leuke bonte verzameling mensen uit alle hoeken van het land. Sommigen hadden al veel ervaring met massages; anderen helemaal niet. Velen hadden creatieve en sociale beroepen, een enkeling werkte in de zorg. Eén, enigszins forse, vrouw was beeldhouwdocent.
Zij was de eerste die mij moest masseren toen we ons in tweetallen moesten opdelen. Ik kreeg een kleine rilling toen ik daar achter kwam. Zou ik nu fijngeknepen worden? Maar gelukkig viel dat mee, zij was heel zacht en zorgzaam en toen ik haar masseerde viel ze in slaap. Dat mocht ik als een compliment opvatten volgend de docent.
Alle massages verliepen volgens een vast stramien. Eerst moest je palperen (het te masseren gebied aftasten), daarna intermittend (we noemden dat al gauw intimiderend) drukken, daarna strijkingen met de spieren mee, vervolgens cirkels met beide handen en daarna dwars op de spieren strijken. En zoals het een goed masseur betaamt moesten we daarna 'fricties' toepassen. Vervolgens het gemasseerde lichaamsdeel lekker schudden en daarna afstrijken. Voor één van de cursisten had het masseren vóór deze cursus blijkbaar alleen uit fricties bestaan, want haar vriend, die ook mee was (ze hadden elkaar deze massagecursus cadeau gedaan, hoe lief!), riep uit: 'zie je wel, je moet niet alleen fricties doen, maar ook strijkingen en cirkels!'. Dat werd natuurlijk een running gag gedurende het hele weekend.
Ja, we hebben ook gelachen en ik mis m'n massagematties nu al. Gelukkig hebben we elkaars telefonnummers voor acute massagedrang.
Een stoomcursus zoeken, dat kon ik wel gebruiken. Want tot nu toe 'deed ik maar wat' als ik iets zocht. En voor een informatieprofessional is dat natuurlijk niet voldoende, want anders ben je net zo'n informatie-amateur als de rest van de wereld en waar staat dat ´professional´ dan voor?
De belangrijkste les: waar het bij zoeken met name om draait is recall (heb je echt álles gevonden, tot in de verste uithoek, niets vergeten, met andere woorden alle blauwe visjes binnengehengeld?) en precision (heb je je zoekresultaat beperkt tot wat je precies wilt hebben, ontdaan van alle ruis, dus van alle rode visjes?).
En dus gingen we in op het verschil tussen primaire, secundaire en tertiaire zoeksystemen, keken we onder de motorkap van Google, abonneerden we ons op de weblog van Phil Bradley, bekwaamden we ons in het zoeken in PsycINFO, PubMed, Lexis Nexis en citatiezoeken en kregen we informatie over het bijblijven middels RSS-feeds en (Google/Scholar) alerts. Maar ook via allerhande (zoeksystemen van) social media.
En natuurlijk kwam al gauw de altmetricsdonut voorbij en leerden we IFTTT (dé manier om het internet voor je te laten werken) kennen.
We kregen informatie over de goede en minder goede kanten van Google (Bradley vindt dat de Russische Yandex inmiddels een betere zoekmachine dan de zoekgigant uit de VS is) en speelden ook wat met andere zoekmachines als Wolfram Alpha. En uiteraard leerden we allerlei tips en tricks om ze naar ons hand te zetten middels instellingen en codes en gingen we in op de toekomst van het zoeken:
Het semantisch web werd kort aangestipt en we kregen een inkijkje in het nog niet gepubliceerde onderzoek van de Nijmeegse hoogleraar Antal van den Bosch over de indexen van Google en Bing.
De belangrijkste les in dit verband was: 'begrijpen hoe de puzzelstukjes in elkaar grijpen en dat en hoe de puzzelstukjes nog niet compleet zijn is eigenlijk de kern van informatievaardigheid.'
Ja, 'je moet tegenwoordig een halve IT'er zijn om informatieprofessional te kunnen zijn'. Misschien dus geen wonder dat alle vijf de docenten oorspronkelijk uit de bèta- en aardwetenschappen afkomstig zijn, hoewel benadrukt werd dat zoeken - gelukkig maar - ook een kwestie van creatief omgaan met taal is.
Verder werd er een middag besteed aan het broodnodige ondernemerschap van informatieprofessionals. Waar liggen de kansen voor ons, 'relatief slecht betaalde, maar uitermate waardevolle', professionals in het zoeken? Er vlogen termen voorbij als business intelligence, kennismanagement, kenniskaart, business case, stakeholders, private cloud en return on investment.
Waarom? Omdat je als IP'er niet alleen moet afwachten, maar ook proactief moet zijn!
Proactief zijn we als beroepsgroep in ieder geval in het propageren van Open Science. Maar om de wetenschappers daarbij goed van dienst te kunnen zijn, moeten we wél alle ins en outs van deze beweging kennen en weten wat haar principes en producten zijn. Want het zijn vooral de misverstanden (bijvoorbeeld dat het duur zou zijn of dat je alles maar weggeeft) rondom Open Science die het proces vertragen (of soms zelfs impopulair maken).
Ja, het waren vijf intensieve dagen. Maar wat die vijf dagen bijzonder draaglijk maakten, was dat ze geleid werden door vijf uitstekende docenten: Eric, Jeroen, Bianca, Marina en Boyd en dat de verzorging van de inwendige mens (door Jos) ook perfect geregeld was.
En als voorstanders van het open internet hebben de docenten al hun presentaties en opdrachten op een openbaar toegankelijke wiki gezet.
Toen het aanbod kwam om weer een training van Rianca den Ouden te volgen, zei ik meteen ja. En al helemaal toen bekend werd dat de training in de Latijnse School in Deventer was, de school waar Erasmus ooit les had.
Wat een feest!
Want binnen de kortste keren waren we stoelen aan het omverwerpen (een opdracht waarbij alle leden van de groep een elkaar tegensprekende stoelentaak kregen en we daar niet over mochten communiceren - hoe krijg je daar toch lijn in?). En daarna hebben we natuurlijk de stoelen in goed overleg weer rechtgezet en verschillende onderhandelingssituaties nagespeeld volgens de Harvardmethode.
Het grappige was dat onze medecursisten de medewerkers van de Latijnse School zelf waren; van hen hoorden we dat de School nu voornamelijk gebruikt als vergader- en cursuscentrum en dat mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt er de catering verzorgen.
Mooi op deze bijzondere plek: met z'n allen werken en leren voor het leven. Dat lijkt me wel in de geest van Erasmus. En Rianca.
'Het lijkt wel Valentijnsdag!', riep een van mijn collega's uit, toen ze het dienblad met Xertelolly's zag. En inderdaad, daar leek het wel een beetje op: de eerste stap in de liefde, voor Xerte dan, door het programma ook daadwerkelijk te gaan gebruiken. Oké, nog in de oefenstand. De eerste les en over twee weken de tweede les en dan moeten we het kunnen. Goed kunnen en dan kunnen we er zelfstudielessen mee gaan ontwerpen.
De bezielende leiding over de cursus was in handen van Inge Donkervoort van 12Change, ooit begonnen met het afstandsonderwijs door de begeleiding van kinderen van expats, dat oorspronkelijk met behulp van brieven ging; later kwam daar de fax bij, nog weer later de e-mail en nu dus e-learningmodules, waaronder Xerte, waar ze niet anders dan enthousiast over kan zijn.
En ik heb het idee dat die liefde ook overgekomen is en wie weet zich verder over Nederland gaat verspreiden.
Zelden een groep studenten (en wetenschappers en collega's) zo geconcentreerd bezig gezien als tijdens de masterclass 'so you think you can search' van Ewoud Sanders: een goede spreker, die er niet voor terugdeinst wedstrijdjes zoeken te doen met een exemplaar van zijn boekje 'slimmer zoeken op internet' als inzet, met veel humor en aansprekende voorbeelden van wat je zoal op internet kunt vinden als je écht goed zoekt, kortom nuttig, boeiend en onderhoudend.
Wist je bijvoorbeeld dat bij elke tweet die je stuurt, je locatiegegevens (en nog véél meer) automatisch worden meegestuurd? Knap lastig als je twittert dat je medisch congres in Enschede wat uitloopt en je je volgens je locatiegegevens op De Wallen in Amsterdam bevindt! Tja, je kunt ze uitzetten, maar wie doet dat nou eigenlijk of wie weet hoe dat moet?
'En nu we het toch over privacy en vertrouwelijkheid hebben, hoe zou je een vertrouwelijk rapport op het internet kunnen vinden?' 'Makkelijker dan je denkt, want je typt gewoon filetype:pdf vertrouwelijk in de zoekbalk van Google in!' Filetype:xls werkt ook.
Aangezien Sanders taalhistoricus is en wekelijks een stukje in de NRC over zijn bevindingen op dat gebied schrijft, krijgt hij nogal eens vragen van lezers. Eén van de vragen die hij onlangs kreeg, is of het echt zo is dat het woord ladderzat oorspronkelijk uit het Leidse studentenleven afkomstig is. Nou, met de Grote Van Dale en opzoeken in historische kranten (zijn gebruikelijke werkwijze) kwam hij niet verder dan de twintigste eeuw. Maar door het zoekcommando AROUND in de zoekbalk van Google toe te voegen, vond hij een verwijzing naar ladderzat in combinatie met Leiden uit de achttiende eeuw met plaatje! Dat is toch wel echt wat je noemt tijd- en wetenschapswinst!
Ook voor het verwerken van je zoekresultaten had de zoekdeskundige waardevolle en tijdbesparende tips: met name de app TextGrabber, die in een mum van tijd teksten voor je uittypt en vertaalt was voor veel mensen een eyeopener en werd ter plekke massaal aangeschaft na zijn demonstratie.
Last but not least legde hij uit hoe je zelf een zoekmachine voor het googelen in je eigen bestanden kunt bouwen.
Lekker dagje gisteren: mooi weer (!), eerst landelijke vergadering vakspecialisten klassieken en winkelen in Utrecht (daarover later meer) en bij terugkomst in Nijmegen een heuse high tea met de medecursisten Engels.
Zo, zo, is dat tegenwoordig dan een verplicht onderdeel van Engelse les, dat je een high tea hebt? Nee hoor, allerminst, maar we hadden zo'n leuke groep, dat het gewoon niet anders kon dan het met een gezellig samenzijn af te sluiten. En wat is er dan toepasselijker dan een high tea?
Om het in stijl te doen, waren de conversaties nog in het Engels ook. Dat was niet verplicht, maar we hadden een course mate die uit Slovakije komt en niet zo goed Nederlands spreekt - ze is hier voor een jaartje als au pair. En zoals vaak tijdens de les ging het over cultuurverschillen. Cultuurverschillen tussen Nederland en Slowakije natuurlijk (dit keer ging het over de naamdagen die in Slowakije nog uitbundig gevierd worden), maar ook tussen Nederland en Duitsland (een paar cursisten wonen in Duitsland) en werkend bestaan versus student/ scholier zijn.
Helaas is onze Indiase medecursiste al weer naar India vertrokken, want dat leverde toch steeds de meeste cultuurverschillen (dat wil zeggen verrijking) op, vooral als het ging om familie, liefde en vriendschap en dat soort zaken.
Volgende week is het examen, maar ik heb zo'n idee dat dat niet het einde van de club betekent: er zijn al weer lunchafspraken, facebookcoalities en wat al niet meer gesmeed.
We kunnen elkaar gewoon niet meer missen; de lessen waren eenvoudigweg té gezellig!
Nu, een dag na de training, dansen mij nog de kleuren voor ogen die Marina Noordegraaf bij haar training presenteren en didactiek heeft gebruikt. Zoveel visualisatie en fantasie heb ik nog nooit tijdens een training gebruikt zien worden; als Marina bijvoorbeeld zegt dat er een rode draad door de cursus loopt, dan staat daar ook netjes een bolletje met een rode draad op tafel.
Ze weet het ook gezellig te maken met allerhande opstellingen, kleurige spelletjes, boekjes en boeken, pennen en snoepjes.
Maar ging de cursus dan ook ergens over? Jazeker! We kregen een uitgebreide uitleg over de ijsberg van Mc Clelland, de logische niveaus van Bateson/ Dilts en de 3 basisbehoeften van een mens (1. je competent voelen, 2. autonomie en 3. verbondenheid) die daar op inspelen. Verder zijn ook de dramadriehoek (met filmpje!), de kernkwadranten en de cirkel van invloed behandeld en hebben we elkaar advies mogen geven met betrekking tot problemen die we tijdens instructies tegenkomen. De motivatie van de student en het hoe die te beïnvloeden kwam daarbij veelvuldig aan bod.
En tóch werd de cursus ondanks alle theorie nergens droog, omdat het merendeel op beleving was gericht. En door het nooit aflatende enthousiasme van Marina natuurlijk....
Gisteren heb ik maar niets geschreven op m'n weblog, want de hele ochtend was al gevuld met 2.0 - activiteiten. Ik volgde namelijk een (gedeelte van) een cursus over web 2.0. En niet zo maar van iemand, maar van onze eigen UBNederland 2.0-goeroe.
Web 2.0 zul je misschien zeggen, je kunt onderhand toch beter een cursus web 3.0 gaan volgen? Ja, maar als zij-instromer heb ik nooit de hele range van web 2.0 bekeken en dit was dus eigenlijk een klein inhaalslagje. Bovendien kan de charmante goeroe enorm inspireren, pik je altijd wat nieuwtjes op en leer je weer eens wat andere collega's op een andere (in dit geval 2.0) manier kennen.
En je wordt gedwongen - omdat je nu eenmaal opdrachten moet maken - eens dingen te doen die je normaal niet doet, of die je eigenlijk van plan was te doen, maar waar het eigenlijk nooit van gekomen is. Zo lees ik nu eindelijk mijn RSS-feeds vanuit de google reader, en heb ik samen met een collega een kleine bijdrage aan de grote Wikipedia geleverd. Verder weet ik nu welke web 2.0-activiteiten het minst makkelijk te onderscheppen zijn door de autoriteiten (skype ssst, niet doorvertellen hoor) en hebben we samen ontdekt wie Biepmieke nou is (het bleek nota bene een oud-collega van mij te zijn uit Oss; ik heb haar meteen aan mijn reader toegevoegd).
