Luxe wasserette

'Kom je mee, dan gaan we de dekbedden wassen; daar is het echt mooi weer voor,' zei mijn buurvrouw deze zondag tegen mij. 'Dat kun je doen bij de wasserette in de Hertogstraat, en als we 's ochtends gaan, hebben we ook geen parkeerkosten. Maar wel goede koffie en donuts, want er zit een café bij.'

'Ok, ze kunnen wel een opfrisbeurt gebruiken ja, en ik heb best zin in een goede bak koffie'.

Dus wij naar de De Wit wasserij. Die leek in geen enkel opzicht op de doorsnee wasserette die je in films ziet: ongezellige goedkoop betegelde hokken verlicht door te veel TL-buizen. Nee, een en al knusheid hier! Heerlijke zondagochtendcappuccino drinken terwijl de wasjes draaien. Wat een goed idee van de eigenaar: de baas van het hotel ernaast, die er ook z'n eigen hotelwasgoed wast en droogt. En deze in principe ongezellige bezigheid op een gezellige manier wil delen met particulieren.

Natuurlijk liet hij ook even z'n gezicht zien, deze sociale ondernemer, toen wij er waren.

Helaas was er één wasmachine die het niet deed. Die werd echter meteen gefixt door de jonge Eritreeër die er werkte. Heel behendig klom hij op de machine, draaide er aan wat knoppen en het apparaat was weer startklaar. 'Moet jij niet meelopen met de Stevensloop vandaag?', vroeg een collega aan hem. 'Nee, ik heb andere dingen te doen', antwoordde hij, en stopte de tennisballen in de droger waar onze dekbedden aan het draaien gingen.

Wat een warme gezelligheid op deze koude zondagochtend...

Koffie verkeerd

'Ik heb ineens zin in koffie!'
'Hoe dat zo, je drinkt nooit koffie.'
'Ja maar koffie en trein horen bij elkaar, jij neemt toch ook altijd koffie mee in de trein?'

'Nou, laten we dan maar koffie gaan halen. Koffie verkeerd neem ik aan?'
'Ja.'
'Oké, dat wordt dan een latte macchiato voor jou en een cappuccino voor mij.'
'Goh, veel goedkoper dan bij de Starbucks hier, mam!'

Ook 's middags op het terras wilde mijn dochter graag meedoen met het koffierondje. Een cappuccino voor mijn moeder en mij en een latte macchiato voor mijn dochter, zeer verdiend na het intensieve shoppen.
'En weet je wat nou het leuke is?', zei mijn moeder tegen mijn dochter, 'je krijgt hier ook een likeurtje bij de koffie; weliswaar meer slagroom dan likeur, maar toch.'

Gezien het alcoholverbod voor kinderen onder de achttien had ik niet verwacht dat ze bij de koffie van mijn dochter ook een likeurtje zouden serveren, maar dat was een misvatting; het café overtrad gewoon keihard de alcoholwet.

Een onverwachte meevaller voor mijn dochter. Ze leek ineens wel.....volwassen! Ik verslikte me prompt in het toefje slagroom.

Wifi op vakantie - lekker belangrijk

Normaal als we een vakantie boeken, dan zorgen we dat er wifi in het appartement voorhanden is (voor de kinderen(!)). Nu wil die nogal eens tegenvallen, want soms is het alleen mogelijk om wifi te krijgen via de laptop, die je dan net niet bij je hebt (want dat stond immers niet op de site vermeld). Of de wifi doet het 'toevallig' niet. Maar de ondernemers hebben hun klanten op deze manier wel mooi binnen!

Dit jaar wisten we van tevoren dat we geen wifi in ons appartement zouden hebben; we hadden een flatje van vrienden van vrienden gehuurd. 'Dat lijkt me geen enkel probleem', zei een Turkse vriend van ons, 'in Istanbul heb je overal wifiverbinding, als water uit de kraan'.

Nou, dat viel dus vies tegen.

Internetcafés, die heb je daar wel in groten getale. Op de derde dag dachten we, nadat men zelfs bij de Burger King geen fatsoenlijke wifi bleek te hebben (maar misschien was dat wel omdat die op het Taksimplein stond), 'ach kom, laten we zo'n Internetcafé eens proberen, for old times sake'.

A(lla)hhhh, dat hadden we beter niet kunnen doen. Voordat we eens doorhadden hoe dat Turkse toetsenbord werkt! Het apenstaartje niet netjes boven de 2, maar als derde symbool boven de Q. Maar hoe activeer je die? De internetcaféhouder zei 'kom, dat fix ik wel even' - of zoiets, want hij zei het in het Turks. En ja hoor, het apenstaartje stond ineens netjes voor ons ingetypt. Maar er bleven maar foutmeldingen komen bij onze gebruikersnamen en wachtwoorden. Het duurde even voordat we doorhadden hoe dat nou weer kwam (het had geen zin om dat aan de beheerder te vragen, want die bleek echt alleen maar Turks te spreken): het euvel bleek te zijn dat op de plaats van de 'i' geen gewone i stond, maar eentje zonder puntje. Man, man, wat een gedoe, niet echt ontspannend.

Gelukkig vonden we 's avonds een cafeetje met werkende wifi bij ons in de buurt. Wat een genot kan dat soms zijn, vooral als men gewoon Engels spreekt, er heerlijke thee bij geschonken wordt en er een waterpijpje bij gerookt kan worden.

Ontspanning ten top!

Er zijn regels!

Vandaag was het niet een dag om binnen te blijven. Gisteren ook niet trouwens.

Dus we gingen uit wandelen vandaag, mijn buurvrouw en ik; niet mijn pubers en ik, want pubers houden niet van wandelen. Enfin, we waren een beetje aan het wandelden in Lent en omstreken en de schaatsgebieden aan het inspecteren en - verrassing - we kwamen een paar prominente Lentgenoten tegen. Deze Lentgenoten hadden het plan opgevat om naar Bemmel te wandelen en vroegen of we zin hadden om mee te wandelen. De tocht zou maar een half uurtje duren en we zouden als beloning een kop koffie krijgen. Natuurlijk waren we daarvoor te porren.

De tocht duurde uiteindelijk geen half uur, maar drie kwartier, dat was te verwachten.

En de koffie, die kregen we bij het Wapen van Bemmel. Het wapen? Ja, en kijk maar eens op de foto van het plakaat op de deur wat je er niet mee naar binnen mag nemen. Juist: wapens!

Nou vraag ik je!

Klassieken in het café

Zie je wel? Echte barkrukkentaal!

via