EuroGames in Nijmegen

Nou, dat was een feest de afgelopen dagen: Nijmegen had de eer gaststad voor de EuroGames te zijn. De Spiegelwaal, het roeiwater van onze roeivereniging, was het toneel van de roeiwedstrijdenin dit verband. Wat een enorme organisatie was dat (voor enkele van mijn clubleden), maar wat bracht het veel op zeg!

Ik heb alleen maar stralende gezichten gezien, ook van de verliezers. Want het was heerlijk om onder elkaar te sporten en er was van alles omheen georganiseerd. Zo was er bijvoorbeeld een openingsfeest met optredens van Ellen ten Damme en Son Mieux en ook nog een eindfeest en genoeg te eten en te drinken; massages waren ook mogelijk. Dus net als bij de Vierdaagse voor ieder wat wils: voor de sporters én de feesters.

Tot welke categorie denk je dat ik behoorde? Juist, de verslaggevers. Je kent me....

Zie ook artikel in de Gelderlander

Fitgirl in moeilijkheden

Eindelijk, eindelijk was ik op weg om een béétje een fitgirl te worden. Een of twee keer in de week roeide ik en twee keer in de week deed ik fitness: een keer spinning (mijn oude hobby) en een keer - houd je vast - krachttraining. Van dat laatste had ik nooit gedacht dat ik dat ooit zou gaan doen, maar als je beter wilt worden in roeien is dat eigenlijk best een goed idee. Je roeit immers harder met sterke benen, armen en buikspieren.

Het kostte me heel veel moeite om me er toe te zetten, maar het feit dat ik in het weekend meestal alleen of hooguit met een iemand anders in het krachthonk van de roeiclub was, en dus de muziek lekker hard kon zetten en een keer een goede uitleg van mijn zoon (fitboy par excellence) had gekregen, heeft me uiteindelijk zo ver gekregen.

Tot vorige week.

Toen mocht ik ineens niet meer naar de sportschool van Mark. Te gevaarlijk! Hij weet gewoon niet wat een moeite het heeft gekost om eindelijk de sprong naar het krachthonk te maken! Nu zit ik weer ouderwets vast. Goede voornemens op 1 januari om het weer op te pakken zitten er ook niet in; alles, ook mijn privékrachthonkje, gaat immers pas op 19 januari weer open. Als we geluk hebben.

Wat er nog overblijft? Wandelen. Maar dat mag niet van de fysiotherapeut, ook een Mark trouwens. Ook al zo'n niet-gunner-voor-je-eigen-bestwil. Wandelen is namelijk niet goed voor mijn heupartrose zegt hij. Fietsen is het enige wat ik nog kan doen. 

Maar ja, die Mark die in de hemel woont heeft ons regen gestuurd. Wat is het leven van een goedbedoelende sporter toch moeilijk…..

Active break

Aangezien er tegenwoordig te veel gezeten wordt en dat behoorlijk ongezond is, hebben ze bij de Radboud Universiteit bedacht dat er ook onder de colleges best wat bewogen kan worden. Dat helpt ook om de geesten van de studenten weer wat op te laten leven, zodat die weer informatie op kunnen nemen.

Gewapend met dit besef is het sportcentrum aan het werk gezet (of uit eigen beweging aan het werk gegaan, dat weet ik niet) om een two-minute-active-breakclip op te nemen die de docenten halverwege een saai college op kunnen zetten.

Cool toch? Hoewel ik me wel afvraag of de laptops die de tafeltjes normaliter bevolken er niet afgeslagen worden tijdens de wave...

Beatles en Bommen

Aangezien ik toch in een sportieve bui was door al dat fietsen, heb ik het vanmorgen op kunnen brengen de sportschoenen aan te trekken en op zondagochtend (!) te gaan sporten. Wat ook mee hielp: er was een speciaal event, namelijk Bommen op de Beatles.

En het was heerlijk! De trainer had - geïnspireerd door speciale De Wereld Draait Door aflevering - bedacht het hele album Abbey Road af te spelen. En springen, huppelen, joggen, crunchen en lungen maar!

Het voelde heel natuurlijk te sporten op die Beatles, alsof ze de muziek er speciaal voor geschreven hadden. Ze moesten eens weten! Maar het kan natuurlijk ook dat het aan de instructeur lag, dat die de oefeningen heel precies uitgekiend had. Ik denk dat menigeen de rest van de dag de elpee aan het grijs draaien is. Ik wel in ieder geval. Want wat een sfeertje was het!

Over twee weken een U2 - Bom special. Toch maar weer een bloody sunday voor opofferen?

Bosu

Je moet alles in je leven een keertje uitgeprobeerd hebben. Dus ook de bosu. Een bosu, wat is dat nu weer? Nou, een soort halve skyppiebal waar je oefeningen op kunt doen. Die extra zwaar zijn, omdat je een instabiele ondergrond hebt op de grote smurfenborst. Volgens mijn zoon, sportkundige, worden ze onder andere gebruikt om oude mensen hun balans te laten trainen.

Maar bij deze bosules waren geen oude mensen, nee, alleen jonge, fitte studentes. Allemaal? Nee, ook een niet-fitte studente (die haakte na tien minuten al af) en ik. En een instructrice die allerlei snode oefeningen bedacht had om het ons extra zwaar te maken.

En nu? Ja, spierpijn natuurlijk.

Kijk, zo werkt het; dan ben je alvast voorbereid voor als je het ook een keer wilt proberen:

Bommen

Ik gok dat ik het in mijn studententijd voor het laatst heb gedaan: bommen. En van de week zo maar ineens weer. Aanleiding: de spinningles ging niet door.

In eerste instantie had ik moeite met het vinden van de zaal. Maar gelukkig was er een vrouw die me op weg hielp. 'O, moet je ook naar bommen? Ik ook.'
'Voor mij is het al dertig jaar geleden dat ik gebomd heb.'
'O, ik doe het juist al meer dertig jaar. Sinds 1986, het begin van mijn studietijd.' Dat kon ik me wel voorstellen, ze zag er afgetraind uit.
'Ah, toen begon ik ook met studeren, maar ik heb het toen maar drie keer gedaan of zo; er kwam iedere keer iets tussen.' Voornamelijk smoesjes natuurlijk, maar dat zei ik er maar niet bij.
'Ik ga helemaal achteraan staan.'
'Ik helemaal vooraan. Lekker.'

Nou, daar gingen we dan: rondjes rennen, spring- en dansoefeningen - na een kwartier was ik uitgeput, en we moesten nog drie kwartier. Ehm, waar is hier de nooduitgang?
Beetje temporiseren dan maar, zoals ik wat meer (oudere) mensen in mijn omgeving zag doen: stapjes in plaats van springen. Dat hielp.

Na twintig minuten de buikspieroefeningen. Enige rust dus. Hoewel: die waren ook pittig. En we moesten ze op de kale grond doen: bij de yoga doen we die altijd - heel lux, besef ik nu - op een matje. Daarna nog meer rennen, springen en dansbewegingen. Squats en opdrukken ter afwisseling.
En weer springen op de opzwepende muziek.
Daarna eindelijk de cooling down. Mijn onderdeel: daar ben ik goed in.

En nu? Ja, spierpijn natuurlijk! Hopelijk volgende week weer gewoon spinningles....

Mannenhonk

In Nijmegen hebben ze voor mannen met shopaholische vrouwen een oplossing bedacht: het mannenhonk. Mannen kunnen in deze mancave een uurtje gedropt worden terwijl hun vrouwen lekker aan het shoppen zijn. Geen geruzie, getrek en gestress bij de pashokjes, want terwijl de vrouwen hun kleren bij elkaar scharrelen, kunnen de mannen zich heerlijk ontspannen in de cave: er staat een tafel met stoelen eromheen voor het leggen van een kaartje of het lezen van een krantje en tevens is er een zithoek met een televisie waarop herhalingen van voetbalwedstrijden getoond worden.

Is dat even boffen voor die mannen!

Maar voor de vrouwen met een man die van winkelen houdt dan, is daar ook een vrouwenhonk voor? Nope, natuurlijk niet! De vrouw gaat gewoon niet mee, of beter nog, die gaat een kopje koffie drinken in de nieuwe Coffeeloversvestiging in de Openbare Bibliotheek.

Het schijnt dat mannen die niet van voetbal houden daar ook gewoon welkom zijn.

Pfew!

Wielrennen zonder EPO

En ineens lag daar een jongen aan de kant van de weg. Hij leek zijn hand op te steken en iets te zeggen. Help? Ik had het nog niet helemaal door - ik heb soms wat tijd nodig om dingen tot me door te laten dringen en het was heet - maar een meisje dat achter mij fietste snapte het wel meteen. We stopten dus en knielden neer bij de jongen. Hij had inderdaad hulp nodig, want hij was uitgedroogd. Gelukkig had het meisje een flesje water bij zich, dat hij dankbaar en met trillende handen aanpakte. Het ging niet zo goed met hem. We besprenkelden hem met water.

Langzamerhand kwamen we te weten dat hij vlak bij huis was, maar echt niet verder kon; het was te warm, hij was uitgedroogd en hij had een lekke band; dat was ook de reden dat hij met fiets en al gevallen was. Op het moment dat hij die lekke band kreeg had hij namelijk verder moeten lopen en de heuvel op was net te ver. Toen hij nog fietste had hij wat verkoeling door de wind, maar toen hij moest lopen niet meer.

Z'n telefoon ging, maar hij kon 'm niet opnemen; dat deed het meisje voor hem. Het was z'n vriendin (die hij daarvoor misschien had proberen te sms'en?), die samen met hem in de flat dichtbij woonde. Ze zou naar hem toekomen.

Intussen was er nog een jongen bij komen staan. Die kon eigenlijk ook niet veel doen, maar stelde voor de jongen te verplaatsen naar een schaduwplek. Dat leek wel een goed idee. Dat zijn vriendin eraan zou komen was ook een prettig idee. 'Eh, ik moet een trein halen, dus kan ik hem bij jullie achterlaten?', vroeg het meisje. 'Eh, ik moet ook een trein halen, dus vind jij het goed om voor hem te zorgen?', vroeg de jongen. Eh, ja, prima.

Dus ik ondersteunde de jongen op zoek naar een schaduwplek. 'Nee, laat je fiets maar staan, die pak ik zo wel'.

Gelukkig kwam z'n vriendin eraan, haar gezicht hoogrood, want ze had ook net gesport. Ze bleek verpleegkundige te zijn en wilde een ambulance bellen; dat wilde hij niet. Ik mocht gaan, gebaarde het meisje.

Mijn taak zat erop. Fietsen zonder EPO in die enorme hitte was niet zo'n goed idee, besloot ik.

Lustrum

Dit jaar bestaat de universiteit van Nijmegen 90 jaar en dat zullen we weten ook! Afgelopen donderdag heb ik me al heerlijk nat laten regenen omdat ik me in een onbezonnen bui had opgegeven voor de mountainbike-race en komende donderdag zal ik me laten benevelen door de sprekers van de TEDx die door de universiteit georganiseerd is.

Wie de sprekers zijn? Te veel om op te noemen, maar in ieder geval Robbert Dijkgraaf, Ian Buruma, Ybo Buruma en Step Vaaesen.

En de dag erop zullen (maar voor een nóg selecter gezelschap dan dat wat voor de TEDx uitgenodigd is) onder andere Robbert Dijkgraaf en Angela Merkel een eredoctoraat uitgereikt krijgen.

O ja, en er was ook nog een muziekfestival met Ilse de Lange.

Of dat allemaal niet te veel kost, vraag je je misschien af. Nou, best wel. Zo'n zeven ton minstens. En boze tongen beweren dat we daarom dit jaar geen kerstpakket hebben gekregen.

Maar wel een lentepakket dus. Al had ik het leuk gevonden als we er íets beter weer bij hadden gekregen, want qua weer lijkt het wel - juist - op een kerstpakket!

Sportzomer

Het is eigenlijk al een beetje begonnen, nee, ik bedoel niet de zomer, daar kun je nauwelijks van spreken met dit weer, maar de sportzomer, met Roland Garros. En daar komen straks het EK voetbal, de Olympische Spelen en de Tour de France nog bij. Niet iedereen wordt daar blij van; sommige mensen zijn bij voorbaat al sportzomermisselijk.

En we moeten het ook al zonder De Wereld Draait Door doen deze zomer. Maar dominee Gremdaat heeft daar wat op gevonden: Laat je eigen wereld à la Matthijs doordraaien! 'Niet stil blijven staan bij wat je mist, maar genieten van wat er voor in de plaats komt'.
En je af en toe laten troosten door de dominee.

Of er toch gewoon in meegaan:

Sportleraar: eten!

Onze spinningsportleraar is echt heel tof: hij spoort ons aan om flink te eten (twee uur) voor en na het sporten. En vooral koolhydraten. Geen brood en pasta, nee, twix of snickers, fruit mag natuurlijk ook. En de dag na het sporten liefst niet sporten, want het lichaam moet herstellen. Een man naar mijn hart.

En eigenlijk kan ik hem geen ongelijk geven ook; ik heb het al een paar keer zien gebeuren dat er iemand duizelig en misselijk werd en met de les moest stoppen.
'Wat heb je gegeten dan?', vroeg de sportleraar aan een van hen.
'Nou, twee rijstwafels.'
'Verder niets?'
 'Nee.'
'Tja, wat deed je hier dan ook?'

Goed eten dus. Anders verbrand je geen vet, maar spieren en daar wordt je lichaam alleen maar flubberig van. En het is toch de bedoeling dat je straks strak in je bikini op het strand verschijnt?

Verder vraagt hij ook altijd wie er naar de kroeg is geweest de avond ervoor. Er zijn dan altijd wel een paar mensen die hun vinger opsteken. 'Nou, dan heb je goed kunnen oefenen voor de fietstechniek, want als je een bierviltje naar achter hebt weggetrapt, dan heb je eigenlijk aan je traptechniek gewerkt'. En dan volgt er steevast een dia met de juiste traptechniek.

Leuk om een studentensportleraar te hebben.

En jammer om geen student meer te zijn.

Sportcompliment

Het was al lang geleden dat ik een sportcompliment had gehad; meestal zijn mijn sportprestaties ook eerder aandoenlijk dan een compliment waard, vermoed ik.

Maar gisteren was het dan (weer eens) zo ver. Mijn spinningdocent vond dat het tijd werd dat ik eens echte spinningschoenen zou aanschaffen, omdat ik de pedal stroke als een volleerde leerling toepaste en daar pasten toch alleen maar goede spullen bij, zodat ik de techniek nog meer zou kunnen volmaken.

Oh la la! De Tour de France ligt binnen het bereik! Au revoir, mes amis!

Zumba

Oei, wat een spierpijn had ik vandaag. Vooral in mijn heupen en knieën. Eigen schuld, want wie laat zich op mijn leeftijd nou verleiden tot deelname aan Zumba?

Een jonge, dartele, elastieken Braziliaanse deed ons, Hollandse boerinnen met stijve heupen, voor hoe het moest. Alles met salsa- en merenguepasjes, up-tempo, maar toch vrouwelijk en sierlijk, oosters soms. 'Rapido, en nu sexy step, met de schouders omlaag, hiho'.

Ik heb in mijn leven heel wat aerobics gedaan, maar dit was wel even andere koek. Ik kan het eigenlijk nog nauwelijks geloven, dat ik het einde van de les heb gehaald.

De wat minder bekende sporten op de uni

Jaa, studenten zitten tegenwoordig niet alleen op hockey of tennis, maar beoefenen ook sporten als apenkooien (huh, dat deed je vroeger toch alleen bij de laatste gymles van het jaar?), game 2 move (daar heeft collega Karin ons een keer met de hele UB heengesleept; heeft iemand het daarna nog een keer gedaan?) en schermen (om goed in de Dangerous Liasions- sfeer terecht te komen).

En studeren? Da's voor sommigen nu eenmaal bijzaak....

Karate wint etappe

Hé, dat is vreemd: een sport die een etappe in de Tour de France wint!

O, het was geen Karate, maar Garate.

Doe eens wat aan jullie uitspraak, sportcommentatoren bij de Tour! Nu moest ik bij het journaal vernemen wat de juiste uitspraak was! Deze mensen bereiden zich blijkbaar wèl voor......

Sportief protest

Stoer, dat groene protest van deze sporters! Zouden ze allemaal naar Amsterdam komen zaterdag?

Monaco

We gaan vandaag naar Monaco, zei de instructeur blij. Nou, mij leek het ook wel wat!

Maar wat bleek, we gingen in de spinningruimte de eerste etappe van de Tour de France (die zaterdag van start gaat) fietsen. Met dit weer!

De instructeur had in ieder geval goed zijn best gedaan een Franse sfeer te creëren door allemaal Franse liedjes te draaien. En, heel verrassend, bij het uitfietsen ineens Billie Jean.

Hé, was dat nou een traan of een extra zweetdruppel die langs mijn wang gleed in de plas zweet onder mijn fiets? Dat weet alleen Michael, want die ziet nu alles. Nu wel.

Wijn, yoga en spinnen

Gisteren voelde ik me een beetje als de Thermen van Caracalla: dooreengeschud. En wel omdat ik maar liefst twee keer gesport had.

Twee keer? Ja, twee keer. Een keer spinnen en een keer yoga. En yoga is echt wel sport en geen slapen. Dat merkte de vrouw die naast mij aan het proberen was yoga te beoefenen na drie glazen wijn. Het lukte haar maar niet om op één been te blijven staan! En linksom en rechtsom - iets waar ze normaal al enige moeite mee heeft - lukte ook niet zo goed. We botsten regelmatig, maar het was wel heel gezellig. Ik geloof echter niet dat ik haar voorbeeld ga volgen.

En voor de spinning al helemaal niet! Het was deze week 'de week van de hartslag' bij het sportcentrum. Ter ere daarvan kregen we allemaal een hartslagmeter om. En een supersonisch horloge (van wel 200 euro per stuk!), waarop je je hartslagpercentage kon meten. Ik voelde me het prettigst bij de hartslag van 50%, maar het was de bedoeling dat je langzaam naar 60% ging en door naar 70%, 80% en 90%; op een gegeven moment zat ik daar zelfs boven. Nou ja, op een bepaalde manier was het ook wel opwindend om steeds op je klokje te kijken op hoeveel procent van je hartslag je nu weer zat. Maar wat was ik blij dat ik deze keer wèl een bidon met water bij me had!

De muzieksmaak van de maandag-spinning-docent was trouwens wel anders dan die van de vrijdag-spinning-mevrouw. Draait de vrijdag-spinning-mevrouw vooral veel Spaans- en Italiaanstalige muziek, de maandag-docent draaide nota bene the Cult! Nou, dat trapte wel lekker door, met mijn gedachten bij Pinkpop 1986. Verder nog de Rolling Stones (!) en de Police. So put away your make up. Nou, die was er rond die tijd allang af!

Een absolute aanrader dat spinnen, als je tenminste wilt zweten. En van muziek genieten. Maar zonder wijn!

Infantilisering

Onlangs zag ik dat mijn man een doosje paaseieren gekocht had bij de Albert Heijn. Op de verpakking stonden tips hoe je de paaseieren het best kon verstoppen, aan de ene kant een lijstje met verstopplekken voor binnen (op een lage kast, tussen de CD's) en aan de andere kant een lijstje met verstopplekken voor buiten (in de struiken). Ongelooflijk betuttelend vond ik dat.

Maar in België maakt men het nog bonter. Er is een reclamebureau ingehuurd dat er voor moest zorgen dat de Belgische 50-plusser meer aan het bewegen zou slaan. Omdat sporten waarschijnlijk te veel zou afschrikken, heeft men het woord sportelen bedacht. Sportelen! Alsof dat meer mensen aan het sporten zou krijgen! Als ik afwassen nu eens afwasselen zou noemen, zouden mijn kinderen zich dan vrijwillig aanmelden om te helpen met de afwas? Of als we werken nu eens werkelen zouden noemen, zouden mensen op maandagochtend als de wekker gaat dan meteen een glimlach op hun lippen krijgen bij de gedachte aan de activiteit die ze zullen gaan verrichten?

Misschien. Ik waag het echter te betwijfelen.

Spinning: de eerste keer

Sommige collega's gingen er al van uit dat er wel een verslag van het spinningavontuur op mijn weblog zou verschijnen: u bestelt maar! Mijn voordeel zal in ieder geval zijn dat ik niet tien keer hetzelfde verhaal hoef te vertellen. Het sporten zelf was al vermoeiend genoeg! Lees en huiver mee:

Het was natuurlijk hopeloos - met mijn conditie gesteld. En tot overmaat van ramp moest ik vooraan plaatsnemen. Bij dit soort gelegenheden heb ik sterk een voorkeur voor een plaats achterin. Ik weet niet of andere mensen dat ook hebben, maar ik vermoed van wel.

Gisteravond had ik al netjes mijn sporttas ingepakt, want als ik dat 's ochtends doe, wil ik nog wel eens de helft vergeten in te pakken. Ik had alles mee: sportkleding, sportschoenen, een euro voor het kluisje, een handdoek en douchegel.

Al snel bleek dat ik er weliswaar goed aan had gedaan een joggingbroek aan te doen, maar dat ik er beter aan had gedaan een wat kortere joggingbroek aan te trekken: binnen de kortste keer zat mijn joggingbroek zo'n beetje verstrikt in de bidonhouder, zodat ik m'n broekspijpen moest oprollen. Niet dat dat zo'n straf was, want na een minuut had ik sowieso de behoefte om zo weinig mogelijk kleding aan m'n lijf te hebben. En in die bidonhouder had ik liever een bidon met water gehad. De handdoek had ik mee de zaal ingenomen, want dat zag ik iedereen doen. En daar was ik achteraf heel erg blij mee, want na vijf minuten was ik zo bezweet, dat ik constant mijn handen, gezicht en stuur moest afboenen. En dan had ik nota bene nog bijna een uur te gaan....

Nu had de instructrice wel het zwaarste programma in het begintraject gezet, zodat we het later wat rustiger aan konden doen. Maar rustig werd het het hele uur natuurlijk niet meer. Vooral de staande sprint met de fiets op hoge weerstand was lichtelijk zwaar voor mij en heb ik gedeeltelijk zittend afgelegd. Weinig motiverend natuurlijk voor de sporters achter mij, maar daar kon ik ook niets aan doen. De volgende keer zoek ik gewoon een plaatsje achteraan.

De volgende keer? Ja, zo erg was het nou ook weer niet.

Het mooiste gedeelte vond ik de cooling down. De fiets werd hierbij gebruikt als een soort driedimensionale yogamat. Het achtergrondmuziekje was alleen geen Indiase hymne, maar een Franse chanson. Weer eens wat anders. Variatio delectat.