Nieuwe tactiek

coronawandeldrukte op de waalbrug

Nu ik niet meer (zo veel) mag wandelen van de fysiotherapeut in verband met mijn heupartrose, maar wel moet proberen zo veel mogelijk te fietsen, heb ik mijn tactiek qua wandelgroep De slakkengang, waar ik nog steeds lid van ben, gewijzigd. 

Zij spreken voor hun wandelingen namelijk altijd af bij góede en mooi gelegen horeca, waar góede koffie en góede erwtensoep (to go) te verkrijgen is. Dus wat ik op zondag tegenwoordig altijd doe, is fietsen naar het afspreekpunt (vaak ligt dat rond de 15 kilometer van mijn huis af) en zorgen dat ik daar aankom op het moment dat ik verwacht dat zij binnenkomen na hun wandeling. Dan drink ik een kopje koffie of erwtensoep met ze en aanvaard ik na een half uurtje de terugreis weer. Zo kom ik toch nog buiten af en toe. En kom ik tegelijk toe aan mijn 'cafébezoek'. 

Maar wat is het drúk zeg, op zondag op de wandelpaden en de wegen daar naar toe. Vandaag hadden we in Groesbeek afgesproken en moest ik dus over de Waalbrug. Het leek daar wel alsof de Vierdaagse spontaan was losgebarsten. Wat een volk! Zie je daar maar eens doorheen te laveren.

Want niet iederéén houdt zich netjes aan de wandel-etiquette natuurlijk. Ze lopen namelijk ook nogal eens op de fietspaden, die vlerken. het liefst als ze een hond hebben. En daar is het sowieso al oppassen geblazen voor die modderige mountainbikers, die het liefst toch in groepjes van drie of vier opereren. 

En óf je die koffie achteraf verdiend hebt, zeg! Of het uiteindelijk ook ontstressend is, weet ik eigenlijk niet. Het is in ieder geval weer eens WAT ANDERS. 

En dat is al heel wat.

Reisje langs de Lahn

Al mag je het niet hardop zeggen: klimaatverandering heeft ook zo z'n positieve kanten. Want het leverde ons een mooie gemiddelde temperatuur van 23 graden gemiddeld en volop zon op, midden in oktober tijdens onze fietsvakantie langs de rivier de Lahn.

Vrienden van ons, die de (blijkbaar klassieke - wij hadden er evenwel nog nooit van gehoord) Lahntalradweg al eens vaker gefietst hadden, hadden ons uitgedaagd om deze tocht ook een keer met hen te maken. En natuurlijk namen we de uitdaging aan. Mits het goed weer zou zijn, want we hadden geen zin om de tocht in de regen te volbrengen.

En surprise: zowel de tocht als het weer waren prachtig. Weidse velden, charmante plaatsjes met mooie vakwerkhuisjes en kastelen, bergen op de achtergrond, goed eten en de rivier steeds in de nabijheid. Gelukkig, want dat betekende dat we steeds vlakke wegen hadden.

Tip voor als je je hoofd eens lekker leeg wilt maken. Wat zal het tegenvallen om morgen weer aan het werk te gaan! Maar ja, Geld muss verdient werden...

De toppen van Valencia

We keken er al maanden naar uit om met het hele gezin naar Valentia Edetanorum, ofwel Valencia, de stad van paella, sinaasappels, spectaculaire Calatrava -architectuur, knus centrum met groene parken, witte stranden, blauwe zee, wuivende palmbomen en heerlijke fietspaden.

Dat laatste is best bijzonder voor een Spaanse stad en komt met name doordat Valencia een keer flink is overstroomd; in 1957 trad de rivier de Turia ver buiten z'n oevers en men heeft toen besloten dat nooit meer te willen. Daartoe heeft men de rivier gewoonweg omgelegd naar het westen van de stad en van de drooggelegde rivier een fietsvriendelijk park gemaakt. Bam! Dat is lef hebben en betaalt zich nu uit, want het is een oase in de stad. En je kunt er ook nog eens (de nieuwste rage) heerlijk elektrisch steppen. Hadden meer stadsbestuurders die ballen maar. En ook de futuristische stad van kunsten en wetenschappen die er vervolgens bij is aangelegd en waar Calatrava zijn heerlijke creatieve en futuristische gang kon gaan getuigt van grote moed. Het kostte wat, maar dan heb je ook wat.

Of er dan niets aan te merken is op de stad? Jawel hoor! De metro komt bijvoorbeeld niet in het centrum van de stad, maar maar tot de rand ervan. Kijk, dat is in Parijs toch beter geregeld; daar kun je zo van topmonument naar topmonument hoppen met de metro. Met die bussen is het toch meer geklooi.

En: men spreekt er bijzonder slecht Engels, vaak zelfs helemaal niet. Dat geeft je enerzijds het romantische gevoel dat je echt op vakantie bent, maar aan de andere kant: als je iets echt nodig hebt of wilt weten, dan kan het knap onhandig zijn. Gelukkig sprak de receptionist van ons appartementencomplex wél uitstekend Engels, dus dat hebben we flink uitgebuit. Hij heeft alles gereserveerd, van fietsen tot restaurant tot taxi.

En met de jeugd zit het ook wel goed. Groeimogelijkheden genoeg dus voor deze prachtige stad. Al was het voor nu wel fijn dat het geen tweede Barcelona is qua drukte. Nog niet....

Millinger theethuin

Nu woon ik al bijna dertig jaar in Nijmegen, maar nog nooit bezocht ik de Millinger theetuin. En dat is best zonde, want het ligt en is er prachtig! Het maakt op het eerste gezicht een zen- en japansachtige indruk, maar er is ook een Marokkaans theehuis en -terras, en je kunt er ook gewoon een wijntje of een biertje drinken. Om de idyllische sfeer te verhogen staan overal schaaltjes waar verse bloemen in drijven. Wat een rijkdom!

Dat ik er niet eerder was, heeft vast te maken met het feit dat het een kleine 20 kilometer van Nijmegen ligt en dus nét te ver om snel even heen te fietsen. Maar met mijn nieuwe sportfiets is dat natuurlijk een fluitje van een cent. Wie weet wat ik allemaal nog meer in de omgeving ga ontdekken!

Of in het buitenland, want volgens de bejaarde man met elektrische fiets die mij op de heuvel met moeite voorbijkarde, zou ik zo de Alpe d'Huez op kunnen klimmen. Wie weet.

Ga toch fietsen!

Trouwe lezers van dit blog weten het al: ik ben gek op fietsen en vind het belangrijk dat fietsen zo veel mogelijk gestimuleerd wordt.

En het is dus maar goed dat ik in Nederland - fietsland bij uitstek - woon. Hoewel het in ons land voor de hand lijkt te liggen dat er veel gefietst wordt door de geringe hoogteverschillen in ons landschap, is dat toch ook het gevolg van bewuste politiek (waar nu heel veel landen jaloers op zijn) van het aanleggen van een uitstekende fietsinfrastructuur, waaraan onder andere de protesten tegen de vele kinderdoden ten gevolge van het snel toenemende autoverkeer ('stop de kindermoord') én de oliecrisis in de jaren zeventig hebben bijgedragen.

En ik vind het dus ook prachtig dat in Nijmegen veel maatregelen worden genomen om het fietsen te stimuleren, want autorijden gaat uiteindelijk altijd ten koste van de natuur.

Je hebt al het RijnWaalpad (de snelle fietsverbinding tussen Arnhem en Nijmegen) dat z'n voltooiing nadert, en futuristische verlichting en paarse bewegwijzering krijgt en nu komt daar de fietsapp Toury nog bij.

De Toury-app is opgezet als een game, waaraan je individueel en als groep collega's aan mee kunt doen. Degene die het vaakst de fiets pakt (dat wordt op de app bijgehouden) en dus de meeste kilometers in het 'spel' maakt, wint een weekend Parijs; tevens wordt elke week onder alle deelnemers een fiets verloot.

Toch maar eens gaan downloaden, die app.

Achilleshiel

Ik had al enkele weken een klein beetje last van mijn hiel, maar ach, dat was maar een klein beetje en kon dus verwaarloosd worden.

Niet dus.

Tijdens de tennisles schoot het naar mijn achillespees en had ik een echte blessure. Een weekje rust en ibuprofen, zei een van mijn tennispartners, die naast tennispartner toevallig ook huisarts is. Dat hielp inderdaad, de blessure aan de achillespees verdween, maar die aan de hiel bleef.

En nu kan ik dus al een maand niet tennissen. En niet spinnen. En niet lunchwandelen (vijf minuten strompelen kan prima, maar een half uur lukt echt niet). Dat stemt me droef, want normaal kan ik daar goed m'n hoofd mee leegmaken.
Wat ik nog wel kan? Recreatief fietsen (thank god), yoga, slenteren door de Ikea (slenteren doet geen pijn) en ...... een oude, voor de gelegenheid maar weer opgepakte hobby: zwemmen.

Het probleem is niet de achillespees, maar de aanhechting van de achillespees aan de hiel en dat is heel moeilijk te behandelen, zei de dokter, pardon, de sportarts, pardon, de sportarts in opleiding, die de receptioniste 'de sportarts' noemde, en die mijn bezoek met mijn toestemming op film vastgelegd heeft.

Ellende alom.

Wielrennen zonder EPO

En ineens lag daar een jongen aan de kant van de weg. Hij leek zijn hand op te steken en iets te zeggen. Help? Ik had het nog niet helemaal door - ik heb soms wat tijd nodig om dingen tot me door te laten dringen en het was heet - maar een meisje dat achter mij fietste snapte het wel meteen. We stopten dus en knielden neer bij de jongen. Hij had inderdaad hulp nodig, want hij was uitgedroogd. Gelukkig had het meisje een flesje water bij zich, dat hij dankbaar en met trillende handen aanpakte. Het ging niet zo goed met hem. We besprenkelden hem met water.

Langzamerhand kwamen we te weten dat hij vlak bij huis was, maar echt niet verder kon; het was te warm, hij was uitgedroogd en hij had een lekke band; dat was ook de reden dat hij met fiets en al gevallen was. Op het moment dat hij die lekke band kreeg had hij namelijk verder moeten lopen en de heuvel op was net te ver. Toen hij nog fietste had hij wat verkoeling door de wind, maar toen hij moest lopen niet meer.

Z'n telefoon ging, maar hij kon 'm niet opnemen; dat deed het meisje voor hem. Het was z'n vriendin (die hij daarvoor misschien had proberen te sms'en?), die samen met hem in de flat dichtbij woonde. Ze zou naar hem toekomen.

Intussen was er nog een jongen bij komen staan. Die kon eigenlijk ook niet veel doen, maar stelde voor de jongen te verplaatsen naar een schaduwplek. Dat leek wel een goed idee. Dat zijn vriendin eraan zou komen was ook een prettig idee. 'Eh, ik moet een trein halen, dus kan ik hem bij jullie achterlaten?', vroeg het meisje. 'Eh, ik moet ook een trein halen, dus vind jij het goed om voor hem te zorgen?', vroeg de jongen. Eh, ja, prima.

Dus ik ondersteunde de jongen op zoek naar een schaduwplek. 'Nee, laat je fiets maar staan, die pak ik zo wel'.

Gelukkig kwam z'n vriendin eraan, haar gezicht hoogrood, want ze had ook net gesport. Ze bleek verpleegkundige te zijn en wilde een ambulance bellen; dat wilde hij niet. Ik mocht gaan, gebaarde het meisje.

Mijn taak zat erop. Fietsen zonder EPO in die enorme hitte was niet zo'n goed idee, besloot ik.