Ben je in Lourdes geweest?

Dat riep mijn collega vol ongeloof naar mij toen ik na mijn ziekenhuisbezoek waarbij ik een injectie met ontstekingsremmer en pijnstiller in mijn (versleten) rechterheup had gekregen. 

En ik kan me voorstellen dat hij dat riep. Ik leef weer! Heb zelfs alweer op de roeimachine gezeten en meegedaan met de lunchwandeling. Voor je het weet zit ik binnenkort weer gewoon in de roeiboot!

Maar schrik niet, zwemmen blijf ik ook gewoon doen. Anders wordt de overgang te groot.

EuroGames in Nijmegen

Nou, dat was een feest de afgelopen dagen: Nijmegen had de eer gaststad voor de EuroGames te zijn. De Spiegelwaal, het roeiwater van onze roeivereniging, was het toneel van de roeiwedstrijdenin dit verband. Wat een enorme organisatie was dat (voor enkele van mijn clubleden), maar wat bracht het veel op zeg!

Ik heb alleen maar stralende gezichten gezien, ook van de verliezers. Want het was heerlijk om onder elkaar te sporten en er was van alles omheen georganiseerd. Zo was er bijvoorbeeld een openingsfeest met optredens van Ellen ten Damme en Son Mieux en ook nog een eindfeest en genoeg te eten en te drinken; massages waren ook mogelijk. Dus net als bij de Vierdaagse voor ieder wat wils: voor de sporters én de feesters.

Tot welke categorie denk je dat ik behoorde? Juist, de verslaggevers. Je kent me....

Zie ook artikel in de Gelderlander

Interview met roeimaatje Dien

Goh wat heb je toch weinig geblogd de laatste tijd hoor ik wel eens. Dat klopt, maar sinds ik roei blog ik nu eenmaal minder; je kunt je tijd immers maar een keer uitgeven.

Bovendien blog ik nu ook af en toe voor de website van de roeivereniging, wat óók weer van mijn schrijftijd voor mijn eigen weblog af gaat. Sinds kort heb ik daar een ander projectje: het interviewen van clubleden. Misschien vinden jullie dat ook wel leuk om te lezen. Hierbij het eerste interview met roeimaatje Dien. Je moet van tevoren even weten dat Cor (75 jaar inmiddels!) de oprichter en nog maar pas afgetreden voorzitter van de club is en nog bijna dagelijks roeit.

En hoe kwam jij bij RV de Waal?

Geplaatst op 06-10-2021  -  Categorie: Publiek nieuws

Interview met Dien, lid van de vereniging sinds najaar 2020

Hoe ben je begonnen met roeien of in aanraking gekomen met de RV de Waal?

'Het was denk ik in 2018 dat ik in de trein zat om met mijn eetclubje naar Amsterdam te gaan. Het was vol in de trein en toevallig kwam ik naast Cor, die ik toen nog niet kende, te zitten. Wij waren gezellig met de meiden aan het kletsen en toen er even een pauze viel, vroeg Cor aan mij: "Volgens mij kom jij oorspronkelijk ook uit Amsterdam?"

"Dat klopt, ik ga een dagje naar mijn hometown en wat brengt jou vandaag naar Amsterdam?"

Cor zei: "Ik ga een boothuis uit de Amstel ophalen. Kijk, ik laat 'm je zien" en hop, daar verscheen de Ondine op z'n mobiel. "Is dat een huis?", vroeg ik. "Nou, daar zou ik ook wel in willen wonen."

"Nee, het is een botenhuis; daar komen boten in. Die wordt eigendom van RV de Waal. Ken je dat niet?"

"Nee."

"Dat is de roeiclub uit Nijmegen. Een mooie vereniging. Kom maar eens kijken, wie weet is het wat voor jou! Kom, ik zal de naam van de website even op een kaartje schrijven". Thuisgekomen deed ik het kaartje in een bak met allerhande andere kaartjes en besteedde er verder geen aandacht meer aan. Totdat ik een keer met een vriendin langs het vlot fietste en er een paar mensen met wat boten in de weer zag. Ik vroeg wie ze waren en wat ze precies aan het doen waren. "Wij zijn van RV de Waal, een roeivereniging. " Het zag er allemaal leuk en gezellig uit en thuisgekomen zocht ik toch maar dat kaartje weer eens op, want dit was natuurlijk de roeiclub waar Cor het in de trein over gehad had. Ik wilde bellen, maar vond geen telefoonnummer op de site. "Nou ja, laat maar", dacht ik. Totdat ik er nog een keer langsfietste en dacht "misschien moet ik ze toch maar een keer mailen", vooral toen ik zag dat je er een beginnerscursus voor 100 euro kon doen. Tien lessen voor maar 100 euro, daar kun je je geen buil aan vallen. Zo gezegd zo gedaan, maar geen antwoord op de mail. Na een tijdje nog maar een keer mailen. Weer geen antwoord; zou de club misschien opgeheven zijn? Maar uiteindelijk kwam er in juli 2020 dan de verlossende mail dat ik mee mocht doen met de beginnerscursus.

Wat vond je van de beginnerscursus?

In het begin snapte ik er geen snars van. Ik had van tevoren gedacht dat het een soort schuitje varen, theetje drinken was, maar het leek net een soort van kamp 1: "Stuurboord! Bakboord! Instappen gelijk. Nu!" Al die termen, kon dat niet wat minder strak en gedreven? "Ja kijk, als we dat niet allemaal precies tegelijk doen", legde coach Michiel me uit, "dan liggen we zo om." Daar zat wat in natuurlijk en ik stampte de begrippen in m'n hoofd, zei op een gegeven moment zelfs tegen mezelf: "instappen gelijk nu", als ik naar bed ging. Het bracht herinneringen naar boven van vroeger, zo rond het halen van m'n rijbewijs. Maar het lukte en het begon me steeds meer te bevallen.

Bij welk team zit je nu?

Het leukste! De waterwolven! En soms roei ik ook mee met Klaar-voor-de-inzet, zulke fantastische mensen bij beide groepjes! En altijd op tijd he? Haha. Vooral nu we op de maandagavond weer een parel van een coach hebben, Dirk, gaan we weer met sprongen vooruit! Maar Michiel heeft voor ons de basis gelegd. "Trots!" Dat zei ik op een gegeven moment zelfs tegen mezelf op de fiets! Jammer dat hij niet zo vaak tijd meer voor ons heeft op de woensdagochtenden....

Wat zijn je ambities?

Over een half jaar skiffen 1b halen. Ik was zó blij met het halen van mijn skiffdiploma 1a na de goede voorbereiding door eerst Wim en daarna Paul en ook het examen zelf was een feestje met de altijd hulpvaardige Maria. Maar glad roeien, dat ga ik echt pas in de zomer proberen, hoor. Want reken maar dat dat in het begin koppetje duiken wordt!

Wat vind je van de club?

Heel gezellig, en zó fijn dat iedereen elkaar zo helpt en aardig is voor elkaar!

Wat zou er beter kunnen?

Er zou wat sneller en duidelijker gereageerd kunnen worden op mails en appjes, vooral bij nieuwe leden. En ook zou duidelijker aangegeven kunnen worden wie nou precies aanspreekpunt is voor wat. Maar verder: niets dan lof, ik heb het enorm naar m'n zin bij de club!'

En ik ook! Altijd plezier met Dien, waar ik samen mee in de Waterwolven zit.

Fitgirl in moeilijkheden

Eindelijk, eindelijk was ik op weg om een béétje een fitgirl te worden. Een of twee keer in de week roeide ik en twee keer in de week deed ik fitness: een keer spinning (mijn oude hobby) en een keer - houd je vast - krachttraining. Van dat laatste had ik nooit gedacht dat ik dat ooit zou gaan doen, maar als je beter wilt worden in roeien is dat eigenlijk best een goed idee. Je roeit immers harder met sterke benen, armen en buikspieren.

Het kostte me heel veel moeite om me er toe te zetten, maar het feit dat ik in het weekend meestal alleen of hooguit met een iemand anders in het krachthonk van de roeiclub was, en dus de muziek lekker hard kon zetten en een keer een goede uitleg van mijn zoon (fitboy par excellence) had gekregen, heeft me uiteindelijk zo ver gekregen.

Tot vorige week.

Toen mocht ik ineens niet meer naar de sportschool van Mark. Te gevaarlijk! Hij weet gewoon niet wat een moeite het heeft gekost om eindelijk de sprong naar het krachthonk te maken! Nu zit ik weer ouderwets vast. Goede voornemens op 1 januari om het weer op te pakken zitten er ook niet in; alles, ook mijn privékrachthonkje, gaat immers pas op 19 januari weer open. Als we geluk hebben.

Wat er nog overblijft? Wandelen. Maar dat mag niet van de fysiotherapeut, ook een Mark trouwens. Ook al zo'n niet-gunner-voor-je-eigen-bestwil. Wandelen is namelijk niet goed voor mijn heupartrose zegt hij. Fietsen is het enige wat ik nog kan doen. 

Maar ja, die Mark die in de hemel woont heeft ons regen gestuurd. Wat is het leven van een goedbedoelende sporter toch moeilijk…..

Je skifft!

Na aanvankelijke teleurstelling (roeien in een vierpersoonsboot mag immers niet meer, omdat er geen anderhalve meter gewaarborgd kan worden) hebben de coronamaatregelen onverwacht ook iets positiefs opgeleverd: we mochten als beginnersgroepje versneld leren skiffen!

Al snel na de oproep van onze coach om ons hierin te begeleiden werd duidelijk dat de helft van ons groepje dat niet zag zitten, wat op zich begrijpelijk was: we waren gedurende de hele beginnerscursus bang gemaakt voor het skiffen; dat was wel zo moeilijk, daar moesten we pas na een à twee jaar roei-ervaring eens voorzichtig aan gaan denken.

Onze coach bestempelde dat als onzin: dat konden we best. Het ergste wat er zou kunnen gebeuren was dat we om zouden kieperen. En ja, een setje droge kleren en een handdoek meenemen was dus geen slecht idee. Nou, dat schepte vertrouwen!

Dus wij (de drie waaghalzen) stapten om de beurt in zo'n bootje. 'Je skifft!', zei de coach tegen ieder van ons toen we eenmaal op het water waren. 'Ja, ik skiff', kwam er onzeker uit onze monden na deze aanmoediging. 'Houd je bladen plat op het water en je handen bij elkaar, dit is de positie waarin je zeker niet kunt omslaan! Houd dat even vast en geniet!'

En genieten, dat deden we, toen we eenmaal ook wat voorzichtige roeibewegingen hadden gemaakt en we merkten dat de boot niet zo instabiel was als hij leek. Wat een overwinning! We dachten even niet aan dit soort filmpjes.

De belangrijkste les die we geleerd hadden was echter deze: een coronacrisis overwin je alleen met de juiste coaches.

Quo vadis?

Voor de roeiers die de beginnerscursus scullen hadden afgerond, werd er een lesje boordroeien georganiseerd. Iedereen mocht daar aan meedoen, maar er waren er uiteindelijk maar drie aanmeldingen voor. Wat op zich perfect was, want dan konden we een vierpersoons boot plus stuurman bemannen en hadden we lekker twee coaches aan boord; bijna privéles dus.

Boordroeien staat te boek als lastiger, omdat het er nog meer op aankomt dat je met z'n allen precies gelijk roeit om te voorkomen dat de boot instabiel wordt. Ik vond het echter een stuk makkelijker, omdat ik maar één riem hoefde te bedienen en de palen elkaar niet hinderlijk kruisen tijdens het roeien.

Blij dus dat ik dit aangedurfd heb, want eigenlijk wilde ik me op het laatste moment nog terugtrekken ('stel nou dat ik al slechtste roeier aller tijden door de mand boot val' en dat soort van gedachten).

Quo vadis heette de boot waar we mee voeren. Hoe toepasselijk!

Roeien met Phaedra

de eerste roeiles - een sprookje

Sinds ik drie jaar een keer geroeid had op de Spiegelwaal, wist ik dat ik dat nog wel een keer zou willen. Maar je weet hoe dat gaat met dat soort verlangens....

Begin van dit jaar stuitte ik echter op de website van Roeivereniging De Waal en heb ik me opgegeven voor een beginnerscursus. Die zou in april van start gaan, maar ja, door Het Virus ging dat niet helaas niet door. In juli kwam echter het bericht dat de cursus verplaatst was naar augustus. Of ik nog zin had om mee te doen; het zou dan wel twee keer per week zijn. Geen enkel probleem natuurlijk!

Maandag was de eerste les. En het was magisch! Nog magischer dan die ene keer drie jaar geleden. Waarschijnlijk komt dat doordat we eerst een rondleiding door de loods kregen, even op de roeimachine mochten oefenen en vervolgens zelf de boot naar het water mochten dragen, waardoor we nog meer bij het proces betrokken waren. En het fantastisch weer was natuurlijk...

Ondertussen vlogen de technische termen om de oren. Ik zal het bijvoorbeeld nooit meer wagen de riemen roeispanen te noemen. Palen mag wel.

En dan de boot. Dat is natuurlijk een zij, in ons geval de Phaedra. Dat klinkt heel sjiek, maar als ze genoemd is naar de heldin uit de Griekse mythologie - iets wat waarschijnlijk is, omdat veel van de namen uit de vloot van RV De Waal uit de Griekse mythologie afkomstig zijn - dan had ik toch liever  in een boot met een andere naam gezeten. Want Phaedra was nogal een serpent en het liep ook niet echt goed met haar af - ze verhing zichzelf uit schaamte omdat ze haar stiefzoon had willen verleiden en zij deze laatste er vervolgens van beschuldigde háár te hebben verleid.

Als dat maar goed gaat!

Roeien met de Romeinen

Nijmegen leek van het weekend wel Cambridge aan de Waal! De roeivereniging Phocas had namelijk na tien jaar weer eens een grote roeiwedstrijd, namelijk de Traianus Regatta, in onze stad georganiseerd.

En in samenwerking met RomeinenNU had men bedacht een Romeins galeischip naar Nijmegen te laten komen, waarop ook meegevaren en -geroeid kon worden door belangstellenden. Het zal je waarschijnlijk niet verbazen dat ik me meteen heb opgegeven.

Zondagmiddag om 1 uur was het zover. Het zou het derde rondje van de dag zijn, maar die van 11 uur was verlaat, omdat - je gelooft het of niet - de Romeinen een verouderd navigatiesysteem hadden en de Spiegelwaal, vanwaar de boot zou vertrekken niet konden vinden! Dus werd die van 1 uur het tweede rondje.

Het liep desalniettemin gesmeerd, want iedereen was inmiddels goed op elkaar ingespeeld: de kapitein (een geoefend Phocasroeier) en de meevarende Romeinen. Die laatsten waren ongeoefend: het was de bedoeling dat zij door het meedoen aan deze sessie een beetje roei-ervaring op zouden doen, zodat bij de volgende Romeinenfestivals ook schepen ingezet zouden kunnen worden. Een welkome aanvulling op de gebruikelijke (vecht)demonstraties.

Ik zou zeggen: gaan met die banaan voortaan en als er nog figuranten nodig zijn: ik ben getraind en heb een modern navigatiesysteem!