Hitte en Iran

Wat een hitte, de afgelopen dagen! Het voerde me terug naar zomers in Toscane, Griekenland en Iran. Eigenlijk nog het meest naar Iran, omdat het daar ´s nachts ook zo warm is. Ik weet nog dat we op een van onze reizen daarnaartoe ´s avonds om een uur of elf aankwamen op het vliegveld in Teheran en de warmte als een warme deken in m´n gezicht sloeg. Mijn zoon kreeg er prompt een bloedneus van.

Maar ook aan de Kaspische Zee was het warm en verkoeling zoeken voor vrouwen is lastig; je kunt niet even lekker in je bikini gaan zwemmen of zo. Maar goed, ook mét chador is een duik in het water verkoelend....

Eén keer zijn we naar zo'n door stukken zeil afgeschermd stuk strand en zee gegaan, maar echt ontspannend was het daar niet in verband met de in groten getale aanwezige vrouwelijke zedenpolitie. Het was er vooral druk. Dan maar liever met chador en al het water in.

Tijdens datzelfde verblijf ben ik ook een keer meegegaan met het nichtje van mijn man naar de Engelse les in de stad. Het was een meisjesschool, maar desalniettemin moesten we ons geheel bedekken. Dat werd met name vervelend toen de stroom en dus de airco uitviel, iets was om de haverklap gebeurt in Iran. Het was desalniettemin een leuke, geanimeerde les, maar ik merkte dat ik op een gegeven moment niet meer kon denken: mijn hersenen waren overgekookt. De juf en de meisjes gingen gewoon door met de les; ze waren het gewend.

Petje af! Ik bedoel: hoofddoek af! O nee, not allowed....

Wielrennen zonder EPO

En ineens lag daar een jongen aan de kant van de weg. Hij leek zijn hand op te steken en iets te zeggen. Help? Ik had het nog niet helemaal door - ik heb soms wat tijd nodig om dingen tot me door te laten dringen en het was heet - maar een meisje dat achter mij fietste snapte het wel meteen. We stopten dus en knielden neer bij de jongen. Hij had inderdaad hulp nodig, want hij was uitgedroogd. Gelukkig had het meisje een flesje water bij zich, dat hij dankbaar en met trillende handen aanpakte. Het ging niet zo goed met hem. We besprenkelden hem met water.

Langzamerhand kwamen we te weten dat hij vlak bij huis was, maar echt niet verder kon; het was te warm, hij was uitgedroogd en hij had een lekke band; dat was ook de reden dat hij met fiets en al gevallen was. Op het moment dat hij die lekke band kreeg had hij namelijk verder moeten lopen en de heuvel op was net te ver. Toen hij nog fietste had hij wat verkoeling door de wind, maar toen hij moest lopen niet meer.

Z'n telefoon ging, maar hij kon 'm niet opnemen; dat deed het meisje voor hem. Het was z'n vriendin (die hij daarvoor misschien had proberen te sms'en?), die samen met hem in de flat dichtbij woonde. Ze zou naar hem toekomen.

Intussen was er nog een jongen bij komen staan. Die kon eigenlijk ook niet veel doen, maar stelde voor de jongen te verplaatsen naar een schaduwplek. Dat leek wel een goed idee. Dat zijn vriendin eraan zou komen was ook een prettig idee. 'Eh, ik moet een trein halen, dus kan ik hem bij jullie achterlaten?', vroeg het meisje. 'Eh, ik moet ook een trein halen, dus vind jij het goed om voor hem te zorgen?', vroeg de jongen. Eh, ja, prima.

Dus ik ondersteunde de jongen op zoek naar een schaduwplek. 'Nee, laat je fiets maar staan, die pak ik zo wel'.

Gelukkig kwam z'n vriendin eraan, haar gezicht hoogrood, want ze had ook net gesport. Ze bleek verpleegkundige te zijn en wilde een ambulance bellen; dat wilde hij niet. Ik mocht gaan, gebaarde het meisje.

Mijn taak zat erop. Fietsen zonder EPO in die enorme hitte was niet zo'n goed idee, besloot ik.

Spinnen en hitte

Wat mij betreft gaan sport en hitte niet echt samen, vandaar dat ik er heel trots op ben dat ik gisterenavond ben gaan sporten. Spinnen wel te verstaan, een van de meest zweetopwekkende sporten die ik ooit heb beoefend.

En aangezien het sportcentrum waar ik de sport beoefen een zomerrooster draait (normaal ga ik nooit op dinsdagavond sporten, maar ik had geen keus, de andere tijden waren al bezet), kreeg ik een andere instructeur dan normaal. Een jong gastje met een hoog stemmetje. Ik moest wel even aan hem wennen, maar hij bleek fenomenaal; hij was niet alleen sportinstructeur, maar tegelijkertijd oook DJ:

'En nu een nummer uit 1995, speciaal voor jullie'.
'En nu een cover, van een nummer van Deep Purple; mensen boven de 30 weten misschien nog hoe dat nummer heet, ik ken alleen de cover'.*
'Bij dit laatste nummer mogen jullie fijn jullie ogen sluiten en meegaan in het heerlijke ritme van de muziek'.

Tussendoor had hij natuurlijk ook nog aansporingen als 'kom op, het is jouw uitdaging, het is jouw resultaat' en een stukje techniekles. Zo kennen we nu allemaal de pedal stroke en snap ik nu eindelijk wat mijn vrijdagmiddagjuf bedoelt met 'trek en duw' als we moeten klimmen.
De andere aansporingen van mijn vrijdagmiddagjuf zoals 'kost je moeite nu, hè' had ik al wel meteen door, want die waren zeer gelijkend op de opmerkingen die mijn gymjuf vroeger maakte.

Ik ga 'm vaker proberen, die dinsdagavond.

Zeker nu ik op vrijdagavond ook al Zumba ga doen. Tenminste, daar heeft mijn buurvrouw mij voor opgegeven.....

* ik wist meteen om welk nummer het ging, namelijk smoke on the water; bleef echter even in dubio of ik het goede antwoord zou geven, want dan wist iedereen dat ik boven de 30 was, maar aan de andere kant had ik nog nooit een popquiz gewonnen, dus aangezien niemand anders het wist, hoewel er een paar heren van minstens boven de 50 aanwezig waren, heb ik dat laatste aspect maar laten prevaleren.

De Romeinen hebben het beter begrepen....

In de Gelderlander wordt er door de dierenambulance voor gepleit je hond vooral binnen te houden met deze tropische temperaturen. Honden kunnen namelijk niet zweten en bezwijken daardoor sneller dan mensen.

In Rome hebben ze het beter begrepen; daar is een heus openluchtzwembad voor honden geopend!

Cura canem!