Valentijnsdag in de UB: blind date with a book

De spinningdocente verontschuldigde zich vandaag over het feit dat ze geen Valentijnsdagmuziek had meegenomen. De UB daarentegen was wel voorbereid op Valentijnsdag; bij ons kon je een blind date met een boek maken:

Het idee komt van Gülay Peters, een medewerker van de UB die met de actie studenten en medewerkers op de hoogte wilde stellen dat de UB niet alleen studieboeken, maar ook veel romans heeft. ‘Veel studenten en medewerkers weten dat niet. Daarom, en ook als knipoog naar Valentijnsdag natuurlijk, hebben we allerlei verschillende boeken ingepakt die je vandaag kan lenen.’ Welke auteur en welk genre het is blijft dus een geheim. ‘Misschien ontdek je wel een nieuw genre dat je niet kende!’ luidt de aankondiging vrolijk. Op de boeken zijn er wel een aantal steekwoorden geplakt om een beetje een idee te krijgen. ‘Maar welk boek het precies is, dat kun je thuis pas zien’, aldus Peters.

Mooi initiatief, toch? Maar goed, we zijn dan ook super-roman-tisch ingesteld bij ons in de bieb!

Dansen op de fiets

Spinning is eigenlijk best saai; je zit met z'n twintigen of dertigen op een fiets in een vrij kaal lokaal en er zit een docent voor de groep op z'n docentfiets aanwijzingen te geven wat je moet doen.

Gelukkig is er een scherm en een beamer aanwezig zodat je ook op de slides kunt zien wat je moet doen, want meestal versta je niet goed wat de docent zegt, omdat die door het fanatiek meefietsen tegelijkertijd met het geven van de instructies ook naar adem moet happen.

En heel veel variatie zit er nou ook weer niet in die fietsoefeningen.

Tenzij je een leuke docent hebt.

En dan bedoel ik niet per se een knappe, prachtig gespierde, zongebruinde instructeur met krapzittend wielrenpakje. Nee, een docent die er gewoon een leuke, opzwepende les van maakt. Met humor, storytelling of een boeiende themales.

Gisteren had ik bijvoorbeeld weer een origineel bedachte les van een van mijn favoriete spinningdocenten. We moesten achter elkaar 5,6,7,8 en 9 minuten klimmen met telkens twee minuten pauze. Tijdens de 5 minuten klim had hij jaren '50 muziek, tijdens de 6 minuten klim jaren '60 muziek and so on. Ik merkte dat ik op een gegeven moment gewoon mee zat te swingen en harder ging dan ooit, vooral tijdens de 8 minuten klim natuurlijk.

En de keer daarvoor had ik een docent die graag wilde dat we zo hard mogelijk gingen fietsen. Hij zei niet droogjes van 'fiets nu zo hard mogelijk', maar 'stel je nu eens voor dat je net een nieuwe fiets hebt gekregen en wilt uittesten hoe hard-ie eigenlijk kan. Go, go, hij kan echt nóg harder volgens mij'.
En daarna gingen we met z'n allen met onze nieuwe fietsen voor het eerst de bergen in en verscheen op de beamer de Alpe d'Huez met het parcours vanuit een helikopter gefilmd.

Kijk, zo maak je een les een beetje te pruimen. Ride on!

Welke soort spinner ben jij?

Vakantiegevoel

Eigenlijk is een vakantiegevoel heel makkelijk op te roepen: je gaat na een zware werkdag op een spinningfiets in het sportcentrum zitten, je laat een videootje van een tocht op de Alpe d'Huez met prachtig weer lopen waarop meer wielrenners ploeteren, maar die je allemaal voorbij kart, want de opname is met een helikopter gemaakt, muziekje erbij en voilà, het vakantiegevoel is er helemaal.

Het muziekje gaat over Afrika, alwaar een collega van je bij wijze van sabbatical een half jaartje doorheenfietst. Je bent even bij haar, terwijl de sportleraar fluistert: súper, súper, ontspan je lichaam, pomp je benen vol. Het zweet gutst langs je rug, je bent er even helemaal uit.

Meer heb je niet nodig.

Spinnen zonder docent

'Ik kan jullie wel in de zaal laten, maar er is geen docent. Vinden jullie het goed dat ik de muziek aanzet en jullie zelf fietsen, misschien meldt de docent zich nog.'
'Ja hoor, prima', riep de helft van de cursisten-zonder-instructeur.
De andere helft peerde 'm.

Huh, waarom dan? Zijn we in Nederland zo ver gekomen dat we niet meer zonder docent kunnen fietsen? Hebben we daar echt de hulp van een instructeur voor nodig?
Toegegeven, de instructeur geeft vaak goede aanwijzingen en tilt je over de drempel heen als je niet meer denkt te kunnen.

Maar come on, een kéértje zonder docent kunnen we toch wel? We trekken elkaar toch over die drempels heen? We kunnen toch ook nog wel zelf fiétsen?

Het duurde een uur voordat ik mijn frustratie eruit gefietst had.

Zonder instructie.

Sportleraar: eten!

Onze spinningsportleraar is echt heel tof: hij spoort ons aan om flink te eten (twee uur) voor en na het sporten. En vooral koolhydraten. Geen brood en pasta, nee, twix of snickers, fruit mag natuurlijk ook. En de dag na het sporten liefst niet sporten, want het lichaam moet herstellen. Een man naar mijn hart.

En eigenlijk kan ik hem geen ongelijk geven ook; ik heb het al een paar keer zien gebeuren dat er iemand duizelig en misselijk werd en met de les moest stoppen.
'Wat heb je gegeten dan?', vroeg de sportleraar aan een van hen.
'Nou, twee rijstwafels.'
'Verder niets?'
 'Nee.'
'Tja, wat deed je hier dan ook?'

Goed eten dus. Anders verbrand je geen vet, maar spieren en daar wordt je lichaam alleen maar flubberig van. En het is toch de bedoeling dat je straks strak in je bikini op het strand verschijnt?

Verder vraagt hij ook altijd wie er naar de kroeg is geweest de avond ervoor. Er zijn dan altijd wel een paar mensen die hun vinger opsteken. 'Nou, dan heb je goed kunnen oefenen voor de fietstechniek, want als je een bierviltje naar achter hebt weggetrapt, dan heb je eigenlijk aan je traptechniek gewerkt'. En dan volgt er steevast een dia met de juiste traptechniek.

Leuk om een studentensportleraar te hebben.

En jammer om geen student meer te zijn.

Sportcompliment

Het was al lang geleden dat ik een sportcompliment had gehad; meestal zijn mijn sportprestaties ook eerder aandoenlijk dan een compliment waard, vermoed ik.

Maar gisteren was het dan (weer eens) zo ver. Mijn spinningdocent vond dat het tijd werd dat ik eens echte spinningschoenen zou aanschaffen, omdat ik de pedal stroke als een volleerde leerling toepaste en daar pasten toch alleen maar goede spullen bij, zodat ik de techniek nog meer zou kunnen volmaken.

Oh la la! De Tour de France ligt binnen het bereik! Au revoir, mes amis!

Schermmoe

Ik ben een beetje schermmoe. Zit ik de hele dag op m'n werk met een beetje pech al voor een scherm, krijg ik er met het sporten wéér een voor m'n neus.

Dat laaste overigens pas sinds begin van dit schooljaar, omdat er bij het sportcentrum nieuwe spinningfietsen zijn gekocht. Met computerschermpjes. En met de eveneens nieuwe spinningleraar kan ook al niet gesold worden. Kon ik eerst nogal smokkelen: als de spinningjuf bitcherig zei 'we gaan er weer een stukje weerstand bij doen' dan deed ik er gewoon soms stiekem een stukje weerstand af. Kom op zeg, ik ben geen anabolenrobot.

Maar met de nieuwe schermpjes kan dat niet meer. De sportleraar ziet scherpjes hoeveel weerstand er bij hoeveel rotaties per minuut op staat. 'Kom op, minstens 70 rotaties per minuut bij deze weerstand, niet afzakken naar de 60!'

Amai!

Maar toch smelt ik weer als hij dan zegt: 'Het gaat om jou, de training en de muziek'.

En de schermpjes denk ik dan.

Spinnen en hitte

Wat mij betreft gaan sport en hitte niet echt samen, vandaar dat ik er heel trots op ben dat ik gisterenavond ben gaan sporten. Spinnen wel te verstaan, een van de meest zweetopwekkende sporten die ik ooit heb beoefend.

En aangezien het sportcentrum waar ik de sport beoefen een zomerrooster draait (normaal ga ik nooit op dinsdagavond sporten, maar ik had geen keus, de andere tijden waren al bezet), kreeg ik een andere instructeur dan normaal. Een jong gastje met een hoog stemmetje. Ik moest wel even aan hem wennen, maar hij bleek fenomenaal; hij was niet alleen sportinstructeur, maar tegelijkertijd oook DJ:

'En nu een nummer uit 1995, speciaal voor jullie'.
'En nu een cover, van een nummer van Deep Purple; mensen boven de 30 weten misschien nog hoe dat nummer heet, ik ken alleen de cover'.*
'Bij dit laatste nummer mogen jullie fijn jullie ogen sluiten en meegaan in het heerlijke ritme van de muziek'.

Tussendoor had hij natuurlijk ook nog aansporingen als 'kom op, het is jouw uitdaging, het is jouw resultaat' en een stukje techniekles. Zo kennen we nu allemaal de pedal stroke en snap ik nu eindelijk wat mijn vrijdagmiddagjuf bedoelt met 'trek en duw' als we moeten klimmen.
De andere aansporingen van mijn vrijdagmiddagjuf zoals 'kost je moeite nu, hè' had ik al wel meteen door, want die waren zeer gelijkend op de opmerkingen die mijn gymjuf vroeger maakte.

Ik ga 'm vaker proberen, die dinsdagavond.

Zeker nu ik op vrijdagavond ook al Zumba ga doen. Tenminste, daar heeft mijn buurvrouw mij voor opgegeven.....

* ik wist meteen om welk nummer het ging, namelijk smoke on the water; bleef echter even in dubio of ik het goede antwoord zou geven, want dan wist iedereen dat ik boven de 30 was, maar aan de andere kant had ik nog nooit een popquiz gewonnen, dus aangezien niemand anders het wist, hoewel er een paar heren van minstens boven de 50 aanwezig waren, heb ik dat laatste aspect maar laten prevaleren.

Monaco

We gaan vandaag naar Monaco, zei de instructeur blij. Nou, mij leek het ook wel wat!

Maar wat bleek, we gingen in de spinningruimte de eerste etappe van de Tour de France (die zaterdag van start gaat) fietsen. Met dit weer!

De instructeur had in ieder geval goed zijn best gedaan een Franse sfeer te creëren door allemaal Franse liedjes te draaien. En, heel verrassend, bij het uitfietsen ineens Billie Jean.

Hé, was dat nou een traan of een extra zweetdruppel die langs mijn wang gleed in de plas zweet onder mijn fiets? Dat weet alleen Michael, want die ziet nu alles. Nu wel.

Wijn, yoga en spinnen

Gisteren voelde ik me een beetje als de Thermen van Caracalla: dooreengeschud. En wel omdat ik maar liefst twee keer gesport had.

Twee keer? Ja, twee keer. Een keer spinnen en een keer yoga. En yoga is echt wel sport en geen slapen. Dat merkte de vrouw die naast mij aan het proberen was yoga te beoefenen na drie glazen wijn. Het lukte haar maar niet om op één been te blijven staan! En linksom en rechtsom - iets waar ze normaal al enige moeite mee heeft - lukte ook niet zo goed. We botsten regelmatig, maar het was wel heel gezellig. Ik geloof echter niet dat ik haar voorbeeld ga volgen.

En voor de spinning al helemaal niet! Het was deze week 'de week van de hartslag' bij het sportcentrum. Ter ere daarvan kregen we allemaal een hartslagmeter om. En een supersonisch horloge (van wel 200 euro per stuk!), waarop je je hartslagpercentage kon meten. Ik voelde me het prettigst bij de hartslag van 50%, maar het was de bedoeling dat je langzaam naar 60% ging en door naar 70%, 80% en 90%; op een gegeven moment zat ik daar zelfs boven. Nou ja, op een bepaalde manier was het ook wel opwindend om steeds op je klokje te kijken op hoeveel procent van je hartslag je nu weer zat. Maar wat was ik blij dat ik deze keer wèl een bidon met water bij me had!

De muzieksmaak van de maandag-spinning-docent was trouwens wel anders dan die van de vrijdag-spinning-mevrouw. Draait de vrijdag-spinning-mevrouw vooral veel Spaans- en Italiaanstalige muziek, de maandag-docent draaide nota bene the Cult! Nou, dat trapte wel lekker door, met mijn gedachten bij Pinkpop 1986. Verder nog de Rolling Stones (!) en de Police. So put away your make up. Nou, die was er rond die tijd allang af!

Een absolute aanrader dat spinnen, als je tenminste wilt zweten. En van muziek genieten. Maar zonder wijn!

Spinning: de eerste keer

Sommige collega's gingen er al van uit dat er wel een verslag van het spinningavontuur op mijn weblog zou verschijnen: u bestelt maar! Mijn voordeel zal in ieder geval zijn dat ik niet tien keer hetzelfde verhaal hoef te vertellen. Het sporten zelf was al vermoeiend genoeg! Lees en huiver mee:

Het was natuurlijk hopeloos - met mijn conditie gesteld. En tot overmaat van ramp moest ik vooraan plaatsnemen. Bij dit soort gelegenheden heb ik sterk een voorkeur voor een plaats achterin. Ik weet niet of andere mensen dat ook hebben, maar ik vermoed van wel.

Gisteravond had ik al netjes mijn sporttas ingepakt, want als ik dat 's ochtends doe, wil ik nog wel eens de helft vergeten in te pakken. Ik had alles mee: sportkleding, sportschoenen, een euro voor het kluisje, een handdoek en douchegel.

Al snel bleek dat ik er weliswaar goed aan had gedaan een joggingbroek aan te doen, maar dat ik er beter aan had gedaan een wat kortere joggingbroek aan te trekken: binnen de kortste keer zat mijn joggingbroek zo'n beetje verstrikt in de bidonhouder, zodat ik m'n broekspijpen moest oprollen. Niet dat dat zo'n straf was, want na een minuut had ik sowieso de behoefte om zo weinig mogelijk kleding aan m'n lijf te hebben. En in die bidonhouder had ik liever een bidon met water gehad. De handdoek had ik mee de zaal ingenomen, want dat zag ik iedereen doen. En daar was ik achteraf heel erg blij mee, want na vijf minuten was ik zo bezweet, dat ik constant mijn handen, gezicht en stuur moest afboenen. En dan had ik nota bene nog bijna een uur te gaan....

Nu had de instructrice wel het zwaarste programma in het begintraject gezet, zodat we het later wat rustiger aan konden doen. Maar rustig werd het het hele uur natuurlijk niet meer. Vooral de staande sprint met de fiets op hoge weerstand was lichtelijk zwaar voor mij en heb ik gedeeltelijk zittend afgelegd. Weinig motiverend natuurlijk voor de sporters achter mij, maar daar kon ik ook niets aan doen. De volgende keer zoek ik gewoon een plaatsje achteraan.

De volgende keer? Ja, zo erg was het nou ook weer niet.

Het mooiste gedeelte vond ik de cooling down. De fiets werd hierbij gebruikt als een soort driedimensionale yogamat. Het achtergrondmuziekje was alleen geen Indiase hymne, maar een Franse chanson. Weer eens wat anders. Variatio delectat.

Spinning

Nou, vandaag flink in de sportfuik gelopen! Ik dacht nog weg te kunnen komen met mijn sportblessure van een half jaar geleden, maar nee! Uit overleg met mijn sportdocent bleek dat ik nog best zweetsporten kon beoefenen zonder mijn heup al te zeer te belasten, bijvoorbeeld spinning. Had ik daar wel eens aan gedacht? Nee! Eigenlijk ongelooflijk voor een fietsliefhebber als ik.

Ter voorbereiding van het gesprek had ik nog even geïnformeerd welke sporten er momenteel eigenlijk in Lent te beoefenen zijn. Stoeigym leek me wel leuk, maar dat bleek voor kinderen te zijn, BBB leek me gunstig, maar de tijd was ongunstig, bodystep sprak me aan, maar dat zou een te grote schokbelasting opleveren.

En spinning dan, zou dat niet überhaupt een te grote schok zijn? Nee, lekker je verstand op nul en jezelf laten gaan. Nou, vooral dat eerste sprak me direct aan. Aan de slag dus morgen!