Luxe wasserette

'Kom je mee, dan gaan we de dekbedden wassen; daar is het echt mooi weer voor,' zei mijn buurvrouw deze zondag tegen mij. 'Dat kun je doen bij de wasserette in de Hertogstraat, en als we 's ochtends gaan, hebben we ook geen parkeerkosten. Maar wel goede koffie en donuts, want er zit een café bij.'

'Ok, ze kunnen wel een opfrisbeurt gebruiken ja, en ik heb best zin in een goede bak koffie'.

Dus wij naar de De Wit wasserij. Die leek in geen enkel opzicht op de doorsnee wasserette die je in films ziet: ongezellige goedkoop betegelde hokken verlicht door te veel TL-buizen. Nee, een en al knusheid hier! Heerlijke zondagochtendcappuccino drinken terwijl de wasjes draaien. Wat een goed idee van de eigenaar: de baas van het hotel ernaast, die er ook z'n eigen hotelwasgoed wast en droogt. En deze in principe ongezellige bezigheid op een gezellige manier wil delen met particulieren.

Natuurlijk liet hij ook even z'n gezicht zien, deze sociale ondernemer, toen wij er waren.

Helaas was er één wasmachine die het niet deed. Die werd echter meteen gefixt door de jonge Eritreeër die er werkte. Heel behendig klom hij op de machine, draaide er aan wat knoppen en het apparaat was weer startklaar. 'Moet jij niet meelopen met de Stevensloop vandaag?', vroeg een collega aan hem. 'Nee, ik heb andere dingen te doen', antwoordde hij, en stopte de tennisballen in de droger waar onze dekbedden aan het draaien gingen.

Wat een warme gezelligheid op deze koude zondagochtend...

Klusjesmannendag

Van de week had ik toch zo'n geluk: twéé klusjesmannen in plaats van de gebruikelijke één. We hadden namelijk ook twee problemen: een met de televisie-ontvangst en een met de laminaatvloer.

De ene klusjesman (een officiële, van het telecombedrijf) kwam vroeger dan de andere. Hij was wat aan de chagrijnige kant. 'Haal die spinnenwebben eens weg uit de meterkast, mevrouw, zo kan ik niet werken'. 'Pff, zit die router in uw slaapkamer, dat mag helemaal niet. Wie heeft dat zo gemaakt?'. Ik liet 'm maar een beetje mopperen en gaandeweg ontdooide de man wat.

Met name toen ik hem koffie gaf. Die vond-ie echt heel lekker. 'Ja, ik krijg wel eens van die koffie dat je denkt 'gatsie'! Of oploskoffie, die is helemaal erg. Nee, uw koffie is echt heerlijk'. Niet beseffende dat mijn koffie ook oploskoffie was, daar heb ik wijselijk mijn mond maar over gehouden.

Ondertussen was de tweede klusjesman ook gearriveerd. Hij wilde vooral heel veel suiker in z'n koffie (dan maakt het namelijk niet meer uit hoe de koffie smaakt).

De twee mannen raakten met elkaar in gesprek en staken elkaar de loef af over de ellende die ze bij de afhandeling van klussen meegemaakt hadden. De telecomman spande duidelijk de kroon wat betreft zijn belevenissen: geweigerd om voor oppas te spelen bij een mevrouw die haar kind naar school moest brengen en het ander kind thuis bij de monteur wou laten, gebeten door een gevaarlijke hond, beticht van aanranding en diefstal. Ja, het leven van een telecommman gaat duidelijk niet over rozen.
Vandaar dat de man verbaasd was over het feit dat ik gewoon eerlijk was. Dat maakte hij toch bijna nooit mee. Toen hij namelijk vroeg wanneer de draadloze installatie, die met name de laatste paar maanden problemen gaf bij de televisie-ontvangst, geplaatst was, zei ik eerst 'een jaar', maar toen ik de papieren erbij pakte, zag ik dat het in mei 2014 was geplaatst. 'Minder dan een jaar geleden dus', zei de man. 'Eh, bijna twee jaar geleden dus', zei ik.

'Ja, dat is waar, dan moet ik het dus in rekening brengen'. 'Dat snap ik', zei ik, allang blij dat het televisieprobleem (en het bijbehorende gehoon van de kinderen) voorbij was. 'Nou, dan reken ik in ieder geval geen voorrijkosten. En de koffietijd reken ik ook niet mee. De kabellengte maak ik ook korter op papier, hoor'. Uiteindelijk werd het een minimale rekening en ik vraag me af of hij zich oprecht vergist had qua jaartal van oorspronkelijke aanleg.

Wat goede koffie al niet kan doen.

En de tweede klusjesman? Ach, dat is gewoon een schat van zichzelf en maakt me altijd vrolijk met z'n gefluit. Niet naar mij, maar als achtergrondmuziek bij z'n werk, opgezweept door de extra suiker.

Koffie verkeerd

'Ik heb ineens zin in koffie!'
'Hoe dat zo, je drinkt nooit koffie.'
'Ja maar koffie en trein horen bij elkaar, jij neemt toch ook altijd koffie mee in de trein?'

'Nou, laten we dan maar koffie gaan halen. Koffie verkeerd neem ik aan?'
'Ja.'
'Oké, dat wordt dan een latte macchiato voor jou en een cappuccino voor mij.'
'Goh, veel goedkoper dan bij de Starbucks hier, mam!'

Ook 's middags op het terras wilde mijn dochter graag meedoen met het koffierondje. Een cappuccino voor mijn moeder en mij en een latte macchiato voor mijn dochter, zeer verdiend na het intensieve shoppen.
'En weet je wat nou het leuke is?', zei mijn moeder tegen mijn dochter, 'je krijgt hier ook een likeurtje bij de koffie; weliswaar meer slagroom dan likeur, maar toch.'

Gezien het alcoholverbod voor kinderen onder de achttien had ik niet verwacht dat ze bij de koffie van mijn dochter ook een likeurtje zouden serveren, maar dat was een misvatting; het café overtrad gewoon keihard de alcoholwet.

Een onverwachte meevaller voor mijn dochter. Ze leek ineens wel.....volwassen! Ik verslikte me prompt in het toefje slagroom.

Mannenhonk

In Nijmegen hebben ze voor mannen met shopaholische vrouwen een oplossing bedacht: het mannenhonk. Mannen kunnen in deze mancave een uurtje gedropt worden terwijl hun vrouwen lekker aan het shoppen zijn. Geen geruzie, getrek en gestress bij de pashokjes, want terwijl de vrouwen hun kleren bij elkaar scharrelen, kunnen de mannen zich heerlijk ontspannen in de cave: er staat een tafel met stoelen eromheen voor het leggen van een kaartje of het lezen van een krantje en tevens is er een zithoek met een televisie waarop herhalingen van voetbalwedstrijden getoond worden.

Is dat even boffen voor die mannen!

Maar voor de vrouwen met een man die van winkelen houdt dan, is daar ook een vrouwenhonk voor? Nope, natuurlijk niet! De vrouw gaat gewoon niet mee, of beter nog, die gaat een kopje koffie drinken in de nieuwe Coffeeloversvestiging in de Openbare Bibliotheek.

Het schijnt dat mannen die niet van voetbal houden daar ook gewoon welkom zijn.

Pfew!

Er zijn regels!

Vandaag was het niet een dag om binnen te blijven. Gisteren ook niet trouwens.

Dus we gingen uit wandelen vandaag, mijn buurvrouw en ik; niet mijn pubers en ik, want pubers houden niet van wandelen. Enfin, we waren een beetje aan het wandelden in Lent en omstreken en de schaatsgebieden aan het inspecteren en - verrassing - we kwamen een paar prominente Lentgenoten tegen. Deze Lentgenoten hadden het plan opgevat om naar Bemmel te wandelen en vroegen of we zin hadden om mee te wandelen. De tocht zou maar een half uurtje duren en we zouden als beloning een kop koffie krijgen. Natuurlijk waren we daarvoor te porren.

De tocht duurde uiteindelijk geen half uur, maar drie kwartier, dat was te verwachten.

En de koffie, die kregen we bij het Wapen van Bemmel. Het wapen? Ja, en kijk maar eens op de foto van het plakaat op de deur wat je er niet mee naar binnen mag nemen. Juist: wapens!

Nou vraag ik je!

Super....

Hierboven een foto van onze buurtsuper bij de damtempel. Die is goud waard voor het inkopen van water en chips en ijsjes (na de wedstrijd, a 25 cent de cornetto). De eerste dag wist de supermarktvrouw niet wat haar overkwam - een invasie van dorstigen - maar inmiddels staat er steevast 3 man bij de toonbank en kassa.

De damtempel zelf (zie hieronder) heeft geen enkele voorziening voor koffie voor de ouders, maar met een beetje VOC-mentaliteit hebben we toch iets aan koffie kunnen organiseren. Nee, niet in een café (die zijn echt te ver weg; je moet in de buurt van je kind zijn als er iets gebeurt); we hebben gewoon een koffiezetapparaat gekócht (voor 10 euro bij de Tesco). Die melken we helemaal uit.

En de wedstrijd? Eén verloren en één remise. De verloren partij was zo'n beetje tegen dochter èn moeder en de tweede duurde maar liefst 3 uur lang. Langste partij ooit voor mijn dochter.

Thee heeft niet alleen veel charme, maar....

...is ook hartstikke gezond! Hup, aan de thee allemaal; o.k., een beetje koffie voor de afwisseling mag!

Eerste werkdag

Een uurtje voor tijd dacht ik: hé, nog maar een uurtje!

Met andere woorden: de tijd vloog voorbij vandaag. Ik arriveerde vrij vroeg, maar niet vroeg genoeg om kamergenoot 1 voor te zijn. Kamergenoot 2 kwam wat later en maakte hels kabaal doordat zijn mobiele telefoon (wekker!) afging. En dan is het fijn als je backoffice zit.

Maar het belangrijkste was dat ik de code van de koffieautomaat nog uit m’n hoofd kende. Ik was namelijk meteen toe aan een bakkie troost toen ik uit het raam keek: het grasveld waar wij normaliter op uitkeken is nu definitief getransformeerd tot fietsenparkeerplaats. Zo jammer!

Maar er was ook goed nieuws: het bibliografisch centrum van de Centrale Bibliotheek wordt met een eenparig versnelde beweging (in november is het klaar!) omgebouwd tot Learning Zone met leuke zitjes, een touch table, groepswerkplekken met digiboards en skypemogelijkheden. En dat is nog maar fase 1!

Het wordt nog gezellig de komende tijd! Ik geloof dat ik me maar weer eens opnieuw ga inschrijven als student!