Idiot prayer: Nick Cave alone at Alexandra Palace

Eigenlijk vond ik het wel veel geld, 18 euro voor een livestream van een eenmalig soloconcert van Nick Cave. Twee keer de prijs van een film in de bioscoop op groot doek. Dus mijn eerste afweging was om 'm maar niet live mee te maken; het concert zou one way or the other toch wel online komen. En bovendien is Cave ook niet armlastig of zo. De livestream had hij best wat goedkoper kunnen aanbieden aan de trouwe fans, waar hij altijd zo hoog over opgeeft. Maar ja, exclusiviteit, die moet wat kosten hè? Anders lijkt het zo goedkoop. En hij had zelf natuurlijk ook kosten: een mooi pak, het afhuren van het Alexandra Palace in Londen en de beroemde cinematograaf Robbie Ryan, om maar eens wat te noemen.

En ineens had ik die donderdagmiddag 23 juli een 'ach wat, fuck it' moment. Ik had toch niets te doen die avond, en zou bovendien alleen zijn, dus dan is een beetje stijlvol vermaak uitgevoerd door je favoriete artiest nooit weg. Alleen dat streamen, dat zou via een app moeten gebeuren en het was nogal een bureaucratische exercitie om je (via DICE) te registreren voor het eenmalige concert. Maar goed, ik had vakantie en wat is dan een half uur van je tijd? En uiteindelijk, ach wat attent, zelfs een persoonlijk SMS'je van the black boss. Wie wil dat nou niet ontvangen?

Nu heb ik 45 minuten van tevoren helemaal geen e-mail gekregen, maar dat de code werd gelukkig ook nog per sms door DICE gestuurd, en ik had de app al op de iPad gedownload, dus dat was easy peasy. Via de laptop zou het een ramp geworden zijn, want dat liep helemaal vast, las ik later bij sommige andere fans. Tja, en dan voel je je helemaal bekocht. Zelf had ik een heerlijke avond met het beluisteren van oude en nieuwe songs in een nieuw akoestisch jasje plus nog een splinternieuw nummer: Euthanasia.

Kortom mensen, ik was er bij! Een magische anderhalf uur exclusiviteit en stijl. Prachtige opnames van de maestro achter zijn vleugel in het fantastisch (natuurlijk) verlichte Alexandra Palace. Heel even opgetild uit de corona-ellende door de Zwarte, maar toch warme God.

Nu jij nog! En je hoeft er niet eens voor te betalen, want het is uiteraard al online te bekijken - zie hieronder. Ik zou zeggen: reserveer lekker een avond voor jezelf en laat je meevoeren door de magische stem en poëtische teksten van de man achter de piano in de fraai verlichte enorme coronaruimte:100 meter koele afstand in een zaal waarin het normaal krioelt van de mensen - en toch vol warmte en intimiteit door het camerawerk, wat een prestatie!

Euthanasia I look for you underneath the damp earth
I look for you in the night sky
I look for you underneath the thorn bush
I look for you in the old city
And in looking for you I lost myself
Lost myself in time


Lost myself under the damp earth
Lost myself in the night sky
Lost myself underneath the thorn bush
Lost myself in the old city
And in losing myself I found myself
I found myself in time
Found myself in time


Oh when you stepped out of the vehicle
And attached yourself to my heart
It was a kind of dying
Kind of dying of time
Dying of time


And I fled from the old city
Fled underneath the thorn bush
Fled into the night sky
Fled underneath the damp earth
Where I passed through a doorway
And found you, sitting at the kitchen table
And smiling


That smile, that smile that smiles
That smile, that smile that smiles
That smile that smiles that smiles
Smiles just in time recensie van het concert in The Guardian, Double J, Rolling Stone en Joop

Toch maar weer gewoon een Nokia?

Met al die verhalen over smartphoneverslaving en Cambridge Analytica is het nog niet eens zo'n gek idee: de smartphone inleveren en weer gewoon aan de Nokia. Pieter Derks stelt het zich al helemaal voor:



Maar zouden ze er ook een van iPadformaat hebben?

O, o Den Haag

Personeelsuitjes zijn leuk, vooral als je zelf in de organisatie zit: dan heb je enige invloed op waar de reis naar toe gaat. En zo togen we gisteren met z'n allen in een VIP-bus met klassechauffeur naar Den Haag.

Daar bezochten we 's ochtends de vernieuwende tentoonstelling Het geheugenpaleis van het Nationaal Archief, gebruikten we 's middags een heerlijke lunch in restaurant Pavlov en verkenden we daarna de stad middels een iPad citygame met verrassende opdrachten; zie bijvoorbeeld in kort tijdsbestek maar eens een man in pak te vinden op het Binnenhof die met het team op de foto wil....

Ik zou met niemand willen ruilen.

Joost en de iPadschool

Gisteren hadden we weer een lunchinformatiesessie bij de UB; dit keer kwam coördinator en docent nieuwe media Joost de Laat over het iPadproject bij het Dominicuscollege vertellen .

Een interessante lezing met veel aanknopingspunten voor de UB (ook wij zijn immers flink aan het nadenken over mobiel, gepersonaliseerd en interactief leren voor onze studenten middels allerhande online instructietools).

Joost (mijn vroegere buurman) vertelde een enthousiast, maar ook eerlijk verhaal over docenten die wel en niet vrolijk van de iPad werden, hobbels die ze hadden moeten nemen, keuzes die ze hadden moeten maken, verwachtingen die soms niet uitkwamen et cetera. Maar de leerlingen en ouders zijn superenthousiast een ook de scholen in de buurt zetten nu schoorvoetend de eerste stappen op weg naar (gedeeltelijk) tabletonderwijs.

Het sterke van het pilot op het Dominicuscollege vind ik dat ze niet meteen radicaal het roer hebben omgegooid, maar vorig jaar heel rustig begonnen zijn met twee brugklassen (de gymnasiumbrugklassen omdat die het langst bij elkaar blijven), dit jaar weer twee brugklassen erbij en volgend jaar de HAVO erbij.

Hun ervaringen delen ze via webblog, twitter en facebook.

Over vier jaar komen de leerlingen van deze school naar onze universiteit; ik hoop dat we tegen die tijd niet al te ouderwets op ze over gaan komen; werk aan de winkel dus!

Duolingo

Een dag geen woord uit een andere taal geleerd is een dag niet geleefd. Vind ik tenminste.
En dus kan ik het niet laten om als ik zie dat er weer een nieuwe gratis app is om een taal mee te leren, die uit te proberen. Duolingo dit keer.

Volgens Apple is dit dé gratis app van het jaar. En dat kan ik me voorstellen. Het is ontzettend leuk en afwisselend om via deze app een taal te leren. Je hoeft maar vijf minuten per dag te investeren in de taal, het ziet er aantrekkelijk en speels uit, het is interactief en multimediaal en je wordt digitaal achter de vodden gezeten. Doe je je oefeningen een dag niet, dan krijg je gelijk een mail met een vriendelijke schop onder je kont.

Je vorderingen worden netjes in een grafiek bijgehouden; op de grafiek hierboven zie je dat ik met kerst niets gedaan heb, maar daarna de draad weer des te fanatieker heb opgepakt.

De makers van de talencursus (je kunt kiezen uit Spaans, Frans, Duits, Portugees en Italiaans - ik doe uiteraard de laatste) zijn Luis von Ahn en Severin Hacker. Von Ahn ken je wellicht van de captcha en reCAPTCHA.

Het verdienmodel is heel mooi: degenen die de taal leren, gaan, zonder dat ze er erg in hebben, op een gegeven moment meehelpen met het vertalen van webteksten, waaronder die van CNN en Buzzfeed. Er zijn tot nu toe al 10 miljoen downloads geweest, terwijl het programma pas een goed jaar oud is. De verwachting is dat er binnen enkele maanden nog behoorlijk wat talen bij zullen komen.

Magistraal.

Hieronder het introductiefilmpje van Duolingo:



En hier de TED-talk van de in mijn ogen geniale Luis von Ahn:

Luisterbieb

Toen ik eenmaal een paar boeken van de vakantiebieb gedownload en lekker gelezen had - ik vond vooral de biografie van Patti Smith leuk - viel mij op mijn iPad ook opeens het logo van de luisterbieb, dat in dezelfde huisstijl is gemaakt, weer op. O ja, die hadden we ook nog.

Hup, en daarop in een paar verloren uurtjes met veel plezier een college van David Rijser over de Odyssee van Homerus beluisterd. Best leuk, een soort MOOC zonder beelden. En voor altijd beschikbaar.

Gratis.

Dat kan niet gezegd worden van het op handen zijnde 'Spotify'- abonnement dat de uitgevers voor de Nederlandse e-booklezers voor ogen hebben; de verwachting is dat het abonnementskosten daarvan zo'n 20 euro per maand zullen gaan bedragen.

Ga ik niet betalen. Doe mij maar de vakantiebieb, net als de rest van de (nu al) 90.000 mensen die de app gedownload hebben. Ik blijf per slot van rekening Nederlander en dobber dus het liefst rond op een gratis zee.

La superba en het zebralezen

Eigenlijk was het helemaal niet de bedoeling dat ik met 'La Superba' zou gaan zebralezen, maar het kwam er uiteindelijk wel van, omdat ik weer eens te ongeduldig was.

Eerst maar eens uitleggen wat zebralezen precies is, dunkt me, want de term bestaat eigenlijk helemaal niet. Zebralezen is een boek tegelijk als e-book en gedrukt boek lezen; ik heb de term zelf verzonnen, omdat er bij mijn weten nog geen woord voor is.

De toedracht: ik had het boek al een paar maanden geleden bij de bibliotheek gereserveerd, en dacht dat men het daar vergeten was. Daarom heb ik het, omdat ik binnenkort op vakantie ga, maar even bij de iBookstore gekocht. En natuurlijk kwam La Superba twee dagen nadat ik het had aangeschaft vanuit de bieb binnenwandelen.

Zo las ik het boek uiteindelijk afwisselend in print en als e-book, want natuurlijk had ik geen geduld om tot de vakantie te wachten. Meestal als e-book, maar naarmate het zonniger werd, weer meer in print. En of het wat uitmaakte? Niets! Alleen dat je met de iPad vanwege de spiegeling niet lekker in de zon leest en met een printboek niet lekker in bed. En laat dat nou ook net het thema van het boek zijn: the best of both worlds.

Pfeijffer spiegelt het labyrintische leven in Genua namelijk aan het leven in het Noorden. En hij wentelt zich in de krochten van Genua, ver weg van het geordende leven dat Nederland heet. Vanuit zijn luie terrasstoel op zijn favoriete pleintje met een negroni voor z'n neus observeert hij het woeste en noeste dag- en nachtleven in Genua, om er vervolgens zelf aan deel te nemen en erin te verdwalen, juist in te verdwalen naarmate hij het beter leert kennen, getransformeerd van luxe immigrant tot even grote schooiert als de rest van de bevolking. Spoken en spiegels zijn zijn vrienden. En het boek is zo rauw als het leven zelf.

Met prachtige bespiegelingen, dat wel. Ik heb het in één teug leeggedronken en ervan genoten. Nu jij nog, als je durft!

Mobile Media Lab

Als UB moet je soms eens iets nieuws doen, iets verrassends. Anders zou men eens kunnen denken dat je stilstaat! En dat kan niet, want tempora mutantur, nos et mutamur in illis staat er bij ons op de spiegel bij de personeelsingang; en als je dat zo prominent neerhangt, moet je dat ook waarmaken, nietwaar?

Afgelopen twee weken hebben we dat maar weer eens gedaan door een mobile media lab te organiseren, een soort roadshow langs al onze locaties met een stand met mobiele apparatuur: e-readers, tablets, laptops met afneembaar scherm en smartphones. Gewoon, om eens uit te laten proberen door studenten, wetenschappers en collega's, zodat ze er niet (meer) bang voor zijn, maar leren ontdekken en de mogelijkheden ervan inzien.

Bij een van de roadshowdagen mocht ik als 'deskundige' van de UB optreden (de echte deskundige was mijn collega @storiesguy, die de show georganiseerd heeft en alle dagen al had meegedraaid, dus écht wist waar hij het over had) en het was fun om te doen. Het leek wel een beetje op winkeltje spelen, hoewel we niets verkochten. Nee, het was eigenlijk meer de bedoeling dat we wat voorbeelden hadden om te laten zien en daar enige uitleg over gaven: wat bijvoorbeeld het verschil tussen een tablet en een e-reader is en welke (apple of android) apps nuttig zouden kunnen zijn voor bij de studie.

Het publiek dat langskwam was heel divers. Studenten natuurlijk, van zeer ervaren tot compleet onervaren met mobiele digitale apparatuur, maar ook moeders van studenten en collega's, onder wie @gbierens, de bedenker van de roadshow. Wetenschappelijk medewerkers van de universiteit heb ik weinig gezien.

Sommige mensen brachten hun eigen apparatuur mee en vroegen ons hoe je er nou eigenlijk een PDF op kon zetten, anderen vroegen ons te helpen met de Wifi of waarom de nieuwste Windowstablet niet op onze tafel stond. Een mevrouw vroeg wat een e-reader nou precies was en of je daar de Volkskrant op kon lezen, want bij het aangaan van een nieuw abonnement op de Volkskrant kreeg je een e-reader kado.

Maar de meest gestelde vraag was waarom er nog geen UB-app is. Daar wordt hard aan gewerkt, mensen!

Zie ook het verslag van @storiesguy en Vox

Lees jij alle gebruiksvoorwaarden?

Lees jij alle gebruiksvoorwaarden voordat je weer eens een nieuwe update van laten we zeggen het besturingssysteem je iPad installeert en de voorwaarden aanvinkt? Nee? Echt niet? Nou ik ook niet. Maar kijk daarmee uit, want je weet maar nooit wat je eigenlijk ondertekent. In South Park is dat inmiddels wel bekend.....

Kijk dit filmpje (met o.a. Steve Jobs en dr. Phil) maar eens en huiver....

via Richard

Is dit de toekomst van het onderwijs?

(klik op de afbeelding om 'm te vergroten)

Eerste iPadklassen in Nijmegen

Ook in Nijmegen zijn nu de eerste iPadklassen van start gegaan. Op het Dominicus College worden in de brugklassen van het gymnasium zo veel mogelijk lessen via de iPad gegeven; dit om het onderwijs te verlevendigen en moderniseren.
Ik ben heel benieuwd wat hun ervaringen over pak weg een half jaar zullen zijn. Eén ding is zeker: mijn kinderen zijn stikjaloers (en ik ook een beetje - hoewel: als ouder moet je de helft van de kosten voor het apparaat betalen). Het ziet er in ieder geval hoopvol uit:



En als de kinderen groot zijn en rechten in Rotterdam gaan studeren, dan kunnen ze de iPadvaardigheden meteen in de praktijk brengen. Maar het liefst eigenlijk ook hun oudere broers en zussen al en niet alleen degenen die rechten in Rotterdam gaan studeren.

Wij zijn er in ieder geval klaar voor!

Volg hier het weblog van het iPadproject van het Dominicuscollege

iPaddiefstal

Soms lees je wel eens berichten die heel sneu zijn. Bijvoorbeeld het bericht over de diefstal van een grote hoeveelheid iPads bij de iPadschool-in-wording in Utrecht. Hoe zou de beveiliging daar geregeld zijn, vroeg mijn zoon zich af. Hangt het daar niet helemaal vol met camera's om diefstal te voorkomen? Gelukkig las ik dat de school in ieder geval goed verzekerd was en dat de iPads in kluizen lagen.. Maar ze moeten nu wel weer met boeken en schriften gaan werken tot de nieuwe iPads er zijn. Dat zal wennen worden!

Ondertussen krijgen wij - als onderwijsinstelling in de stad die de Applehoofdstad van Nederland gaat worden moet je wat - ook steeds meer iPads in de onze kantoren.

Hoe zou het eigenlijk met onze beveiliging en verzekering gesteld zijn, vroeg ik me af. Ik neem aan wel goed, want in onze UB staan boeken die per stuk duizenden iPads waard zijn.

Gelukkig maar, dat geeft een veilig gevoel. Want zelfs die zijn nog nooit gestolen.

iPad en middelvinger

Mijn kinderen lachen me er altijd om uit: dat ik de iPad meestal met mijn rechtermiddelvinger bedien. Maar dat gaat gewoon vanzelf! Ik heb het even met mijn rechterwijsvinger geprobeerd, maar dat voelt heel onnatuurlijk - alsof ik met links typ of zo.

Hebben jullie dat nou ook?

Draw Something

'Mamma, mag ik een hele leuke app op je iPad installeren?'
'Doe maar wat je niet laten kunt.'

En nu zit ik dus vast aan Draw Something, een soort online Pictionary. Anders dan bij Wordfeud kun je bij dit spel behalve punten ook munten winnen en met die munten kun je (pakketten) kleuren of bommen kopen. Die bommen kun je inzetten om letters op te blazen, zodat zo'n beetje alleen de relevante letters voor het te raden woord overblijven.

Maar ik wil helemaal geen munten, extra kleuren of bommen. En o ja, ik kan ook niet tekenen. Vandaar dat ik alleen met mijn kinderen speel, want anders schaam ik me diep. En we spelen vals, want de woorden die we niet kunnen tekenen, die schrijven we gewoon. En hup, weer 1,2 of 3 munten gratis.

Mooi toch? Voor de kinderen dan. En ze leren ook nog wat Engels, want het is (nog) niet in het Nederlands.

Het enige verdere voordeel van dit verslavende spel - mijn kinderen doen niets anders meer - is dat ik ze misschien weer eens kan verleiden tot het analoge spelletje Pictionary, waar ze al een paar jaar geen zin meer in hebben. Want zo ging het ook met Wordfeud: toen ze dat beu waren, gingen ze na jaren eindelijk weer eens Scrabble met me spelen.