Tonio

Hoe het me iedere keer weer lukt om voor dikke boeken te vallen, weet ik ook niet. Ik wil namelijk helemaal geen dikke boeken lezen, maar dunne!

Enfin, een paar weken terug was het weer eens zo ver dat ik me liet verleiden tot het lezen van een dik boek. Een collega had namelijk vernomen dat ik naar een lezing van Van der Heijden was geweest en bood me aan Tonio van haar te lenen.

Tonio! Meer dan 600 pagina's! Waar ging ik aan beginnen? Maar, eerlijk is eerlijk, het is een mooi boek: een liefdevol portret van de tragisch om het leven gekomen Tonio door vader Van der Heijden, die overduidelijk stuk is van verdriet en probeert stukje bij beetje het leven van zijn zoon te reconstrueren, alle herinneringen bij elkaar te vegen en op zoek te gaan naar de gebeurtenissen in de laatste uren voor zijn dood.

En gek genoeg maakt dat laatste het boek ook nog een beetje spannend, vooral omdat het meisje, waar hij het laatst mee gesignaleerd was, en er op die avond bij geweest zou zijn, maar niet opgespoord kon worden.

Het aller-, aller-, allerliefst zou Van der Heijden, steevast Adri genoemd door zijn zoon, letterlijk álle stapjes van zijn oogappel opgetekend hebben, plus alle gedachten die hij erbij had. Dat kon hij natuurlijk niet maken, want dan zou hij nog langer bezig zijn geweest dan de 21 jaar die zijn zoon geleefd heeft, maar dat heeft hij gecompenseerd door helemaal terug te gaan tot de verwekking van zijn zoon en zelfs daarvoor, de discussies met zijn vrouw over zijn kinderwens. En nog dáárvoor: de ontmoeting met zijn vrouw.

Het mooist zijn de passages waarin hij zichzelf herkent in zijn zoon; hoe hij Tonio onverantwoordelijk pubergedrag verwijt, maar moet toegeven dat hij zelf als adolescent nauwelijks een haar beter was. En de passages waarin hij echt trots op Tonio is, bijvoorbeeld bij het halen van zijn eindexamen: zijn hele leven nog voor zich......

En ach, het feit dat hij probeert troost uit de literatuur te vinden; de teleurstelling dat dat niet echt lukt. Met muziek lukt het soms beter. Maar het verdriet van A.F.Th. blijft immens, evenals dat van zijn vrouw. Alcohol is een tijd lang hun beste vriend. Het verdriet laat zich echter niet wegspoelen. Schrijven is het enige dat helpt. En dan nog. Soms willen ze de pijn ook gewoon voelen, omdat hij dan het dichtst bij hen is. Jarenlang zijn ze de deur nauwelijks uit geweest. Maar intussen durven ze het mondjesmaat weer aan.

Ondertussen wacht ik overigens nog steeds op het boekje met de tijdens de Kellendonklezing door Van der Heijden uitgesproken voordracht. Het gerucht gaat inmiddels dat hij het niet kan laten ook die lezing uit te werken tot een vuistdikke roman......

Zwanger

Heel bedeesd sprak mijn zoon mij op vertrouwelijke wijze aan in de keuken; zijn vriendin was zwanger. Wat nu?

Ik was verbijsterd. Kwam net onder de douche vandaan en wilde nog een beker warme melk nemen voor het slapengaan en dan zo'n bericht!

Maar na een paar minuten kon mijn zoon zijn gezicht niet meer in de plooi houden: het was een 1 aprilgrap....
Wraak voor de grap die wij eerder die dag met hem hadden uitgehaald, namelijk dat we een weekend met z'n allen zouden weggaan en hij dus alle afspraken voor komend weekend moest afzeggen; van zoiets vergaat de puberwereld.

De kracht van een gezin: het feilloos weten te vinden van elkaars zwakke plekken.

Supermarktstory's

'Mamma, ik behoor nu officieel tot de beroepsbevolking, hè?'
'Volgens mij behoor je voornamelijk tot de schoolgaande bevolking.'
'Nee, echt, iedereen die meer dan 12 uur per week werkt, behoort tot de beroepsbevolking.'
'Aha, zo, dat wist ik niet, goed opgelet.'

En zo wordt er een hoop geleerd. Op school, maar ook op het werk. Discipline, collegialiteit, budgetbesef, productkennis, mensen netjes te woord staan, ook al staan ze je niet aan....

Aan het eind van zo'n werkdag (woensdag en donderdag na school en zaterdag de hele dag), krijgen we meestal een behoorlijk vermoeide zoon thuis. Soms heeft hij daardoor slechte zin, maar meestal goede. En dan is het een genot om even bij hem te zitten en naar hem te luisteren, want hij kan er de mooiste verhalen over vertellen.

Bijvoorbeeld over mensen die niet weten wat ze moeten eten en aan wie hij dan advies geeft (kip tandoori, iets wat wij thuis nog nooit gegeten hebben en we op zijn aanraden toch maar eens gekocht hebben), of over de man in Duits uniformjasje die naar negerzoenen vroeg. Mijn zoon bracht hem erheen en de man merkte op dat ze geen negerzoenen heten, maar gewoon 'zoenen'. Toen mijn zoon hem uitlegde dat de term negerzoenen als te racistisch beschouwd wordt, verwees de man naar jodenkoeken en zigeunersaus. En hij herhaalde dat nog een keer, behoorlijk hard, zodat het in de hele winkel te horen was. Hoe je dan moet reageren wordt je niet op school geleerd. Maar hij heeft het goede gedaan: de man verder negeren.

Achter de kassa zitten probeert mijn zoon zo veel mogelijk te mijden; hij is namelijk bang dat het systeem vastloopt of dat er een betalingsstoring is en de rij dan aanzwelt tot een menigte mokkende klanten, die haar woede uit op de dienstdoende kassière die er ook niets aan kan doen; dat heeft hij wel eens bij een collega gezien en daar zit hij niet op te wachten. Ik geef hem groot gelijk.

Bikkelen bij de vakken, da's veel stoerder. Daar komt nog bij dat er ook weinig tijd is ingeruimd voor kassa-instructie. Want instructie kost mankracht = geld en alles moet zo goedkoop mogelijk in verband met de supermarktoorlog. Vandaar dat mijn zoon vreest dat hij als hij zeventien wordt plaats zal moeten maken voor een vijftienjarige. Hij is niet te beroerd ons voor te rekenen hoe veel dat de supermarkt scheelt op een avond.

Zó jammer dat mijn zoon geen weblog heeft. Zijn supermarktverhalen zijn te mooi om niet voor het nageslacht bewaard te blijven.

Traktatie

Toen mijn zoon naar de middelbare school ging, dacht ik dat ik van het traktatiegebeuren rondom het verjaardaggebeuren af zou zijn. Het eerste jaar was dat ook zo.

Maar nu, in het tweede jaar, is er blijkbaar een traktatierevival opgestaan: er moest een traktatie komen.
Ik vroeg m’n zoon wat er zoal getrakteerd werd, want je/hij wil natuurlijk niet uit de toon vallen.
‘In ieder geval niets gezonds, want dat is net zoiets als een hemd dragen, of nog erger een hemd dragen en ‘m dan in je onderbroek doen’.

Duidelijk, van de gezonde traktatie (stukjes appel, banaan, mandarijn en druiven op een spies zien te rijgen en dan vers bezorgen op school en vervolgens in de kring de leuke moeder uithangen en meezingen met de nieuwste verjaardagsliedjes) zijn we in ieder geval af. Van de traktatie an sich dus niet.

Het leven van Pi

Altijd fijn, als je een boek uit hebt (dan kun je namelijk met het volgende beginnen). Het boek Het leven van Pi had ik bij de bibliotheek gehaald omdat een vriendje van mijn zoon er zo enthousiast over was. Ik dacht 'dan vindt mijn zoon het ook vast leuk', want ze hebben een beetje dezelfde smaak.

Maar nee hoor, bij de eerste bladzijde liep hij al vast. 'Dit is echt een te moeilijk boek, mamma, wat betekent nou weer zoölogie, kosmogonisch, kabbalist en theologie?' Ik zei nog 'lees nou maar gewoon door, dat is waarschijnlijk alleen de eerste bladzijde, anders was D. er ook allang mee gestopt.' Maar daar trapte hij natuurlijk niet in.

En dat is jammer, want de rest van het boek was zeer aangenaam, met verhalen over India, het ontstaan van de naam Pi, de jeugd van Pi in de dierentuin van z'n vader, de helden van Pi, de godsdienstverslaving van Pi en de wonderlijke reis van Pi naar Canada, met een volwassen Bengaalse tijger (en aanvankelijk ook hyena en zebra) in een reddingssloep over de Grote Oceaan omdat het schip vergaan was. Zó smeuïg verteld! Maar blijkbaar niet de juiste moeilijkheidsgraad op de eerste bladzijde.

Gedichten dahag!

Het zal niemand ontgaan zijn dat het vandaag gedichtendag is en het thema 'nacht' is.

Dicht de dag, dicht de nacht.

Mij dus ook niet. En zeker niet omdat mijn zoon een dichtbundel moest maken voor school met verschillende soorten gedichten: een klankkastgedicht, een zelfportret, een gedicht bij een foto of schilderij et cetera. 'Doe maar, dicht maar' heette de opdracht. Ik zei nog, de opdracht is niet 'doe maar, dicht maar met je moeder', maar dat maakte weinig indruk. Koning van mijn gedachten heet de bundel. En denk je dat je dan klaar bent? Nee hoor, er moet ook nog een originele lay-out verzonnen worden. Dat wordt waarschijnlijk nachtwerk vanavond. De helft van de gedichten die hij zelf al gemaakt had mag ik niet eens lezen trouwens; die zijn 'te persoonlijk'.

Ook bij mijn dochter op school wilden ze er iets van maken; de kinderen mochten met hun pyjama naar school komen vandaag. En nu zit mijn dochter in haar pyjama thuis op de bank. Ziek. Rare kronkel.

foto

Lastpak

Mijn zoon is geen lastpak; verre van zelfs. Maar toch etiketteert hij zichzelf hiermee doordat hij de bovenste twee dwarsstreepjes van de E van Eastpak, het merk van zijn rugzak, zwart gemaakt heeft.

De schat. Zijn protest tegen school en tegen de wereld.

Tafelkleed

'Hé, wat een grappig vest heb je daar aan, Dari, daar had mijn moeder vroeger een tafelkleed van', zei ons buurmeisje toen we een doos oude foto's op zolder hadden gevonden.

Een gebreid vest, met een wat Marokkaans motiefje.

Mijn zoon keek toch wel een beetje op z'n neus, hoewel het om een vestje van minstens 10 jaar geleden ging. Nee, tegenwoordig draagt hij net als iedereen een ADIDAS-vest...

De meisjes (en de voetbalstadions) redden de boel!

Over het opleidingsniveau van onze zonen moeten we ons inmiddels ernstige zorgen gaan maken. Een groot aantal van hen heeft namelijk een lager opleidingsniveau dan z'n ouders. Ook onze zoon scoorde een groot aantal onvoldoendes op zijn rapport. Maar dat haalt-ie volgens hem makkelijk weer op. We zullen zien....

In ieder geval doen kinderen die veel lezen het maatschappelijk beter dan kinderen die niet of minder lezen. En de meisjes streven de jongens voorbij in het lezen.

Kun je 1 plus 1 optellen? Juist, jongens moeten meer gaan LEZEN, willen ze maatschappelijk vooruitkomen! Ook mijn zoon, maar die weigert dat. Hij vindt het gewoonweg te veel moeite en het boeit hem niet.
Black Ops is namelijk veel leuker.....

Misschien eens naar een voetbalstadion sturen; daar schijnen tegenwoordig de taal- en rekenproblemen binnen een mum van tijd opgelost te worden!

Geklop

Ik zat gisteren lekker op de bank een boek te lezen (je weet wel, zo'n papieren ding), toen er opeens op de deur werd geklopt. Bestaan de Zwarte Pieten dan toch echt, dacht ik nog, maar het waren de buurjongen en het buurmeisje. Ze waren erg opgewonden.

Veel tijd om te zeggen wat er nou aan de hand was, hadden ze niet, want ze stoven naar boven onder het gillen van Oh, my God! Een paar minuten later hoorde ik wat er aan de hand was: mijn zoon had via Hyves verkering 'gevraagd en gekregen' met een meisje dat-ie overigens al lang kent. Mijn zoon bleef zijn rustige zelf, maar de omgeving werd helemaal gek; een enorm verkeer op Hyves met gelukswensen, hartjes, afbeeldingen van zoenende bruidspaartjes et cetera.

'Mag ik het op school vertellen?' vroeg mijn dochter.
 'Natuurlijk, daar komen ze toch wel achter.'
'Nou, dan zal ik morgen ineens wel heel populair worden,' zei ze verheugd, 'want iedereen wil er natuurlijk alles van weten'.

En zo was iedereen blij. En sommigen stralend.

Geen honger

Mijn zoon is niet echt een grote eter. Mijn dochter ook niet overigens. En dat met zulke lekkerbekken van ouders!

Maar gisteren had zoonlief het wel erg bont gemaakt. Ik viste zoals gewoonlijk zijn broodtrommel uit zijn tas om af te wassen - en allebei de boterhammen zaten er nog in; het gebeurt wel eens dat er nog één in zit, maar  twéé, dat was nog niet eerder voorgekomen. 'Tja, ik dacht al, ik heb een beetje een leeg gevoel in m'n maag', was zijn commentaar....

Line rider

Dit filmpje heeft mijn zoon onlangs gemaakt. En omdat hij er zo trots op is, plaats ik hem hierbij op mijn blog. Hij wil graag weten wat jullie er van vinden. Je MAG een beoordeling achterlaten bij You Tube....

Eerste schooldag zit erop!

De eerste schooldag op de middelbare school van m'n zoon zit erop! En wij zijn gelijk enkele euro's per week lichter. 'Krijg jij maar 2 euro per week zakgeld?' 'Ha, dat is echt belachelijk weinig hoor!' Gymnasiumtuig.

Wij hadden alles netjes meegegeven wat er meegegeven moest worden: agenda, schaar, lijm, een oud tijdschrift, stiften en kleurpotloden en brood. Drinken hoefde niet, daar zou de school voor zorgen. We hadden nergens gelezen dat er ook geld meegenomen moest worden, maar iedereen had het bij zich. En in de pauze werd er volop snoep en soep gekocht. Gelukkig voor ons is onze zoon niet zo'n snoeperd, anders waren we nu waarschijnlijk zwaar verminkt geweest.

Een tijdschrift had niet iedereen meegenomen. Onze zoon had zelfs 2 tijdschriften meegenomen, een Ikea-magazine en een Donald Duck; hij kon niet kiezen en we wisten niet wat de bedoeling was. De bedoeling bleek te zijn dat ze uit de tijdschriften enkele afbeeldingen zouden knippen met wat ze leuk vonden. Gelukkig stond er in het Ikea-magazine een computer en een achtbaan en had mijn zoon een Donald Duck bij zich. De juffrouw vertrouwde hem toe dat haar man ook geabonneerd was op de Donald Duck; ik ben benieuwd hoe hij daar bij gekeken heeft.

Een ander kind was minder fortuinlijk; die had een AH-folder meegekregen. Daar stonden alleen dingen in die lekker waren.

Het rooster hebben we samen bekeken. Hij krijgt zowel Latijn als Grieks van een jaargenote van mij. Daar was ik al bang voor. O wee als ze mijn zoon de klas uitstuurt of een onvoldoende geeft!

Of laat ook eigenlijk maar. Ze heeft het waarschijnlijk al druk genoeg.

Hyves

We konden er eigenlijk al niet meer omheen, maar hebben het toch nog lang weten tegen te houden: mijn zoon (en in zijn kielzog natuurlijk ook mijn dochter) zit op hyves.

Hij heeft geluk, want de site heeft net een nieuw uiterlijk gekregen.

De reden dat wij zoonlief toestonden op Hyves te gaan, is dat hij binnenkort toch naar de middelbare school gaat en het dan allemaal ècht niet meer tegen te houden is. Dat bleek al meteen op de kennismakingsmiddag van de middelbare school. 'Heb jij ook Hyves?' was de meest gestelde vraag. Hij zal dan ook wel gaan MSN-nen met z'n vriendjes. En weet ik veel wat nog meer. Weg onschuld!

Vanmorgen was ik in het kader van de grammaticalessen aan mijn zoon het meewerkend voorwerp aan het uitleggen. De grammaticalessen doen we altijd met behulp van de computer en wel via CambiumNed. Na de grammaticales mag hij zijn eigen dingetjes weer gaan doen op de computer. In zijn geval wil dat tegenwoordig zeggen: eerst even Hyves checken.

Gisteren was hij in een goede bui en mocht ik even meekijken, zelfs meehelpen een buddypoke-pose uitzoeken. Maar vandaag was er een schoolvriendinnetje online. Prompt veranderde hij in een tegenwerkend voorwerp en sommeerde mij onmiddellijk de kamer te verlaten.

Er gaat veel veranderen de komende tijd.

Filmpremière

Nee, dit stukje gaat niet over de filmpremière van de nieuwste film van Harry Potter. Het gaat over de filmpremière van mijn zoon, zijn buurmeisje en zijn huidige en toekomstige klasgenootje. De film speelt zich ook niet af op een tovernaarsschool, maar in het klaslokaal en in het natuurgebied tussen Arnhem en Nijmegen: Park Lingezegen.

De kinderen hadden meegedaan aan een project rondom Park Lingezegen en hadden de 'hoofdrol' in een film rondom dit educatieve project.

Staatsbosbeheer had bedacht dat het leuk zou zijn om - nu de film klaar was - een rode loper voor de kinderen uit te rollen en er als het ware een soort filmpremière/ Oscaruitreiking van te maken. Daarvoor was het nodig dat wij allemaal in galakleding zouden verschijnen, zowel de kinderen als wijzelf.

Liepen we daar om half twee vanmiddag op ons paasbest door de straat. Je maakt wat mee als ouder!

En morgen onszelf weer allemaal in het rood, zwart en groen hijsen omdat de directeur van de school afscheid neemt en zware fan van NEC is.

Wat een carnaval zo aan het eind van het schooljaar!
Zie artikel Gelderlander