Nagenieten en mijmeringen

Vandaag een mooie dag van dankbare bezinning: de vijftig gepasseerd en het feest gehad. De belangrijkste wijsheid (is dat het Sarah-effect?), die ik eigenlijk al kende, maar van het weekend nog eens krachtig werd bevestigd: de grootste rijkdom naast gezondheid is toch wel het hebben van lieve familie en dito vrienden die van een feestje houden.

Verjaardagen vier ik eigenlijk zelden groot (tot verdriet van mijn kinderen), maar deze keer had ik echt zin om uit te pakken, dus heb een mooie locatie afgehuurd en al mijn vrienden uitgenodigd. Een beetje een dwarsdoorsnede van verschillende periodes in mijn leven; er waren zelfs vrienden van de middelbare school bij! En natuurlijk van de studie, het werk, de buurt, de sport en vrienden die ik via mijn man heb leren kennen. Die laatsten bleken de verrassing van de avond: Perzen blijken de grootste feestneuzen van het land te zijn. Zeker toen hun muziek gedraaid werd, gingen ze helemaal los en ze kregen de hele zaal mee. En daarvóór oogstten ook mijn ouders bewondering door een fors portie rock 'n' roll ten beste te geven op hun tachtigste...een voorbeeld voor velen....

Zoals ik stiekem al gehoopt had, werd het dus een feestelijke integratie tussen de verschillende groepen, leeftijden en culturen.Was het maar altijd zo! Maar goed, elke mooie avond die bewijst dat het kán is er een. Als groep kregen we ook nog een extra compliment van de bediening: we waren het enige gezelschap ooit waar niemand van gerookt had. Happy gezondo's!

Zo'n avond wordt natuurlijk mede gemaakt door de DJ (Gerard) en die bleek - maar dat wist ik natuurlijk al van tevoren - een gouden greep. Hij wist perfect in te spelen op de verschillende sfeergolven die door de zaal deinden.

Al met al voelde het een beetje als de bruiloft die we nooit echt groots gevierd hebben en het smaakte zeker naar meer (maar dan wel met dezelfde man). Vandaag is het vooral genieten van de cadeautjes en mooie herinneringen. En het voorbereiden op het 'pasgetrouwde-stel-gevoel', dat we weer lijken te krijgen nu ook kind nummer twee het huis gaat verlaten.

Gulpgolfen en high-tea-tocht

Behoorlijk brak en onder de blaren en desalniettemin zeer tevreden omkijkend: het gebruikelijke tafereel na het jaarlijkse weekendje Zuid-Limburg met de studievrienden c.s. van weleer.

Het was weer feest!

Het ongeorganiseerde gedeelte vond plaats in ons huis in Epen en het georganiseerde in Gulpen: de ene dag stadsgolf en de andere dag een high-tea-tocht. En verder natuurlijk de gebruikelijke wandelingen, pubquizzen en drinkgelagen.

We worden - dat meldde ik de vorige keer al - elk jaar wel ouder met z'n allen; dit keer was er zelfs een ziekenhuisbed mee, en divers huiswerk voor de ouder wordende kinderen (die overigens braaf geholpen werden door de steeds wijzer wordende ouderen).

Vanaf morgen helaas weer gewoon het harde leven. Help je me het bourgondisch te maken? Anders is de overgang zo groot....

Omkleden voor de klassieken

Vorige week zaterdag stond er een mooi artikel van Piet Gerbrandy in Trouw over de pracht en kracht van de humaniora. En hij haalde daarin een schitterend citaat aan, dat ik niet kende en hier graag deel; het gaat om een stukje uit een brief van Machiavelli, waarin hij vertelt hoe hij zich 's avonds omkleedt alvorens zijn studeervertrek binnen te gaan.

"En als ik me zo dan passend heb aangekleed, treed ik binnen in de gemeenschap van grote mannen uit de Oudheid, door wie ik liefdevol ontvangen word en bij wie ik het voedsel tot me neem dat in feite het enige voedsel is waarvoor ik op de wereld ben gekomen. Ik schaam me dan niet om het hen te spreken en naar het motief van hun daden te vragen. En in hun goedwillendheid geven zij mij antwoord. En vier uur lang voel ik geen enkel verdriet, vergeet ik al mijn zorgen, heb ik geen angst voor de armoede en word ik niet verontrust door de dreiging van de dood: met hart en ziel geef ik me aan hen over".

Mooi he? Het gaat - aldus Gerbrandy - in het leven uiteindelijk niet om bezittingen of kapitaal. Het gaat om omgang met beschaafde vrienden uit welke tijd dan ook die ons iets te vertellen hebben en waar we veel waardevols van kunnen leren. Nog steeds. Moffel die vrienden dus niet weg. Ze zullen ons immers altijd op weg helpen, wherever we may go.

Te veel vrienden: niet goed

Mensen die meer dan 354 vrienden op Facebook hebben, zijn ongelukkiger dan die er minder hebben. Heb ik even geluk :-)

Facebookvrienden met oudleerlingen

Het is toch al zo'n tien jaar geleden dat ik met lesgeven gestopt ben, maar een beetje contact heb ik nog altijd met die tijd, bijvoorbeeld door (feestjes met) oudcollega's.

En natuurlijk kan in dat rijtje tegenwoordig ook Facebookcontact (met die oudcollega's) niet ontbreken. En sommige van die oudcollega's hebben contact met hun oudleerlingen, bijvoorbeeld omdat ze die wat beter kennen, al is het maar omdat hun eigen kinderen ermee bevriend zijn/waren. En zo word ik door Facebook ook naar die oudleerlingen geleid en vice versa.

En - geloof me - het is zo leuk om te zien wat er van die scholieren van toen terecht is gekomen. Ze hebben allemaal schitterende carrières, zijn aan het promoveren, werken bij gerenommeerde instituten, geven zelf les, hebben prachtige partners, soms zelfs al een kind/ kinderen, of zijn alweer gescheiden.

Zonder facebook had ik waarschijnlijk nooit kunnen zien wat er van hen geworden is, op een enkeling na die heel erg beroemd zou worden en constant op tv zou verschijnen of zo.

Het voelt als een blik naar het verleden met toekomst.

Bijzonder.

Retrobruiloft

Als ik een top 5 van bruiloften zou mogen samenstellen, zou het bruiloftsfeest waar we afgelopen vrijdag naar toe zijn gegaan er honderd procent in staan. Wat een geweldig feest op een geweldige locatie!

Alles retro, niks sjieke pakkengedoe (de bruid had haar jurk van blauwe tule zelf gemaakt en de bruidegom had een een eerste luitenantpak uit Rusland laten overkomen). De muziek kwam uit een oude brandweerwagen, gedanst kon er worden op de Perzische tapijtjes die daar waren neergelegd, er waren allerlei fauteuilzitjes met oude schemerlampen, er liepen honden en geiten rond, er was een kampvuur.

Beter dan retrosprookjes....kun je gewoon niet bedenken.

Ik droom nog even verder.

Maximaal 150 vrienden op Facebook is beter

Onderzoek heeft uitgewezen dat te veel vrienden hebben niet goed voor je is. Dat is uitgezocht door onderzoekers van de universiteit van Oxford. Het gaat dan om Facebookvrienden, maar ook om 'gewone' vrienden. Dat laatste was al eerder uitgezocht.

Het aantal vrienden dat het mensenlijk brein maximaal aankan is 150, het zogenaamde getal van Dunbar. Een vriend wordt daarbij gedefinieerd als iemand om wie je geeft en met wie je minstens één keer per jaar contact hebt. Meer dan 150 vrienden kan stress veroorzaken, omdat mensen verslaafd kunnen raken aan vriendschappen maken en zoveel mogelijk vrienden willen maken om populair en succesvol te lijken.

Misschien zou er - ter bescherming - een stop moeten komen op Facebook na het 'halen' van 150 vrienden. Ik ben in ieder geval blij dat ik er nog niet zo veel heb en voel je vooral niet aangemoedigd het alsnog te worden. Hoewel, ik ben een vrouw en vrouwen schijnen beter te zijn in het onderhouden van vriendschappen op sociale netwerken. Mannen hebben meer fysiek contact nodig. Schijnt.

Op het plaatje hierboven kun je zien dat Ilja Leonard Pfejiffer sinds vorige week ook enige moeite heeft met het onderhouden van zoveel vriendschappen. Maar hij lost het charmant op, vind je niet?

Ontvrienden?

Ontvrienden is het woord van het jaar 2009. Mij gebeurt het tegenovergestelde: ik krijg er steeds meer virtuele vrienden bij. (Dat komt natuurlijk doordat ik altijd wat stadia achterloop. Ik ben nog maar een 2.0 beginneling, terwijl sommigen al 2.0 suïcide plegen).

Een paar dagen geleden nog, op Facebook: een vriendenverzoek van Frans Timmermans. En dat terwijl ik besloten had dat iemand die nu nog vrienden van mij wilde worden op Facebook, minstens minister of bekende schrijver of dichter moet zijn.

Brutale aap hoor, die Frans!

Vriendendienst

Eerste voordeel van de vriendschap met Ilja Leonard Pfeijffer: iedereen die bevriend is met ILP op Facebooek mag zaterdag 1 gratis extra kaartje voor de voorstelling Oude & Nieuwe Leidsche - Schrijvers van de Sleutelstad hebben. Het zal mij overigens benieuwen hoe ze dit gaan controleren, maar dit terzijde.

Mag ik mijn facebookvrienden uitnodigen? Zaterdagavond en zondagmiddag in de Leidse Schouwburg verrassend literair theater met o.a. Gerrit Komrij, Abdelkader Benali, Christiaan Weijts en Ellen ten Damme. Ik zal er zelf ook zijn. Voor al mijn faceboekvrienden heeft de Leidse Schouwburg een last-minute actie bedacht: twee kaartjes voor de prijs van een. Ilja

Voor Gerrit Komrijs vrienden telt dit blijkbaar niet, want die maakt er geen melding van. Verschil moet er zijn!

Hyves verjongt

De leden van de netwerksite Hyves worden steeds jonger. Tachtig procent van de veertienjarigen heeft een account. Van de achtjarigen heeft ongeveer een derde een profiel op de site. Driekwart van deze 'jongvolwassenen' heeft ook (een van) zijn ouders als vriend.

Mijn kinderen niet, want ik zit al op Facebook; dat is al meer dan genoeg sociaal gebeuren voor mij.

Maar ik merk wel dat sinds mijn kinderen een account op Hyves hebben, ze vrienden van MIJN vrienden worden. Dat is natuurlijk wel een kwalijke zaak.

Zou ik nou ook een Hyvesaccount moeten aanmaken om opnieuw vrienden van mijn vrienden te worden? Omdat mijn hele kring leegloopt naar mijn kinderen? En dat zootje in de gaten te houden? Ik denk er nog even diep over na.

Wat ik de jeugd in het algemeen overigens wel moet nageven, is dat ze zo slim zijn geweest om niet massaal op Twitter over te stappen. Van twitteren schijn je namelijk dommer te worden! Hoewel, van SMSen en filmpjes op You Tube bekijken schijn je ook niet bepaald slimmer te worden.

Gelukkig dat de kinderen ook af en toe eens gamen, want daar schijn je wèl weer slimmer van te worden. Dat middelt elkaar mooi uit dan.

Obama ziet dat anders. Maar die speelt weer hele andere spelletjes. Op een heel hoog level.

En wie heeft er nou gelijk?

OngeRust

Ik kReeg al meel van ongeRuste volgeRs, omdat ik het hele weekend niet online was. Nou, die kan ik geRust stellen: ik had het jaaRlijkse Reünieweekend met de studiegenoten (een gRoepje dan) in LimbuRg! En aangezien ik daaR nog een beetje moe van ben (het was intensief zullen we maaR zeggen) komt het veRhaal lateR.

Eén ding kan ik al wel veRklappen: het was de leukste R in de maand en dus tevens de oplossing van het Raadsel.

Gerrit

Ik ben zojuist vrienden geworden met Gerrit op Facebook.

'Gerrit, welke Gerrit, bedoel je, oom Gerrit soms, van wie je gisteren het 50-jarig huwelijksfeest had? Moderne man zeg!'

'Nee, Gerrit Komrij, van nu af aan gewoon Gerrit voor mij'.

'En waarom dan wel?'

'Nou, op deze manier kun je namelijk wèl reageren op zijn weblog. Tja, hij had er zelf naar toegelinkt, dan krijg je dat. Dan kan ik me niet inhouden, hoor'.

Vrienden en volgers

Dit plaatje vond ik bij Astrid. Ik vond 'm zo leuk, dat ik 'm hier ook maar even geplaatst heb.

Ongeveer gelijktijdig merkte ik dat ik een nieuwe volger heb, Garri. Het is een Spanjaard en ik heb nog nooit van hem gehoord. Hoe is hij mij in 's hemelsnaam op het spoor gekomen?

Mensen die mijn blog al langer volgen, weten dat ik een nieuwe volger altijd even met een korte laudatio introduceer bij mijn lezers. Maar hoe introduceer ik Garri?

Als je zijn blog bekijkt, is hij dol op fotoshoppen. Zelf introduceert hij zich - of liever zijn weblog -als volgt:

Todos los videos tutoriales de este blog están hechos por mi, y expuestos de forma educativa, este es un blog nuevo mandarme los tutoriales que os gustaría que hiciera,----garrierik@gmail.com

ofwel volgens de vertaalservice van Google, waardoor alles helemaal duidelijk wordt:

Alle video's tutorials in deze blog zijn gemaakt door mij, en zijn op een school, dit is een nieuwe blog zenden mij naar de tutorials die je zou willen maken ,---- garrierik@gmail.com

Tja, welkom ehhhhh...vriend!

Facebook

Jawel, ik heb nu ook een account op Facebook. Niet dat ik dat per se wilde, maar mijn moeder was uitgenodigd om vrienden te worden door de dochter van haar zus uit Canada en wist bij God niet hoe je moest inloggen (je moet eerst inloggen/ een account aanmaken of hoe dat dan ook heet voor je vriend kunt worden). Zij stuurde de mail van vriendenverzoek naar mij toe, in de hoop dat ik haar verder kon helpen. Ik sta in ons gezin namelijk te boek als degene met de meeste verstand van sociale software; ze moesten eens weten!

Het lukte me uiteindelijk om een (zo mager mogelijk) account aan te maken. Niet dat ik mijn nicht vervolgens kon vinden, want er bestaan nog zo'n honderdvijftig vrouwen op Facebook die dezelfde naam als zij dragen. Een uitbreiding van de zoekopdracht met Canada leverde ook al niets op. Uit pure wanhoop mijn nicht gemaild: ik kan jou niet vinden, jij mij misschien wel? En ja hoor, zij vond mij met gemak (ik heb blijkbaar niet zoveel naamgenoten op deze wereld). Een uitnodiging om vrienden te worden, volgde al snel. Ik ben nu dus bevriend met mijn nicht uit Canada. En met haar zus, want denk niet dat het meteen ophoudt als je met een bekende vrienden bent geworden. O ja, en met een oom uit België (dat land schijnt niet echt te bestaan, de inwoners ervan wel?).

Ik heb er ineens 3 nieuwe vrienden bij; en ik heb al niet eens tijd voor mijn live-vrienden. Maar aan de andere kant: fijn om overzeese bekenden te hebben. Je weet maar nooit, als Nederland overstroomt of zo.......

Zo, en nu mijn moeder nog even op Facebook hijsen. Kunnen we misschien vrienden worden!