Mijn krachtige vader

Mijn vader was ziek en was daardoor genoodzaakt thuis in een ziekenhuisbed te verblijven. Door interne bloedingen was zijn HB gevaarlijk laag geworden; hij sliep veel en qua energie was mijn vader een schim van wat hij tot een paar dagen daarvoor nog was. De huisarts had hem opgegeven. Bezoek wilde hij niet meer ontvangen, behalve zijn kinderen en kleinkinderen. 

Samen met de voorganger hielden we een ceremonie waarbij alle kinderen en kleinkinderen aanwezig waren. Echt emotioneel werd het toen een van de kleinkinderen, mijn neefje dus, een prachtige afscheidsrede hield waarin hij zijn opa bedankte voor zijn gulheid, gastvrijheid, humor en kracht ('ik schepte tegenover mijn vrienden altijd op over jouw kracht, opa'). Ook mijn vader was zichtbaar geroerd; normaal worden dit soort dingen alleen op de begrafenis uitgesproken, maar dit was natuurlijk een veel mooier moment hiervoor.

Dat is inmiddels twee weken geleden. Mijn vader is inmiddels weer helemaal op de been. De huisarts had zijn kracht onderschat. Ik ben trots op mijn vader (en mijn moeder die dag en nacht met zorg en kunde over hem gewaakt heeft).

Ziek geniale systemen

Meestal is het verfrissend, maar soms ook lastig als je kinderen allebei op een verschillende school zitten. Gisteren bijvoorbeeld. Allebei de kinderen waren ziek.

Bij de ene school moet je je kind via de site ziekmelden, en dat elke ziekdag, zonder voorgeprogrammeerde datum, dus je moet 's ochtends vroeg - niet mijn helderste tijd - in allerijl op zoek naar de juiste datum en dan nog wat gegevens handmatig invullen die je niet direct paraat hebt, zoals de precieze klas van je kind.

Bij de andere school moet je béllen dat je kind ziek is, niet elke dag, maar één keer en een briefje met handtekening aan je kind meegeven als het weer beter is. De datum hoef je niet te kennen, maar het duurt toch wel even voordat ze de naam van je kind en de klas waar hij in zit bij elkaar gevonden hebben.

Ik hoop maar dat het goed gegaan is. Gelukkig was ik zelf (nog) niet aan bed gekluisterd.

Ten gevolge van de ongetwijfeld geniale ziektebureaucratie.

Not a bad hairday...

Vier dagen had ik mijn haren niet gekamd, niet gedoucht, constant in de pyjama gelegen, mezelf met enig moeite van bed naar bank gesleept om toch maar wat onder de mensen te zijn, zegt een vriendinnetje van mijn dochter: 'Hé, wat zit je haar leuk zo, zonder speld!'

Het is toch niet te geloven hè. Moet ik het van die dagen hebben?

Zzzzzziek

Balen. Beroerd. Buikgriep. Boe!

Blefaritis

Zo. Weer een nieuw woord geleerd dat ik liever niet had leren kennen: blefaritis. Zou er dat aan de hand zijn met mijn oog? Met kerst vertelde mijn broer me namelijk dat hij dezelfde klachten had gehad als ik en dat het uiteindelijk 'gewoon' een bacteriële infectie bleek te zijn. Ook hij dacht dat het misschien wel door veel beeldschermwerk kwam en ook hij kreeg het advies van zijn huisarts om zijn ogen vet te houden (vasaline, sudocrem). Wrong!

Gewoon ooghygiëne door een paar maal daags steriel water met een wattenstokje opbrengen. Of een oogcompres (er zijn verschillende middeltjes voor, maar MIJN apotheek kende ze niet).

Op de site staat dat het een kwaal is die veel voorkomt, vooral bij vrouwen (sorry broertje!) en veroorzaakt kan worden door droge lucht. Dat kan kloppen, want mijn klachten begonnen toen de verwarmingen aangingen.

Wat mij echter verbaast, is dat de huisarts dit niet heeft herkend. Ik ben toch twee keer bij hem geweest met deze klachten. Ook de apotheek kende de klacht niet en had de bijbehorende middeltjes dus niet.

Nou ja, ik mag volgende week dinsdag naar de oogarts, moet die maar eens kijken. Ik kan er natuurlijk ook gewoon helemaal naast zitten. Zo makkelijk is dat niet, doktertje spelen....

Ziekte en remedie

Psychische klachten kun je tegenwoordig overal van krijgen, ook van sociale media. Tenminste, volgens De Bie dan. De nieuwste ziekte heet PBO (participant burnout) en de remedie is 6 weken mediastilte.

Van gamen kun je echter weer beter worden (misschien iets voor de PBO-ers?). Met name Tetris schijnt helend te werken voor personen met een posttraumatische stressstoornis.

Dat doet me denken aan een kennis van vrienden; die vertelde dat hij voor het slapen gaan altijd even een sudoku oploste om te voorkomen dat hij in het piekeren zou blijven steken.

In dat soort gevallen pak ik altijd een boek. Van tetris en sudoku's raak ik alleeen maar gefrustreerd. Waarschijnlijk ben ik niet meer te redden.

Heb ik weer.....

Heb ik weer: begint eindelijk de vakantie voor mij, word ik ziek. En ik had nog wel grootse plannen voor vrijdag, de eerste dag van de vakantie: ik zou een gitaar gaan kopen met mijn zoon (die na de zomer op gitaarles gaat), ik zou ik weet niet hoeveel boodschappen gaan doen voor de verjaardag van mijn dochter komende zondag, en tevens in dat kader het huis wat kuisen.

Vandaag zou ik naar een soort van karatereünie gaan (ter ere van een van onze karatevrienden die even over is uit Australië). Niets van dit alles dus.

Met de kinderen naar een film van Oliver Twist kijken, dat ging nog net gisterenavond.

Ik hoop dat ik morgen beter ben.

Bedside terminal

We moesten gisteren even op ziekenbezoek in het Deventer Ziekenhuis. Mijn kinderen waren best jaloers op de zieke. Niet dat ze graag ziek zijn, integendeel. Maar ze zagen dat oma (de zieke) nu de beschikking had over een supersonische bedside terminal, waarmee je kunt televisie kijken, radio luisteren, e-mailen, internetten en telefoneren. O ja, en je maaltijdkeuze mee door kunt geven. Vol verwachting keken ze ons aan: zouden ze dat thuis misschien ook kunnen hebben bij hun bed? Ach ja, in de toekomst misschien.

Naschrift: de zieke is inmiddels weer thuis; zij mocht de terminal helaas niet mee naar huis nemen. Ze zal moeten ontwennen.

Sick of being sick

Ik zit nog maar een paar dagen grieperig thuis, maar ben het nu al beu. Er is zoveel leuks te doen en ik lig maar een beetje apatisch op de bank zielig te wezen. Het enige wat nog een beetje lukt is een beetje lezen (niet te moeilijk, niet te veel, liefst met veel plaatjes) en een beetje tv kijken, voor de afleiding. Dat laatste blijkt nog de minste energie te kosten, mits het programma leuk is en het apparaat niet te hard staat. Ik kijk nu programma's die ik normaal misschien niet zou kijken, omdat ik de energie niet heb om door te zappen of de televisiegids nauwkeurig door te bladeren.
Zo stuitte ik zaterdag op tegen beter weten in van Theo Maassen. Dat programma heb ik al drie keer gezien, dus ik zou er niet voor gekozen hebben het nog een keer te zien. Maar zelfs in deze apatische toestand en voor de vierde keer was het weer magistraal.
En verder zondag nog even Kunststof TV (lekker rustig programma met dit keer o.a. Henny Vrienten als bloemlezer van gedichten; met bril op leek hij zowaar wel een beetje op een jonge versie van Gerrit Komrij) voorafgegaan door Margreet Dolman (yes, she's back), en daarna The Young Ones. Die laatste serie was in mijn middelbare schooltijd mateloos populair en tijdens de eindexamenstunt was ik er trots op Vivyan te mogen spelen (hoewel ik liever Niel was, want dan hoefde ik me niet te verkleden, maar die wou iedereen al zijn). En nu kwam de chaos van het studentenhuis aardig overeen met de chaos in mijn lichaam.
En dan nog gisterenavond een item van Tegenlicht over Jon Favreau, de jonge speechschrijver van Obama. Normaal mis ik Tegenlicht meestal, omdat ik dan naar yoga ben. Maar gisteren had ik zelfs voor yoga geen energie. Nee, ik sliep liever thuis, tussen de bacillen.