Lekker eten

Dat ik van lekker eten houd, moge de lezers van deze weblog bekend zijn. En anders weten ze het nu. Dus: toen er een letter-eten (nee, dat is geen typfout) met Iraans eten werd georganiseerd, dacht een kennisje van mij meteen aan mij.

'Kom je ook mee, dat is gezellig! Het is een soort huiskamerrestaurantidee, samen met een man of 12 aan een mooie grote tafel in de internationale kookboekenbibliotheek van Inge genieten van een maaltijd, een Iraanse dit keer, bereid door een Iraanse kennis van Inge.'

Nou, dat wilde ik wel een keer proberen, waarom niet?

Dus ik mee, en ik vond het fantastisch! Mooie locatie, heerlijk eten en geweldig gezelschap. Wat wil je nog meer? Alleen jammer dat er maar 1 man bij was. Dat moet beter kunnen!

Of zouden mannen soms niet van lekker eten houden?

De zalmen uit de pap

Soms is de band tussen jou en degene voor wie je de collectiespecialist bent zo goed dat je samen met een collega wordt uitgenodigd bij een lunch voor de ex-mede-wetenschappelijke collega's van de faculteit omdat ze met pensioen gaat.

Gewoon, op een zaterdag bij kasteel Doorwerth, in kasteelcafé De Zalmen, heel toepasselijk in middeleeuwse stijl.

Wat een prachtige baan hebben we toch.....!*


* overigens waren de ICT-er en de portier ook uitgenodigd, maar die konden niet

Het huiskamerrestaurant van Myriam

Het leven zit vol met dingen die je voor het eerst doet, en over het algemeen zijn het díe dingen die het leven waardevol maken. Gisteren was er weer eens zo'n mooi moment voor mij: ik ging voor het eerst naar een huiskamerrestaurant.

Dat Myriam goed kon koken, wist ik al wel, omdat we al vaker bij haar gegeten hadden. Maar dan waren we gewoon met z'n viertjes. Nu waren we maar liefst met zestien man. Het thema van de avond was: asperges. Anders dan de andere keren dus, toen ik Grieks en Italiaans bij haar at.

Het waren acht gangen die we mochten verorberen en in alle gerechtjes zaten asperges verwerkt. Asperges met hüttenkäse en garnalen, met aardbeiendressing, met frambozen, met filodeeg, met dragonsaus, you name it, Myriam (en haar buurvrouw) made it. En het was allemaal goed en zelfgemaakt, niets kunstmatig, zelfs de drank niet en zeker de likeur op het einde niet. En de mensen die te gast waren, waren allemaal aangenaam gezelschap. Prachtig om te zien dat mensen die elkaar niet kennen in één avond waardevolle kennissen kunnen worden. Er gingen in ieder geval heel wat visitekaartjes de tafel rond. Het was dus zogezegd ook een beetje netwerken in een prettige ambiance. Maar in de eerste plaats was het gezellig, lekker en huiselijk sjiek. En misschien wel juist daardoor kreeg eenieder van ons de neiging om even te helpen opruimen en afwassen. Maar dat mocht dus niet.

Ik kan het eenieder aanraden: schuif eens aan bij een huiskamerrestaurant en als het even kan bij mjammie Myriam, want dan weet je zeker dat het goed is!

Matthäuspassion in Naarden

Af en toe moet je iets klassieks doen. Naar de Matthäuspassion in Naarden gaan bijvoorbeeld.

Zondag was het dan zo ver. En het was fantastisch. Drie uur lang op uitnodiging van je tante de zuiverste muziek je oren laten strelen en wel door de instrumenten waarvoor de muziek geschreven is door Bach. Een prachtig ingehouden spektakel. En een beleefd publiek, dat na afloop niet eens applaudisseerde voor de muzikanten, de solisten en het koor. Want zo hoort dat, het is geen concert, maar kerkgezang; voor een mooie preek ga je ook niet klappen per slot van rekening.

Aangezien we niet heel vroeg geboekt hadden, hadden we niet de beste, maar zeker niet de slechtste plaats. We zaten achter het koor, we keken uit op een getralied houten hek dat ons scheidde van de ruggen van het koor en de musici. Een interessant perspectief. De voorkant van het geheel konden we volgen via schermen.

Een verrekijker was niet nodig dus, al had ik er wel een bij me. Om gratis te kunnen reizen dan. Het viel me op dat er relatief veel Aziatische violisten waren. Eén vrouw had zelfs wat weg van Yoko Ono. Erbarme dich....

Het verhaal mag dan wel over lijden gaan, wij hebben er niet onder geleden, want wij waren goed voorbereid; er was namelijk verzocht door de organisatie om eigen eten en drinken voor in de pauze mee te nemen. Dus wij zaten met een stevig overlevingspakket, waarvan het belangrijkste bestanddeel een thermoskan gevuld met Glühwein was, in die kerk, die steeds mooier werd.

tekst met vertaling en toelichting
restauranttip

Matthäuspassion voor jongeren: