De unieke plek

Op weg naar ons congrescentrum kwamen we iedere morgen langs een sprookjesachtig torentje. Le lieu Unique stond op het bordje ernaast. De toren intrigeerde me mateloos, want hoeveel unieke plaatsen heb je nou eigenlijk op de wereld, maar pas in de trein op weg naar huis ben ik me er in gaan verdiepen - op zo'n congres wordt je aandacht constant door andere dingen getrokken.

Le lieu unique blijkt een cultureel centrum te zijn, gebouwd in de oude LU-fabriek, net zoiets als de culturele hub die in Nijmegen in het oude Honigcomplex is ontstaan. Van het in het oog springende torentje blijken er vroeger twee bestaan te hebben, ter verfraaiing van de fabriek. Dat moet een prachtig gezicht zijn geweest. Maar ja, de oorlog hè, die vernietigt alles wat mooi is.

Een leuk weetje over de naam Lieu Unique; dat is afgekort LU, de naam van het koekjesmerk. De naam LU van de koekjes is ook een afkorting, maar dan van Lefevre-Utile, de achternamen van het Franse echtpaar dat aan de wieg stond van het bekende koekjesmerk.

Très LUdique!

Vive Nantes!

Afgelopen week was ik in Nantes voor een congres (het OEGlobal, over open eductation) en wat een aangename verrassing was dat zeg, die stad! Ik had een soort nietszeggende grauwe plaats verwacht, maar het tegendeel bleek waar. 

Het is echt een juweeltje, dat Nantes! Het bárst van de energie, humor, mooie oude en nieuwe gebouwen (de Sint-Pieterskathedraal, het kasteel van de hertogen van Bretagne, le lieu unique) prachtige parken en beelden en stoere cafés voor de (oudere) jeugd (wij bezochten onder andere de Little Atlantique Brewery). 

En bovenal is het een heerlijk groene stad. 

Van wat ik er van kon zien was het terecht de green capital van 2013, iets wat het gemeen heeft met mijn stad, Nijmegen, dat vijf jaar later tot groene hoofdstad van Europa is uitgeroepen. 

Het lijkt trouwns in meer opzichten op Nijmegen: een rivier die dwars door de stad loopt, een stadseiland, vriendelijke mensen, lekkere linksheid, een fietsvriendelijk klimaaat, veel studenten, een Romeins verleden, een groene lijn die je langs alle attracties van de stad leidt.

Jammer dat ik niet even een paar dagen extra had geboekt, maar gelukkig had ik nog wel net tijd om de hoofdattractie van Nantes te bezoeken en een ritje óp de olifant te maken.

Machtig mooi. Je reviendrai.

Een mooi Frans sprookje

Met een tante als Katharina verveel je je nooit: altijd wilde ideeën. Zoals nu ook weer het voorstel om samen een vakantiebezoek aan haar vriend Kees Wieringa en zijn vrouw Moos d'Herripon, het talentvolle echtpaar dat een kunstcentrum aan het opzetten is in Frankrijk, te brengen. 

Ze zijn het nog volop aan het verbouwen daar, maar het is al bewoonbaar en er zijn al prachtige, ruime en stijlvolle kamers met gouden randjes voor (de) gasten ingericht. Je ziet nu al hoe luxe het straks gaat worden, ook al zijn de concertzaal, dansstudio en expositieruimte nog niet klaar. Wat uiteindelijk expositieruime moet worden is nu bijvoorbeeld nog wijnkelder (wat ook niet te versmaden is natuurlijk en voor een deel zal het zeker deze functie blijven behouden gelukkig...). Maar je kunt je er al een voorstelling van maken hoe mooi die ruimte straks gaat worden, met al die nissen en doorkijkjes.

En niet alleen het landhuis/ kasteeltje is prachtig, ook de heerlijk groenglooiende omgeving; enfin, wie kent de wijnrijke Bourgogne niet? Gelukkig was het mooi weer, dus we hebben lekker buiten kunnen eten (en champagne drinken) en door het bos achter het huis kunnen wandelen. Een deel hiervan zal straks als camping gaan fungeren; fijn voor de wat minder rijke kunstenaars!

Het gebouw zelf dateert uit de 19e eeuw (1837 om precies te zijn) en is gelegen tegenover de kerk. Dat laatste maakt het uitzicht ook aan de voorkant zeer pittoresk en maakt wekkers overbodig. Want zeg nou zelf, hoe fijn en landelijk is het niet om gewekt te worden door het luiden van de klokken van de eeuwenoude dorpskerk? Je waant je gelijk in een lang vervlogen tijd.

Kortom, het was een sprookjesweek.

Maar ook 'hard werken': 's ochtends yoga in de dansstudio-in-opbouw onder de professionele leiding van Moos, daarna ontbijt met onder andere verse croissants en jus d'orange geserveerd door Kees, vervolgens een stukje fietsen door de schitterende omgeving en een kopje koffie drinken op een van de terrasjes aan de rivier de Yonne, terugkeren voor een heerlijke lunch in de tuin met soep van verse groenten en kruiden uit de moestuin, stokbrood en kaasjes, 's middags wat lezen en door het dorp kuieren, een kasteel bezoeken of eventueel wat pastis drinken, om een uur of vijf gaan zwemmen in de rivier en daarna een uitgebreid diner met (alweer) verse groenten uit de tuin, de nodige flessen wijn en interessante gesprekken met de rest van de gasten, die (nu) voor een groot deel (nog) bestond uit klussende vrienden en familie. 

Soms was er ook nog een excursie, zoals naar de lichtshow op (ja óp) de kathedraal van Sens en af en toe een privépianoconcert van Kees of uitstekende compilatie Franse chansons. 

Bestaat volmaaktheid? Wat mij betreft de afgelopen week in Villeblevin wel. It's a villa I believe in en ik zal zeker op korte termijn naar deze oase terugkeren.

Verder gun ik iedereen een tante Katharina.

ECIL 2017

En de ECIL-organisatie had het weer voor elkaar: een prachtige locatie voor het jaarlijkse Europese informatievaardighedencongres. Wát een woest aantrekkelijke badplaats, dat Saint-Malo, met z'n roemrijke verleden. Stad van rotsen, stadsmuren, kastelen, piraten, zee, getijden, Cartier en Chataubriand.

Geen straf om daar een week te bivakkeren met collega-informatiespecialisten uit de hele wereld, ook een soort piraten. Piraten tegen nepnieuws. Strijders voor eerlijke informatie. Reken maar dat er op dit congres fel van leer getrokken werd tegen onbetrouwbare overheden en bezuinigingen op informatievoorzieningen voor de burgers. Hoe gaan we deze burgers bewapenen, zodat ze zich kunnen verweren tegen informatiemanupilatie? Dat was eigenlijk wel het voornaamste onderwerp van de conferentie, verpakt in het thema information literacy in the workplace met als belangrijkste sprekers Bonnie Cheuk, Andrew Witworth en Stépane Goldstein.

Ja, het was een redelijk politiek congres dit jaar, maar wat wil je, in deze roerige tijden? Het is geen optie om - zeker als informatiespecialist - aan de zijlijn te blijven staan en toe te kijken hoe informatiestromen bezoedeld worden.

De keynotes hebben hier zeker wat handvatten voor gegeven; Bonnie pleitte voor aanpassing van ons taalgebruik aan de zakenwereld om daar van meer nut te kunnen zijn, Andrew had een wat filosofischer verhaal en brak met name een lans voor xenofilia (het proberen te begrijpen en omarmen van in plaats van bang te zijn voor het vreemde en de verschillen, want daar is waar het echte leren plaatsvindt) en Stépane wierp vooral vragen op ('don't expect any answers from me') over de toekomst van werk en de ethische consequenties die de verschillende scenario's waarschijnlijk zullen gaan hebben.

En natuurlijk was Sheila Webber weer aanwezig om live verslag te doen, dit keer versterkt door Pam McKinney, om meer sessies te coveren en af en toe ook vanuit verschillende perspectieven de presentaties samen te vatten, iets wat de objectiviteit natuurlijk behoorlijk ten goede komt.

Maar verder waren er comme l'habitude ook gewoon sessies over best practices vanuit de verschillende werkvloeren en -velden, de belangrijkste reden voor mij om dit congres te bezoeken. En ja, ik heb ook weer een presentatie gegeven; daar is zelfs over geliveblogd door Pam.

Wat een eer!

Weekje Montpellier

Na het weekje zomerfeesten was ik wel toe aan nóg een weekje vakantie in de zon, maar dan om uit te rusten. En die kreeg ik gelukkig ook: in Frankrijk, Zuid-Frankrijk om nog preciezer te zijn, Montpellier om het nog concreter te maken.

Wat een geweldige plaats is dat! Mooi historisch centrum, dat godzijdank autovrij is, en heerlijk dicht bij zee. Door de stad slenteren was nog nooit zo leuk....

Ook onze verblijfplaats was top, want appartement (airbnb) midden in het centrum, in een oud, 17e eeuws klooster.

Wat een geluk kun je soms hebben.

Naast Montpellier hebben we overigens ook Lyon (verrassend leuke stad), Vienne, Nimes, Aigues- Mortes en Nancy aangedaan. Van de spectaculaire vondsten in Vienne wisten we overigens toen nog niets af, maar ook zonder dat vonden we het al een schitterend stadje en we gunnen ze een beetje extra toerisme daar, want het maakte een behoorlijk arme indruk.

Volgend jaar weer in die streek wat mij betreft! Hoewel, er zijn nog zo véél mooie streken te ontdekken...eerst maar weer eens gaan werken voor het geld! #zinin #not