No hard things

'Zullen we daar volgend jaar op vakantie heen gaan?', zei mijn man, toen hij de foto's van het congres in Saint-Malo zag. 'Goed plan, en is in maar een dag met de auto, en eventueel ook met de trein te bereiken.' Want de kinderen wilden uiteraard (?!) ook weer mee. Met hun partners. En daar werd het treinverhaal belangrijk, want we zouden niet met z'n zessen in de auto kunnen, dus ik had al aangeboden om met de trein te reizen.

Nu bleek dat achteraf niet nodig, want uiteindelijk ging een van de wederhelften niet mee, maar het had gekúnd. Dat is altijd belangrijk, dat iets kán. Het hoeft niet te gebeuren, als het maar kán.

En het was gezellig en niet te heet; volgens de kinderen was Saint-Malo met z'n twintig, vijfentwintig graden op dat moment de koudste plek in heel Europa. Hadden wij even geluk: niet-hitte is tegenwoordig een luxe en we konden evengoed gewoon naar het strand. En - niet onbelangrijk - niet al te lamlendig stadjes en monumenten bezichtigen, zoals bijvoorbeeld de rotssculpturen die ik vorig jaar gemist had, maar waar mijn gewaardeerde collega Léon mij op wees. Wat zal ik zijn tips missen nu hij met prepensioen is....

Wat tegenwoordig ook een luxe is, is een hele week met de kinderen optrekken. Nu ze op kamers wonen, zien we ze immers veel minder. En ze hebben veel te vertellen, vooral op het gebied van muziek, uitgaan, sport en voeding. O ja, en ze kunnen goed koken; niet onbelangrijk op vakantie. Alleen dat Frans dat die Fransen spreken hè, dat vinden ze maar lastig. 'Waarom kunnen die Fransen niet gewoon Engels praten?'

Nu is het Engels van de Fransen soms ook wel hilarisch. De gastvrouw van onze (overigens geweldige) Airbnb wilde bijvoorbeeld duidelijk maken dat je op de WC op de bovenverdieping beter je gevoeg niet kon doen vanwege de gebrekkige waterdruk aldaar. Ze zei dat je daar prima kon plassen, 'but no hard things'. Dat werd natuurlijk meteen een running gag tijdens onze vakantie.

No hard things. Ik geloof dat we het er maar inhouden. Een betere vakantievibe kun je niet hebben.

Best practices van andere universiteitsbibliotheken op de ECIL

Keynotes op congressen zijn vaak leuk en inspirerend, maar het zijn toch echt de best-practice-sessies waar ik voor kom en waar ik het meeste van leer.
Helaas waren er daar dit jaar minder van dan andere jaren, er waren meer papersessies (en die zijn vaak toch wat theoretischer). Desalniettemin zaten er wat juweeltjes tussen. Neem bijvoorbeeld (in willekeurige volgorde en verre van een compleet overzicht):

De informatievaardigheden-MOOC die men in Brussel heeft ontworpen; de bibliotheek van de Technische Universiteit van Denemarken bleek er trouwens ook al een te hebben, zelfs met betalende bezoekers - tot hun eigen grote verbazing. Co-creatie, ook met studenten, bleek hier een grote succesfactor. Het materiaal (veel video's) wordt - heel slim - ook gebruikt voor de blended face to face intstructies. Het filmpje over hoe je een account aanmaakt in Mendeley bijvoorbeeld moet bekeken zijn (en het account ook aangemaakt!) voordat men de instructie bezoekt; dat bespaart tijd tijdens de instructie.

De sessie over het peerpoint steunpunt in Maastricht door Vincent Jansen; opvallend dat er steeds meer met studenten wordt samengewerkt; dit kwam bij meerdere sessies aan de orde. Overigens ook met middelbare scholieren, maar dat is meer vóór dan met hen.

Natuurlijk was er ook veel aandacht voor het ACRL-framework en welke successen daarmee behaald zijn in gesprekken met faculteiten; je kunt hiermee makkelijk laten zien dat de aandacht (ook van bibliotheken) verschuift van 'taugtht to the test naar teach to discover'. Een leuke opdracht die in dit verband voor de studenten verzonnen is: maak een infographic waaruit duidelijk blijkt wie wie geciteerd heeft (zo wordt het concept 'scholarship as conversation' mooi gecoverd).

Bruikbaar in dit opzicht zijn de zogenaamde scoring rubrics, die nu (in de Nederlandse versie van Jos van Helvoort) ook in digitale vorm beschikbaar zijn.

Verder was er aandacht voor gaming: een UB uit Parijs die geëxperimenteerd had met een escaperoom, en het inzetten van bingo (!) (door Hana Jeneckova uit Tsjechië) in de instructies informatievaardigheden (open science, datamanagement en publiceren) voor de PhD's.

En bij een paar sessies ging men in op the slow movement: aandacht voor mindful en deep learning in plaats van snel scannend leren; hier zou de bibliotheek een rol in kunnen spelen, evenals in meditatielessen volgens sommigen. Nou ja, zorg voor stilte, daar zijn we in elk geval expert in!

ECIL 2017

En de ECIL-organisatie had het weer voor elkaar: een prachtige locatie voor het jaarlijkse Europese informatievaardighedencongres. Wát een woest aantrekkelijke badplaats, dat Saint-Malo, met z'n roemrijke verleden. Stad van rotsen, stadsmuren, kastelen, piraten, zee, getijden, Cartier en Chataubriand.

Geen straf om daar een week te bivakkeren met collega-informatiespecialisten uit de hele wereld, ook een soort piraten. Piraten tegen nepnieuws. Strijders voor eerlijke informatie. Reken maar dat er op dit congres fel van leer getrokken werd tegen onbetrouwbare overheden en bezuinigingen op informatievoorzieningen voor de burgers. Hoe gaan we deze burgers bewapenen, zodat ze zich kunnen verweren tegen informatiemanupilatie? Dat was eigenlijk wel het voornaamste onderwerp van de conferentie, verpakt in het thema information literacy in the workplace met als belangrijkste sprekers Bonnie Cheuk, Andrew Witworth en Stépane Goldstein.

Ja, het was een redelijk politiek congres dit jaar, maar wat wil je, in deze roerige tijden? Het is geen optie om - zeker als informatiespecialist - aan de zijlijn te blijven staan en toe te kijken hoe informatiestromen bezoedeld worden.

De keynotes hebben hier zeker wat handvatten voor gegeven; Bonnie pleitte voor aanpassing van ons taalgebruik aan de zakenwereld om daar van meer nut te kunnen zijn, Andrew had een wat filosofischer verhaal en brak met name een lans voor xenofilia (het proberen te begrijpen en omarmen van in plaats van bang te zijn voor het vreemde en de verschillen, want daar is waar het echte leren plaatsvindt) en Stépane wierp vooral vragen op ('don't expect any answers from me') over de toekomst van werk en de ethische consequenties die de verschillende scenario's waarschijnlijk zullen gaan hebben.

En natuurlijk was Sheila Webber weer aanwezig om live verslag te doen, dit keer versterkt door Pam McKinney, om meer sessies te coveren en af en toe ook vanuit verschillende perspectieven de presentaties samen te vatten, iets wat de objectiviteit natuurlijk behoorlijk ten goede komt.

Maar verder waren er comme l'habitude ook gewoon sessies over best practices vanuit de verschillende werkvloeren en -velden, de belangrijkste reden voor mij om dit congres te bezoeken. En ja, ik heb ook weer een presentatie gegeven; daar is zelfs over geliveblogd door Pam.

Wat een eer!