De winterschilder

Ons huis moest nodig geschilderd worden, de verf begon op sommige plekken echt slecht en sleets te worden. Dus we maakten gebruik van de actie collectieve inkoop schilderwerk van Vereniging Eigen Huis.

Het voelde heel lux, de schilders buiten en jij binnen, thuiswerken, en af en toe koffie serveren. ´Ziet er mooi uit, mannen!´ En wat fijn dat ik dit niet zelf hoef te doen met m´n twee linkerhanden....

Enfin, meteen de eerste dag kwam er ook een inspecteur van de collectieve inkoop. Kijken of het allemaal goed ging. Hij was direct al wat wantrouwend. ´Is de schilder er al?' 'Ja'. 'Maar ik zie geen busje.' 'Klopt, heeft hij niet, zijn collega heeft de spullen gebracht'. 'Maar ik zie helemaal geen schilder.' 'Klopt, die is op het dak bezig.' 'Kan ik met hem praten dan?' 'Ja hoor.' 'Eh, maar ik ga niet de ladder op hoor, ik heb namelijk hoogtevrees'. 'Dan gaan we binnendoor.'

'Durft u wel op het dak?' 'Ja hoor, van binnenuit wel'. 'Ha, gelukkig, de schilder heeft een wit pak aan.' Na enkele kritische vragen over het materiaal (is het wel echt Sikkens? Mag ik het verfblik zien?) vertrok de inspecteur weer.

We moesten er wel een beetje om lachen, een schilderscontroleur met hoogtevrees. Hopelijk geeft hij de schilder zonder busje maar met de goede blik verf een goede beoordeling. Hij verdient het.

Vanaf dag drie kwam er een tweede schilder bij; de klus zou anders te lang duren. De week erop moest er namelijk een kasteel geverfd gaan worden. Deze tweede schilder had wel een busje; de inspecteur zou blij zijn. Op dag vier was de klus geklaard. Ik blij en tevreden, maar wel een beetje verkouden van al die deuren en ramen die tegenover elkaar open moesten staan: klein leed vergeleken bij het vliegje dat ik de volgende dag op de beschilderde deur vond, uit alle macht proberend van de deur te vliegen.

Eigen cel voor 50 euro per maand

Mijn man is al wat langer op zoek naar een eigen aterlier in Lent, maar kan er tot nog toe geen vinden; hij kan er ook niet heel veel geld aan uitgeven, omdat schilderen zijn hobby, niet zijn beroep is. Als we nu in Leeuwarden hadden gewoond, had hij een eigen cel voor 50 euro per maand kunnen huren.

Dat zou pas gaaf geweest zijn. Dan hadden we er gelijk een bijgehuurd als muziekstudio voor de kinderen. Lekker rustig in huis....

Maar in Lent zijn/waren geen cellen. Helaas.

Expositie

Gaarne wil ik mijn lieve lezers aandacht vragen voor de expositie van de acrylschilderijen van mijn man op 14 en 15 maart in de Dorpsschuur in Lent. Zijn stijl valt te betitelen als abstract geometrisch.
Iedereen is van harte welkom!

Pepernotenhaar

Festina Lente was druk, dus had geen tijd om aan het weblog te werken. Nu, na het kappersbezoek, het pepernoten bakken, het spelen van gezelschapsspelletjes met de kinderen die een dagje thuis waren omdat de juffen een studiedag hadden, is er weer tijd voor reflectie over deze activiteiten.
Het kappersbezoek - laten we het daar eens over hebben - viel mee; het was op de een of andere manier zelfs een beetje surrealistisch (en festina lente houdt van surrealisme), want terwijl de kapster mijn haar stond te verven, stonden er een paar schilders de kapperszaak te schilderen. Het was mooi om te zien hoe kapster en schilder elkaar observeerden qua schilderkunst. De schilders werkten zonder handschoenen, de kapster met. De schilders hadden een emmer verf, de kapster een klein bakje. De kleur verf die de schilders gebruikten, behield dezelfde kleur op het te verven object, namelijk wit; de verf die op mijn hoofd gesmeerd ging worden, zag er ook wit uit, maar zou zich op mijn hoofd hopelijk transformeren tot een andere kleur. En ik, ik dacht alleen maar: 'oh, als de kapster ook nog maar een beetje op mij let, en niet alleen op de schilders'....Maar gelukkig werden mijn haren even bruin als de pepernoten die we die middag zouden gaan bakken. Dat liep weer even mooi af als alle andere verhalen in het Sinterklaasjournaal. Want de waarheid, die is net als de Zwarte Pieten maar gekleurd.