Al weken kijken we tegen een lege lijst aan; de overburen zijn namelijk verhuisd. Vandaag hebben we ze gezien: de vermoedelijke nieuwe overburen.
Ze kwamen aanrijden met een zwart autootje. De man bleef in de auto zitten, de vrouw stapte uit en ging met de (vrouwelijke) mutatieambtenaar naar binnen en ondertekende daar een hoop papieren. Enkele minuten stapte ook de man uit de auto. Kennelijk moest hij ook iets ondertekenen. Ze zagen er rustig uit (gelukkig).
Ik ben benieuwd hoe het schilderij zich gaat ontwikkelen de komende tijd. Levende schilderijen zijn nog altijd leuker dan lege lijsten. En aangezien het raam van het huis als een schilderij bedoeld is, vind ik ook dat ik naar het schilderij mag kijken. De busladingen toeristen die af en toe bij ons in de straat komen, doen dat namelijk bij voortduring ook altijd bij ons. En wij, het schilderij, kijken dan altijd onbeschaamd terug. De nieuwe overburen zullen dat ook snel genoeg leren: welkom, nieuwe buren, in kunstveld Lent!
