La La Lent

Een jaar of elf, twaalf wonen we er nu alweer, in Lent. En zoals dat gaat met groeidorpen, het wordt er elke dag gezelliger. De kilte van het beton is vervangen door kwistig groen in alle soorten en maten  en -  het belangrijkste - er is leuke horeca bijgekomen.

In eerste instantie kwamen er alleen maar kappers bij (moet dat nou, zóveel?), maar nu dus ook gezellige en hippe horeca: in amper een jaar tijd openden Eten en drinken, Liz (Lent in Zicht) het Ketelhuis en Stroom hun deuren. Wat een keuze naast het oubollige Witte Huis en Van der Valk hotel!

En dan heb je ook nog - een jaar eerder geopend - de kiosk in de LENTmark-kiosk, een sympathiek eenvrouwsinitiatief bij ons om de hoek. En niet te vergeten Sprok, maar die was er al langer.

Niet alleen de horeca doet het goed, we hebben sinds enkele jaren ook een bioscoop, die afgelopen weekend ter ere van de naamsverandering van Cinemec naar Pathé maar liefst twee avonden achter elkaar gratis een film in de open lucht draaide: Interstellar en La La Land.

Die bios is weer gelegen aan de zogenaamde Lentse Plas, die dit jaar na een lange strijd door de bewoners voor het eerst opengesteld is voor zwemmers. Wat een jaar om er zo'n voorziening bij te hebben! Ik ben het meer al een paar keer zwemmend overgestoken en sinds kort houden we er zelfs buurtfeestjes.

Kortom: feest in Lent!

De film en het album

Natuurlijk is de film/ documentaire over de totstandkoming van het nieuwe album Skeleton Tree in zwart-wit geschoten. Want de nieuwe CD, en dus ook de film, is doordrenkt van de rouw om de vorig jaar verongelukte zoon van Nick Cave.

Tevens is hij gemaakt in 3D, wat het tot een heel, heel diepe ervaring maakt. De regisseur mocht naast in de studio heel dichtbij het gezin komen, tot in het huis in Brighton. Zijn vrouw (Susie Bick) en zijn zoon, de andere helft van de tweeling, kwamen ook aan het woord. Ik kan niet naar de CD luisteren zonder de beelden van de film erbij te zien, en dat zal precies de bedoeling zijn.

Welk nummer ik het mooist vind, daar ben ik nog niet uit. Voorlopig is het denk ik Distant Sky, het enige nummer in de film met beeld in kleur.

Echt een kippenvelnummer, net als trouwens de song bij de aftiteling: het nummer Deep Water van Marianne Faithful, ooit gezongen en opgenomen door Nick en zijn toen nog jonge tweeling. En dat in combinatie met beelden van de rots bij Brighton waar een van de twee vanaf gevallen is.

Als je het dan nog droog kunt houden, weet ik het niet meer. Zie hieronder de trailer en ga als je kunt:




Het hele album Skeleton Tree
Amateuropname van Deep Water door Arthur Cave tijdens de aftiteling

Eindelijk!

Eindelijk komt er dan een nieuw album van Nick Cave uit.

Op 9 september en hij gaat Skeleton Tree heten. Op de dag ervoor wordt in 650 bioscopen (onder andere in Arnhem) wereldwijd tezelfder tijd, namelijk om 20 uur, een film over (de totstandkoming van) dit nieuwe album vertoond. Dat laatste liep flinke vertraging op door de tragische dood van een van de twee puberzonen van Cave vorig jaar.

Ben heel benieuwd! De documentaire is opgenomen in 3D en zou sterk, kwetsbaar en rauw zijn. Met veel rouw ook neem ik aan. Of ik al een kaartje heb? De vraag stellen is 'm beantwoorden....

Voorpret

Na het zien van de film 20.000 days on earth kun je volgens mij eigenlijk nog maar één gedachte hebben: ik moet naar een concert van Nick Cave.

En laat ik nou (dankzij angel Karen) gaan in mei! Op de eerste rij nog wel, de rij waarvan hij in de film zegt dat hij er altijd het meeste en beste contact mee heeft tijdens z'n concerten, wat op zich niet onlogisch is.

En omdat de NTR zo vriendelijk was het vrijdag uit te zenden en vervolgens op uitzending gemist (uur van de wolf) te zetten, kan ik een hele lange voorpret hebben. Wat een luxe...

Interview door Jaap Boots over de film 20.000 days
Nog een interview, waaruit onder andere duidelijk wordt dat de moeder van Cave bibliothecaresse is (en zijn vader literatuurdocent)

Filmquiz

Hierbij alle Hollywoodfilms van het afgelopen jaar in 7 minuten. Welke herken je?



Ik geloof ik alleen The great Gatsby, maar ik houd dan ook niet van actiefilms. Ik vind het wel een mooie compilatie.

Achilleshiel

Ik had al enkele weken een klein beetje last van mijn hiel, maar ach, dat was maar een klein beetje en kon dus verwaarloosd worden.

Niet dus.

Tijdens de tennisles schoot het naar mijn achillespees en had ik een echte blessure. Een weekje rust en ibuprofen, zei een van mijn tennispartners, die naast tennispartner toevallig ook huisarts is. Dat hielp inderdaad, de blessure aan de achillespees verdween, maar die aan de hiel bleef.

En nu kan ik dus al een maand niet tennissen. En niet spinnen. En niet lunchwandelen (vijf minuten strompelen kan prima, maar een half uur lukt echt niet). Dat stemt me droef, want normaal kan ik daar goed m'n hoofd mee leegmaken.
Wat ik nog wel kan? Recreatief fietsen (thank god), yoga, slenteren door de Ikea (slenteren doet geen pijn) en ...... een oude, voor de gelegenheid maar weer opgepakte hobby: zwemmen.

Het probleem is niet de achillespees, maar de aanhechting van de achillespees aan de hiel en dat is heel moeilijk te behandelen, zei de dokter, pardon, de sportarts, pardon, de sportarts in opleiding, die de receptioniste 'de sportarts' noemde, en die mijn bezoek met mijn toestemming op film vastgelegd heeft.

Ellende alom.

Going to The Great Gatsby

Ik dacht: 'laat ik me eens een keer als een scholier gedragen', en de film gaan zien in plaats van het boek te lezen, zie ik dat er een nóg kortere (film)versie van het boek bestaat. Ik leer het ook nooit!

Voor straf vind ik dat ik het boek ook nog een keer moet lezen....ooit.....

Film met tweede scherm

Televisie kijken met tweede scherm was ons al wel bekend, evenals het lezen van een boek met iPad of iPhone, maar naar de bioscoop gaan om een film te gaan bekijken met bijbehorende app, dat is toch echt wel iets nieuws. En niet alleen voor Nederland, maar voor de hele wereld! Waar een klein land groot in kan zijn....

Vanaf 4 april kun je de Nederlandse thriller APP gaan zien met je smartphone bij de hand; je schijnt 'm ook zonder smartphone te kunnen bekijken, maar dat is natuurlijk een stuk minder leuk. Hoor je iedereen om je heen lachen of griezelen en weet jij niet waar het over gaat. Op de smartphone dien je wel de bij de film behorende app te hebben gedownload; die wordt - o, wonder der techniek - ter plekke met de film gesynchroniseerd.

Ben benieuwd!

Hoeveel films herken jij?

35mm from Pascal Monaco on Vimeo.

Hoeveel films herken jij in het bovenstaande filmpje van 2 minuten? Het moeten er als het goed is 35 zijn. Natuurlijk Jaws, Titanic en Singing in the rain, maar wat verder?

Heerlijk raadsel voor de filmliefhebber. Ga je gang zolang ik in Polen zit!

via nrcnext

Avatarmanie

Als een persoon of een film populair is, zie je vaak het verschijnsel dat mensen hun baby gaan noemen naar die persoon (Clinton) of personage uit die film. Hetzelfde gebeurt uiteraard met de personages (en planeten!) uit de zeer succesvolle Avatarfilm. Mensen geven hun kinderen tegenwoordig de naam Neytiri (de Na'vi prinses), Toruk (het grote vliegende beest) en Pandora (de fictieve planeet van de film, maar in de Griekse mythologie brengster van het kwaad).

Zeg eens eerlijk: zou jij zo willen heten? Je moet er wel je hele leven mee doen, met die naam!

Matthijs en de mediapriester

Die Mattijs toch! Hoe kritisch tegenover de mediapriester (of vooral eigenlijk tegenover diens hoogste baas).
Maar laat ik nou eens kritisch zijn tegenover Matthijs: je gaat toch niet meespelen in een verfilming van De gelukkige huisvrouw van Heleen van fucking Rooyen? De paus mag dan condooms in Afrika verbieden, hij speelt tenminste niet mee in een film van Heleen!

Kalme chaos

And now that you find it, it's gone.
And now that you feel it, you don't.
I'm not afraid.

Kalme chaos begint prettig bizar. Niet met deze regels, maar die komen wel voor in het schitterende boek van Veronesi. Evenals andere tekstfragmenten van Radiohead.

In de auto, waarin Pietro Paladini, de hoofdpersoon van het boek, zich geposteerd heeft na de dood van zijn vrouw, ligt namelijk een CD van Radiohead. Hij stelt zich voor dat de tekstfragmenten van de liedjes boodschappen van zijn overleden vrouw zijn.

Het posteren voor de school van zijn dochter in die auto is trouwens geen kwestie van een dag, maar van ongeveer een half jaar. Het is de toevallig ontstane manier van Pietro om zijn rouw te verwerken.

Zijn werkzaamheden voor kantoor verricht hij in diezelfde auto en uiteindelijk is het niet eens zo erg dat hij enige afstand neemt van kantoor, aangezien zijn bedrijf in een fusieproces verwikkeld is. Het wordt hem dan ook gewoon toegestaan door zijn superieuren.
En zo worden verlies en samengaan in deze auto met elkaar verweven.

Want de fusie kan hij niet helemaal buiten de autodeur houden. Sterker nog, hij fungeert als vertrouwenspersoon voor de protagonisten en randfiguren van het fusieproces. Zij lijden. De belangrijkste vraag waar hij zelf mee te kampen heeft, is waar Zijn eigen Lijden om zijn vrouw uitblijft.

Inmiddels is Kalme Chaos verfilmd, maar volgens mij zou er ook een prachtig totneelstuk van gemaakt kunen worden. Op het toneel hoeft dan alleen maar een auto te staan. En ze kunnen allemaal langskomen: de personages, de palindromen, de seizoenen, de afstandsbediening, de mobiele telefoon, de honden, de broer met opium, de muziek van Radiohead.

Katharina, bedankt voor dit boek. En voor In de ban van mijn vader. Dat kun je inderdaad het beste voor dit boek lezen. Beide prachtige boeken!

Filmpremière

Nee, dit stukje gaat niet over de filmpremière van de nieuwste film van Harry Potter. Het gaat over de filmpremière van mijn zoon, zijn buurmeisje en zijn huidige en toekomstige klasgenootje. De film speelt zich ook niet af op een tovernaarsschool, maar in het klaslokaal en in het natuurgebied tussen Arnhem en Nijmegen: Park Lingezegen.

De kinderen hadden meegedaan aan een project rondom Park Lingezegen en hadden de 'hoofdrol' in een film rondom dit educatieve project.

Staatsbosbeheer had bedacht dat het leuk zou zijn om - nu de film klaar was - een rode loper voor de kinderen uit te rollen en er als het ware een soort filmpremière/ Oscaruitreiking van te maken. Daarvoor was het nodig dat wij allemaal in galakleding zouden verschijnen, zowel de kinderen als wijzelf.

Liepen we daar om half twee vanmiddag op ons paasbest door de straat. Je maakt wat mee als ouder!

En morgen onszelf weer allemaal in het rood, zwart en groen hijsen omdat de directeur van de school afscheid neemt en zware fan van NEC is.

Wat een carnaval zo aan het eind van het schooljaar!
Zie artikel Gelderlander

Overleven door het lezen van boeken

Gisteravond kwam ik toevallig voor de televisie terecht. En ik herkende meteen de film die er op was: the edge, over een 3-tal mannen die uit een neergestort vliegtuig in de wildernis van Alaska terechtkomen: een wat oudere miljardair (mooie rol van Anthny Hopkins), een modefotograaf (de minnaar van de mooie vrouw van de miljardair) en nog een fotograaf; ze waren op weg naar een fotoshoot. O ja, en ze krijgen ook nog een moordlustige beer als tegenspeler.

De wat oudere miljardair overleeft als enige met name dankzij....zijn boekenkennis. Mooi toch? En minstens even spannend als Jaws op het andere net!

Filmpjes

Over de week van de klassieken gesproken, het leek wel de week van de filmpjes! Veel nieuws over filmpjes op Youtube, filmpjes bij DWDD.

Youtube, dat door Google is overgenomen, zal over 2009 een verlies van circa een half miljard dollar lijden, maar daar maalt men niet om, er bestaan zelfs plannen om ook gehele speelfilms te laten zien. Contacten zijn gelegd met Disney en Sony Pictures. Naar verluidt zal de videosite binnenkort de user generated video’s, waar het groot mee is geworden, verder op de achtergrond zetten. ‘Premium content’ van de grote mediabedrijven krijgen een prominente plek. Aldus nu.nl.

Studenten schijnen trouwens (nu nog?) niet zo veel filmpjes te kijken, zo weet Voxlog, het studentenblad van de RU, te melden naar aanleiding van een onderzoek van Tilburgse collega's. Ongeveer 4% bekijkt dagelijks een filmpje op internet. Ze lezen liever (gratis) geschreven tekst op internet en zien filmpjes meer als achtergrond. Zoals ze zelf al aangeven, is het onderzoek weinig representatief, maar heel ver van de werkelijkheid zal het niet af zijn. Ze zullen hun vingers trouwens niet willen branden aan het kritiekloos vermelden van onbetrouwbaar onderzoek, want ze zijn net uitgeroepen tot beste, meest vernieuwende blad van alle bladen in het hoger onderwijs. Ze worden een voorbeeld genoemd voor alle bladen zoals vernieuwende journalistiek hoort te zijn. Neem maar eens een kijkje.

En verder had meneer Foppe, die nu wel weer gewoon Bieslog lijkt, een felle uithaal naar een filmpje dat bij DWDD vertoond werd, namelijk een filmpje van een optreden van Tommy Cooper, waarbij hij een hartaanval kreeg tijdens een optreden en overleed. Er was gewaarschuwd voor schokkende beelden, maar volgens De Bie had dat wel wat pittiger gemogen. En ik moet zeggen, ook onze kinderen keken wat verbaasd. Maar die zijn natuurlijk al heel wat gewend, met de Funniest Home Videos en ander leedvermaak dat ze bij voortduring op de televisie voorgeschoteld krijgen. Maar meneer Foppe, hoe zou die zo'n filmpje beleefd hebben, vraag ik me dan af? Eigenlijk weet ik het antwoord al; die zou al afhaken bij de veel te harde begintune van DWDD.

Een dag daarvoor had De Bie in de rol van H.M. de Tasselaar, lid nummer 3 van Omroep Wakker Nederland, al gepleit voor meer leuke Nederlandse filmpjes op het NOS-journaal, bijvoorbeeld over de swaffelaar van Terneuzen. In Nederland worden immers ook leuke filmpjes gemaakt? Hm, die studenten zijn zo gek nog niet!

Nou, en omdat het zondag is, toch maar even een filmpje, van dominee Gremdaat.

Entre les murs

Gisteren maar weer eens naar de film geweest. De afspraak stond al langer, maar we hadden nog niet afgesproken naar welke film we zouden gaan. Opties waren Revolutionary Road, Slumdog Millionaire en Entre les murs. De eerste werd alleen 's middags getoond, van de tweede dachten we dat het wel erg druk zou worden na de oscaruitreikingen van afgelopen weekend (wat ook bleek te kloppen), dus het werd de laatste.

We hebben geen moment spijt gehad van onze keuze. Prachtige film die zowel veel ellende als humor in zich bergt.

Het gaat over een idealistische leraar Frans op een school in een buitenwijk van Parijs en zijn relatie met zijn heftige, multiculturele klas. Er wordt voornamelijk binnen de muren van de klas gefilmd (en kleine stukjes op het schoolplein, de lerarenkamer, de vergaderkamer en de rectorskamer). De film is gebaseerd op de gelijknamige roman van de voormalige leraar François Bégaudeau, die ook de hoofdrol speelt. Zijn leerlingen worden gespeeld door niet-professionele acteurs. Hij heeft in Cannes de Gouden Palm gekregen. Terecht.