Door
ESB ben ik gestrikt om mee te schrijven aan een van de
estafetteboeken die nu door Lent gaan. Het is een initiatief van het collectief
Locatie Lent.
Het bestaat uit een tiental boeken met 100 lege pagina's die beschreven moeten worden door een zo gevarieerd mogelijk aantal inwoners (maar ook bouwers en bestuurders) uit Lent. Thom de Graaf schrijft bijvoorbeeld ook mee. Het is de bedoeling dat je opschrijft hoe je aankijkt tegen de ontwikkelingen in Lent tot nog toe.
Van de teksten wordt gebruik gemaakt bij exposities, op website van het project etcetera. Door mee te schrijven verleen je daar automatisch toestemming voor. Dat vind ik wel slikken maar het feit dat de boeken mogelijk geschonken worden aan het Nijmeegs archief spreekt me wel weer aan. Dan krijgt je geschreven woord toch weer wat meer eeuwigheidswaarde. Verba volant, scripta manent, nietwaar?
Maar eerst zal ik het hier even digitaal archiveren, want je weet maar nooit met die kunstenaars.
Hier komt-ie:
KUNST
Voordat wij in Lent kwamen wonen, hadden wij al vrienden in Lent; die woonden er namelijk al. Hun enthousiaste verhalen hebben er zeker toe bijgedragen dat wij de waalsprong durfden te wagen.
Een verhuizing is natuurlijk altijd een sprong in het diepe en zeker een verhuizing naar een nieuwbouwwijk. Je hebt namelijk geen idee van de sfeer van de wijk en hoe je buren zullen zijn. Al gauw bleek dat wij wat dat betreft met onze neus in de boter waren gevallen.
Al voor dat wij ons huis betrokken hadden, was er al een bewonersvereniging opgericht, compleet met
weblog waadoor we al virtueel met elkaar kennis konden maken en ideeën uitwisselen.
Wat ons onder andere meteen al met elkaar verbond, was dat onze straat onderdeel was van een gewaagd project: het kunstgevelproject. Dat project hield in dat op de gevels van de huizen in onze straat – de Rolling Stonesstraat – kunstwerken zouden worden geplaatst. Wij hadden dus niet alleen te maken met de gebruikelijke partijen als makelaars, projectontwikkelaars, hypotheekadviseurs, banken, notarissen, bouwmarkten, verzekeraars en ga zo maar door, maar ook met het Centrum voor Beeldende Kunst.
En dat schept al een band: je bent toch met z’n allen met iets speciaals bezig en je hebt er eigenlijk geen idee van hoe het zal uitpakken.
Wat dat laatste betreft: gelukkig is dat allemaal goedgekomen: de kunstwerken zitten strak op de gevels en het is goed toeven in onze vrolijke straat. Er zijn regelmatig straatfeesten en over belangstelling van buitenaf hebben we niet te klagen; regelmatig lopen er ‘toeristen’ door onze straat.
Soms – als ze een beetje hard praten – horen we ze commentaar geven op de gevels: ‘die vind ik mooi, maar die daarnaast vind ik spuuglelijk’ en heel soms sluiten we weddenschappen af: ‘gaat-ie de gevel aanraken of niet?’
Maar meestal negeren we de bezoekers van onze straat. We zijn er aan gewend bekeken te worden als een schilderij!
Het enige wat onze wijk nog fijner zou maken is een beetje meer groen. Ondanks de bonte gevels vind ik de aanblik nog steeds wat kaal. Maar de ervaring leert dat een nieuwbouwwijk er ook 5 tot 10 jaar voornodig heeft om voldoende ‘op groen’te zijn. Hebben we tenminste iets om naar uit te kijken!
O ja, en de bereikbaarheid van de wijk zou natuurlijk ook nog verbeterd kunnen worden. De tomtoms raken nu danig in de war, omdat ze maar blijven zoeken naar de geplande straten die er nog steeds niet zijn. Maar dat schijnt binnenkort goed te komen.
Festina lente, sed festina zou ik wat dat betreft in navolging van Marion (enkele bladzijden terug) willen zeggen.
We love you, land of hope and glory!
