Blogverjaardag

Zonder dat ik het gemerkt had, ik had het druk afgelopen paar weken, ben ik alweer aanbeland bij mijn eerste bloglustrum. Vijf jaar bloggen, wat gaat de tijd toch snel!

En wat het heeft opgeleverd? Voor jullie hopelijk: een open gordijn, een inkijkje in mijn leven (hopelijk, hoewel ik niet alles bespreek....): dank voor het lezen en de opmerkingen, lieve mensen, ze worden zeer gewaardeerd.
Voor mij: een heleboel geweldige nieuwe verhalennetwerken en contacten. Hierboven bijvoorbeeld een Festina-Lente-foto die ik kreeg van Leendert de Vink, die ik nog maar net heb leren kennen via de blogsphere en wiens Huize Zeezicht-stukjes ik altijd met plezier lees, waardoor ik me soms even in Katwijk waan. Als je heel goed kijkt, zie je hem in de weerspiegeling van het raam de foto nemen.
Dat is het mooie van de online contacten die je opdoet: je kunt ze bijna aanraken. En soms ontmoet je ze na een tijdje in real life en kun je ze nog écht aanraken ook!

Andere, al bestaande contacten, veranderen soms door het bloggen; sommige vriendschappen of familiebanden zijn absoluut sterker geworden door het blogavontuur. Sommige familieleden zijn zelf een weblog begonnen.

Bovendien heb ik een leuk archief van gebeurtenissen en gedachten opgebouwd: handig voor als ik ooit mijn memoires wil schrijven (daar kun je niet vroeg genoeg mee beginnen). En heb ik een hoop ICT-angsten overwonnen.

Maar bovenal is het schrijven zelf leuk. Het is (uitleg voor wie het zelf nooit doet) een heerlijke bezigheid; je vergeet even alles om je heen. Je bent even op avontuur (hallo, ik ben er even niet, ik ben even op avontuur), je ontrukt je even aan de dagelijkse beslommeringen.

En dat is uiteindelijk het mooiste wat er is: er even niet zijn. En daardoor juist te zijn.

65 jaar!

Vandaag hadden we een bijzonder feestje op het werk: een collega was 65 jaar geworden! Nog niet met pensioen? Nee en hij zag er fitter uit dan ik!
In de toekomst zal dit waarschijnlijk een vrij normaal verschijnsel worden; de 65ste, 66ste of 67ste verjaardag op het werk vieren. Oei!

Traktatie

Toen mijn zoon naar de middelbare school ging, dacht ik dat ik van het traktatiegebeuren rondom het verjaardaggebeuren af zou zijn. Het eerste jaar was dat ook zo.

Maar nu, in het tweede jaar, is er blijkbaar een traktatierevival opgestaan: er moest een traktatie komen.
Ik vroeg m’n zoon wat er zoal getrakteerd werd, want je/hij wil natuurlijk niet uit de toon vallen.
‘In ieder geval niets gezonds, want dat is net zoiets als een hemd dragen, of nog erger een hemd dragen en ‘m dan in je onderbroek doen’.

Duidelijk, van de gezonde traktatie (stukjes appel, banaan, mandarijn en druiven op een spies zien te rijgen en dan vers bezorgen op school en vervolgens in de kring de leuke moeder uithangen en meezingen met de nieuwste verjaardagsliedjes) zijn we in ieder geval af. Van de traktatie an sich dus niet.

Eindelijk

Eindelijk, ik heb het antwoord op het Leven, het Universum, en Alles bereikt. Het voelt goed.
Nietwaar, Strangebrew?

Dag van zon en regen

Vandaag was de verjaardag van Ronald. Leuk zul je misschien zeggen, feestje. Er is echter een probleem: Ronald is niet meer onder ons. Maar Mieke wilde zijn verjaardag toch vieren in de zin van een gezamenlijke herdenking. Dat was een geweldig plan natuurlijk en daar hebben we uiteraard met z'n allen gevolg aan gegeven.

Het eerste deel van de verjaardag was op de begraafplaats. Aangezien Ronald altijd vond dat een feest zonder bier niet kan, hebben we daar met z'n allen een glaasje bier van brouwerij 'de Hemel' gedronken en met de rest van het bier plengoffers gebracht. Daarna togen we naar het huis van Mieke, alwaar veel over Ronald gesproken is, maar het ook gezellig en warm was. Een feest en een herdenking; het weer deed mee: zon, soms benauwd, een beetje regen, maar het klaarde weer op.

Droeve dag

Het was een droeve dag, maar ook een mooie dag. Sowieso een dag met botsende emoties, want mijn zoon was jarig en tegelijkertijd had ik een begrafenis, de vader van een dierbare vriend was namelijk overleden. De dierbare vriend (en zijn zus) hielden een indrukwekkend praatje over hun vader, evenals zijn dochtertje (zijn zoontje durfde bij nader inzien niet, iets wat ik me heel goed kan voorstellen).

Eigenlijk kende ik zijn vader alleen van een afstand, wel eens bij verjaardagen ontmoet en zo, maar door de woorden van mijn vriend en zijn zus kwam hij prachtig tot leven. En natuurlijk moest ik huilen. En natuurlijk was ik vergeten zakdoeken mee te nemen, had niet verwacht dat het zo heftig zou worden. Waarschijnlijk komt het de hele dag ook niet meer goed.

En de verjaardag van onze zoon dan? Ach, die hadden we gisteren al uitgebreid gevierd met opa en oma; vandaag gaat hij met vriendjes naar de film en morgen en zondag krijgt hij nog meer bezoek.

Maar toch zal de avond waarschijnlijk ook nog een droef staartje krijgen, want de jeugdleider bij het dammen heeft plotseling zijn functie neergelegd. En jeugddamleiders zijn......onvervangbaar!

Eerste blogverjaardag

Zo zie je maar weer dat dingen altijd anders lopen dan je van tevoren kunt bedenken: ik had een jaar geleden echt niet kunnen denken dat ik een blogverjaardag zou gaan vieren.
Hoe het zover gekomen is dat ik een blog, weet ik eigenlijk niet zo preceis meer. Het zal wel iets te maken hebben met een informatiebijeenkomst op het werk onder leiding van Wow!ter over web 2.0, de verhuizing naar een kamer met veel web 2.0-kennis, de gedachte van 'nou, dat kan ik ook wel' en de verbluffende eenvoud van het maken van een blogaccount. Ik ben in ieder geval niet zo'n 23 dingenproduct.

En wat me drijft om door te gaan, weet ik eigenlijk ook niet. Dat zal vooral te maken hebben met het aantal avonturen dat ik door de blogs (zowel lezen als schrijven) beleef, de leuke mensen die ik op deze manier ontmoet en ontmoet heb, de kennis die ik opdoe (ik kan nu tenminste een béétje meepraten met mijn collega's), de informatie die ik op deze manier zelf heb opgeslagen (erg leuk om af en toe terug te bladeren, net als in een fotoalbum), uitgezocht (blogendo discimus) en gedeeld. Het allerleukst zijn natuurlijk de reacties. Hierdoor komen vaak verhalen en discussies los die je altijd weer doen verwonderen en soms verblijden. In de reacties tonen mensen misschien nog wel hun echtste kleuren en diepste dimensies. Ze houden je wakker en je hebt elke dag 'post'.

Soms is het ook leuk om te jennen (dat deed ik vroeger altijd met mijn leerlingen, maar dat kan nu niet meer, o.k., de collega's soms) of te provoceren en dat alles wanneer je er maar zin in hebt. Geen urenlang overleg over het te voeren beleid, maar gewoon DOEN, eigen baas zijn in eigen huis. Het wordt daardoor af en toe wel een ratjetoe van onderwerpen, maar dat moet iedereen maar mooi voor lief nemen. Iemand heeft me ooit eens ondergebracht bij de biblioblogs, maar dat heeft me er toch niet van weerhouden meer over andere onderwerpen dan over bibliotheken te schrijven. There's more in life!

I love you all!

mijn eerste blogpost: aandoenlijk hè?

50 year old boy

Ik kan het bijna niet geloven, maar las net dat Robert Smith, die mij door de jaren '80 heeft geholpen, vandaag 50 is geworden. Zou deze boy nu wel huilen, nu hij Abraham heeft gezien? Of is het echt een gentleman geworden? A forest was mijn favoriet, maar kan ik niet embedden, tenminste, niet de versie die ik wil. If this is the cure, I wonder what the disease is, kopte ooit een muziekmagazine. Kwaad dat ik was....
Overigens is Iggy Pop vandaag ook jarig. En Ronnie Tober. Die zijn nog ouder.