Lintje

Oktober is voor ons altijd een feestmaand. Niet omdat het weer dan mooier wordt (integendeel), of dat we veel verjaardagen hebben dan. Neen, niets van dit alles! Het is een feestmaand omdat het dan de hele maand noten regent in onze tuin. 

Als kinderen zo blij rapen we elke dag een stuk of tien, twintig noten uit onze tuin. Alsof de paashaas ze op heel makkelijke plaatsen heeft verstopt, hoewel ze ook wel eens onder een blaadje of in de gieter liggen of zo; het moet een beetje leuk blijven. De helft hiervan eten we meteen op, de andere helft bewaren we als verstandige eekhoorntjes op zolder voor moeilijkere tijden. Naast het toiletpapier.

Het voelt altijd een beetje alsof we de hele maand lang een geldboom in de tuin hebben. En alsof het niet op kan geeft de goedheiligboom ons nog meer: verkoelende schaduw in de steeds heter wordende zomer.

Volgend jaar vraag ik een lintje voor hem aan. En voor mijn ouders, want die hebben 'm ons gegeven.

Volkstuintje

Midden in de winter liepen mijn buurvrouw en ik met de hond langs de dijk. Vanaf de dijk zagen we een veldje dat bewerkt leek te worden voor iets; tuintjes wellicht? Voorheen liepen hier koeien.

We liepen er heen en gingen eens navraag doen. Ja, inderdaad, men was daar de grond aan het prepareren voor het aanleggen van volkstuintjes. De vorige tuintjesoase moest namelijk opgeheven worden in verband met de komst van huizen en nu werd die hierheen verplaatst. O, wat leuk! Zouden wij ook een tuintje kunnen nemen? Dat moesten we maar eens navragen bij de Lente Aarde, want zo heet de volkstuinvereniging in Lent.

En warempel, men had nog drie percelen over. We mochten zelf kiezen welke we wilden; dat was op de plattegrond aangegeven. Ehhh, doe maar perceel 30 dan, een soort van blind kiezen, want we hadden geen idee van wat een gunstig gelegen stukje grond was, de beste stukjes waren sowieso al vergeven, schatten we zo in. En na betaling van borg en inschrijfgeld waren we dus ineens trotse bezitters van een volkstuintje.

En toen? Niks, want het was winter. Maar langzaam werd het lente en konden we aan de slag. Het was precies de tijd dat het coronavirus om zich heen aan het grijpen was. Niet dat wij daar last van hadden - integendeel: we hadden lekker wat om handen nu we toch geen uitstapjes konden maken. Spitten in plaats van festivallen, ook wel eens gezond!

Enfin, al gauw hadden we een plan voor ons tuintje gemaakt en de benodigde spullen daarvoor gekocht: een mooi kersenboompje met houtsnippers daaromheen in het midden. Van daaruit zouden we in stervorm verder werken. Geen saaie bedjes, maar meer een soort vrolijk festivaltuintje. Met groenten én bloemen.

Wij met de plattegrond op de telefoon naar het volkstuinencomplex toe. Ja, hier moet het zijn. Spitten, planten en strooien maar!

De volgende dag keerden we terug en wie schetst onze verbazing? Een of andere man was bezig ons tuintje verder om te spitten. 'Wat aardig van u, maar dit is ons tuintje!' 'Nee hoor, van ons. Toch, kinderen?' 'Ja, hier was mamma ook bezig vorige week'. Nou, dan had mamma niet veel gedaan, want we zagen geen sporen van verrichte werkzaamheden.

Tja, wat nu? Wie had er nou gelijk? Het plattegrondje bood geen uitsluitsel, het was een onduidelijk plattegrondje en er stond nergens een nummering bij de percelen.

Lekker dan.

Aangezien we de dagen daarop geen beweging meer zagen in ons tuintje, namen we aan dat de man zich vergist had. Natuurlijk, hoe kon hij zo dom zijn! Ondertussen waren we hem wel dankbaar dat hij een lastig stukje van onze tuin had omgespit, maar aangezien noch hij, noch zijn vrouw, noch zijn kinderen zich lieten zien, konden we hem niet bedanken.

En ineens zat er een berichtje in onze mailbox. Van de coördinator van het volkstuitjesncomplex. Waarom we zo brutaal waren geweest om ons het tuintje van onze buren toe te eigenen. Oei! De volgende ochtend om 10 uur werden we op het complex verwacht om het geschil op te lossen. Zou de rijdende rechter al ingeschakeld zijn, vroegen wij ons angstig af. Met hangende pootjes, maar toch nog overtuigd van ons gelijk, verschenen we op de afgesproken tijd bij ons (?) tuintje. Het bleek perceel nummer 31 te zijn, toch niet het onze dus. Het onze, perceel 30, lag er naast, maar daar stond al een boompje op. Alvast voor de sier overgebracht van het vorige tuintjescomplex, bleek later. Ja, wisten wij veel, er was niets ingetekend op het plattegrondje. Mooi, dank u wel, maar wij hebben dus al een boompje in het tuintje geplant dat blijkbaar niet het onze was. En redelijk wat omgespit, een houtsnipperpatroon aangelegd en bloemenmengsel gestrooid. 'Wij eisen dat dat na het weekend van ons tuintje verdwenen is', zeiden onze buren, nog steeds een beetje landjepikkers in onze ogen.

'We zouden ook gewoon kunnen ruilen, opperden we. De stukjes land zijn precies even groot en liggen even ver van het pad en de waterpunten.' Maar daar kon natuurlijk geen sprake van zijn, want anders raakte de hele administratie in de war en onze buren hadden nu eenmaal hun zinnen gezet op perceel nummer 31 en niets anders dan 31.

Okay, we hadden toch niets beters te doen (geen festivals, geen verjaardagen, gelukkig nog wel bewegingsvrijheid door het intelligente bestuur van 'onze Mark'), dus we hebben het weekend maar benut om onze schatten over te poten.

Het voelde als een goede daad en toen onze gieter lek bleek te zijn, mochten we die van de buren lenen. Ze hadden het ons al weer vergeven.

Het is een mooi tijdverdrijf, zo'n volkstuintje.

Hoe krijg je het gras (of buxussen) nou groener dan dat van de buren?

Nou, je belt even naar DLC Airless Spuitwerken uit Wijchen en klaar is kees. Geniale innovation by accident dit. Je verbrandt als bedrijf per ongeluk de buxusboompjes van een klant door er een zeil overheen te spannen omdat je de muren aan het witten bent en moet snel een oplossing bedenken om de schade te herstellen. Dan bedenk je het volgende: je spuit ze groen met een milieuvriendelijk goedje dat nog waardevolle voedingsstoffen bevat ook. En het wordt een landelijk succes.

Dat het een kurkdroge zomer was hielp ook mee natuurlijk, zodat meer mensen mensen met verdorde struiken te kampen hadden, maar toch.

Innovatie zit in een klein hoekje.

Vijgen

De opwarming van de aarde heeft zo z´n voordelen. Bijvoorbeeld dat exotische planten het ineens blijken te doen in onze tuin. Neem nou de oleander die dit jaar zo welig staat te tieren, of de vijgenboom die vorig jaar nog maar drie vijgen gaf, maar ons jaar al tientallen vruchten heeft geschonken.

Heerlijk, ik waan me in m´n eigen tuin in een mediterraan land.

En ik herinner mij prompt het Griekse woord voor vijg, sykon, en dat we het in de Griekse les op de middelbare school een keer over sykofanten (vijgentoonders) hadden. Vijgentoonders waren mensen die andere mensen vals beschuldigden van een misdaad. De term zou ontstaan zijn doordat vijgen uit Attica op een gegeven moment niet uitgevoerd mochten worden. Maar er natuurlijk toch mensen waren die dit deden. En er waren uiteraard ook mensen die die mensen aangaven, want zo zijn mensen eenmaal, ongeacht de tijd of streek waarin we leven.

Mijn man doet de vijg eerder denken aan zijn eigen vaderland en hoe zijn opa een vijgenboom in de tuin had, waar je zo heerlijk beschaduwd onder kon zitten. De vruchten in onze tuin smaken volgens hem precies zoals die uit Iran - en dat is de eerste vrucht waar hij dat van zegt (de rest van het fruit hier is allemaal minder zoet, minder vol van smaak, anders....). Geen wonder dat de boom in veel culturen als een heilige boom wordt vereerd.

Dat ze lekker zijn, dat staat inderdaad buiten kijf, hoewel de vijg - en in het bijzonder de bladeren ervan - in de bijbel vooral met zonde wordt geassocieerd. En dat is des te hilarischer gezien het feit dat de vijgenboom bij de Romeinen vooral werd vereerd als symbool van de vrouw omdat de hartvormige bladeren op vagina's zouden lijken.

En zo rijgen de vijgenverhalen zich aaneen.

Kom er een keer een eten; ik zal je niet aanklagen....

Helaas, de specialist zegt van niet...

Toen ik pas in 'mijn' co-bomentuintje liep (ik ben inmiddels opgeklommen tot beheerder van een van de vier boomgaarden in Nijmegen-Noord), zag ik een grote scherf liggen.

'Hij lijkt wel Romeins', dacht ik.

En ik stuurde een foto van de scherf op naar Ester, een bevriende archeologe met de juiste specialisatie: aardewerk. 'Ja, dat zou wel eens Romeins kunnen zijn, qua kleur en barbotine zou het in ieder geval kunnen kloppen, alleen de vorm kan ik niet plaatsen.'

Maar helaas, toen ze de andere kant van de scherf zag, moest ze mij teleurstellen: het was gewoon een moderne baksteen.

Jammer, het zou een mooie kroon op 'mijn' tuintje geweest zijn, als-ie Romeinse roots had gehad!

Maar, eerlijk is eerlijk, ook zonder die roots beleven we er een hoop plezier aan; opgraven doen we een andere keer wel weer; het is daar ook veel te warm voor!

Millinger theethuin

Nu woon ik al bijna dertig jaar in Nijmegen, maar nog nooit bezocht ik de Millinger theetuin. En dat is best zonde, want het ligt en is er prachtig! Het maakt op het eerste gezicht een zen- en japansachtige indruk, maar er is ook een Marokkaans theehuis en -terras, en je kunt er ook gewoon een wijntje of een biertje drinken. Om de idyllische sfeer te verhogen staan overal schaaltjes waar verse bloemen in drijven. Wat een rijkdom!

Dat ik er niet eerder was, heeft vast te maken met het feit dat het een kleine 20 kilometer van Nijmegen ligt en dus nét te ver om snel even heen te fietsen. Maar met mijn nieuwe sportfiets is dat natuurlijk een fluitje van een cent. Wie weet wat ik allemaal nog meer in de omgeving ga ontdekken!

Of in het buitenland, want volgens de bejaarde man met elektrische fiets die mij op de heuvel met moeite voorbijkarde, zou ik zo de Alpe d'Huez op kunnen klimmen. Wie weet.

Mooi gedicht

Afgelopen weekend waren we in het Sonsbeekpark in Arnhem. En kijk eens wat een mooi gedicht ze daar aan de muur bij de steile tuin hebben hangen?

Natuur en poëzie, ze horen gewoon bij elkaar!

Lunchwandelen: de leukste break van de dag

Ooit hadden we bij ons op het werk een leuk initiatief: het lunchwandelen. Helaas haakten daar veel mensen bij af, zodat er nog maar 3 personen overbleven. En toen 1 persoon een andere baan kreeg, waren er nog maar 2 personen over, P en ik. En dat is eigenlijk toch zo zonde, want het is ongeacht welk seizoen heerlijk om even een frisse neus te halen. Of, zoals vandaag, even lekker een terrasje te pikken in de Botanische Tuin.

Met leuke kunst in de tuin

En in de vijver

En nog meer in de tuin

Want zeg nou zelf: anders ben je toch gewoon een vogeltje in een kooi?

Lopen moet je!

Primula's plukken

Ik heb het gevoel alsof ik de hele lente de drie primula's, die ik netjes in een ijzeren mandje bijeen heb gezet om de tuintafel op te vrolijken, aan het plukken ben.

Dan is het weer te warm, verdorren ze helemaal, dan is het weer te koud, zien ze er uit alsof ze het gaan begeven, dan heeft het weer te hard geregend en zien ze er weer niet uit.

Maar na een dagelijkse plukbeurt zien ze er altijd weer fris en vrolijk uit.

Vervelende bloemen eigenlijk. Maar ik houd nu eenmaal van ze.

Eenzame narcis

Bij ons in de tuin is dit jaar maar één narcis opgekomen. Wel zo'n mooie roomwitte, maar het is er maar één. Ik heb toch van allerlei bolletjes gepoot van het najaar, maar ben de narcisjes dus vergeten dit jaar. Shame on me.

En ik moet altijd al denken aan het verhaal van Narcissus uit de Metamorphosen als ik een narcis zie, maar nu natuurlijk helemaal. Soms, als ik heel goed luister, meen ik zelfs een echo te horen in onze tuin.

Misschien moet ik eens een vijver vor de narcis gaan graven. Kan hij zichzelf tenminste zien...