Simpel verlangen

En ineens ging ik naar een concert van Huub van der Lubbe (je weet wel van De Dijk), omdat ik een kortingsmogelijkheid via de personeelsvereniging zag; voor een tientje Huub missen, dat kun je niet doen, ook al blijkt het op een maandagavond te zijn. Een simpel verlangen zogezegd.

En natuurlijk wilde de buurvrouw mee. Zaten we daar in de schouwburg, tweede balkon. Of nou ja, balkon, in de Nijmeegse schouwburg zien de balkons er meer uit als grote manden.

En Huub speelde de sterren van de hemel. Eerst een paar liedjes als eerbetoon aan zijn helden (Solomon Burke en Bruce Springsteen) en daarna (nog meer) eigen nummers en nummers van het Concordiaproject en natuurlijk De Dijk. En tussendoor las hij ook nog gedichten voor om het feest compleet te maken.

Na de pauze zagen we alleen de pianist die hem gedurende het hele traject begeleidde op het podium. Waar was Huub? Ja, ik hoor hem? Maar waar is hij? Warempel, op het eerste balkon! In de mand tussen het publiek zogezegd. Geweldig! Iedereen hing uit de manden om een glimp van hem op te vangen. Het voelde intiem, net zo intiem als zijn liedjes.

En natuurlijk bracht hij ook Simpel Verlangen ten gehore, het lied dat hijzelf en Gerrit Komrij samen gemaakt hebben voor het programma De avond van het liefdeslied. Vanzelfsprekend sluit ik daar mijn stukje mee af. De theatershow moet je zelf maar gaan bekijken. Live.



interview en zang met Ischa

Bofkont

Heb je dat ook wel eens, dat je je een bofkont voelt omdat er iets leuks op je werk georganiseerd wordt? Vandaag is in elk geval zo'n dag voor mij; en wel omdat ik naar de Kellendonklezing mag. Gasten: Arnon Grunberg (die de Kellendonkprijs krijgt) en Gerrit Komrij (mijn facebookvriendje), die de lezing verzorgt.

Toegift: interview met beide heren bij campus in beeld

Het ideale boek

Gisteren was ik in het ideale gezelschap van Katharina naar de opening van de tentoonstelling het ideale boek, een gezamenlijke tentoonstelling van museum Meermanno en de Koninklijke Bibliotheek, die er onder andere een webexpositie bij heeft gemaakt. De ideale dichter Gerrit Komrij hield een ideale lezing. Hij was vlijmscherp en superverfijnd.

De drukkers van de bibliofiele uitgaven noemde hij de banketbakkers van de tekstdrukkers, ook wel de scharrelkippen in het verder door de bio-industrie gekenmerkte landschap. Zij laten je tenminste ècht van een boek genieten en dat in een tijd waarin hij zelf uit de media (door wie worden die toch betaald?) het idee heeft gekregen dat het papieren boek waardeloos is geworden, oud papier. Ondanks dat ziet hij de toekomst van het papieren boek zonnig in: mensen hebben immers een jacht- en bezitsinstinct en wat is er nou aan om op letters in de lucht te schieten?

En voorbeelden van prachtig drukwerk hadden we een uur daarvoor in museum Meermanno kunnen bewonderen; daar had men ervoor gekozen om niet alle kostbare boeken achter glas te houden, maar er door de bezoekers in te laten bladeren; en dat blijft hoe je het ook wendt of keert toch wel een unieke ervaring.

Jammer dat na zo'n bijzondere dag de terugreis vanuit Den Haag niet ideaal volgens het boekje ging....

Gerrit haalt uit

Gerrit (nee, niet die, maar Komrij) haalt uit naar twee schrijvers die momenteel zeer in de goedkeurende belangstelling staan bij het Nederlandse publiek: Kluun en Kader Abdolah.
Het zijn geen nieuwe artikelen, maar oude stukken uit Vrij Nederland. Helaas nog steeds diep raak. Wat Kader Abdolah betreft, ben ik milder, maar ik kan me er toch iets bij zijn kritiek voorstellen. Meneer Festina snapt al langer niet wat ik aan zijn boeken vind; daar zal ik vast door beïnvloed zijn.....

Gerrit

Ik ben zojuist vrienden geworden met Gerrit op Facebook.

'Gerrit, welke Gerrit, bedoel je, oom Gerrit soms, van wie je gisteren het 50-jarig huwelijksfeest had? Moderne man zeg!'

'Nee, Gerrit Komrij, van nu af aan gewoon Gerrit voor mij'.

'En waarom dan wel?'

'Nou, op deze manier kun je namelijk wèl reageren op zijn weblog. Tja, hij had er zelf naar toegelinkt, dan krijg je dat. Dan kan ik me niet inhouden, hoor'.

Nationale gedichtenwedstrijd

Wie wil er nou niet meedoen aan een nationale gedichtenwedstrijd? Daar wil iedereen toch aan meedoen? Vooral als je 10.000 euro kunt winnen! Als je een gedicht in wilt zenden, kost je dat 3 euro. Nou, grotere kans dan in de loterij toch?

In een radioprogramma heb ik Gerrit Komrij horen zeggen dat hij alle gedichten (ze hebben geen idee hoeveel er binnen zullen komen) zal lezen. Giel Beelen, die ook in de jury zit, heb ik dat niet horen zeggen, en Vrouwkje Tuinman ook niet. Maar die heeft weer een hele leuke naam.

Ik zou het gezicht van Gerrit Komrij wel eens willen zien, als hij een gedicht van mij zou lezen. Hij zou zich waarschijnlijk een hoedje schrikken. Ik zal eens vragen of het extra geld kost als je een filmpopname van GK krijgt bij eerste lezing van je gedicht.