Grunberg en de werkster

De stukjes van Grunberg vind ik meestal onbegrijpelijk of spreken me niet aan. Vandaar dat ik ze meestal links laat liggen. Maar afgelopen week had hij toch wel een helder stukje over werksters. Hij pleit hierin voor het hebben van een werkster als je weinig tijd hebt, mits je je als 'werkgever' zo opstelt, dat je je personeel als naaste familie beschouwt. Daar is iedereen mee geholpen, werkgever en werknemer. De werkgever heeft geen schuldgevoel en de werknemer voelt zich er prettig bij en kan zelfs sociale vooruitgang boeken. Slechte werkgevers, die er een machtsspelletje van maken en het personeel, in casu de werkster, als een minderwaardig persoon behandelen, kunnen beter naar een SM-club gaan, aldus Grunberg. En dat snijdt hout.

Zelf heb ik overigens geen werkster, noch ben ik een liefhebber van SM.

Gedichten dahag!

Het zal niemand ontgaan zijn dat het vandaag gedichtendag is en het thema 'nacht' is.

Dicht de dag, dicht de nacht.

Mij dus ook niet. En zeker niet omdat mijn zoon een dichtbundel moest maken voor school met verschillende soorten gedichten: een klankkastgedicht, een zelfportret, een gedicht bij een foto of schilderij et cetera. 'Doe maar, dicht maar' heette de opdracht. Ik zei nog, de opdracht is niet 'doe maar, dicht maar met je moeder', maar dat maakte weinig indruk. Koning van mijn gedachten heet de bundel. En denk je dat je dan klaar bent? Nee hoor, er moet ook nog een originele lay-out verzonnen worden. Dat wordt waarschijnlijk nachtwerk vanavond. De helft van de gedichten die hij zelf al gemaakt had mag ik niet eens lezen trouwens; die zijn 'te persoonlijk'.

Ook bij mijn dochter op school wilden ze er iets van maken; de kinderen mochten met hun pyjama naar school komen vandaag. En nu zit mijn dochter in haar pyjama thuis op de bank. Ziek. Rare kronkel.

foto

Sportcompliment

Het was al lang geleden dat ik een sportcompliment had gehad; meestal zijn mijn sportprestaties ook eerder aandoenlijk dan een compliment waard, vermoed ik.

Maar gisteren was het dan (weer eens) zo ver. Mijn spinningdocent vond dat het tijd werd dat ik eens echte spinningschoenen zou aanschaffen, omdat ik de pedal stroke als een volleerde leerling toepaste en daar pasten toch alleen maar goede spullen bij, zodat ik de techniek nog meer zou kunnen volmaken.

Oh la la! De Tour de France ligt binnen het bereik! Au revoir, mes amis!

Dimensions

Dimensions van de BBC is een leuk speeltje: je kunt er objecten als het Colosseum, de Vesuvius of de Chinese muur mee op je eigen woonplaats projecteren. Gewoon, om te zien hoe enorm groot die dingen zijn! Het leuke is dat het programma zelfs Lent herkent. Dan moet het wel een goed programma zijn.

via SPQR en eerder al bij Edwin

De aansteker

Onze tennislerares heeft een mandje om de tennisballen mee op te prikken, zoals ze dat zelf noemt. Het scheelt haar en haar leerlingen een keer of 100 bukken per tennisles.
Het mandje, vertelt ze altijd trots, is al meer dan 25 jaar oud. En inmiddels begin je dat te zien; het ding roest de tent uit en is al meerdere malen opnieuw aan elkaar gelast.

En gisteren zat er weer een stangetje los. 'Ach, dat maak ik wel even', zei ze en ze pakte bij gebrek aan tape een rol hansaplast. 'Heeft er iemand een schaar bij zich?' 'Nee, meestal niet naar tennis', antwoordden wij braaf.
'Nou, dan moet het maar zo' zei ze en ze pakte de aansteker die ze voor haar sigaartjes altijd bij zich heeft en brandde het stukje hansaplast los.

Hm, misschien moet ze toch maar eens een nieuw mandje kopen. Zo duur zijn ze niet; niet duurder dan 10 nieuwe aanstekers in ieder geval. En wel zo veilig....

UB Nijmegen aangevallen

Normaal is het op zondag best rustig in de UB, maar afgelopen zondag was dat wat minder het geval; de UB werd (door het adequaat optreden van de portier alleen van buitenaf) aangevallen door een man met een mes. De man wilde 's ochtends al de UB in naar het schijnt, maar werd toen geweigerd omdat hij onder invloed van drugs leek.

Iek, dat zal schrikken geweest zijn. In zo'n geval ben je toch blij dat er bewaking op de campus aanwezig is, lijkt me.

bron: Ans-online

Stil de tijd

Het komt niet vaak voor dat er een Sigmundstripje is naar aanleiding van een boek, maar vorige week was het toch echt zover. Het stripje ging over Stil de tijd en het toeval wilde dat ik daar nèt in bezig was. En in tegenstelling tot de vrouw in het stripje heb ik er de TIJD voor genomen. Een heerlijk boek om je heerlijk in te verliezen. Een interessant boek ook. En bijzonder helder geschreven. Een echt goed boek dus.

Waar het over gaat?

Eigenlijk is het een bundel essays over het onderwerp tijd en vooral het verschil tussen de kloktijd en de innerlijke tijd. Tegenwoordig - en met name vanaf de industrialisering - laat de mens zich helemaal leiden door de dwingende kloktijd, terwijl de tijd zo veel meer te bieden heeft, mits je die klok, dat opgejaagde gevoel af en toe maar even vergeet. Je zult zien dat je zo veel creatiever en gelukkiger wordt, al was het alleen maar doordat je meer in contact komt met de diepere lagen van jezelf, waar de ware schatten verborgen liggen. Het is, zoals de ondertitel al zegt, een pleidooi voor een langzame toekomst.

En ondertussen worden we meegenomen in de interessante tijdsfilosofieën van schrijvers, componisten, kunstenaars en filosofen als Henri Bergson, Marcel Proust, Virginia Woolf, Simeon ten Holt, Undine, Ernst Bloch, Edmond Jabès, Margriet Luyten, Frederik van Eden, Peter Sloterdijk, Mark Rothko.

Bovendien is het boek gelardeerd met twee boeiende reisverslagen met de tijdsbril op naar het oude Etrurië en Griekenland. In Griekenland wordt met name onderzocht waarom de oude (maar ook de moderne) Grieken er van uitgaan dat de toekomst achter hen ligt; het verleden ligt voor je, want dat zie je, zo redeneren ze. Jaa, denk daar maar eens over na....

En ter afsluiting Joke Hermsen zelf maar even aan het woord:

Wachten, vervelen, luieren, mijmeren, nadenken en nietsdoen, zijn vormen van ontvankelijke passiviteit waarmee men in deze rusteloze, door de economie opgedreven tijden misschien weinig applaus zal oogsten, maar die in vrijwel alle hier opgenomen essays noodzakelijk bleken voor de mens en voor de wereld om niet te verstarren en te verharden. Want alleen dan kan de dimensie van een andere tijd zich openen, waarin de nog ongekende mogelijkheden van de mens zich schuilhouden, die hem, gedreven door het verlangen naar 'het ontbrokene', in staat stellen om tot nieuwe inzichten te komen.