Twitteren met Thom

De opening van het academisch jaar afgelopen maandag was weer een feest! Rector Bas Kortmann was er, de burgemeester was er, het cortège was er, er werden prijzen uitgereikt, Douwe Bob was er, Joke Hermsen was er....

En - misschien wel omdat het zijn laatste opening van het academisch jaar als rector was - Kortmann was fel in z'n openingsspeech. Hij zette de toon door de in de zaal aanwezige Thom de Graaf op de volgende woorden te vergasten: 'Uw wat wilde uitspraak afgelopen week dat het onderscheid tussen hogescholen en universiteiten mag verdwijnen heeft mij verrast. Maar het is een mooi onderwerp voor nader debat'. Daarna hekelde hij bemoeienis van de overheid met de al te nadrukkelijke bemoeienis met het hoger onderwijs.

En aangezien ik het eerste meteen al spectaculair vond (ja, ik ben niets gewend, ik weet het), twitterde ik 'Mooi, Kortman kiest meteen de aanval t.o. Thom de Graaf inzake samenvoeging universiteit/ HBO bij #oaj14'.

Oei, dacht ik later, Kortmann heb ik geloof ik niet goed gespeld, en Thom de Graaf, moet dat nu met 1 f of 2 ffen. Nou ja, niemand die daar op let, Twitter is eenmaal een snel medium en niemand die daar op let.

Ja, dat dacht ik echt.

Maar ik vergiste me daar deerlijk in. Want 's avonds kreeg ik meteen via Twitter een tik op de vingers. Van....Thom de Graaf (@Thdegraaf). 'Wie heeft daar voor gepleit? Misschien eerst de bron bestuderen?'

Eh, ja, eigenlijk wel, maar ook toen had ik weinig tijd om het uit te zoeken, want ik had m'n eerste yogales van het seizoen, en heb 'm snel een linkje gestuurd met een samenvatting van de rede die hij de week ervoor als voorzitter van de HBO-raad bij de HAN had gehouden. 'Dat is een redelijk verslag waarin niet staat dat ik hogescholen en universiteiten zou willen samenvoegen. 't Idee alleen al.'

Tja, op Twitter is nu eenmaal geen plaats voor nuance. Maar het moet gezegd: TdG heeft z'n webcare goed op orde; nu de open grenzen tussen HBO en universiteit nog!

Haast je langzaam!

Altijd zo leuk om Festina Lente - afbeeldingen te krijgen van lezers! Deze keer een van een krab en een vlinder uit een boek van Joke Hermsen* uit handen van Katharina.

Voor degenen die het vergeten waren: Festina Lente (haast je langzaam), de naam van mijn weblog en oorspronkelijk de lijfspreuk van keizer Augustus (wiens sterfdag dit jaar trouwens extra herdacht wordt, omdat-ie exact 2.000 jaar geleden was; zo lang gaat deze spreuk dus al mee) wil zeggen dat de beste vooruitgang geboekt wordt als men zowel aandacht heeft voor de snelheid van handelen als het beteugelen daarvan.
De afbeelding bij de spreuk bestaat vaak uit een combinatie van een slak en een haas (mijn twittersymbool) of een schildpad met een zeil.

Maar in dit geval dus uit een fladderende vlinder die vastgehouden wordt door een trage krab.
Op het eerste gezicht krijg je medelijden met de vlinder, omdat hij niet weg kan vliegen. Maar het is wel zo dat de krab de vlinder heel voorzichtig vasthoudt, zodat de vleugels van de vlinder niet beschadigd raken. Het beroeren met de scharen alleen is waarschijnlijk al genoeg om ervoor te zorgen dat deze vlinder geen tweede Ikaros wordt.

Doe rustig aan deze lente (maar niet té)!

* Morgenochtend te gast bij Boeken

Stil de tijd

Het komt niet vaak voor dat er een Sigmundstripje is naar aanleiding van een boek, maar vorige week was het toch echt zover. Het stripje ging over Stil de tijd en het toeval wilde dat ik daar nèt in bezig was. En in tegenstelling tot de vrouw in het stripje heb ik er de TIJD voor genomen. Een heerlijk boek om je heerlijk in te verliezen. Een interessant boek ook. En bijzonder helder geschreven. Een echt goed boek dus.

Waar het over gaat?

Eigenlijk is het een bundel essays over het onderwerp tijd en vooral het verschil tussen de kloktijd en de innerlijke tijd. Tegenwoordig - en met name vanaf de industrialisering - laat de mens zich helemaal leiden door de dwingende kloktijd, terwijl de tijd zo veel meer te bieden heeft, mits je die klok, dat opgejaagde gevoel af en toe maar even vergeet. Je zult zien dat je zo veel creatiever en gelukkiger wordt, al was het alleen maar doordat je meer in contact komt met de diepere lagen van jezelf, waar de ware schatten verborgen liggen. Het is, zoals de ondertitel al zegt, een pleidooi voor een langzame toekomst.

En ondertussen worden we meegenomen in de interessante tijdsfilosofieën van schrijvers, componisten, kunstenaars en filosofen als Henri Bergson, Marcel Proust, Virginia Woolf, Simeon ten Holt, Undine, Ernst Bloch, Edmond Jabès, Margriet Luyten, Frederik van Eden, Peter Sloterdijk, Mark Rothko.

Bovendien is het boek gelardeerd met twee boeiende reisverslagen met de tijdsbril op naar het oude Etrurië en Griekenland. In Griekenland wordt met name onderzocht waarom de oude (maar ook de moderne) Grieken er van uitgaan dat de toekomst achter hen ligt; het verleden ligt voor je, want dat zie je, zo redeneren ze. Jaa, denk daar maar eens over na....

En ter afsluiting Joke Hermsen zelf maar even aan het woord:

Wachten, vervelen, luieren, mijmeren, nadenken en nietsdoen, zijn vormen van ontvankelijke passiviteit waarmee men in deze rusteloze, door de economie opgedreven tijden misschien weinig applaus zal oogsten, maar die in vrijwel alle hier opgenomen essays noodzakelijk bleken voor de mens en voor de wereld om niet te verstarren en te verharden. Want alleen dan kan de dimensie van een andere tijd zich openen, waarin de nog ongekende mogelijkheden van de mens zich schuilhouden, die hem, gedreven door het verlangen naar 'het ontbrokene', in staat stellen om tot nieuwe inzichten te komen.