Het tweede weekend van september

Vaste prik: het tweede weekend van september reizen we met de oud-studiegenoten en aanhang af naar Zuid-Limburg.

En ook dit jaar hadden we weer prachtig weer. En ook dit jaar merkten we dat we weer een jaartje ouder waren geworden. Wijzer? Welnee, wrakkiger....

Twitteren met Thom

De opening van het academisch jaar afgelopen maandag was weer een feest! Rector Bas Kortmann was er, de burgemeester was er, het cortège was er, er werden prijzen uitgereikt, Douwe Bob was er, Joke Hermsen was er....

En - misschien wel omdat het zijn laatste opening van het academisch jaar als rector was - Kortmann was fel in z'n openingsspeech. Hij zette de toon door de in de zaal aanwezige Thom de Graaf op de volgende woorden te vergasten: 'Uw wat wilde uitspraak afgelopen week dat het onderscheid tussen hogescholen en universiteiten mag verdwijnen heeft mij verrast. Maar het is een mooi onderwerp voor nader debat'. Daarna hekelde hij bemoeienis van de overheid met de al te nadrukkelijke bemoeienis met het hoger onderwijs.

En aangezien ik het eerste meteen al spectaculair vond (ja, ik ben niets gewend, ik weet het), twitterde ik 'Mooi, Kortman kiest meteen de aanval t.o. Thom de Graaf inzake samenvoeging universiteit/ HBO bij #oaj14'.

Oei, dacht ik later, Kortmann heb ik geloof ik niet goed gespeld, en Thom de Graaf, moet dat nu met 1 f of 2 ffen. Nou ja, niemand die daar op let, Twitter is eenmaal een snel medium en niemand die daar op let.

Ja, dat dacht ik echt.

Maar ik vergiste me daar deerlijk in. Want 's avonds kreeg ik meteen via Twitter een tik op de vingers. Van....Thom de Graaf (@Thdegraaf). 'Wie heeft daar voor gepleit? Misschien eerst de bron bestuderen?'

Eh, ja, eigenlijk wel, maar ook toen had ik weinig tijd om het uit te zoeken, want ik had m'n eerste yogales van het seizoen, en heb 'm snel een linkje gestuurd met een samenvatting van de rede die hij de week ervoor als voorzitter van de HBO-raad bij de HAN had gehouden. 'Dat is een redelijk verslag waarin niet staat dat ik hogescholen en universiteiten zou willen samenvoegen. 't Idee alleen al.'

Tja, op Twitter is nu eenmaal geen plaats voor nuance. Maar het moet gezegd: TdG heeft z'n webcare goed op orde; nu de open grenzen tussen HBO en universiteit nog!

Studerend kind

En zo hadden we een ineens een studerend kind. Een studerend kind dat klaagt over de enorme bureaucratie rondom zijn inschrijving op zijn school, het aanvragen van zijn beurs, het aanvragen van zijn OV-kaart ('studentenreisproduct'). Al die termen en wachtwoorden. En dan is de school nog niet eens begonnen. Ja, wen er maar alvast aan, jongen, was steevast ons antwoord.

Maar waar wij niet op gerekend hadden, is dat ook wij als ouders ook ineens allerlei accounts moeten gaan aanmaken.'Mijn DUO' voor de ouders. En daar kun je inloggen met een DigID. Ja man, die heb ik niet, hoor. En wat is ons belastbaar inkomen over 2012? En hoe komt dat dat we, nadat we ons er suf naar gezocht hebben, deze week ineens een brief op de deurmat valt met daarop ons belastbaar inkomen voor 2012? Dat hebben we niet aangevraagd hoor, want we hebben nog niet eens een DigID aangevraagd.

Maar dat zullen we wel moeten doen, want waar DUO wel de exacte hoogte van ons belastbaar inkomen kent, weet de organisatie niet of we 1 of meer kinderen hebben, en of we zelf eventueel nog studiefinanciering aan het afbetalen zijn, dus komt er een foutief bedrag op de berekening van onze ouderbijdrage door DUO. Onze zoon had gelijk, het is een ondoordringbaar bos met al die niet met elkaar samenwerkende overheidsadministraties in inlogwouden.

Zat-ie nog maar gewoon op de middelbare school, dan werden de boeken nog netjes voor hem betaald, hoefde hij geen metershoog bedrag aan collegegeld, waar hij 'collegegeldkrediet' voor kan krijgen te betalen, werden we tenminste nog een beetje gepamperd als ouders; ik wil die tijd weer terug!

Odd, die stream

Het was dit jaar voor het eerst dat ik Oddstream bezocht, terwijl het Nijmeegse multimediafestival toch al heel wat jaren meegaat. Het thema van dit jaar - de relatie tussen prikkels en rust - sprak me ook wel aan, dus dat zal me misschien over de streep getrokken hebben. Wie zal het zeggen; een ervaring was het zeker, dus ik zou het iedereen aanraden.

Wat je op het festival allemaal vindt? Een expositie, een Techlab en een zomerterras (waar je onder andere kunt retrogamen, maar je ook gewoon lekker van een hapje en een drankje en een goed gesprek kunt genieten).

Op de expositie zijn zestien (techno)kunstwerken te zien, waar je invloed op kunt uitoefenen of die invloed op jou uitoefenen. Soms is het idee leuk en soms de uitwerking.

Er waren kunstwerken bij waar je heerlijk tot rust kunt komen (bijvoorbeeld de magic cave), maar ook waarbij je letterlijk en figuurlijk compleet gestoord wordt). Bij sommige installaties speelden vissen de hoofdrol, bij andere planten. Je kon ook zelf planten, of liever gezegd takken van een boom, helpen ontwerpen bij een soort zengame.

Ook kon je met z'n tweeën rondvliegen in een audiovisuele driedimensionale ruimte.

Maar het mooist vond ik het kunstwerk Signals from the limit, een zachte mozaïekwand met aan de achterkant een raderwerk van ronddraaiende paaltjes met open ovalen erop, die je in wisselende gedaanten aan de voorkant zag bewegen. Het was eigenlijk de bedoeling dat het interactief was, dat je het mechanisme in beweging kon zetten door er langs te lopen, maar helaas was de bewegingssensor niet bij geleverd, aldus de gids. Ja, da's nou jammer. Maar goed, zo was het ook mooi.
De kunstenaar heeft zich laten inspireren door de werking van social media én de Arabische Lente.

Zacht en hard.


Signals From the Limit from Andrej Koruza on Vimeo.

En als klap op de vuurpijl ben ik vandaag nog even terug geweest om de Oculus Rift uit te proberen, want dat was ik gisteren helemaal vergeten, overweldigd als ik was. Ik vond 'm gaaf en verrassend licht.

Medea en Spaanse peper

Theater op locatie is prachtig; vooral aan zee. Vandaar dat ik eigenlijk wel naar de Homerische rockopera O die zee in Vlissingen had gewild. Maar ja, helaas een kleine odyssee te ver weg.

Gelukkig hebben we in Nijmegen nog altijd de theatergroep Spaanse Peper die voorstellingen op mooie plekken speelt, bijvoorbeeld aan de rivier.

En deze week speelden ze in een sfeervol bosje aan het Lentse strand, in mijn achtertuin dus. Het stuk gaat over de ontmoeting tussen Medea en Jason en of Jason Medea nog kan vergeven na haar gruweldaad (het doden van hun beider kinderen). Vergeving na zo'n daad is namelijk even extreem als de daad zelf.

Het was een heerlijke avond met mooie tekst en mooi spel, toepasselijke gitaar- en mondharmonicamuziek, welriekende kaarsen, boten die langsvoeren en golven die op de achtergrond voortkabbelden. De rekwisieten (zakken met aardappelen en meel en megafoons) hingen aan de bomen.

Af en toe werd er een zak met aardappelen losgereten; de aardappelen werden door Medea naar Jason geworpen. Jason begroef ze vervolgens.

De goden grepen evenwel niet in toen Medea een toeschouwer uit het publiek raakte. Ze kan niet zo goed mikken, bekende ze na afloop en spijtbetuiging.

De toeschouwer vergaf het haar.

Zingende prullenbak

Hé, waar komt die muziek nou vandaan? Uit die prullenbak? Verrek, ik zie er inderdaad een gitaar uit steken. Cool idee hoor, want die prullenbak is een mooie klankkast. En de zanger lijkt Bob Dylan wel.

Wat staat er op het papier?

If you feel
inclined
to take a pic
please be kind
and leave a
tip

Nou ja, als iemand een fooi verdient, dan is het deze dappere singer songwriter wel! Toch?

#gezienincambridge

Als koningen in Cambridge

Zo voelden we ons afgelopen paar dagen. Want we logeerden via een of andere aanbieding in een viersterrenhotel (landhuis) in de buurt van Cambridge en natuurlijk hebben we de charmante universiteitsstad van daaruit meermalen bezocht.
En daar ook een dag met mijn broer en gezin opgetrokken, want die wonen daar in de buurt.

Voorwaar een uitstekende combinatie.