Lustrum sodalicium classicum

 

Het Sodalicium Classicum, de studievereniging van de opleiding Griekse en Latijnse Taal en Cultuur, bestaat dit jaar 95 jaar. Tijd voor allerlei feestelijke activiteiten, waaronder een symposium, waarbij alle oud-sodales welkom waren. Of ze in groten getale kwamen opdagen? Nou, eigenlijk niet, misschien waren ze niet breed aangeschreven. Zelf weet ik niet meer zo precies hoe wij van dit symposium op de hoogte waren gekomen, misschien via Instagram of een alumnimail of zo, maar we hebben elkaar er op gewezen en zijn er met een kleine afvaardiging (hoera voor het beginjaar 1986!) heengegaan.

Het was grappig om als eiland van oud-studenten te midden van studenten, net afgestudeerden, stafleden, presentatoren, (oud)docenten en sponsoren te verkeren. Maar het plezier was er niet minder om; ook wij hadden elkaar een tijdje niet gezien en het Huis van de Nijmeegse Geschiedenis is een sfeervolle plek.

Naast koffie, thee, lunch en fruit (en borrel na) waren er ook lezingen, vijf maar liefst! Het thema van al deze lezingen was spiegels.

In de eerste lezing (door Ruurd Halbertsma van het Rijksmuseum der Oudheden) werd dit thema heel letterlijk genomen; ze ging over Etruskische spiegels en hoe daar vrijelijk met de Grieks/ Romeinse mythologie om werd gegaan, en niet alleen met de mythologie, maar ook met elkaar. In vergelijking met die Etrusken waren die Grieken en Romeinen maar een preuts volkje! We leerden er zelfs een nieuwe term: anasyrma. En toen was het nog maar elf uur in de ochtend!

De volgende lezing werd gegeven door de Radboudiaanse Bé Breij en ging over Sophistopolis (griezelkabinet of lachspiegel?), een parallelle fantasiewereld die in de hellenistische tijd ontsproten was aan een verzameling fictieve aanklachten en verdedigingen in verzonnen rechtszaken, die niet zelden handelden over heikele onderwerpen als magie, moord, kannibalisme of rare seks. Nou, die kwam ook wel even lekker binnen zo vlak voor de lunch - het stukje over de ergste fantasie-uitspattingen op het gebied van kannibalisme had Breij dan ook maar niet vertaald om ons te sparen. Eén van de vragenstellers vroeg haar uit nieuwsgierigheid dat tóch voor ons te doen. Wij oudgedienden keken elkaar aan van 'maar dat Latijn kunnen ze toch gewoon lezen, het zijn classici!'. Tja, het niveau zal wellicht dan toch wat gedaald zijn de afgelopen 30 jaar...

De eerste lezing na de lunch werd gegeven door onze jaargenote Angelique Notermans, een jaloersmakend verhaal over een prachtige Romeinse villa op Sicilië (Piazza Armerina) waarvan de mozaïekvloeren bijzonder goed bewaard zijn gebleven. Het bracht ons in vakantiestemming.

Maar lang konden we daar niet blijven, want daar diende Ronald Blankenborg zich aan. Hij deed zijn voordracht - waar maak je dat nog mee? - helemaal zonder powerpoint, want hij wilde dat we vooral zouden gaan luisteren en wel naar antieke poëzie. Versmaten. Hij begon met het uitleggen van dochmische metriek aan de hand van O sole mio ('durfde iemand dat eens voor ons te zingen?' Ja, warempel, de hoogleraar Grieks, op indrukwekkende wijze). Het was herkenbaar, behalve dat er bij ons nooit gepraat werd over 'sound-triggering' en 'category-triggering'. Ook het denken over het Griekse metrum ontwikkelt zich blijkbaar.

En als laatste nóg een Leidse gast: Willemaal Waal, directeur van het Nederlands Instituut voor het Nabije Oosten. Zij spiegelde het Lineair B (Myceens en dus westers) met het Hittitische schrift (uit Anatolië en dus oosters). Naast anders van vorm waren ze ook zeer anders van inhoud. Interessant, hier hoor je niet elke dag over. En het Lineair A blijkt nog steeds niet geheel ontcijferd te zijn. Zelf spiegelde ik mijn leerlingen altijd voor dat zij (mits ze goed zouden opletten) misschien later wel het Lineair A zouden kunnen ontcijferen; zij zouden er dus nog steeds eeuwige roem mee kunnen verwerven.....

Al met al een heerlijk nostalgisch dagje. Over vijf jaar zijn we er weer bij, hopelijk vergezeld van meer oud-oudstudenten!

High tea met worstenbroodjes

High tea met worstenbroodjes, in welke streek van ons land heb je de meeste kans op die combinatie? Juist, in het Peelgebied!

En dat is precies waar we dit weekend waren en wat we kregen bij onze high tea in het Toon Kortooms Park in Griendtsveen. Wat we daar deden? Ons jaarlijks uitje met de classici natuurlijk! Het is immers september, net voor prinsjesdag en dan gaan de prinsjes en prinsesjes klassieke talen altijd een weekendje weg. Dit jaar in het schitterende Amatisse klooster in Helenaveen.

De buzzwoorden waren naast fietsen, wandelen, vlinders, muggen en ooievaars dit jaar:

Gumi, vreugdewipper, WC-papier (flapje voor, flapje achter, een discussie die al sinds de oudheid woedt), Ierse sandwich (chips op brood bij het ontbijt voor arme gezinnen, ook ons beleg was op een gegeven moment op), bonte zandloper en top 2000 quizzing.

En verder hebben we vaak aan het Romeinse Rijk gedacht.

Klassiek Beltrum

Klassiek Beltrum zou er op kunnen duiden dat er daar veel klassieke beelden of bouwwerken te bewonderen zouden zijn, maar niets is minder waar. Het enige klassieke aan het plaatsje in de Achterhoek is dat het vorig weekend bezocht werd door een horde (nou ja, horde: 7 man/vrouw) classici. En de enige zuil die ze er hebben weten op te trekken was een zuil van rook uit open haard respectievelijk barbecue. 

Nee, het is een echt plattelandsdorp en we logeerden in een huisje op een boerderij-erf dat we via natuurhuisje.nl gehuurd hadden. Niet dat dat laatste per se de bedoeling was, maar aangezien we dit jaar laat waren met boeken - corona, je weet zelf - was er niet heel veel meer te krijgen voor zo'n groot gezelschap met zeven slaapkamers. En zoals dat meestal gaat met niet-eerste-keus-huisjes: we hebben er een geweldig weekend gehad. Ja duh, met zo'n gezelschap....

Maar het waren ook de boerderij en gastvrije boer Joop die de sfeer verhoogden. Tussen de classici selecti, van wie een groot deel Brabantse boerenzoon is, voelde ik me ondanks mijn tuindersachtergrond wel een stadsmeisje. 'Wat denk je dat hij (de boerenknecht, ik dacht dat het de zoon was) gaat doen met die plastic handschoen aan zijn arm?' 'O, die gaat insemineren.' 'Okeeee....' 'Zullen we Joop vragen of we even mee mogen kijken?' 'Nou ja, nu we hier toch zijn, kunnen we dat misschien wel doen?', zei ik met enig koudwatervrees. En natuurlijk mochten we meekijken van Joop, die ook bereid was het een en ander uit te leggen.

'Zouden jullie ook wat verse melk willen voor vanavond? Dan moet je even een pannetje halen'. 'Wáááát, zo'n klein pannetje maar? Kom morgen nog maar weer terug met een grotere pan. Hier kun je niet op leven. Willen jullie ook de kalfjes even zien? Kijk, ze sabbelen zo aan je hand. Wat een schatjes he? Kijk, dit is een tweeling. De een is wat wilder dan de ander.' En zo leerden we beetje bij beetje veel over het boerenleven.

En niet alleen over het boerenleven; een van de leden van onze groep bleek zich de afgelopen jaren ontwikkeld te hebben tot een groot (nacht)vlinderkenner, dus na het weekend konden we moeiteloos het landkaartje van de Atalanta onderscheiden en de distelvlinder van de gehakkelde Aurelia. Tevens leerden we dat de buxusmot nog niet was doorgedrongen tot Ierland - those lucky bastards!

Voor de rest hebben we voornamelijk gefietst. En het leek wel alsof we de enige bezoekers in de gehele Achterhoek waren. Wat een rust zeg! En wij de trappers maar rond laten gaan op die kerkepaden, genietend van het weidse uitzicht en elkaars verhalen. Zó hoort het leven te zijn. 

Maar je bent niet in de Achterhoek geweest als je Erve Kots niet bezocht hebt. Ja, wij moesten ook even slikken bij het horen van die naam, maar naast bezienswaardig is dat uitermate schattige openluchtmuseumpje ook heerlijk bourgondisch. Want lekker eten, dat kunnen die Achterhoekers wel en we hebben ons vrolijk laten verwennen. Oeh wat een volk!

Deliciae meae: de corona-editie

Natuurlijk lieten we het ons niet ontnemen door Het Virus: ons jaarlijkse weekendje weg met de studiegenoten klassieke talen, al moeten we er wel bij aantekenen dat we het mede door lieten gaan doordat de annuleringsvoorwaarden heel slecht waren: als we niet waren gegaan, zouden we maar 25% van de totaalsom terug hebben gekregen. 

Het betekende wel dat we alsnog een groot offer moesten brengen: de partners en kinderen zouden dit jaar niet met ons mee mogen, zodat we voldoende afstand tot elkaar konden houden. Lekker met z'n zevenen in een 20-persoons huisje; dat is nog eens Lebensraum! De eerste nacht hebben mijn voormalig studiegenootjes daar zelfs maar met z'n zessen gezeten, gegeten, gedronken en geslapen, ZONDER MIJ!

Ik zat namelijk in quarantaine, in afwachting van de uitslag van mijn coronatest. Die test was donderdag al afgenomen (ik had een lichte verkoudheid met wat keelpijn), maar ik had het verlossende telefoontje van de GGD nog niet ontvangen. Ik gebruik het woord k*t niet vaak, maar hier was wel heel erg van toepassing.

Zat ik daar in m'n eentje thuis een glaasje Baileys te drinken.

Toen ik de volgende dag opstond (zonder kater, want ik had het bij één glaasje gehouden), zag ik dat mijn vrienden mij 's nachts geappt hadden: dat ze het er unaniem over eens waren dat ik absoluut moest komen: het voelde niet compleet zonder mij, ze voelden zich geamputeerd. Ik slikte van ontroering en merkte ineens: de keelpijn was weg!

Ik dacht nog even dat het misschien een soort beneveld grapje van ze was, maar nee, het was bloedserieus. Ze herhaalden hun uitdrukkelijk verzoek, mijn gehuurde fiets stond al klaar en nu mijn verkoudheid zo goed als weg was, durfden ze het aan om mij te laten aansluiten - we zouden immers de hele dag buiten zijn en de kans dat ik positief zou testen nu de verkoudheid weg was zou sowieso zo goed als nihil zijn. Zelden zo'n groep slimme mensen bij elkaar gezien! Want 's middags bleek de uitslag inderdaad negatief te zijn en toen zat ik al lang en breed op de fiets naar Groenlo en kon ik toen we daar eenmaal aankwamen zelfs een echte pul ongefilterd oerbier in het Grolschmuseum drinken. Zelden zo'n lekkere kelk pils gedronken. De stemming was dan ook opperbest: we waren weer verenigd en konden de hele wereld aan. 

De (droge - hij dronk ook geen bier) humor van de museumgids sloot perfect aan bij de Brabantse. Afstand tot ons voelde hij niet: we mochten hem omhelzen als we dat wilden. Maar zó close wilden we nou ook weer niet met hem worden, ondanks dat hij nog zo zijn best had gedaan ons de romantiek van het bierbrouwen en de gildemeesters te laten voelen middels twee filmpjes (hier een fragment uit een van de filmpjes). Vakmanschap is meesterschap en hop het geheim.

We hebben er nog lang over nagepraat.

De laatste dag van het (gebroken) weekend was rustiger, toen hebben we de tuinen van Rosenhaege met bijbehorend Keltisch koffiehuis bezocht. Dat laatste natuurlijk vooral om onze 'Ierse' vriendin (zij heeft klassieke talen én Keltisch gestudeerd) te behagen: zij was helemaal uit (N-)Ierland gekomen om dit weekend met ons door te brengen. Iets wat ze overigens elk jaar doet, zo hecht zijn we wel, dus moet je wat voor elkaar over hebben, nietwaar? Wat haar betreft betekende dat dit jaar voor vertrek naar Nederland testen op corona en na afloop twee weken in quarantaine. Maar dan echt, en niet dat gesjoemel van mij....

happy me

Oudere oudejaars

Van de week was ik in de abdij van Nieuwkuijk (of all places) voor de voorstelling Goden & (pantoffel-)helden, een concert met godenvertellingen, waar een bevriende classicus de verteller was. Een goddelijk concert. Helaas eenmalig, maar wat mij betreft kunnen ze er zó mee op tournee gaan!

Het leuke was ook nog eens dat ik bij de koffie vooraf en de borrel erna in het keldercafé van de abdij nog was oud-classici tegenkwam. Oud-classici omdat zij tijdens de studie een jaar of vier, vijf boven ons zaten. Mensen waar wij destijds enorm tegenop keken natuurlijk. Eén van hen was zelfs mijn mentor geweest en herkende mij dan ook meteen. Ik hem niet, maar dat zegt meer over mij dan over hem. Verzachtende omstandigheid was dat hij nu een bril droeg en toen niet. Ik ook tussen haakjes, maar ik schijn niet te veranderen. En ik had alcohol op en hij niet...

Hij ontfermde zich nog steeds over mij en zorgde dat ik een lift terugkreeg naar Nijmegen met een van de ouderejaars die ook aanwezig was en waar hij nog steeds mee omging. Some things never change.

Frappant was verder dat zij net als wij elk tweede weekend van september een weekendje weggaan met met de oud-studiegenoten. En ik maar denken dat we origineel waren.Wat een pantoffelhelden zijn we toch, dat we hen blijken na te apen! Nu nog jaarlijks mee gaan doen aan de Ken-je- Klassiekenpubquiz in Leiden en we blijken exacte kopieën van hen te zijn geworden.

Wie had dat ooit kunnen denken?

Classici in Woold

Nog steeds vaste prik het tweede weekend in september: het weekendje uit met de oud-studiegenoten in...nee, niet Epen dit jaar, maar Woold (bij Winterswijk). In een mooie herenboerderij met fantastische fiets- en wandelmogelijkheden in een heerlijk landelijk en leeg gebied. Nederland vol? Nou, hier niet!

En wat de eigenaar van de accommodatie betreft was er dus ook nog wel plaats voor een bruidje uit Indonesië, Nina genaamd. Vol trots vertelde hij over haar, hoe goed ze kon koken en masseren. Ze kennen elkaar nu vijf jaar en volgende maand is de bruiloft, vertrouwde hij ons toe. Het scheelde niet veel, of we waren uitgenodigd voor deze feestelijke bijeenkomst. Háár hebben we echter niet gezien het hele weekend. Of ze echt bestaat weten we dus niet.

Wat wel echt bestond was de après-ski escaperoom in Winterswijk. Bij aankomst aldaar na een afmattende fietstocht werden we dus echt in twee groepen gedeeld die echt tegen elkaar moesten strijden. Dat werd een hard gevecht, dat in schril contrast stond met de warme gastvrijheid die we op de boerderij hadden ontvangen.

Het uitje hadden we dan ook zelf verzonnen. Wisten wij veel. Hadden we maar netjes op de boerderij moeten blijven en ons (door Nina) moeten laten masseren. Dan hadden we ook niet zoveel hoeven drinken om de vijandelijkheden weer te vergeten.

Met andere woorden: een geslaagd weekend weer!

Memories

Het was weer een gedenkwaardig Limburgweekend, dit keer helaas ook letterlijk. Want we konden er natuurlijk niet omheen om onze Limburgse vriend Philip te herdenken. Het was voor het eerst dat hij er niet bij kon zijn, en ook nooit meer bij zal zijn. Dat was confronterend en moeilijk; de laatste keer vorig jaar was ook echt zijn laatste keer, al wisten we dat natuurlijk eigenlijk al wel (maar konden we het gewoonweg niet geloven). Ter ere van hem hebben we op zaterdagavond een wensballon opgelaten, iets wat hij vorig jaar zelf had willen doen, maar door de vermoeidheid niet aan toegekomen was. We hopen dat hij hem bereikt heeft. En Philip, vanaf deze plek, je was er op deze manier dus toch bij!

Verder hebben we weer veel gewandeld (het Geuldal blijft mooi) en Vaals (geocaching) en Kerkrade bezocht. Kerkrade de laatste dag, voor glowgolf en Happy Italy, twee nova voor ons classici. We moeten immers met onze tijd mee. Met behoud van het goede, hopelijk.

Bont en blauw weekend

Bónt en blauw kwam ik deze keer terug van het weekendje Epen. Nee, niet geslagen, noch van de trap gevallen. Gesurvivald mensen!

Me eerst met m'n zeekoeienlijf door een speleobox gewurmd, daarna over allerlei touw-, brug- en netconstructies over de plaatselijke rivier geklauterd om vervolgens nog even te oefenen met het schieten van het vlees voor het avondeten. Ik voelde met net Indiana Jones - hoewel het er allemaal vast niet zo soepel en lenig uitgezien zal hebben als bij hem.

Enfin, het was weer fun, evenals de alle vorige keren. Tiende jaar op rij alweer met de oud-studiegenoten. En we zijn elkaar nóg niet zat. Integendeel zelfs. Amici voor het leven.

Het tweede weekend van september

Vaste prik: het tweede weekend van september reizen we met de oud-studiegenoten en aanhang af naar Zuid-Limburg.

En ook dit jaar hadden we weer prachtig weer. En ook dit jaar merkten we dat we weer een jaartje ouder waren geworden. Wijzer? Welnee, wrakkiger....

Weekendje Epen

Het is toch redelijk bijzonder als je al vijf jaar lang elk jaar een weekendje in het zelfde vakantiehuisje in Epen doorbrengt - dan moet het toch een aantrekkelijk onderkomen zijn.
En het is al helemaal bijzonder als je dat met dezelfde club van inmiddels 19 mensen van 3 tot 50 jaar doet, zonder dat er ooit 1 woord van irritatie is gevallen.
Dan moet het wel een bijzondere club zijn. En dat is het ook: het zijn namelijk 7 studiegenoten, die zo'n twintig jaar geleden vijf jaar met elkaar gestudeerd hebben en op een dag besloten hebben niet meer elkaars verjaardagen te bezoeken, maar 1 weekend (eerst was dat 1 dag) met elkaar bij te praten onder het genot van een drankje(s) en een wandeling(en). Kinderen en partners zijn daarbij van harte uitgenodigd en die sluiten zich dan ook graag en masse aan.
Trefwoorden dit jaar waren: bourgondisch, bier, plezier, wijn, fijn, zinkviooltje, krijgers, zon, onweer, regen, rennen, gips en wiskundebijles.

Verslagen van vorige jaren zie hier, hier en hier.

Limboland

Eens kijken of Fokke en Sukke gelijk hebben!