Fay en het jeugdsentiment

Wat leven we toch in een leuk dorp, met al 15 jaar een eigen mini-Oerol, oftewel festival de Oversteek! Een weekend lang allerlei bandjes, toneel- en dansgezelschappen en kunstenaars. Ze traden op en toonden hun werk in allerhande schuurtjes, kerkjes, weilandjes, cafés en zelfs in hotel Van der Valk!

Natuurlijk hadden we dit jaar ook heel veel geluk met het weer, maar andere jaren hebben we ook enorm genoten en was het ook meestal mooi weer. 

Hoogtepunt dit jaar was voor mij toch wel een weerzien met Fay Lovsky. Wat een geweldige artieste is/ blijft dat toch! Het publiek zat vol met 50-plussers, maar ook bij de jeugd deed ze het goed. Vooral toen ze aankondigde dat haar duopartner mandoline met één hand ging spelen. 'Kun jij dat ook mamma?' riep een van de meisjes die vooraan op een kussentje zat. Fay vond dat grappig en speelde daar goed op in, zodat ze helemaal in haar liedjes opgingen en daar commentaar op leverden. 'Iel', als het woordje kussen of vrijen viel. Helemaal verrast waren ze toen ze op de zingende zaag ging spelen.

Voor wie Fay Lovsky niet kent:

Ze had een grote hit met Christmas was a friend of mine:

 

En Don't feed the animals:

En hier zie je haar in de weer met de zingende zaag:

Maar ze heeft nog veel meer gedaan, waaronder ski-les geven tijdens de pandemie. Helaas in Canada, anders had ik wel een lesje van haar genomen!

Digitaal toneel

Eigenlijk had ik me er niet zo veel van voorgesteld, van de voorstelling Brieven uit Genua van Ilja Leonard Pfeijffer door toneelgroep Maastricht via Zoom.
Ten eerste: een brievenboek op het toneel: een beetje vreemd, ik kon me er niet zo veel bij voorstellen.
Ten tweede: een toneelstuk via Zoom: het gaat bij toneel toch om de beléving en dat kan toch niet via een schérm en met een programma waar je normaal mee vergádert? Dan haal je toch alle essentie van het theater weg?


Maar het was verrassend leuk. De voorstelling, die merendeels bestond uit het voorlezen/ vertellen van een brief aan Gelya, de ex-vriendin van Pfeijffer, over Genua in de regen, in de herfst, zo in contrast met de vrolijkheid op de terrasjes in de zomer. Huilende parasollen en druipende straten waar je maar keek. De troosteloze haven. Interessante ontmoetingen met Genuezen van allerlei allooi, dat wel. Dat verzachtte, net als de drank.

Acteur en artistiek leider Servé Hermans speelt Ilja die het driftig rokend en drinkend vertelt. dat doet het goed, alsof je met hem aan een tafeltje aan het terras zit. Ons was van tevoren netjes verteld hoe je het beeld op speakers view kreeg. Anders zag je de protagonist alleen als een klein hoofdje tussen alle mensen die óók in beeld waren, maar het publiek moesten voorstellen en daardoor een beetje mede-acteurs waren.

Ja, ik zelf ook. Ik had me voor de computer geïnstalleerd met een glas Apérol Spritz om de ervaring iets meer cachet te geven dan het bijwonen van een gewone zoommeeting. Je moet wát.

Maar het was niet alleen Hermans die als acteur in beeld kwam. Ook Ilja zelf kwam semi-live in beeld om ons een fijne voorstelling te wensen vanuit Genua en Michel Sluysmans, acteur, artistiek leider en vriend van Ilja, leidde het toneelstuk in met een brief aan de schrijver over de totstandkoming van het stuk. Heel stijlvol en in de stijl van Pfeijffer, een gedegen spel met feit en fictie.

Door de bijzondere setting 'in the cloud' kreeg dat spel zelfs nog meer dimensie, want kun je dit toneelstuk wel echt een toneelstuk noemen? De acteurs stonden in elk geval niet op het podium, en de muzikale omlijsters (sopraan Lies Verholle en pianiste Elisabeth De Loore) ook niet. die zaten in hun eigen huiskamer, in respectievelijk Antwerpen en Gent. Bizar, bizar, maar het klópte - afgezien van de behuizing: dit soort artiesten behoort in paleizen met kroonluchters te wonen, niet in kleine flatjes met Ikeameubilair.

Bij gebrek aan coulissen kleedde Michel Sluysmans zich gewoon voor de camera om, al bestond dat omkleden meestal uit het opzetten van een pruik of zonnebril of allebei, al naar gelang zijn bijrol, die met baard de ene keer geslaagder was dan de andere keer. Ik bedoel, Stella met baard? Ik zou het verboden hebben als ik Ilja was!

Romeinse tragedie- en komediemaskers

Wie Stella is? Dat is de nieuwe vriendin van Ilja, die hij, zoals hij zo mooi in het brievenboek beschrijft, in dat druilerige Genua ontmoet en door wie alles anders zou worden. Ondanks de regen ging de zon weer schijnen voor de schrijver, als nooit tevoren. De geweldige, mooie Stella heeft hem zelfs van de drank geholpen door zijn hoofd dusdanig op hol te brengen dat hij zich meer om zijn lichaam ging bekommeren. Net als in het boek eindigde het toneelstuk ook met dit gegeven, al zijn daardoor wel heel wat brieven, bijvoorbeeld aan zijn ouders, uitgever, jongere ik en vele andere anderen gesneuveld. Natuurlijk, anders zou de voorstelling écht even lang als een vergadering geduurd hebben! Nu was het een mooi afgerond verhaal van ongeveer een uur, een poëtische liefdesgeschiedenis eigenlijk, door Sluysmans uiteraard afgerond met nóg een persoonlijke brief aan de schrijver.

En er volgde een vet zoomapplaus door het publiek dat na de voorstelling eindelijk van het mute-slot gehaald werd. En zelfs mocht chatten om de toneelgroep voor de voorstelling te bedanken. Nou, dat hebben we in groten getale gedaan!

Hartelijk bedankt dus, Katharina, voor de tip!

recensie over deze voorstelling in de theaterkrant

Als je trouwens zin hebt om Ilja zelf een verhaal te horen inspreken, klik dan op deze link. 

Verhalen vertellen in coronatijd

Verhalen zijn eigenlijk altijd belangrijk, maar helemaal als je om de een of andere reden opgesloten zit. Je moet toch ergens je troost uit halen, of niet soms?

Gelukkig zijn er een paar mensen die dat begrijpen, en dan noem ik in de eerste plaats Ivo van Hove van de Toneelgroep Amsterdam, of hoe heten ze tegenwoordig ook alweer, het Internationaal Theater Amsterdam ja. Tijdens een van de laatste afleveringen van DWDD - o, wat mis ik dat programma toch - zei hij dat hij het plan had opgevat om zijn acteurs elke avond een verhaal uit de Decamerone te laten voordragen.

En voilà, na enkele dagen konden wij de eerste acteur met de eerste episode bewonderen: Ramsey Nasr met het verhaal over Peronella die haar minnaar in een wijnvat verbergt op het ogenblik dat haar man onverwacht thuiskomt met een koper voor dat vat. Dat doet hij echt subliem, onder andere door beide protagonisten in een vet Rotterdams accent te laten praten. Maar ook de andere episodes zijn fantastisch verteld. Kijk, daar blijf je wel voor thuis. Ik wel tenminste!

Verder heb je nog Bart van Loo, die vanuit zijn huis elke twee dagen over een boek vertelt dat hem na aan het hart ligt en daar een stukje uit voorleest. Dat is echt een meesterverteller, wat een natuurtalent! Zie hier voor zijn coronacollectie tot nu toe. En als je nog niet overtuigd bent en zijn podcast van De Bourgondiërs nog niet gehoord hebt, dan raad ik je aan die heerlijk te beluisteren en je mening te herzien.

En natuurlijk Paul Groos, oftewel verteller Paul, die de VrijMiMy heeft geïntroduceerd: elke vrijdagmiddag om stipt 16 uur vertelt hij een mythe. Tot nu toe zijn Dido, Orpheus en Alkestis en Theseus aan de orde geweest. Check zijn YouTubekanaal!

Last but not least heb je dan ook nog Paul Haenen met zijn Radio Oranje ('onderduik-tv'). Kijk en luister hier. Ook zijn facetimegesprekjes (hier bijvoorbeeld met Theo Maassen) zijn de moeite van het beluisteren waard.

Ik hoop dat je er net als ik wat troost in vindt in de dagen dat je niet heerlijk buiten in de zon kunt zitten!

Oorlogskoningen op valentijnsdag

We hadden een afspraak, Katharina en ik. Op 14 februari zouden we naar de Kings of War in Amsterdam gaan, dat prijkte al maanden op mijn kalender.

Pas de dag ervoor ging ik kijken wat voor een stuk het eigenlijk was (ik wist eigenlijk alleen dat Ramsey Nasr er in mee zou spelen - we zijn beiden fan) en wat bleek: het was een Shakespearemarathon van maar liefst vier en een half uur. Wááát? Vier en een half uur naar een toneelstuk kijken plus nog een pauze van een half uur, da's best heftig. En dan zo ver van huis.

Maar het was goed en als goede dingen lang duren maakt dat niet uit, dat verdiept de beleving alleen maar. Het is echt geen straf om vier en een half uur naar Ramsey Nasr als Henry V en Eelco Smits als Henry VI te kijken, en al helemaal niet naar Hans Kesting als Richard III.

Nee, het was een goede besteding van Valentijnsdag; er kwamen zelfs ook nog liefdesscènes in voor, al waren ze wat stroef, formeel en bloederig. Het waren eenmaal niet van die romantici, die Henry's en Richards....

Paulus

Heel toevallig kwam ik via een goede vriend terecht bij een voorstelling over Paulus in de Parkstraatgemeente in Arnhem; zijn vriend speelde er namelijk de hoofdrol en ze zouden daarna bij ons komen eten.

De voorstelling was indrukwekkend en bij vlagen hilarisch. Actueel ook, want Paulus was iemand die twee millennia geleden enorm voor vrijheid van meningsuiting vocht. In internationaal verband.

Na de voorstelling heb ik nog twee dingen geleerd:
1. het Spijkerkwartier is in de twintig jaar dat ik er niet geweest ben behoorlijk ten goede veranderd
2. het is leuk om na een voorstelling met de hoofdrolspeler te gaan eten.

Boek hem ook (als je tenminste een kerk of een kroeg bent....)!

Medea en Spaanse peper

Theater op locatie is prachtig; vooral aan zee. Vandaar dat ik eigenlijk wel naar de Homerische rockopera O die zee in Vlissingen had gewild. Maar ja, helaas een kleine odyssee te ver weg.

Gelukkig hebben we in Nijmegen nog altijd de theatergroep Spaanse Peper die voorstellingen op mooie plekken speelt, bijvoorbeeld aan de rivier.

En deze week speelden ze in een sfeervol bosje aan het Lentse strand, in mijn achtertuin dus. Het stuk gaat over de ontmoeting tussen Medea en Jason en of Jason Medea nog kan vergeven na haar gruweldaad (het doden van hun beider kinderen). Vergeving na zo'n daad is namelijk even extreem als de daad zelf.

Het was een heerlijke avond met mooie tekst en mooi spel, toepasselijke gitaar- en mondharmonicamuziek, welriekende kaarsen, boten die langsvoeren en golven die op de achtergrond voortkabbelden. De rekwisieten (zakken met aardappelen en meel en megafoons) hingen aan de bomen.

Af en toe werd er een zak met aardappelen losgereten; de aardappelen werden door Medea naar Jason geworpen. Jason begroef ze vervolgens.

De goden grepen evenwel niet in toen Medea een toeschouwer uit het publiek raakte. Ze kan niet zo goed mikken, bekende ze na afloop en spijtbetuiging.

De toeschouwer vergaf het haar.

Baal

Heerlijk om in de vakantie aan cultuur te doen, ook al is het de laatste dag van je vakantie. Toneel, dat had ik lang niet meer gedaan. Stom, want toneel is een fantastisch medium.

Baal. Zo heette het toneelstuk, dat ik bezocht en door Bertold Brecht geschreven is. Brecht schreef het stuk toen hij achttien jaar oud was en het gaat over de jonge anarchistische Baal, die zuipt, danst, feest, vreet, vrijt, kortom LEEFT alsof zijn leven er van afhangt. Hij verzet zich tegen de burgerlijke moraal en alles wat MOET; hij wil vooral zijn eigen weg kiezen, en ontdekken wat hij WIL in plaats van wat hij (onder andere van zijn moeder en zijn baas) moet. En hij weet anderen hier in mee te trekken; een soort Ramses Shaffy avant la lettre dus. Yolo!

En wat is er mooier dan dat zo'n stuk door jongeren wordt gespeeld; zij voelen deze vrijheidsdrang en identiteitsvraagstukken die Brecht in dit stuk aanroert moeiteloos aan. Zij hebben geen moeite met alle drank en seksuele handelingen en toespelingen, paraderen soms ongegeneerd in hun ondergoed over het podium, vinden het gaaf als er scènes omgewisseld worden of er zomaar bitterballen in het publiek rondgaan, wisselen moeiteloos van kleding, jongens, meisjes, alles door elkaar, allemaal willen ze Baal zijn.

En tussen al die vervreemdende chaos wordt er prachtig gespeeld, gezongen en gemusiceerd. De jeugd op het toneel wil de dood in het leven niet en heeft de moed om samen op te trekken én alleen te zijn.

Als klap op de vuurpijl had het toneelstuk trouwens nóg een troef: mijn achternichtje Amber speelde erin mee.

En hoe!

aankondiging, speellijst, en foto's

recensie

Herakles en het amfitheater

Ik ben al maanden aan het twijfelen of ik naar het marathontoneelstuk Herakles van theatergroep De Appel zal gaan. Het lijkt me uitermate boeiend, maar..... 11 uur toneel achter elkaar (met enkele maaltijden tussendoor, dat wel), dat lijkt me toch wel heel.....vermoeiend.

Afijn, gisteren werd ik weer eens herinnerd aan het toneelstuk, dat komende zaterdag in première zal gaan. Aus Greidanus, de artistiek leider van theatergroep De Appel, was namelijk te gast bij De Avonden. Hij hield een aanstekelijk verhaal over de voorstelling (natuurlijk stak mijn twijfel weer de kop op) en ook over de hernieuwde inrichting van het theater. Het leek me schitterend.

En toch. Toch beviel me iets niet. En dat had niets met het stuk te maken.

Greidanus beweerde namelijk dat het Appeltheater voor de gelegenheid omgebouwd was tot een amfitheater. Maar toen de presentator hem vroeg het te beschrijven (zie hieronder de foto), beschreef hij een Grieks theater.

lijkt dit meer op het colosseum of een Grieks theater?

Nou ja, het zij hem vergeven. Het zou me er in ieder geval niet van weerhouden te gaan. Mijn God, wat een pietluttrut ben ik toch ook! Ik zou zeggen, trek je niets van mijn opgeheven vingertje aan en luister hier naar de prachtige verhalen van Aus Greidanus bij de Avonden.

Antigone

Toneelvoorstellingen, daar ga ik eigenlijk veel te weinig heen. En dat is jammer, want ze kunnen zo mooi zijn.

Maar gelukkig, gisteren kwam het er weer eens van. En wel een klassiek stuk: de Antigone (naar Anouilh). En dat in een kleine zaal, in het verbouwde Lindenbergtheater, waar ik nog nooit geweest was. Wat heeft Nijmegen toch veel te bieden waar ik veel te weinig gebruik van maak! Maar ja, je kunt eenmaal niet alles hebben.

Klein zusje, het theatergezelschap dat de Antigone ten tonele bracht, deed het GOED. Met name de hoofdrolspeelster (Annemieke Drummen) was formidabel. De bijrollen waren aardig, hoewel soms niet overtuigend, bijvoorbeeld Creon die door een vrouw gespeeld werd. En twee wachters, van wie er een vrouw was. De andere wachter, de man, was overigens wel ontzettend grappig.

En wat ook altijd leuk is na een theatervoorstelling, is de bespreking achteraf. Ik was met een zeer wijze vrouw, dus we kwamen al snel tot de kern van de zaak. Hoe ver ben je bereid om te gaan voor je grondrecht, ook als dat tegen de door de bestuurders ingestelde wet ingaat en waarom maak je eigenlijk vuile handen in je leven? Had Antigone gelijk? En: zou Antigone een steenbok geweest zijn?

Onderweg naar huis bedachten we bij alle gebeurtenissen hoe Antigone daar op gereageerd zou hebben. Bijvoorbeeld toen we de parkeerkaart per ongeluk verkreukeld hadden. En we eigenlijk een hoge boete zouden moeten betalen daarvoor. Uiteindelijk hebben we de 'wachter' natuurlijk vermurwd. Dat is niet zo moeilijk met twee vrouwen. Let wel: Antigone was in haar eentje (ze had wel een zus, maar die was te laf om te sterven voor het Recht). We wisten beiden niet of we het in ons eentje gered zouden hebben. Waarschijnlijk zouden we in ons eentje niet eens de parkeergarage in gedurfd hebben.

Antigone kijkt me aan

Antigone kijkt me al een week aan met die grote ogen van haar. Niet de echte Antigone natuurlijk, want die is allang dood en begraven, maar de persoon die Antigone speelt.

Op 10 mei is er een voorstelling in de Lindenberg en ik twijfel nog steeds of ik er naar toe zal gaan. Het reclamekaartje heb ik gekregen van een classica (de hoofdrolspeelster) die ik nog niet kende, maar die zich graag door iedereen liet kennen op de reünie van vorig weekend. Als reclame voor haar uitvoering natuurlijk, maar ook omdat ze een bijzondere en aardige verschijning is die de indruk maakte graag veel contacten te hebben.

Nou ja, als iemand zin heeft om mee te gaan.....

Update: inschrijving gesloten: ik ga met Katharina! (is zij trouwens ook haar wachtwoord kwijt :)?