Mijn krachtige vader

Mijn vader was ziek en was daardoor genoodzaakt thuis in een ziekenhuisbed te verblijven. Door interne bloedingen was zijn HB gevaarlijk laag geworden; hij sliep veel en qua energie was mijn vader een schim van wat hij tot een paar dagen daarvoor nog was. De huisarts had hem opgegeven. Bezoek wilde hij niet meer ontvangen, behalve zijn kinderen en kleinkinderen. 

Samen met de voorganger hielden we een ceremonie waarbij alle kinderen en kleinkinderen aanwezig waren. Echt emotioneel werd het toen een van de kleinkinderen, mijn neefje dus, een prachtige afscheidsrede hield waarin hij zijn opa bedankte voor zijn gulheid, gastvrijheid, humor en kracht ('ik schepte tegenover mijn vrienden altijd op over jouw kracht, opa'). Ook mijn vader was zichtbaar geroerd; normaal worden dit soort dingen alleen op de begrafenis uitgesproken, maar dit was natuurlijk een veel mooier moment hiervoor.

Dat is inmiddels twee weken geleden. Mijn vader is inmiddels weer helemaal op de been. De huisarts had zijn kracht onderschat. Ik ben trots op mijn vader (en mijn moeder die dag en nacht met zorg en kunde over hem gewaakt heeft).

Nick Cave en Seán O'Hagan in het concertgebouw

Het was even spannend of ik het heuptechnisch al zou kunnen redden toen ik de kaartjes voor de happening bestelde, maar het leek me dat ik de kaartjes makkelijk kwijt zou kunnen als ik NIET zou gaan. Maar dankzij mijn allerliefste Cavemate Karen is het allemaal gelukt.

We hadden niet het onderste uit de kan gehaald door 's ochtends ook nog naar de signeersessie van beide heren in de Atheneum Boekhandel te gaan, maar zonder was ook mooi. Na afloop hebben we nog wel even de droneshow ter ere van het 150-jarig bestaan van het Van Goghmuseum meegepikt.

Maar eerst dé (talk)show dus.

Die bestond uit een interview van Seán O'Hagan met Nick Cave naar aanleiding van het boek Faith, hope and carnage. En Cave zou Cave niet zijn als hij niet meteen een grap had gemaakt bij binnenkomst: 'Are these the good seats or the bad seeds?' tegen het publiek dat achter hem op het podium zat. En ook ons, die voor hem zaten begroette hij hartelijk: 'you're all that smart dressed up!' De man heeft het vermogen om het te doen lijken alsof hij ons allemaal persoonlijk aankeek, zelfs de mensen op het balkon, waar wij niet zaten, nee, wij zaten op de derde rij in het midden, de best denkbare plaatsen.

Later bleek dat wij zo'n beetje tussen de fanclub (de Vortex, naar de song) zaten. Die hadden logischerwijs op net zulke topplaatsen gemikt als wij. En in tegenstelling tot ons waren zij wel naar de signeersessie geweest, zoals ze breed uitgemeten hebben op Instagram; daar herkenden we zo ook van, hoewel sommigen ook Vortex-tshirts hadden. Wat een feestje! Eerst een mooi interview door Seán, die niet altijd goed te verstaan was (Iers accent en neiging tot mompelen) en daarna was het publiek aan de beurt om vragen te stellen. 

Ik weet niet wat er in mij gevaren was, maar ik was de eerste die een vraag stelde, namelijk waarom hij niet af en toe stukjes in het Latijn zong; ik vond dat wel bij hem en zijn (bijbelse) teksten passen namelijk. 'In het Latijn zei je? Een taal die niemand verstaat? Ik heb wel eens in het Frans gezongen, maar beheers die taal niet, dus dat was fonetisch. Bovendien zou ik dan net een Italiaan lijken waarschijnlijk'. 'Je zou de vertaling erbij kunnen leveren of ik zou het voor je kunnen vertalen', probeerde ik nog, maar hij wou er niets van weten. Misschien heb ik echter wel een zaadje bij hem geplant en komt hij binnenkort met een Ave Susia. Na mij waren er nog een stuk of twintig mensen die een vraag stelden, de een interessanter dan de ander. Degenen die meer een verhaal wilden vertellen dan een vraag stellen werden handig door hem afgekapt: 'one sentence question please'. 

Behalve één vrouw. Ze zat op het balkon en wilde, zo zei ze, écht een goed verhaal vertellen. Hij liet haar half geamuseerd maar even. En daar kwam het verhaal hoor. Ze was vier jaar oud en was voor het eerst in de kerk. Ze had echter geen idee wat ze zich bij God moest voorstellen en op een of andere manier bedacht ze dat hij wellicht in de orgelpijpen zat en daar als het ware uitkringelde. Wat hij daarvan vond. 'God is voor iedereen anders, dus als jij denkt dat hij uit de orgelpijpen komt, dan is dat oké'. Zelf had hij al meerdere keren uitgelegd dat hij zowel wél als niet in een God gelooft. Dus ja, een god uit een oorgolpijp behoort dan ook tot de mogelijkheden.

Een man uit het midden van de zaal wilde ook een vraag stellen, maar voordat hij daar aan toekwam, zei Nick dat hij hem herkende van de signeersessie en dat hij zich herinnerde dat hij een hele leuke vrouw had. Luid gelach natuurlijk. Een andere vragenstelster vroeg hij rechtop te gaan staan. 'Maar ik sta al rechtop, ik ben alleen wat klein!' Tja, daar moest hij zich even charmant voor verontschuldigen. Wat de vraag precies was weet ik niet meer, maar het was in ieder geval 'a big question for such a little person'. 

Wat mij betreft had Nick Cave de voorstelling mogen afmaken door nog wat te spelen - hij was immers toch in het Concertgebouw - maar dat zat er helaas niet in. Dan maar wachten op de volgende CD, die volgens hem in niets lijkt op zijn vorige werk en dat was ook het enige wat hij erover kwijt wilde.

Verslag van de signeersessie door het Parool (zie ook hier)

Foto-impressie door de organisatie (Brainwash)

Been to Nick Cave’s talk yesterday in Amsterdam about his book / interview ‘Faith, Hope & Carnage’ with Seán O’Hagan. Change & loss was the constant in his talk. Honest & true. It reflected a lot with me. @nickcave #nickcave pic.twitter.com/n5QktiM7L7

— Jeroen (@whepper) June 3, 2023

De Nederlandse Alkibiades

Als je de Arbeiderspers iets kunt nageven, dan is het wel dat ze alles uit de kast gehaald hebben om het nieuwe boek van Ilja Leonard Pfeijffer aan de man te brengen. Een persreis, minicolleges, optredens bij televisie en radio (hier en hier) en natuurlijk een rondgang langs de boekhandels.

En gelukkig (ja, ik ben ondanks al zijn ijdeltuiterij nog steeds fan van hem; hij schrijft gewoon prachtige boeken) deed hij bij zijn tour ook Nijmegen aan. Ik bezocht de lezing samen met mijn echtgenoot, wiens voorouders (aka de Perzen) ook in het boek voorkomen.

We hebben genoten, niet alleen van de man en z'n verhalen, maar ook van het publiek. In verband met mijn traagheid ter been ten gevolge van de operatie waren we er vroeg, zodat we een mooie plek (aan tafel) met goede stoelen konden bemachtigen. De plekken op de eerste rij (ook goede stoelen) waren al bezet door de grootste gretigaards. Dat gold ook voor de tweede en derde rij. De rijen daarachter bestonden uit dicht achter elkaar opgestelde klapstoeltjes, wat een vrouw de opmerking 'het lijkt wel Ryan Air hier zeg!' ontlokte.

Naast ons nam een vrouw plaats. Uit haar tas haalde ze een blocnote en pen tevoorschijn; 'ik kan me altijd beter op een lezing concentreren als ik aantekeningen maak'. Zij en haar man, die wat dichter bij de voorste rij op een gemakkelijke stoel zat, waren lid van een leesclub. Ik vermoed dat zij niet de enigen waren.

Anders dan bij andere lezingen was het een redelijk gemêleerd publiek, zowel qua man/vrouw als jong/oud. Eén jonge vrouw viel op door haar korte rok en netkousen. Eerst zat ze op de vierde rij, maar zodra ze de kans kreeg, wurmde ze zich samen met haar vriendin op de eerste rij. Vermakelijk om dit schouwspel vanaf een afstandje te bekijken. 

Om vijf over acht begon het geroezemoes en kwam de schrijver aangeschreden, in het gezelschap van de interviewster (Annemarie Haverkamp). Het was een leuk en openhartig gesprek en Ilja heeft ook nog wat voorgelezen. Een feit dat nieuw was voor mij was dat Pfeijffer in z'n jeugd klarinet heeft gespeeld en daar onlangs weer mee begonnen is. Het ontlokte aan Haverkamp de vraag of Alkibiades ook een instrument bespeelde. 'Hè?', dacht ik, 'dat staat toch (redelijk vooraan) in het boek?'. Oei, betrapt, ze had het boek dus niet (zorgvuldig) gelezen, terwijl ze net verteld had dat ze het al geruime tijd van tevoren in pdf-vorm gekregen had en in bed had gelezen. 

Mijn andere held, Nick Cave, zou het interview op zo'n moment meteen stopgezet hebben, maar Ilja deed of er niets aan de hand was en vertelde geduldig en bloemrijk het verhaal over de weigering van Alkibiades om de dubbele fluit te bespelen; dat was niet goed voor z'n mooie wangetjes. De lier was geen probleem, dus die bespeelde hij gewoon. Bij de boeklancering in Den Haag had de gelauwerde schrijver ter illustratie daarvan zelfs een echte Griekse lierspeler meegenomen; daar had ik graag bij willen zijn!

Maar ja, een mens kan niet alles hebben. Een (op verzoek) in het Grieks gesigneerd exemplaar is al heel wat, nietwaar?

Voor degenen die een indruk willen krijgen van het boek en de man: bekijk hieronder het fragment uit de uitzending van Buitenhof van afgelopen zondag en geniet!

Als je de beste collega's ter wereld hebt

 Als je de beste collega's ter wereld hebt, weten ze waar je van houdt. 'Logisch', zul je misschien zeggen, 'je zit de hele dag met ze op een kamer.' 

Dat is misschien waar, maar het is geen enkele garantie natuurlijk. De collega's hadden aan kunnen komen met bloemen (houd ik van), plantjes (houd ik ook van), boeken en boekjes, daar houd ik zeker van. En dat weten ze. Maar het gaat om het specifieke, het scherpe, het precíes in de roos schieten.

Dinsdag kwamen ze op bezoek en dinsdag verscheen ook de nieuwste roman van Ilja Leonard Pfeijffer. Mijn collega's zouden mijn collega's niet zijn als ze niet precies dáár mee aankwamen. En ze moesten moeite doen; toen de eerste collega op het station aankwam, was de zending nog niet binnen. Meteen appte ze de tweede collega (de meeste van de collega's van mijn team komen met de trein), dat hij het boek moest proberen te bemachtigen; deze collega is van de iets latere shift, ook dat soort dingen weten we van elkaar. En ja, het was gelukt. Maar daar bleef het niet bij; ze hadden ook nog bier (Oedipus natuurlijk), nootjes en chocolade voor onder het lezen meegenomen.

Ik verlang ernaar weer aan het werk te gaan. Met zulke collega's heb je geen ziektereces nodig. Dat is gewoon familie, daar wil je je de hele dag mee omringen.

Maar goed, eerst nog even het boek lezen. De eerste zin beloofde al veel goeds: die besloeg meteen al een alinea met een stuk of tien bijzinnen. Heerlijk! Collega's bedankt!

Mag ik je wond zien?

 'Mag ik je wond zien?', vroeg de fysiotherapeut die ik nu wekelijks aan huis ontvang. 

'Pardon?'

'Ja, de pleister is er nu toch af?'

'Uhm ja, maar dan moet ik wel even de gordijnen dicht doen, voordat de hele straat mee kan kijken.'

Ik wist niet dat fysiotherapeuten tegenwoordig ook verstand van wonden hebben, maar het is wel efficiënt natuurlijk dat niet én de huisarts én de fysiotherapeut na de operatie aan huis hoeven te komen.

'Over een halve week zouden de hechtingen opgelost moeten zijn, en anders kun je ze ook zelf verwijderen met een pincet'. 

WÁÁÁT?

Ik hoop dat de hechtingen vanzelf oplossen, anders denk ik dat ik tegen die tijd toch maar even richting huisarts loop. Zelfwerkzaamheid heeft zo z'n grenzen.....

Verschillende behandelingen

 

Nou, het zit erop, ik heb een nieuwe heup. Been en prothese moeten nog wel een beetje aan elkaar wennen en de wond trekt nog behoorlijk, maar ik mag niet klagen.

En gelukkig ben ik uit het ziekenhuis en kan ik gewoon thuis en in de tuin uitrusten. Zelfs even op de laptop schrijven zoals ik nu doe, wat een verademing!

Of het zo vervelend was in het ziekenhuis? Nou eigenlijk helemaal niet; het was er zelfs gezellig. Soms was ik zo diep in gesprek met mijn buurvrouw aldaar dat we helemaal vergaten dat we ook nog een prikje of fotootje moesten en keken we verstoord op als zoiets moest. Zo van 'hé, we waren net lekker in gesprek, zie je dat niet?'.

Wat ons opviel, was dat de behandeling zo verschillend was. Tenminste, daar wees mijn 81-jarige buurvrouw mij op. Niet zozeer vanwege het leeftijdsverschil, maar door de verpleegkundige die je toevallig net trof. Zelf mocht ik bijvoorbeeld meteen de eerste nacht op de postoel, terwijl zij het had moeten doen met een soort bedpo waar de niets op 'gedaan' kreeg. Zij bleef met haar infuusje waar de slangen uitgehaald waren steeds haken, terwijl ik er meteen een kousje over kreeg om te voorkomen dat ik overal aan bleef haken.

Of zou het toch de persoon zelf zijn die dat afdwingt? Dat ze bijvoorbeeld meteen aan mij zagen dat ik - potdomme - wel even als een koningin behandeld wil worden en bovendien zo onhandig ben dat ik overal aan zou blijven haken als ik geen kousje over mijn infuus zou krijgen en ze dus een bloedbad wilden voorkomen?

CWZ only knows...

'Ik wou dat jij mijn moeder was!'

Het moestuinseizoen is weer van start gegaan en dat was te merken aan de drukte op de percelen op het complex. Hele gezinnen waren uitgerukt.

Lekker naar buiten dus, maar ook: werk aan de winkel! Ons moestuintje is gelegen aan een laan met veel eikenbomen en eikenblad is niet goed voor de grond (die wordt daar zuur van) en moest dus opgeruimd worden. Lekker karweitje voor de zaterdag. Bruine blaadjes rapen.

Ik was nog geen vijf minuten bezig, of daar kwam een jongetje van een belendend tuintje me vergezellen. 

'Waarom doe je die bruine blaadjes allemaal in een plastic zak?' 

'Die zijn lelijk en stom, die wil ik niet in mijn tuin.' 

'Mag ik helpen?' 

'Ja hoor!'

Ik had er een tijdje een goede hulp aan. Af en toe liep hij naar zijn ouders toe en kwam hij met iets verantwoord lekkers terug. Ik mocht van zijn appelsap drinken en stukjes bananenchips en wortel van hem eten. We hadden het gezellig. Opeens zei hij: 'Ik wou dat jij mijn moeder was!'

Dat snapte ik wel; zijn eigen ouders waren druk bezig met omspitten van hun eigen tuintje en managen van hun andere drie kinderen - die konden hem niet zo veel aandacht geven als ik.

Na een tijdje kwam zijn grotere zus hem vergezellen. Die was meer van het praten dan van het werken.

 'Welke bloem vind jij het mooist?' 'Die blauwe, want daar zit een bij op', zei ik.

'Dat is geen bij, dat is een hommel!' 

'O.' 

'Ja, dat weet ik nog uit mijn hommel- en bijentijd' en ze somde alle verschillen tussen de hommel en de bij en detail op. 

Ai, viel ik even door de mand! Ik heb ze maar gauw naar hun eigen moeder teruggestuurd. Dan maar geen kinderen oogsten in de moestuin....